Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Επιμύθιο

Διασχίζω τα σκονισμένα μονοπάτια κατά μήκος της ακτής.  Άρωμα πεύκου.  Ανθισμένες πικροδάφνες καψαλίζονται από το αλάτι των κυμάτων που χτυπούν ρυθμικά στους κιτρινοκόκκινους βράχους.  Τούτη η στιγμή κάποτε έφερνε την ευτυχία. Όχι πια!

Μυρωδιά φρέσκοτυπωμένου βιβλίου.  Επιτεύγματα, προσεκτικά τακτοποιημένα σε σελίδες, περισπούδαστα διαλεγμένες λέξεις, λεκτική μουσική για την τέρψη του πνεύματος.  Αρκούσε κάποτε μια ρουφηξιά από την παράγραφο για να φέρει την αγαλίαση.  Όχι πια!

Ο Hermann Hesse έγραψε κάτι που όταν το πρωτοδιάβασα, δάκρυσα:


Ich liebe Frauen, die vor tausend Jahren
Geliebt von Dichtern und besungen waren.

Ich liebe Städte, deren leere Mauern
Königsgeschlechter alter Zeit betrauern.

Ich liebe Städte, die erstehen werden,
Wenn niemand mehr von heute lebt auf Erden.

Ich liebe Frauen—schlanke, wunderbare,
Die ungeboren ruhn im Schoss der Jahre.

Sie werden einst mit ihrer sternebleichen

Schönheit der Schönheit meiner Träume gleichen

"Γυναίκες αγαπώ, που εδώ και χιλιάδες χρόνια ποιητές τις αγάπησαν και τις τραγούδησαν. Πόλεις αγαπώ που στα άδεια τους τείχη, αλλοτινές δυναστείες θρηνούν.  Πόλεις αγαπώ, που θα χτιστούν μια μέρα, όταν κανείς από εμάς δεν θα ζει στη γή.  Γυναίκες αγαπώ, λιγνές, θεσπέσιες, που κοιμούνται αγέννητες στη μήτρα του χρόνου.   Άπαξ και έλθουν, η ομορφιά τους σαν αστροφεγγιά θα φέγγει τα όνειρά μου."

Είναι αλήθεια πως το πέρασμα του χρόνου, σαν μια πατίνα αναισθησίας, αποξενώνει τον άνθρωπο από τις νεανικές του ευαισθησίες.  Ο Shopenhauer το θέτει πολύ εύστοχα όταν τονίζει την ανωτερότητα των γηρατειών απέναντι στα νιάτα καθώς οι ηλικιωμένοι δεν έχουν πάθη και ως πλάσματα ελεύθερα επιθυμιών λυτρώνονται ευκολότερα από τα δεσμά της βασανιστικής ζωής που όλοι μας διάγουμε.

Δικαίως ο αναγνώστης θα ρωτήσει τον συγγραφέα:  "Γιατί μας τα γράφεις όλα αυτά;  Τι άκυρη εισαγωγή είναι αυτή;"

Θα σου απαντήσω αγαπημένε μου αναγνώστη:

Όταν έφτιαξα τούτο δω το ιστολόγιο, ήθελα ένα βήμα προκειμένου να μπορέσω να εκφράσω όλα όσα μου ήταν δύσκολο να πω φέροντας την πραγματική μου ταυτότητα.  Ως μέλος της κοινωνίας και του επαγγελματικού κλάδου μου, οφείλω να είμαι αβρός, διακριτικός, ενίοτε να παραβλέπω αρκετά.  Συν και τω καιρώ, η διαδικτυακή μου φιγούρα απέκτησε αναγνώστες, γνωριμίες και άτομα που με γνωρίζουν ιδίοις όμμασι έψαξαν να διαβάσουν τα γραφόμενά μου, ακόμη κι η σύντροφος μου ψαχουλεύει τα κείμενα μου.  Στην αρχή, είπα, θα συνεχίσω κι ας με γνωρίζουν.  Μετά όμως είχα δεύτερες σκέψεις.  Πώς θα γράψω φερ' ειπείν για "Δωρεάν Τσαρλατάνους" όταν κάποιοι από τους εισηγητές τέτοιων προωθητικών σεμιναρίων τυγχάνουν συνάδελφοί μου, συμφοιτητές μου, ή γνωστοί μου;  Πώς θα επιχειρηματολογήσω κατά επαγγελματιών του κλάδου, όταν την προηγούμενη ημέρα είχαμε συνάντηση για ενδεχόμενη συνεργασία;  Υποθέτω κάποια καρικατούρα του Frank Underwood να μπορούσε να τα μεθοδεύσει όλα αυτά, αλλά και πάλι μια περσόνα τύπου Underwood θα είχε κάποιο όφελος με το να γράψει, δημοσιεύσει, ή προωθήσει κείμενα, κι εγώ δεν αποκομίζω κάτι περισσότερο από την ψυχική μου ικανοποίηση όταν συγγράφω.  Όμως, δεν μπορώ να το κάνω πλέον όπως θα ήθελα.  Είμαι γνωστός.  Είμαι τόσο γνωστός που πρώην μου μπορεί να μου στείλει μήνυμα "ωραίο το τελευταίο σου κομμάτι"...  Βλέπετε, τα πραγματικά ωραία διαβάζονται διαμοιρασμένα από ανώνυμους σε ανώνυμους, μέσω Tor, σε anonymous server.  Όταν, δεν συμβαίνει αυτό, ή επιλέγει κανείς να γράφει για τις παρουσίες των επωνύμων στη Μύκονο, ή κάποια μέρα του χτυπούν το κουδούνι επειδή τάχα μου του κλέβουν το αυτοκίνητο και καταλήγει σαν τον Γκιόλια.

Ως εκ τούτου, μετά από πολλές σκέψεις και υπαναχωρήσεις, θα σας αποχαιρετήσω με ένα ακόμη ποίημα του Hermann:


Μέχρι στιγμής έχω γευτεί όλους τους θανάτους 
και θα πεθάνω γι' άλλη μια φορά 
γνωρίζοντας το θάνατο του ξύλου μες στο δέντρο , 
το θάνατο της πέτρας στο βουνό , 
το θάνατο της γης στην άμμο ,
το θάνατο των φύλλων στου θερινού χόρτου το θρόισμα 
κι ακόμα το φτωχό , αιματηρό θάνατο του ανθρώπου . 

Όμως θα ξαναγεννηθώ ανθός , 
δέντρο και χλόη θα ξαναγεννηθώ ,
ψάρι κι ελάφι πουλί και πεταλούδα .
Και μέσ' από την όποια μου μορφή 
η νοσταλγία θα μ' ανεβάσει και θα φτάσω 
τον ύστερο πια πόνο 

τον πόνο των ανθρώπων . 



Sic Felix




6 σχόλια:

TheHawk είπε...

xaxaxa....
κ να πω...

οτι δεν σε καταλαβαινω ...εγω...

θα ηταν ψεμματα..

"Ως μέλος της κοινωνίας και του επαγγελματικού κλάδου μου, οφείλω να είμαι αβρός, διακριτικός, ενίοτε να παραβλέπω αρκετά."

συνεπώς η μόνη λύτρωση..

θα ήταν η "επίσημη" αποχώρηση από τον χώρο..
κ "ανεπίσημη" παραμονή...

θα μου πεις είναι εφικτό..?

Είναι..αλλά κ πάλι...κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες..

Που εάν τις βρω...
Ω ναι...

ktrianta είπε...

Χάζευα πριν λίγο στον capital άρθρο της Νένας και λέω..."λες?!?" (να υπάρχει κάτι νέο?)

google το ρητό (στο νέο pc δεν έχω βάλει συντόμευση) και..."οποία χαρά!" (νέο post!)

Στέλνω γρήγορα-γρήγορα το πρόγραμμα προσωπικού (ως νέος ΕΕ), βάζω ουισκάκι και ... ετοιμάζομαι.

Booooooo!

Περίμενα κάτι καλύτερο. όχι ότι δεν συνειδητοποιώ τους λόγους, αλλά και πάλι...

Γράψε κάτι που δεν χρειάζεται να εκθέσεις καταστάσεις του επαγγελματικού σου χώρου. Γράψε κάτι για τη Νένα, τον Τσίπρα (που μας απογοήτευσε(?)) ή τις...ζημιογόνες μεγάλες εταιρείες! Πάντως γράψε! Είναι κρίμα μια τόσο ψαγμένη "πένα" να σταματήσει.

Πέρα από τη χαρά της συγγραφής, προσφέρεις μια νέα οπτική σε ανθρώπους (σαν κι εμένα) που αναζητούν...γενικώς.

Δε γνωρίζω την επισκεψιμότητα του blog, είμαι βέβαιος ότι ο χρόνος σου είναι πιεσμένος, αλλά τελικά (κρίνοντας εξ ιδίων, την απόλαυση (και τις νοητικές ζυμώσεις) του να σε διαβάζω), πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσεις να συγγράφεις.

ΥΓ: Δεν μιλάω ποτέ στον ενικό. Μπορείς να θεωρήσεις το γεγονός άλλο ένα δείγμα εκτίμησης...

michele είπε...

«Γραφιάς»

Οἱ ὧρες μ’ ἐχλώμιαναν, γυρτός που βρέθηκα ξανά
στο ἀχάριστο τραπέζι.
(Ἀπ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο στον τοῖχο ἀντικρινά
ὁ ἥλιος γλιστράει και παίζει.)

Διπλώνοντας το στῆθος μου, γυρεύω ἀναπνοή
στη σκόνη τῶν χαρτιῶ μου.
(Σφύζει γλυκά και ἀκούγεται χιλιόφωνα ἡ ζωή
στα ἐλεύθερα τοῦ δρόμου.)

Ἀπόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ὁ νοῦς,
ὅμως ἀκόμη γράφω.
(Στο βάζο ξέρω δίπλα μου δυο κρίνους φωτεινούς.
Σα να ‘χουν βγεῖ σε τάφο.)


austin είπε...

Ένα ολοκληρωμένο κείμενο...Τα έχει όλα, ακόμα και γέλιο βγάζει όταν διάβασα "...οφείλω να είμαι αβρός, διακριτικός".

Και πέρα από την ακροθαλασσιά, σκέφτηκα και τον τύπο με την καρέκλα στο everest...

hippy είπε...

Καλησπέρα

φίλε καλλιτέχνη πιστεύω πως δεν θα σε στεναχωρήσω ...που δεν θα τσιμπήσω.

Ο Ιμρε Κέρτες αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι της ομιλίας του στην ακαδημία το 2002 όταν παρελάμβανε το Νόμπελ Λογοτεχνίας στην προσπάθεια να απαντήσει στο ερώτημα "Για ποιόν γράφει ο συγγραφέας". Μετά από διεξοδική ανάλυση κατέληξε: "Για τον εαυτό του".

Κάτι λοιπόν που δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί-όπως σε όλους άλλωστε-κάτι το συμπέρασμα του καλού Ίμρε καταλήγω..."Δύσκολο να χωρίσεις φίλε καλλιτέχνη απ΄τα δημιουργήματα σου". Μια ανακουφιστική διακοπή βέβαια είναι άλλο πράγμα, χρήσιμο. Κάτι σαν καθάρισμα ψυχής και μυαλού.

"Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή/ είπε το τίποτα στο κάτι/ κι εκείνο το ηλίθιο το΄χαψε", έγραψε η Κική Δημουλά.

Ας πρόσεχε. Έχει τιγκάρει το διαδίκτυο από "Δωρεάν Τσαρλατάνους" και "Κατά φαντασίαν επιτυχημένους Κερδοσκόπους". Αυτό όμως είναι δικό τους θέμα. Οι περισσότεροι άλλωστε είναι κουφοί, νομίζουν ότι κάθονται σε βάθρο, έχουν δώσει απαλλακτικό συνείδησης στον εαυτό τους-τάχα "έτσι κάνουν όλοι"-οπότε ακόμα και το μικρό όνομα τους να γράψεις θα νομίζουν πως αναφέρεσαι σε άλλους, πως πρόκειται για συνωνυμία. Ειλικρινά δεν μας αφορούν.

Θεωρώ την φιλία σαν την καλύτερη επένδυση και χαίρομαι που είμαι εδώ.

Φίλε, καλή συνέχεια σε ότι αποφασίσεις

ΝίκοςΤ είπε...

Πριν από χρόνια ο κ. Μιχάλης Μπλέτσας ,διευθυντής του medialab του ΜΙΤ και εκ των θεμελιωτών του ADSL,είχε πει σε μια συνέντευξη του στον τότε FLASH ότι η σπουδαιότερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα είναι το internet,αφού επιτρέπει την πρόσβαση στην παγκόσμια γνώση ενός πολύ μεγάλου μέρος του πληθυσμού της γης. Δεν μου είχε καλοφανεί τότε,έβλεπα μπροστά μου υπέροχες φυσικές,μαθηματικές,οικονομικές θεωρίες και τις εφαρμογές τους. Καθώς όμως ο χρόνος περνά βλέπω ότι ο σπουδαίος Έλληνας της διασποράς είχε δίκαιο .Μέσα λοιπόν από το διαδίκτυο εικονικά σε γνώρισα,διάβασα τα κείμενα σου,χαμογέλασα από τις αντιδράσεις σου,πήρα την γνώμη σου υπόψη στις αποφάσεις μου.Η εικόνα που σχηματίστηκε στο μυαλό μου για σένα αφορά έναν ικανό άνθρωπο,με υπόβαθρο,γνώμη,γνώσεις και καυστικό χιούμορ.Έτσι το καλώδιο του ΟΤΕ και τα δεδομένα που μετέφερε με έκαναν κοινωνό στον τρόπο σκέψης σου και πραγματικά χάρηκα για αυτό.
Καλή συνέχεια σε ότι αποφασίσεις,δεν πιστεύω σε επιστροφές αυτών που αξίζουν και αποχωρούν.