Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Το Έντεχνο Χαρτοφυλάκιο ΙΙ

Η επιλογή του διαγωνισμού του βουλευτή κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν.  Ο βουλευτής, όπως και πάμπολλοι συνάνθρωποι μας που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, κατατρέχονται από το "Σύνδρομο της Ύβρεως", όπως έχει ενδελεχώς αναλυθεί από τον επίσης βoυλευτή  David Owen (με μεγαλύτερη εμπειρία και κύρος από τον δικό μας οπωσδήποτε), στον βιβλίο του "Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία".  Αυτό το σύγγραμμα ήταν η έμπνευσή μου για το "Έντεχνο Χαρτοφυλάκιο",  το οποίο σε απορία ίσως των αναγνωστών, έχει περισσότερο να κάνει με την ιδιοσυγκρασία και την ψυχοσύνθεση των κατόχων του, παρά με τα συστατικά του ίδιου του χαρτοφυλακίου.

Το Σύνδρομο της Ύβρεως λοιπόν, χαρακτηρίζει όσους διαθέτουν τρία από τα παρακάτω:

  1.   Παρουσιάζουν την ναρκισσιστική τάση να θεωρούν τον κόσμο, πεδίο στο οποίο ασκούν εξουσία και αποζητούν τη δόξα.  Αδυνατούν να κατανοήσουν τα προβλήματα με τρόπο ρεαλιστικό και μη αυτοαναφορικό.
  2. Προτιμούν τις ενέργειες εκείνες που θεωρούν πως τους παρουσιάζουν θετικά και ευνοούν την εικόνα τους.
  3. Δίνουν δυσανάλογο βάρος στην εικόνα και τη γενική εντύπωση.
  4. Μιλούν με μεσσιανικό ύφος για τις ενέργειές τους και υπερτονίζουν τα επιτεύγματά τους.
  5. Εμπιστεύονται απόλυτα την κρίση τους και αγνοούν τις υποδείξεις, ή την κριτική άλλων.
  6. Χαρακτηρίζονται από υπέρμετρη αυτοπεποίθηση με ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας.
  7. Είναι παρορμητικοί, παράτολμοι και απερίσκεπτοι.
  8. Δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.  Αυτό συνδυάζεται συχνά με προοδευτική απομόνωση.
  9. Παρασύρονται από το "ευρύτερο όραμά τους" και αρνούνται πεισματικά να αλλάξουν γραμμή πλεύσης.
  10. Παρουσιάζουν ανικανότητα να φέρουν εις πέρας τις αποφάσεις τους.  Αυτό ο Owen, το ονομάζει "υβριστική ανικανότητα" και οφείλεται στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, σε αντιδιαστολή με την κοινή ανικανότητα, στην οποία το άτομο προετοιμάζει με επιμέλεια την εφαρμογή της απόφασης, αλλά αποτυγχάνει στην υλοποίησή της.
Μη βιαστείτε να πανικοβληθείτε!  Οι άνθρωποι που έχουν χαρτοφυλάκια τίτλων είναι συνήθως άνθρωποι με περιουσίες και οι περιουσίες, αν και δημιουργούνται τυχαία, σπανίως διατηρούνται από τύχη.  Στατιστικά λοιπόν, ο κάτοχος ενός χαρτοφυλακίου είναι ένα άτομο που είναι κατά κανόνα ικανό και πετυχημένο στον τομέα του, ειδάλλως δεν θα βρισκόταν με περιουσία.  Η άτης, των ερασιτεχνών επενδυτών είναι αυτή τους η ικανότητα που τους εξασφάλισε την περιουσία τους.  Πετυχημένοι γιατροί, σπουδαίοι δικηγόροι, αξιόλογοι επαγγελματίες, καθηγητές, άνθρωποι των γραμμάτων, καλλιτέχνες, όλοι τους εξέχοντα μέλη της κοινωνίας, κι όμως τόσα λάθη, τόσες άστοχες κινήσεις, τόσες αποτυχίες...  Οι δεξιότητες που κάνουν κάποιον εξαίρετο ιατρό, δεν είναι εκείνες που θα τον βοηθήσουν στο stock picking, κι ένας απόστρατος πλωτάρχης δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει και πολλή από την συσσωρευμένη του εμπειρία του για σωστό trading.

Έντεχνος επενδυτής, αναμένων υπεραξίες

Χωρίς να θέλω να αποκλείσω το σύνδρομο της ύβρεως από τους επαγγελματίες επενδυτές και traders, με το παράδειγμα του Nick Leeson να φιγουράρει περίοπτα, είναι οι ερασιτέχνες εκείνοι που υπεροπτικά δεν ακούν κανέναν, που κάνουν πάντα του κεφαλιού τους, που είναι ισχυρογνώμονες, που επιλέγουν τίτλους με γνώμονα του τι τους αρέσει και όχι τι αποδίδει, που κόβουν τα κέρδη τους νωρίς και αφήνουν τις ζημιές τους να τρέχουν, που ερμηνεύουν τα γεγονότα με βάση το τί πιστεύουν, που μεροληπτούν πάντοτε υπέρ των αποφάσεων τους.  Το "Έντεχνο Χαρτοφυλάκιο" λοιπόν είναι ακριβώς αυτό:  Ένα σύνολο κακών επιλογών που ο κάτοχος τους αρνείται πεισματικά να αλλάξει.

Γιατί όμως να το ονομάσω "έντεχνο" κι όχι "ατυχές", ή "ανόητο" χαρτοφυλάκιο;  Διότι όπως ακριβώς οι "έντεχνοι" καλλιτέχνες αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιοι, υπαινισσόμενοι πως οι υπόλοιποι είναι σάπια μύδια, εμπορικοί mainstreamάδες, πουθενάδες, έτσι κι ο κάτοχος "έντεχνου" χαρτοφυλακίου, θεωρεί τις επιλογές του, τις καλύτερες όλων, αν διαθέτει ας πούμε φερέλπη ξενοδοχειακό τίτλο που διαπραγματεύεται πέριξ των 3 ευρώ, περιμένοντας τους βαρβάρους, κλείνει τα ώτα, σε δυσμενείς αποφάσεις του ΣτΕ, σε δημοσιεύματα, σε υπαναχωρήσεις του υποψήφιου επενδυτή, στας γραμμάς και στους επαγγελματίες, διότι πιστεύει ακράδαντα πως εκείνος και μόνον εκείνος κατέχει το μυστικο της υπεραξίας  Ομοίως, ο παίκτης εταιρείας τεχνολογίας, σκιά του εαυτού της και πρώην τέκνο διαπλεκόμενου άνδρα πλειοδότη δημοσίων έργων, δεν παραλείπει να την αγοραπωλεί, επειδή κάπου, κάπως, κάποτε του άφησε λεφτά.  Βεβαίως, αν ρωτήσεις αμφότερους, θα σου παραθέσουν ένα σωρό λόγους προκειμένου να υπερασπιστούν τις επιλογές τους, ωστόσο η ουσία παραμένει:  Είναι η επιλογή τίτλων θέμα προσωπικού γούστου, όπως ας πούμε η συλλογή θαλασσογραφιών του Βολανάκη, ή οι επενδύσεις οφείλουν να ανταποκρίνονται σε βασικά και αντικειμενικά κριτήρια όπως η προσδωκόμενη απόδοση, οι πρόσοδοι και η ευκολία ρευστοποίησης;  Κοντολογίς, η επιλογή σου φίλε μου, κάποτε θα αποδώσει αναμφίβολα, το θέμα είναι αν θα έισαι τότε στο παιχνίδι να δρέψεις τους καρπούς.

Δεν θα εξαιρέσω τον εαυτό μου από τέτοια έντεχνα.   Ανακαλώ λαμπρές στιγμές της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας όταν ανέλυα σε κοινωνικές εκδηλώσεις περίπλοκα σχήματα σε δικαιώματα προαίρεσης τα οποία έδειχναν unbeatable in vitro, αν ωστόσο επιχειρούσε κανείς να τα παίξει, η απόδοση του μετά από προμήθειες και spread αγοράς/πώλησης δεν άφηναν τίποτα το αξιόλογο.  Αντίστοιχα εξωτικά πράγματα θα συναντήσετε σε πολλές αναφορές ταλαντούχων traderάδων, όπου θα σας εξυμνήσουν τη σπουδαιότητα των Bollinger Bands λ.χ., απαξιώντας να αντεπιχειρηματολογήσουν ας πούμε στο γεγονός πως ενώ βάση της θεωρίας το 95% των τιμών θα έπρεπε να πέφτει μέσα στο εύρος, με λίγο backtesting βλέπει κανείς πως μόνο το 88% των τιμών βρίσκεται εκεί, ακυρώνοντας στην ουσία όλη τη συλλογιστική.  Στο κάτω-κάτω, εκείνοι είναι συνεργάτες του Trader's Mag, εσύ ποιος είσαι που τολμάς να τα βάλεις μαζί τους;

Σε όλη μου την πορεία, επαγγελματική και άλλη,  προσπαθούσα πάντοτε να εισχωρήσω στο σκεπτικό μιας κίνησης, το συλλογισμό μιας πράξης, την ορθότητά της, και με βάση αυτό, δεχόμουν, ή απέρριπτα μια αγορά, ή πώληση αντίστοιχα.  Εάν ο συλλογισμός είναι ορθός, η επιτυχία ή όχι της πράξης είναι καθαρά θέμα πιθανοτήτων, μπορεί να κερδίσεις ή να χάσεις, ωστόσο αν τελικά χάσεις, το γεγονός αυτό δεν σε κάνει κακό.  Υπό αυτό το πρίσμα, αν έχεις να μου προτείνεις να επενδύσω σε φύκια που θα πουλιούνται για μεταξωτές κορδέλες δεν έχω καμιά αντίρρηση να σε ακούω με τη δέουσα προσοχή, αρκεί να έχεις βρει αγοραστές για το προϊόν.  Στο αγαπημένο μου νησί,  οι πωλητές παραδοσιακών προϊόντων συνήθως έχουν κι ένα σακί με ελαφρόπετρες προς πώληση, όπου η κάθε μία τιμάται 1€.  Και για να το κάνουν, σημαίνει πως υπάρχουν πρόθυμοι αγοραστές γι αυτές.  Αν από την άλλη, θέλεις να είσαι έντεχνος, να ψάχνεις για κρυφά, κρυμμένα διαμάντια, οφείλεις να ρωτήσεις τίμια τον εαυτό σου εάν αυτή η προσεκτικά κρυμμένη υπεραξία πρόκειται να ανακαλυφθεί από την αγορά στο άμεσο μέλλον.  Διότι, εάν δεν γνωρίζεις, ή δεν έχεις καμιά ένδειξη περί αυτού, μπορείς να αγοράσεις τούνδρα στον Καναδά, άγονη γη που δεν κάνει ούτε για βοσκή και που 9 μήνες το χρόνο καλύπτεται από πάγο προς 60$ το στρέμμα.  Κάποια στιγμή, με την κλιματική αλλαγή, αυτή η γη θα μπορεί να γίνει ένα γόνιμο χωράφι.  Κάποια στιγμή!  Στα επόμενα 150 χρόνια ίσως.....  Αν δεν συμβεί κάτι άλλο στο μεταξύ.  Αναστροφή του άξονα της γης ας πούμε.  Ή διακοπή του ρεύματος του Κόλπου που θα σημάνει το τέλος του δυτικού κόσμου όπως τον ξέρουμε...  

Sic Felix