Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Επιμύθιο

Διασχίζω τα σκονισμένα μονοπάτια κατά μήκος της ακτής.  Άρωμα πεύκου.  Ανθισμένες πικροδάφνες καψαλίζονται από το αλάτι των κυμάτων που χτυπούν ρυθμικά στους κιτρινοκόκκινους βράχους.  Τούτη η στιγμή κάποτε έφερνε την ευτυχία. Όχι πια!

Μυρωδιά φρέσκοτυπωμένου βιβλίου.  Επιτεύγματα, προσεκτικά τακτοποιημένα σε σελίδες, περισπούδαστα διαλεγμένες λέξεις, λεκτική μουσική για την τέρψη του πνεύματος.  Αρκούσε κάποτε μια ρουφηξιά από την παράγραφο για να φέρει την αγαλίαση.  Όχι πια!

Ο Hermann Hesse έγραψε κάτι που όταν το πρωτοδιάβασα, δάκρυσα:


Ich liebe Frauen, die vor tausend Jahren
Geliebt von Dichtern und besungen waren.

Ich liebe Städte, deren leere Mauern
Königsgeschlechter alter Zeit betrauern.

Ich liebe Städte, die erstehen werden,
Wenn niemand mehr von heute lebt auf Erden.

Ich liebe Frauen—schlanke, wunderbare,
Die ungeboren ruhn im Schoss der Jahre.

Sie werden einst mit ihrer sternebleichen

Schönheit der Schönheit meiner Träume gleichen

"Γυναίκες αγαπώ, που εδώ και χιλιάδες χρόνια ποιητές τις αγάπησαν και τις τραγούδησαν. Πόλεις αγαπώ που στα άδεια τους τείχη, αλλοτινές δυναστείες θρηνούν.  Πόλεις αγαπώ, που θα χτιστούν μια μέρα, όταν κανείς από εμάς δεν θα ζει στη γή.  Γυναίκες αγαπώ, λιγνές, θεσπέσιες, που κοιμούνται αγέννητες στη μήτρα του χρόνου.   Άπαξ και έλθουν, η ομορφιά τους σαν αστροφεγγιά θα φέγγει τα όνειρά μου."

Είναι αλήθεια πως το πέρασμα του χρόνου, σαν μια πατίνα αναισθησίας, αποξενώνει τον άνθρωπο από τις νεανικές του ευαισθησίες.  Ο Shopenhauer το θέτει πολύ εύστοχα όταν τονίζει την ανωτερότητα των γηρατειών απέναντι στα νιάτα καθώς οι ηλικιωμένοι δεν έχουν πάθη και ως πλάσματα ελεύθερα επιθυμιών λυτρώνονται ευκολότερα από τα δεσμά της βασανιστικής ζωής που όλοι μας διάγουμε.

Δικαίως ο αναγνώστης θα ρωτήσει τον συγγραφέα:  "Γιατί μας τα γράφεις όλα αυτά;  Τι άκυρη εισαγωγή είναι αυτή;"

Θα σου απαντήσω αγαπημένε μου αναγνώστη:

Όταν έφτιαξα τούτο δω το ιστολόγιο, ήθελα ένα βήμα προκειμένου να μπορέσω να εκφράσω όλα όσα μου ήταν δύσκολο να πω φέροντας την πραγματική μου ταυτότητα.  Ως μέλος της κοινωνίας και του επαγγελματικού κλάδου μου, οφείλω να είμαι αβρός, διακριτικός, ενίοτε να παραβλέπω αρκετά.  Συν και τω καιρώ, η διαδικτυακή μου φιγούρα απέκτησε αναγνώστες, γνωριμίες και άτομα που με γνωρίζουν ιδίοις όμμασι έψαξαν να διαβάσουν τα γραφόμενά μου, ακόμη κι η σύντροφος μου ψαχουλεύει τα κείμενα μου.  Στην αρχή, είπα, θα συνεχίσω κι ας με γνωρίζουν.  Μετά όμως είχα δεύτερες σκέψεις.  Πώς θα γράψω φερ' ειπείν για "Δωρεάν Τσαρλατάνους" όταν κάποιοι από τους εισηγητές τέτοιων προωθητικών σεμιναρίων τυγχάνουν συνάδελφοί μου, συμφοιτητές μου, ή γνωστοί μου;  Πώς θα επιχειρηματολογήσω κατά επαγγελματιών του κλάδου, όταν την προηγούμενη ημέρα είχαμε συνάντηση για ενδεχόμενη συνεργασία;  Υποθέτω κάποια καρικατούρα του Frank Underwood να μπορούσε να τα μεθοδεύσει όλα αυτά, αλλά και πάλι μια περσόνα τύπου Underwood θα είχε κάποιο όφελος με το να γράψει, δημοσιεύσει, ή προωθήσει κείμενα, κι εγώ δεν αποκομίζω κάτι περισσότερο από την ψυχική μου ικανοποίηση όταν συγγράφω.  Όμως, δεν μπορώ να το κάνω πλέον όπως θα ήθελα.  Είμαι γνωστός.  Είμαι τόσο γνωστός που πρώην μου μπορεί να μου στείλει μήνυμα "ωραίο το τελευταίο σου κομμάτι"...  Βλέπετε, τα πραγματικά ωραία διαβάζονται διαμοιρασμένα από ανώνυμους σε ανώνυμους, μέσω Tor, σε anonymous server.  Όταν, δεν συμβαίνει αυτό, ή επιλέγει κανείς να γράφει για τις παρουσίες των επωνύμων στη Μύκονο, ή κάποια μέρα του χτυπούν το κουδούνι επειδή τάχα μου του κλέβουν το αυτοκίνητο και καταλήγει σαν τον Γκιόλια.

Ως εκ τούτου, μετά από πολλές σκέψεις και υπαναχωρήσεις, θα σας αποχαιρετήσω με ένα ακόμη ποίημα του Hermann:


Μέχρι στιγμής έχω γευτεί όλους τους θανάτους 
και θα πεθάνω γι' άλλη μια φορά 
γνωρίζοντας το θάνατο του ξύλου μες στο δέντρο , 
το θάνατο της πέτρας στο βουνό , 
το θάνατο της γης στην άμμο ,
το θάνατο των φύλλων στου θερινού χόρτου το θρόισμα 
κι ακόμα το φτωχό , αιματηρό θάνατο του ανθρώπου . 

Όμως θα ξαναγεννηθώ ανθός , 
δέντρο και χλόη θα ξαναγεννηθώ ,
ψάρι κι ελάφι πουλί και πεταλούδα .
Και μέσ' από την όποια μου μορφή 
η νοσταλγία θα μ' ανεβάσει και θα φτάσω 
τον ύστερο πια πόνο 

τον πόνο των ανθρώπων . 



Sic Felix




Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Το Έντεχνο Χαρτοφυλάκιο ΙΙ

Η επιλογή του διαγωνισμού του βουλευτή κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν.  Ο βουλευτής, όπως και πάμπολλοι συνάνθρωποι μας που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, κατατρέχονται από το "Σύνδρομο της Ύβρεως", όπως έχει ενδελεχώς αναλυθεί από τον επίσης βoυλευτή  David Owen (με μεγαλύτερη εμπειρία και κύρος από τον δικό μας οπωσδήποτε), στον βιβλίο του "Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία".  Αυτό το σύγγραμμα ήταν η έμπνευσή μου για το "Έντεχνο Χαρτοφυλάκιο",  το οποίο σε απορία ίσως των αναγνωστών, έχει περισσότερο να κάνει με την ιδιοσυγκρασία και την ψυχοσύνθεση των κατόχων του, παρά με τα συστατικά του ίδιου του χαρτοφυλακίου.

Το Σύνδρομο της Ύβρεως λοιπόν, χαρακτηρίζει όσους διαθέτουν τρία από τα παρακάτω:

  1.   Παρουσιάζουν την ναρκισσιστική τάση να θεωρούν τον κόσμο, πεδίο στο οποίο ασκούν εξουσία και αποζητούν τη δόξα.  Αδυνατούν να κατανοήσουν τα προβλήματα με τρόπο ρεαλιστικό και μη αυτοαναφορικό.
  2. Προτιμούν τις ενέργειες εκείνες που θεωρούν πως τους παρουσιάζουν θετικά και ευνοούν την εικόνα τους.
  3. Δίνουν δυσανάλογο βάρος στην εικόνα και τη γενική εντύπωση.
  4. Μιλούν με μεσσιανικό ύφος για τις ενέργειές τους και υπερτονίζουν τα επιτεύγματά τους.
  5. Εμπιστεύονται απόλυτα την κρίση τους και αγνοούν τις υποδείξεις, ή την κριτική άλλων.
  6. Χαρακτηρίζονται από υπέρμετρη αυτοπεποίθηση με ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας.
  7. Είναι παρορμητικοί, παράτολμοι και απερίσκεπτοι.
  8. Δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.  Αυτό συνδυάζεται συχνά με προοδευτική απομόνωση.
  9. Παρασύρονται από το "ευρύτερο όραμά τους" και αρνούνται πεισματικά να αλλάξουν γραμμή πλεύσης.
  10. Παρουσιάζουν ανικανότητα να φέρουν εις πέρας τις αποφάσεις τους.  Αυτό ο Owen, το ονομάζει "υβριστική ανικανότητα" και οφείλεται στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, σε αντιδιαστολή με την κοινή ανικανότητα, στην οποία το άτομο προετοιμάζει με επιμέλεια την εφαρμογή της απόφασης, αλλά αποτυγχάνει στην υλοποίησή της.
Μη βιαστείτε να πανικοβληθείτε!  Οι άνθρωποι που έχουν χαρτοφυλάκια τίτλων είναι συνήθως άνθρωποι με περιουσίες και οι περιουσίες, αν και δημιουργούνται τυχαία, σπανίως διατηρούνται από τύχη.  Στατιστικά λοιπόν, ο κάτοχος ενός χαρτοφυλακίου είναι ένα άτομο που είναι κατά κανόνα ικανό και πετυχημένο στον τομέα του, ειδάλλως δεν θα βρισκόταν με περιουσία.  Η άτης, των ερασιτεχνών επενδυτών είναι αυτή τους η ικανότητα που τους εξασφάλισε την περιουσία τους.  Πετυχημένοι γιατροί, σπουδαίοι δικηγόροι, αξιόλογοι επαγγελματίες, καθηγητές, άνθρωποι των γραμμάτων, καλλιτέχνες, όλοι τους εξέχοντα μέλη της κοινωνίας, κι όμως τόσα λάθη, τόσες άστοχες κινήσεις, τόσες αποτυχίες...  Οι δεξιότητες που κάνουν κάποιον εξαίρετο ιατρό, δεν είναι εκείνες που θα τον βοηθήσουν στο stock picking, κι ένας απόστρατος πλωτάρχης δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει και πολλή από την συσσωρευμένη του εμπειρία του για σωστό trading.

Έντεχνος επενδυτής, αναμένων υπεραξίες

Χωρίς να θέλω να αποκλείσω το σύνδρομο της ύβρεως από τους επαγγελματίες επενδυτές και traders, με το παράδειγμα του Nick Leeson να φιγουράρει περίοπτα, είναι οι ερασιτέχνες εκείνοι που υπεροπτικά δεν ακούν κανέναν, που κάνουν πάντα του κεφαλιού τους, που είναι ισχυρογνώμονες, που επιλέγουν τίτλους με γνώμονα του τι τους αρέσει και όχι τι αποδίδει, που κόβουν τα κέρδη τους νωρίς και αφήνουν τις ζημιές τους να τρέχουν, που ερμηνεύουν τα γεγονότα με βάση το τί πιστεύουν, που μεροληπτούν πάντοτε υπέρ των αποφάσεων τους.  Το "Έντεχνο Χαρτοφυλάκιο" λοιπόν είναι ακριβώς αυτό:  Ένα σύνολο κακών επιλογών που ο κάτοχος τους αρνείται πεισματικά να αλλάξει.

Γιατί όμως να το ονομάσω "έντεχνο" κι όχι "ατυχές", ή "ανόητο" χαρτοφυλάκιο;  Διότι όπως ακριβώς οι "έντεχνοι" καλλιτέχνες αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιοι, υπαινισσόμενοι πως οι υπόλοιποι είναι σάπια μύδια, εμπορικοί mainstreamάδες, πουθενάδες, έτσι κι ο κάτοχος "έντεχνου" χαρτοφυλακίου, θεωρεί τις επιλογές του, τις καλύτερες όλων, αν διαθέτει ας πούμε φερέλπη ξενοδοχειακό τίτλο που διαπραγματεύεται πέριξ των 3 ευρώ, περιμένοντας τους βαρβάρους, κλείνει τα ώτα, σε δυσμενείς αποφάσεις του ΣτΕ, σε δημοσιεύματα, σε υπαναχωρήσεις του υποψήφιου επενδυτή, στας γραμμάς και στους επαγγελματίες, διότι πιστεύει ακράδαντα πως εκείνος και μόνον εκείνος κατέχει το μυστικο της υπεραξίας  Ομοίως, ο παίκτης εταιρείας τεχνολογίας, σκιά του εαυτού της και πρώην τέκνο διαπλεκόμενου άνδρα πλειοδότη δημοσίων έργων, δεν παραλείπει να την αγοραπωλεί, επειδή κάπου, κάπως, κάποτε του άφησε λεφτά.  Βεβαίως, αν ρωτήσεις αμφότερους, θα σου παραθέσουν ένα σωρό λόγους προκειμένου να υπερασπιστούν τις επιλογές τους, ωστόσο η ουσία παραμένει:  Είναι η επιλογή τίτλων θέμα προσωπικού γούστου, όπως ας πούμε η συλλογή θαλασσογραφιών του Βολανάκη, ή οι επενδύσεις οφείλουν να ανταποκρίνονται σε βασικά και αντικειμενικά κριτήρια όπως η προσδωκόμενη απόδοση, οι πρόσοδοι και η ευκολία ρευστοποίησης;  Κοντολογίς, η επιλογή σου φίλε μου, κάποτε θα αποδώσει αναμφίβολα, το θέμα είναι αν θα έισαι τότε στο παιχνίδι να δρέψεις τους καρπούς.

Δεν θα εξαιρέσω τον εαυτό μου από τέτοια έντεχνα.   Ανακαλώ λαμπρές στιγμές της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας όταν ανέλυα σε κοινωνικές εκδηλώσεις περίπλοκα σχήματα σε δικαιώματα προαίρεσης τα οποία έδειχναν unbeatable in vitro, αν ωστόσο επιχειρούσε κανείς να τα παίξει, η απόδοση του μετά από προμήθειες και spread αγοράς/πώλησης δεν άφηναν τίποτα το αξιόλογο.  Αντίστοιχα εξωτικά πράγματα θα συναντήσετε σε πολλές αναφορές ταλαντούχων traderάδων, όπου θα σας εξυμνήσουν τη σπουδαιότητα των Bollinger Bands λ.χ., απαξιώντας να αντεπιχειρηματολογήσουν ας πούμε στο γεγονός πως ενώ βάση της θεωρίας το 95% των τιμών θα έπρεπε να πέφτει μέσα στο εύρος, με λίγο backtesting βλέπει κανείς πως μόνο το 88% των τιμών βρίσκεται εκεί, ακυρώνοντας στην ουσία όλη τη συλλογιστική.  Στο κάτω-κάτω, εκείνοι είναι συνεργάτες του Trader's Mag, εσύ ποιος είσαι που τολμάς να τα βάλεις μαζί τους;

Σε όλη μου την πορεία, επαγγελματική και άλλη,  προσπαθούσα πάντοτε να εισχωρήσω στο σκεπτικό μιας κίνησης, το συλλογισμό μιας πράξης, την ορθότητά της, και με βάση αυτό, δεχόμουν, ή απέρριπτα μια αγορά, ή πώληση αντίστοιχα.  Εάν ο συλλογισμός είναι ορθός, η επιτυχία ή όχι της πράξης είναι καθαρά θέμα πιθανοτήτων, μπορεί να κερδίσεις ή να χάσεις, ωστόσο αν τελικά χάσεις, το γεγονός αυτό δεν σε κάνει κακό.  Υπό αυτό το πρίσμα, αν έχεις να μου προτείνεις να επενδύσω σε φύκια που θα πουλιούνται για μεταξωτές κορδέλες δεν έχω καμιά αντίρρηση να σε ακούω με τη δέουσα προσοχή, αρκεί να έχεις βρει αγοραστές για το προϊόν.  Στο αγαπημένο μου νησί,  οι πωλητές παραδοσιακών προϊόντων συνήθως έχουν κι ένα σακί με ελαφρόπετρες προς πώληση, όπου η κάθε μία τιμάται 1€.  Και για να το κάνουν, σημαίνει πως υπάρχουν πρόθυμοι αγοραστές γι αυτές.  Αν από την άλλη, θέλεις να είσαι έντεχνος, να ψάχνεις για κρυφά, κρυμμένα διαμάντια, οφείλεις να ρωτήσεις τίμια τον εαυτό σου εάν αυτή η προσεκτικά κρυμμένη υπεραξία πρόκειται να ανακαλυφθεί από την αγορά στο άμεσο μέλλον.  Διότι, εάν δεν γνωρίζεις, ή δεν έχεις καμιά ένδειξη περί αυτού, μπορείς να αγοράσεις τούνδρα στον Καναδά, άγονη γη που δεν κάνει ούτε για βοσκή και που 9 μήνες το χρόνο καλύπτεται από πάγο προς 60$ το στρέμμα.  Κάποια στιγμή, με την κλιματική αλλαγή, αυτή η γη θα μπορεί να γίνει ένα γόνιμο χωράφι.  Κάποια στιγμή!  Στα επόμενα 150 χρόνια ίσως.....  Αν δεν συμβεί κάτι άλλο στο μεταξύ.  Αναστροφή του άξονα της γης ας πούμε.  Ή διακοπή του ρεύματος του Κόλπου που θα σημάνει το τέλος του δυτικού κόσμου όπως τον ξέρουμε...  

Sic Felix  

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Το Έντεχνο Χαρτοφυλάκιο



Έντεχνος:  Που γίνεται με τέχνη, με επιτηδειότητα:  Έντεχνοι χειρισμοί. Έντεχνες υπεκφυγές.  Που έχει καλλιτεχνική πρόθεση:  Έντεχνος λόγος., λογοτεχνικός.  Έντεχνο λαϊκό τραγούδι.  ή έντεχνα & (λόγ. ) εντέχνως επίρρ. με επιτηδειότητα· τεχνηέντως: Aπέφυγε ~ να δώσει οποιαδήποτε απάντηση..  

Πρώτος ο σπουδαίος Μάνος Χατζιδάκης σε συνέντευξή του χρησιμοποίησε τον όρο, θέλοντας να περιγράψει άσματα που βασίζονταν σε στιχουργικό έργο σημαντικών Ελλήνων όπως ο Γκάτσος, ο Ελύτης, ο Καββαδίας.  Στη συνέχεια, ο όρος επεκτάθηκε σε ευρύτερο τμήμα Ελλήνων τραγουδοποιών, οι οποίοι αυτοανακυρήχθηκαν έντεχνοι καλλιτέχνες και προκάλεσαν τη θυμηδία των υπολοίπων, καθώς ο ορισμός μιας μερίδας μόνο δημιουργών ως εντέχνων συνεπάγεται πως οι υπόλοιποι θα είναι άτεχνοι, πράγμα οξύμωρο και λογικά αδιανόητο, στα πλαίσια της τέχνης που αμφότεροι υπηρετούν.

Είμαι ο ArTaXiA φίλοι μου, και είμαι καλλιτέχνης.  Φτιάχνω χαρτοφυλάκια, σύνολο στοιχημάτων που βασίζονται σε συστήματα στατιστικών πιθανοτήτων, επαγωγικών μεθόδων, θεωριών κατανομής πόρων και έμπνευσης.  Το τρέχον χαρτοφυλάκιο μου, περιλαμβάνει αρκετό χρυσό, κάμποσο ασήμι, μετοχές μερικών προσεκτικά επιλεγμένων επιχειρήσεων, συμβόλαια αγροτικών προϊόντων, ακίνητα, ρολόγια αντίκες και πολλά μετρητά.   Είναι ένα χαρτοφυλάκιο βασισμένο στις προτιμήσεις μου, την ηλικία μου, και τις εισοδηματικές μου ανάγκες.  Είναι ένα χαρτοφυλάκιο που εσένα μπορεί να μην σου αρμόζει κι αυτό δεν το κάνει καλύτερο ή χειρότερο.  Το στοιχείο που βελτιστοποιεί ένα χαρτοφυλάκιο απέναντι σε κάποιο άλλο, είναι ο λόγος της προσδοκώμενης απόδοσης προς τη μεταβλητότητα.  Το οποίο πρακτικά σημαίνει πως αν το χαρτοφυλάκιο μου "κερδίζει" 5% το χρόνο με 10% τυπική αποκλιση και το δικό σου 10% με τυπική απόκλιση 50%, το δικό μου θα βγάζει 5% εννιά φορές στις 10, ενώ το δικό σου θα σου δίνει 10%, πέντε φορές  μόνο.  Με ακόμη απλούστερη διατύπωση, θα σου έλεγα πως για κάθε μονάδα ρίσκου που παίρνεις (ρίσκο=μεταβλητότητα/κίνδυνος), ανταμοίβεσαι με λιγότερη απόδοση, καθώς ο διπλασιασμός της προσδοκώμενης απόδοσης, ακολουθείται από πενταπλασιασμό της μεταβλητότητας.   Για να έχεις ένα ισοδύναμο χαρτοφυλάκιο με το δικό μου, θα όφειλες να έχεις ένα με 10% απόδοση και 20% τυπική απόκλιση.  Η ίδια αρχή πρεσβεύει και στο timing των τοποθετήσεων.  Το ορθό χαρτοφυλάκιο οφείλει να έχει καλές τιμές κτήσης.  Υπό αυτό το πρίσμα, η τοποθέτηση μετά από την όγδοη πτωτική συνεδρίαση, ή όταν η τιμή βρίσκεται στο κάτω άκρο του Bollinger, ή τέσσερις τυπικές αποκλίσεις κάτω από τον κινητό μέσο, είναι ένα ωραίο στοίχημα.  Δεν βγαίνει πάντοτε, αλλά κερδίζει 8,5 φορές στις 10 κι αυτό το κάνει συνετό, κι εμένα συνετότερο από κάποιον που είναι μονίμως μέσα στην αγορά βρέξει-χιονίσει σαν το junkie που αποζητά τη δόση του.  Γι αυτό δεν είμαι trader.  Ή μάλλον γι αυτό δεν κάνω trading όλη την ώρα, εις αγανάκτηση επιχειρηματιών και επαγγελματιών που θέλουν παίκτες να συναλλάσσονται καθημερινά.  Όποιοι από σας που με διαβάζετε παίζετε παράγωγα και δεν παίρνετε θέσεις, αλλά αναλώνεστε κάνοντας trading, πάρτε την τελευταία εξάμηνη σας περίοδο και μετρήστε τις προμήθειες σας ως προς τα κέρδη σας.  (Δεχόμενοι πως έχετε κέρδη, διότι αν δεν έχετε κέρδη έξι μήνες και συνεχίζετε να κάνετε trading, δεν είστε με τα σωστά σας ούτως ή άλλως).  Ένας τυπικός λογαριασμός παραγώγων ενεργού παίκτη πληρώνει σε προμήθειες το 80% και πλέον των πόντων που κερδίζει.  Αυτό είναι μυστικό που οι broker το γνωρίζουν καλά, γι αυτό και σας βομβαρδίζουν με αναλύσεις και εργαλεία τεχνικής ανάλυσης.  Θέλουν να σας κάνουν να συναλλάσσεστε ακόμη κι αν θα είναι για 50 pips στο forex, ή 5 πόντους στο παράγωγο.  Αυτά όμως δεν είναι σοβαρά πράγματα.  Κι εδώ θα δώσω ένα παράδειγμα:

"H NUNTIUS Χρηματιστηριακή ΑΕΠΕΥ, διοργανώνει διαγωνισμό χρηματιστηριακών συναλλαγών (Trading) στην Ελλάδα, που θα διεξαχθεί στην πλατφόρμα ηλεκτρονικών χρηματιστηριακών συναλλαγών σε Forex και CFDs από 15 Φεβρουαρίου έως και 15 Μαΐου.

Οι κορυφαίοι traders, που θα κερδίσουν στον διαγωνισμό, θα λάβουν Μπόνους Συναλλαγών σε λογαριασμό τους.
Ο νικητής της πρώτης θέσης θα λάβει 20.000 EUR μπόνους, ο δεύτερος 10.000 EUR μπόνους και ο τρίτος 5.000 EUR μπόνους. Πολλαπλά βραβεία θα δοθούν στους υπόλοιπους φιναλίστ.

Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν πρέπει να ανοίξουν έναν εκπαιδευτικό (Demo) λογαριασμό συναλλαγών.  O διαγωνισμός θα αρχίσει στις 15 Φεβρουαρίου και θα συνεχιστεί για 3 μήνες. Οι συμμετέχοντες μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή και να αρχίσουν συναλλαγές καθ' όλη τη χρονική διάρκεια του διαγωνισμού.

Οι κορυφαίοι traders θα αναδειχθούν σύμφωνα με το τελικό πιστωτικό υπόλοιπο του λογαριασμού τους που θα επιτύχουν. Ο έλεγχος του λογαριασμού του κάθε trader θα είναι συνεχής.

Οι Όροι του διαγωνισμού είναι:

- 100.000 EUR (εκπαιδευτικό (demo) account)
- Max. 1 LOT (100.000 EUR) ανά θέση
- Συναλλαγές μόνο σε FOREX
- Min. 50 ολοκληρωμένες εντολές (closed trades) μέχρι την λήξη για την αποδοχή συμμετοχής στα έπαθλα.

Τα έπαθλα είναι:
- 1η θέση: 20.000 EUR Μπόνους Συναλλαγών
- 2η θέση: 10.000 EUR Μπόνους Συναλλαγών
- 3η θέση: 5.000 EUR Μπόνους Συναλλαγών
- 4η έως 14η θέση: Δυνατότητα πρακτικής άσκησης στη NUNTIUS Χρηματιστηριακή ΑΕΠΕΥ, είτε στην Ελλάδα είτε στα Υποκαταστήματά μας στο εξωτερικό (Ισπανία, Ιταλία, Πολωνία, Τσεχία, Ρουμανία κλπ)

Παρακαλείσθε να σημειώσετε επιπλέον τις κάτωθι λεπτομέρειες:

- Μόνο συναλλαγές που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, θα λαμβάνονται υπόψη στο διαγωνισμό.
- Οι συμμετέχοντες ΔΕΝ μπορούν να εγγραφούν με πολλαπλούς λογαριασμούς.
- Το Μπόνους Συναλλαγών σε λογαριασμό δεν μπορεί να αποσυρθεί μέχρι να φθάσει ο συμμετέχων ένα συνολικό όγκο συναλλαγών 10.000 EUR ανά 1 EUR Μπόνους Συναλλαγών που έλαβε.

- Όλα τα κέρδη που θα επιτευχθούν, μετά τη λήψη τoυ Bonus, μπορούν να αναληφθούν."



Είναι κουραστικό για τη νοημοσύνη και υποτιμητικό για την αντίληψη και την αξιοπρέπεια ενός παίκτη και μόνο να διαβάζει τέτοιους ξεδιάντροπους όρους.  Ο βουλευτής Αλέξανδρος βέβαια είναι μανούλα στο manipulation.  Ας εξετάσουμε τούτο τον διαγωνισμό, ενθυμούμενοι ταυτόχρονα, όσα αναφέραμε προηγουμένως:  Για να αποκτήσει κανείς έγκυρη συμμετοχή λοιπόν, οφείλει μέσα σε 61 εργάσιμες μέρες (90 ημερολογιακές μείον τις αργίες) να συναλλαχθεί τις 50, δηλαδή σχεδόν καθημερινά, για 100.000€ που θα γυρίσουν 50 φορές, 5.000.000€ σύνολο.  Κάθε μέρα δηλαδή ο παίκτης θα πρέπει να ανακαλύπτει μια ευκαιρία να κάνει κάποιο trade από τα ζεύγη νομισμάτων που η πλατφόρμα καλύπτει.  Ακόμη κι αν μια μέρα είναι αδιάφορη, εκείνος θα πρέπει κάτι να βρει να κάνει.  Ενάντια σε κάθε έννοια σεπτής διαχείρισης.  Θα μου πεις, μπορείς να πάρεις μια θέση με το 99% του lot για μια κίνηση που την πιστεύεις δυνατά και να κάνεις κι άλλες 49 κινήσεις με το υπόλοιπο 1%, καθώς δεν υπάρχει μίνιμουμ, μόνο και μόνο για να έχεις έγκυρη συμμετοχή.  (Ουπς:  Spoiler Alert)  Το καλύτερο όμως κομμάτι σε αυτή την παρωδία διαγωνισμού είναι το τι οφείλεις να κάνεις για να εξαργυρώσεις το τυχόν έπαθλό σου:

Έστω λοιπόν πως σου έκατσε και κέρδισες.  (Διότι για να κερδίσεις με αυτούς τους όρους μόνο τυχαίο θα είναι).  Σου πίστωσαν συνεπώς 20.000€ στον λογαριασμό σου ως bonus, τα οποία επιλέγονται ως αναλήψιμα μετά από 20.000Χ10.000=200.000.000 τζίρο ή 1.000.000 λογαριασμού με 200 φορές μόχλευση, το οποίο για να το φτάσεις με το αρχικό εικοσαχίλιαρο θα πρέπει να συναλλάσσεσαι για καμμιά δεκαετία.  Αν το καταφέρεις γρηγορότερα, θα είσαι ίσως ο καλύτερος trader του πλανήτη, που θα έχει επιτύχει να αυξήσει το κεφάλαιο του 50 φορές μέσα σε εβδομάδες, και μην πας στον βουλευτή Αλέξανδρο.  Φέρε μου το track record σου  και θα σε τοποθετήσω επικεφαλή στο prop desk εδώ στην εταιρεία, όπου θα λύσεις το βιοποριστικό σου πρόβλημα για πάντα. (Αν βέβαια είσαι τόσο καλός, το έχεις ήδη λύσει, οπότε τα 20κ του βουλευτή Αλέξανδρου τα έχεις για petty cash).  

(Συνεχίζεται)


Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Φόροι

"Η κυβέρνηση είναι ένας συμφεροντολόγος ψύλλος στη ράχη των πιο παραγωγικών ανθρώπων του κόσμου.  Οι κυβερνήσεις δεν διοικούν χώρες, παρασιτούν από αυτές." (Matt Ridley)

Ο λόρδος Ridley, γιος του τέταρτου υποκόμη Ridley, λόρδου θαλαμηπόλου της βασιλικής οικογένειας, απόφοιτος του Eaton και συγγραφέας πολλών ενδιαφέροντων βιβλίων, μου ήταν παντελώς άγνωστος, μέχρι που έμαθα πως μεταξύ άλλων ήταν μη εκτελεστικός πρόεδρος της Northern Rock, η οποία χρησιμοποιώντας ένα μικροσκοπικό φιλανθρωπικό ίδρυμα για άτομα με σύνδρομο Down χωρίς τη συγκατάθεσή του, ως επίσημο δικαιούχο ενός δομημένου επενδυτικού μέσου, του Granite, εξέδωσε το μεγαλύτερο κομμάτι αξιογράφων αξίας 100 δισ. δολλαρίων, τα οποία μέσω αυτού κρατούσε εκτός ισολογισμού, της Northern, οδηγώντας την τελικώς στην κατάρρευσή της, κατά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2009.

Είτε αναφερόμαστε στην γαλαντόμα κυβέρνηση ενός σκανδιναβικού έθνους, είτε σε εκείνην τη διεφθαρμένη μιας άσημης αφρικανικής χώρας, η χρηματοδότησή της είναι βραχνάς για τους πολίτες, είτε αυτό λογίζεται ως πληρωμή φόρων, τελών, ή εισφορών.  Σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις του πλανήτη επιβάλλουν φόρους στους υποκείμενους κατοίκους.  Τα έξι κράτη που απαξιούν να φορολογήσουν εισοδήματα  τα παραθέτω εδώ ως φωτεινή εξαίρεση:

  1. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα:  Κανένας φόρος, εκτός αν είσαι πετρελαϊκή εταιρεία, ή ξένη τράπεζα.
  2. Μονακό:  Κανένας φόρος, εκτός αν είσαι Γάλλος, ή εργάζεσαι στο πριγκηπάτο όπου πληρώνεις για κοινωνική ασφάλιση.
  3. Βρετανικές Παρθένες Νήσοι:  Τίποτα για όλους.  Ανεξαιρέτως.
  4. Μπαχάμες:  Τίποτα επίσης.
  5. Καϋμάν:  Απολύτως τίποτα συν το ισχυρότερο τραπεζικό απόρρητο του πλανήτη.
  6. Μπαχρείν:  Μηδέν από μηδέν = Μηδέν!
Το κράτος πρόνοιας που απολαμβάνουν πολλοί από τους σύγχρονους ανθρώπους έχει γίνει πολύ ακριβό.  Οι Έλληνες το αντελήφθησαν σχετικά νωρίς, όταν είδαν τις συντάξεις τους να περικόπτονται και την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη να υποβαθμίζεται.  Πολίτες άλλων ευρωπαϊκών χωρών όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία ακολουθούν, ενώ επίσης Βρετανοί, Γερμανοί, Αμερικανοί βιώνουν μια λιγότερο επώδυνη αλλαγή σε παροχές που είχαν συνηθίσει να λαμβάνουν από τις κυβερνήσεις τους.

Απόρροια της ηλικιακής πληθυσμιακής αναστροφής που έφεραν οι εξελίξεις της ιατρικής, συστήματα πρόνοιας που σχεδιάστικαν πριν εκατό και πλέον χρόνια, αδυνατούν να λειτουργήσουν σε κοινωνίες όπου η αναλογία ενεργών εργαζομένων/συνταξιούχων μειώνεται κάτω από το 4 προς 1.  Ξεφύγαμε από το θέμα μας όμως...



Το να θέλεις να κάνεις ένα θέμα για το ελληνικό δημόσιο χωρίς να κλισεδιάσεις, ισοδυναμεί με τον διάπλου της Μάγχης Γενάρη μήνα κολυμπώντας.  Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ανίκανοι και βισματίες, η διοίκηση είναι διεφθαρμένη, δεν υπάρχει ισονομία και η απονομή της δικαιοσύνης αργεί σε επίπεδο αρνησιδικίας, η οργάνωση του κράτους ελλειπής, οι υποδομές πάσχουν, η εκπαίδευση ένα ανέκδοτο, οι πολιτικοί μπλα μπλα μπλα.  Δεν θέλω να γράψω τέτοια.  Είναι γνωστά σε όλους μας και κανείς μας δεν θα γίνει σοφότερος επαναλαμβάνοντάς τα.  Γι αυτό θα το πιάσω από αλλού:

"Η ελληνική κυβέρνηση επιβάλλει φόρο εισοδήματος στους αγρότες 26%, από 13% που ήταν προηγουμένως."  (Ήταν τεκμαρτός μόλις πρόπερσυ, θα συμπληρώσω, αλλά ας μην το επεκτείνουμε).  Αυτό είναι ένα μέτρο που υποτίθεται τονώνει τα φορολογικά έσοδα.  Είναι επίσης ένα μέτρο που θα αυξήσει την τιμή του ελληνικού λαχανικού θα επισημάνω επίσης.  Νέοι αγρότες που αποφάσισαν να γίνουν αγρότες λόγω του ευνοϊκού φορολογικού καθεστώτος και δανείστηκαν για να αγοράσουν γη, ή εξοπλισμό, θα έχουν πρόβλημα αποπληρωμής.  Το να διπλασιάζεται ο συντελεστής σημαίνει μεγάλη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των αγροτών.  Αν μπορούν να μετακυλίσουν την αύξηση στον καταναλωτή, δηλαδή εσένα κι εμένα, έχει καλώς.  Αν δεν μπορούν, βγαίνουν εκτός επαγγέλματος και αφήνουν τη γή τους για εταιρείες που δραστηριοποιούνται στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις.  Δεν μου έρχεται καμμιά ελληνική στο μυαλό, ενώ μπορώ να ανακαλέσω αρκετές πολυεθνικές.  Στο μεταξύ, το προϊόν των αγροτών εκείνων που εγκαταλείπουν το επάγγελμα, αντικαθίσταται από εισαγόμενο, προς μεγάλη χαρά άλλων παραγωγών και εισαγωγέων.  Τελικώς, η κυβέρνηση δεν ενεργεί και πολύ πατριωτικά εδώ, έτσι δεν είναι;  (Μπορούμε επίσης να φάμε ώρες συζητώντας για το πόσο λαμόγια είναι οι αγρότες που επί χρόνια λαμβάνουν επιδοτήσεις χωρίς να τις δικαιούνται και μισθώνουν τη γη τους σε συγγενείς, ή μεταβιβάζουν εικονικά κ.ο.κ. αλλά το να καταδικάζει μια κυβέρνηση ένα κλάδο όπου η χώρα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα δεν είναι και τόσο έξυπνο, έτσι δεν είναι;)

"Η ελληνική κυβέρνηση επέβαλε ΦΠΑ 23% στο βοδινό κρέας, τον πήρε πίσω χωρίς λόγο, πήγε να τον αντικαταστήσει με ΦΠΑ 23% στην εκπαίδευση,  αλλά τελικώς υπαναχώρισε και είπε να αυξήσει το τέλος στο κρασί."  ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ!  Που παράγεται με επιτυχία στη χώρα και καταναλώνεται σε ποσότητες, ενώ ας πούμε το βοδινό κρέας όπου υπήρχε ο αρχικός σχεδιασμός, εισάγεται, καθώς τα βοειδή της χώρας είναι κυρίως γαλακτοπαραγωγικά, αλλά το να ακριβύνει το βοδινό κρέας είναι ζημιά για τους φίλους Γάλλους και Γερμανούς, ενώ το κρασί, δε βαριέσαι, αστείο ποσόν.

"Η ελληνική κυβέρνηση, και μέσω του ΤΧΣ, προσφέρει στις τράπεζες τις οποίες αυθαίρετα αποκαλεί συστημικές, χρήματα των φορολογουμένων, τα οποία απλώς κάθονται στους ισολογισμούς τους, ενώ την ίδια στιγμή η πραγματική οικονομία αποστερείται πολύτιμης χρηματοδότησης."  Οι διοικήσεις αυτών των τραπεζικών ιδρυμάτων (ο Θεός να τα κάνει ιδρύματα), παραμένουν στις θέσεις των, κι ας έχουν αποτύχει σε όλα εκτός από το να σώσουν τους εαυτούς τους και τα δικά τους κεφάλαια.  Από την άλλη, κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού -τους οποίους ο καπιταλισμός πρεσβεύει-, όπως η ελεύθερη ίδρυση νέων τραπεζών, ή η προσέλκυση καταθετών με ανταγωνιστικό επιτόκιο δεν εξετάζονται ποτέ ως λύση.

Αδυνατώ να κατανοήσω ποιούς πολίτες υπηρετεί η ελληνική κυβέρνηση, διότι τους Έλληνες, σίγουρα δεν τους υπηρετεί.  Η φοροδιαφυγή μπορεί να είναι πρόβλημα, αλλά το πρόβλημα σου, αν είσαι Έλληνας δεν προκύπτει από τη φοροδιαφυγή του υδραυλικού, ή του εστιάτορα, ή ακόμη και του μεγαλογιατρού.  Το πρόβλημα σου προκύπτει από τον διευθυντή δημόσιας υπηρεσίας που "τα παίρνει", αδιαφορεί και δεν πατάει στη δουλειά του, κρεμώντας ένα σακάκι στην καρέκλα, ώστε αν σκάσει κανένας επόπτης να μπορεί να ισχυριστεί πως "κάπου πετάχτηκε".  Αυτός που λες θα εξαντλήσει τις εξουσίες που του δίνει η θέση του προκειμένου να σου επιβάλλει ό,τι πιθανό, ή απίθανο πρόστιμο προβλέπει η νομοθεσία, επειδή η ζαρντινιέρα στον ακάλυπτό σου είναι εκτός αδείας οικοδομής, ή επειδή στο τραπέζι νούμερο 24 υπήρχαν τρία ποτήρια μπύρας, αλλά μόνο δύο μπύρες ήταν χτυπημένες στην ταμειακή, επειδή η πόρτα δεν ανοίγει προς τα έξω, παραβιάζοντας τους κανόνες πυρασφάλειας (λες και στο υπουργείο του ανοίγει προς τα έξω), επειδή στο παράθυρό σου δεν έχεις κάγκελο ένα μέτρο τουλάχιστον και σέρνονται και τύποι με αυτοκτονικές τάσεις (οι οποίοι όλοι θα έρθουν να αυτοκτονήσουν στο κατάστημά σου) και τέλος, επειδή η φοιτήτρια ανηψιά του συνεταίρου σου που σε έπρηξε για να τη βάλεις να σερβίρει δεν είναι καταχωρημένη στον πίνακα προσωπικού.

Ο ίδιος υπάλληλος όταν είναι να στείλει έλεγχο στη Unilever (το όνομα τυχαίο, μη φανταστείτε) θα φροντίσει να καλέσει τον προϊστάμενο λογιστηρίου πρώτα να "συννενοηθούν", μη τυχόν και δεν έχουν φροντίσει το βιβλίο ενδοομιλικής τεκμηρίωσης.  Speaking of!


Εδώ έχουμε έναν ισολογισμό μιας πρώην εισηγμένης, η οποία έτυχε ενθουσιώδους δημόσιας πρότασης και στη συνέχεια διεγράφη από το ΧΑΑ.  Στα χρόνια που την παρακολουθούσα και ήμουν μέτοχός της, δεν θυμάμαι να είχε ζημιογόνο χρήση, καθώς ήταν πάντοτε leader στον κλάδο και με πολύ δυνατά brands.  (Όου γέα, βγήκε το Deree από μέσα μου).  Η Unilever που την απορρόφησε, σίγουρα δεν είναι κανένας τύχαίος παίκτης, κι ούτε η διοίκηση της τόσο κακή.  Εξάλλου τον  Σπύρο Δεσύλλα δεν θα τον κράταγε η πολυεθνική  επί 17 χρόνια πρόεδρο αν δεν ήξερε τι έκανε.  Παρ' όλα αυτά κέρδη δεν βλέπω ρε παιδιά.  Και ξέρετε τι γίνεται όταν μια επιχείρηση δεν παράγει κέρδη, ε;  Δεν πληρώνει και φόρους.  Και εκεί δεν μπορεί να πάει ο "έφορας" και να ρίξει πρόστιμα.  Γιατί για κάθε ελεγκτή απόφοιτο ΠΑΠΕΙ που στέλνει η "Μεγάλων Επιχειρήσεων", η "KPMG" απαντά με δυο ντουζίνες στελέχη και παραθέτει αλληλογραφία με τις Βρυξέλλες όπου "αυτό" που αμφισβητείται έχει ήδη "τακτοποιηθεί" με την υπογραφή του Jonathan Hill της κομισιόν. Και ο "έφορος" αρκείται σε ένα καλάθι με ποτά, δώρο για τα Χριστούγεννα, ενώ το ελληνικό δημόσιο έχει χάσει ένα σκασμό λεφτά σε φόρους από όλες αυτές τις θυγατρικές πολυεθνικών που λειτουγούν στην Ελλάδα, ενίοτε ως μονοπρόσωπες ΕΠΕ και δεν έχουν παρουσιάσει ούτε μια κερδοφόρο χρήση από συστάσεως τους.  Περίεργο πράγμα αυτοί οι όμιλοι.  Έχουν πάντοτε το βίτσιο να βγάζουν ζημιές but they stay in business.  Ριμάρκαμπλ!

Ευθύμησα, ενθυμούμενος τη News Corp. του Rupert που είχε παρουσιάσει κέρδη σε AUD, 364,364,000 το 1987, 464,464,000 το 1988, 496,496,000 το 1989 και 282,282,000 το 1990, τι κομψότερο από ένα "Fuck You" προς την φορολογική αρχή, στη γλώσσα της λογιστικής. 

Το πώς γίνεται οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη χώρα να μην πληρώνουν ούτε σέντσι φόρο, μπορώ να σας το πω αλλά αφενός δεν είναι της παρούσης κι αφετέρου είναι χρεώσιμη υπηρεσία, οπότε το αφήνω στον λογιστή σας ως υπόθεση εργασίας.  Θυμηθείτε τη Wind.  Τραγικά οικονομικά αποτελέσματα, κι ομως βρέθηκε άνθρωπος Άραβας και την αγόρασε.  Μυστήρια πράματα!  Κατά τα λοιπά, η φοροδιαφυγή πατάσσεται όταν η κυβέρνηση στέλνει κλιμάκιο στο Γεράνι και τσακώνει υπήκοο Μπαγκλαντές (σ.σ. λέγε με αυτοφωράκια) που εισφοροδιαφεύγει.  (Πραγματικό περιστατικό που αναρτήθηκε πανηγυρικά ως επιτυχία της Α' Αθηνών).

Έχω λοιπόν την αίσθηση πως τούτη η κυβέρνηση που έχουμε, όπως και η προηγούμενη, και η προηγούμενη πριν από εκείνη, δεν είναι για καλό του τόπου, ούτε των Ελλήνων.  Και σε αυτήν την περίπτωση θαρρώ, η εγρήγορση και η δυναμική τακτοποίηση του πλούτου που προσωπικά (για μένα ομιλώ) με κόπο και τίμια δημιούργησα εκτός χωρικού πεδίου ελληνικής δημιουργικής φορολογιστικής είναι επιβαλλόμενη τόσο ηθικά, όσο και πρακτικά.  Εξάλλου, τι να περιμένει κανείς, όταν το ίδιο το ελληνικό δημόσιο προτρέπει εργολάβους που αναλαμβάνουν δημόσια έργα να συστήσουν εταιρεία στη Βουλγαρία προκειμένου να μην προκαταβάλλουν 23% ΦΠΑ για αμοιβή που παραδέχεται πως θα τους καθυστερήσει επί μακρόν;  

Ευτυχείτε και καλή χρονιά να έχουμε!