Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Ήρθα κι Απόψε Στα Σκαλοπάτια Σου

Το καλό με την Αθήνα το Πάσχα, είναι πως ξαναβρίσκει το χαμένο της πρόσωπο.  Με τους περισσότερους να βρίσκονται εκτός, το να περπατάς στους άδειους δρόμους της, επαναφέρει μια αλλοτινή αίγλη, τότε που οι κάτοικοι της πόλης ήταν μετρημένοι, προπάντων Έλληνες και κυρίως νοικοκυραίοι.  Έμεινα εδώ να κλείσω κάποιες ανειλλημένες και σήμερα επιτέλους απόλαυσα μια άνοιξη που αρνιόταν να έρθει.  

Μεταξύ των εκκρεμοτήτων που ήθελα να τακτοποιήσω, είναι και τούτο εδώ το ιστολόγιο.  Δεν θα πω πως αυτό είναι το τελευταίο πόνημα -μεγάλος ο πειρασμός της επικοινωνίας-, ωστόσο, θαρρώ πως τα περισσότερα από εκείνα που μου επιτρέπονται να μοιραστώ μαζί σας, τα έχω ήδη μοιραστεί΄ πάντοτε θα προκύπτουν θέματα που θα αξίζει να αναλυθούν, όχι όμως με αυτόν τον τρόπο.

Κλείνοντας λοιπόν αυτόν τον κύκλο, υπάρχει κάτι που θα ήθελα να αφήσω παρακαταθήκη, έναν συλλογισμό που με προβληματίζει εδώ και καιρό και που διακρίνω σημαντικότατη απόκλιση μεταξύ της γενικότερης πεποίθησης και της πραγματικότητας, δεν είναι άλλος από το ελληνικο τραπεζικό σύστημα, που όσο ευάλωτο θέλει να δείχνει, τόσο εδραιωμένο στέκει σε αυτή τη χώρα .

Σας παρουσιάζω λοιπόν τους:


Δέκα Λόγους Για τους Οποίους Το Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα Οφείλει να Αποδομηθεί.


Όταν τον 14ο αιώνα οι Bardi και Peruzzi άνοιγαν τραπεζικά υποκαταστήματα σε όλα τα σπουδαία κέντρα της εποχής, έθεταν τις βάσεις γι αυτό που ακόμη και σήμερα αποκαλείται εμπορική τραπεζική πρακτική.  Αν και οι περισσότεροι, στο άκουσμα της λέξης "τράπεζας", συμπληρώνουν τη λέξη "δάνειο", ο σκοπός των πρώτων εκείνων τραπεζών ήταν η μεταφορά χρημάτων.  Ο κόσμος τότε ήταν ένα πολύ επικίνδυνο μέρος και οι έμποροι της εποχής, είχαν να αντιμετωπίσουν ληστές και κακούργους, σχεδον σε κάθε διαδρομή.  Ήταν οι τράπεζες που ελάμβαναν χρήματα σε μια πόλη και αναλάμβαναν να τα παραδώσουν σε μια άλλη, απελευθερώνοντας ουσιαστικά το εμπόριο από απαλλοτριώσεις εγκληματιών.  Ήταν τέτοιες δε οι περιουσίες που αυτές οι δύο οικογένειες δημιούργησαν που ακόμη κι οταν ο βασικος τους χρεώστης, O Εδουάρδος ο Γ' της Αγγλίας  πιστόλισε τα δάνεια του -1,500,000 χρυσά φιορίνια παρακαλώ-  κατάφεραν να παραμείνουν στις τάξεις της αριστοκρατίας για άλλα διακόσια χρόνια, αν και χωρίς τις τράπεζές τους.  

Από τότε άλλαξαν πολλά, ωστόσο οι αξίες που χαρακτήριζαν εκείνες τις πρώτες τράπεζες παρέμειναν ως όφειλαν αναλλοίωτες.  Αξίες όπως η εμπιστοσύνη, η εχεμύθεια, και η ασφάλεια, συνοδεύουν τις τραπεζικές συναλλαγές.  Μη σας κουράζω όμως....  Πάμε στον κατάλογο:

  1. Έλλειψη Ασφάλειας.  Βασικός παράγοντας για να αφήσει κάποιος τα κεφάλαια του σε μια τράπεζα, είναι η απαρέγκλιτη εγγύηση πως αυτά είναι ασφαλή.  Όταν ο καταθέτης φοβάται πως τα χρήματά του δύνανται να χαθούν, να κουρευτούν, ή να κατασχεθούν, προτιμά να τα φυλάξει αλλού, στο στρώμα του, στο χρηματοκιβώτιό του, στη ρίζα της συκιάς στον κήπο ή να τα χτίσει κάτω από τη μπανιέρα στο λουτρό.
  2. Έλλειψη Εμπιστοσύνης.  Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα κρατήθηκε για δεκαετίες ζωντανό, επειδή η πολιτεία το προστάτευε με διατάξεις περί απορρήτου.  Όταν ο συναλλασσόμενος μπορεί πλέον να συρθεί σε ΔΟΥ και δικαστήρια, προκειμένου να παρέξει εξηγήσεις για τη συναλλακτική του δραστηριότητα, η εμπιστοσύνη πάει περίπατο.  Μαζί με αυτήν και οι καταθέσεις.
  3. Έλλειψη Εμπιστευτικότητας.  Οι Ελβετοί μάζεψαν όλο το χρήμα της μεσοπολεμικής Ευρώπης, υποσχόμενοι αυτό ακριβώς: Έναν τραπεζικό λογαριασμό με μόνο διακριτικό στοιχείο τον αριθμό του,   απηλλαγμένο από περιττές ερωτήσεις και διευκρινήσεις, επικαιροποιήσεις, εκκαθαριστικά και βεβαιώσεις.   Δεν είμαστε βαρώνοι της κοκαϊνης, αγαπητέ, απαιτούμε το αυτονόητο: Λίγη ιδιωτικότητα.
  4. Έλλειψη Ανταγωνιστικότητας.  Οι ελληνικές τράπεζες παίζει να είναι και οι μοναδικές τράπεζες στον ΟΟΣΑ που να γκρινιάζουν για το επιτόκιο του ELA, και από την άλλη να κρατούν το επιτόκιο καταθέσεων στο 0,10%.  Η μοναδική τους ευκαιρία να συγκρατήσουν τις εκκροές, θα ήταν μια αύξηση στα επιτόκια, όμως αυτά, αντί να αυξάνουν, μειώνονται, ταυτόχρονα με το φτερούγισμα των κεφαλαίων σε πιο ασφαλή λημέρια (παγκόσμια πρωτοτυπία, ή αλλιώς μας δουλεύουν ψιλό γαζί).  Οι τοκογλύφοι να'ν καλά, κι από καταθέτες....
  5. Έλλειψη Σκοπού.  Οι τράπεζες δεν είναι διαμεσολαβητές πληρωμών όπως η ΕΚΤ κομψά πλέον τις αναφέρει.  Μεταφορές κεφαλαίων κάνει η Western Union, κι ο τοπικός μαφιόζος, μια τράπεζα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να διαθέτει πόρους στην οικονομία, να δανείζει επιχειρηματίες για να επιχειρούν, επαγγελματίες για να προκόβουν και καταναλωτές για να καταναλώνουν, όχι να εξυπηρετεί τους πελάτες των ΔΕΚΟ και το ελληνικό δημόσιο στις πληρωμές του.
  6. Έλλειψη Ηθικής.  Όσο κι αν η φράση "Ηθικός Τραπεζίτης" ακούγεται οξύμωρη, η ηθική είναι συνυφασμένη με τις τραπεζικές εργασίες.  Στο πλαίσιο αυτό, και στο βαθμό που δεν θίγονται τα συμφέροντα της, η τράπεζα οφείλει να προστατεύει την περιουσία των πελατών της, έναντι τρίτων, ιδίως έναντι του αδηφάγου ελληνικού δημοσίου, που με τον έναν ή άλλον τρόπο επιδράμει, άλλοτε με κατασχέσεις και άλλοτε με δεσμεύσεις.  Και μη μου αναφέρετε νόμους, νόμοι υπήρχαν και στην Γερμανική κατοχή, αυτό δεν εμπόδισε πατριώτες από το να κρύβουν αντιστασιακούς στα σπίτια τους.
  7. Έλλειψη Σεβασμού.  Η τηλεόραση έπαιζε χθες το "Μια Ζωή την Έχουμε".  Στα πλάνα της "Εμποροπιστωτικής Τράπεζας", διακρίνουμε το σεβασμο που απολαμβάνει ο πελάτης "που περιμένει το βιβλιάριο του",  τον προσωπικό χαιρετισμό από τον διευθυντή του καταστήματος, το πρόστιμο των πέντε δραχμών στον Χορν που κάπνιζε, τον καταθέτη που έχει ονοματεπώνυμο και αναγνωρίζεται από όλους.  Στην Ελλάδα του 2015, επισκέπτεσαι το κατάστημα που έχεις ανοίξει τον λογαριασμό σου και έχεις πάει εξακόσιες δεκαπέντε φορές και με το "καλημέρα" σου ζητούν ταυτότητα λες και βρέθηκες στη Βάθης τρεις τα ξημερώματα σε μπλόκο της αστυνομίας, ο ταμίας έχει να βάλει γραβάτα από το γάμο της ξαδέλφης του, ενώ η κοπελίτσα στο front desk μασάει τσίχλα, ανάμεσα σε νταήδες που βρίζονται για τη σειρά στο easy pay.
  8. Έλλειψη Τιμιότητας.  Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από έναν ανέντιμο τραπεζοϋπάλληλο.  Και ανέντιμος δεν είναι μόνο ο κλέφτης, ή ο καταχραστής.  Ανέντιμος είναι εκείνος που θα σε ωθήσει με απατηλές υποσχέσεις να συμμετέχεις στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας που εργάζεται, γνωρίζοντας πως θα χάσεις τα λεφτά σου.  Ανέντιμος, είναι επίσης εκείνος που σου πούλησε δάνειο ενώ γνώριζε πως δεν μπορείς να το αποπληρώσεις.  Ανέντιμος κι εκείνος που σου χρεώνει τοκογλυφικο επιτόκιο στην κάρτα σου, που σου κεφαλαιοποιεί τις απλήρωτες δόσεις στο στεγαστικό σου, που σε τρομοκρατεί ξέροντας πως βρίσκεσαι σε πρόδηλη αδυναμία, που σου εξαφανίζει το υπόλοιπο του λογαριασμού σου, επειδή ήταν κάτω από ένα αυθαίρετο όριο κι εσύ δεν εμφανίστηκες για κάποιους μήνες στο κατάστημα, ανέντιμος κι εκείνος που επιμένει να σου εμφανίζει προς υπογραφή συμβάσεις με όρους που έχουν κριθεί καταχρηστικοί από τα δικαστήρια.
  9. Έλλειψη Τεχνογνωσίας.  Οι τράπεζες μας, με περίσσια σπουδή, απαιτούν πτυχία οικονομικών σχολών από τους υπαλλήλους τους και μετά δεν τους εμπιστεύονται ούτε μια διαίρεση να κάνουν όταν τους προσκομίζεις δολάρια για να τα μετατρέψεις σε ευρώ.  Τι κι αν διδάχτηκαν και εξετάστηκαν σε ράντες, οι δόσεις των δανείων βγαίνουν "από το σύστημα", οι τιμές μετατροπής συναλλάγματος "από το σύστημα", οι προμήθειες και οι τόκοι "από το σύστημα", τόσο απαραίτητο για τις συναλλαγές είναι αυτό το πάνσοφο "σύστημα" που αν αύριο απολυθούν όλοι οι υπάλληλοι και αντικατασταθούν με Μπαγκλαντεσιανούς από τα φανάρια που θα παρακολουθήσουν ένα σεμινάριο πέντε ημερών πάνω στη δομή του, κανείς δεν θα αντιληφθεί κάποια διαφορά.  Δεν το λες ακριβώς κι "expertise" αυτό, έτσι δεν είναι;
  10. Έλλειψη Προσαρμοστικότητας.  Ακριβώς όπως κι οι δεινόσαυροι, έτσι κι οι ελληνικές τράπεζες, αρνούνται να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα.  Τι κι αν η διοίκηση της ΕΤΕ, λανσάρει τηλεοπτική καμπάνια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για το i-bank, οι συσκευές που παράγουν ασφαλείς κωδικούς για την πλοήγηση, θα βραχούν σε μπουρίνι και κανείς δεν θα μπορεί να συνδέσει λογαριασμό με το i-bank, μέχρι να παραληφούν οι καινούργιες μετά από τέσσερις μήνες.  Τι κι άν η Attica Bank πουλάει προπληρωμένες κάρτες, αν θέλω να προμηθευτώ μία για να κάνω δώρο στο ανηψάκι μου, θα πρέπει να υπογράψω μια MiFid, να πάω ένα εκκαθαριστικο, έναν λογαριασμό ΔΕΚΟ, μια εκκαθάριση μισθοδοσίας κι ένα πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Επίσης, αν ας πούμε πας τη Eurobank στα δικαστήρια για παραβίαση προσωπικών δεδομένων, επειδή ένας ψυχοπαθής stalker, υπέκλεψε τη διεύθυνση της κόρης σου που σπουδάζει, καταθέτωντας απλώς ένα ευρώ στο λογαριασμό της και διαβάζοντας φόρα-παρτίδα στο καταθετήριο, διεύθυνση, ΑΦΜ και τηλέφωνο, ο μηχανογράφος θα χρειαστεί δεκαοκτώ μήνες για να αχρηστεύεσει τα πεδία αυτά στις καταθέσεις τρίτων.   
Φίλοι μου, θα τα ξαναπούμε...


Χριστός Ανέστη!