Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Cui Bono?

Εδώ και μέρες, το χρώμα του ουρανού μοιάζει με χυλό που κάποιος έριξε μερικές σταγόνες λουλάκι.  Οι άνθρωποι, όπως κάθε φορά αυτήν την περίοδο, ανυπομονούν να έρθει η άνοιξη, για να μπορούν να κάθονται έξω, οι γυναίκες να φορούν όλα εκείνα τα υπέροχα ρούχα που βλέπουν στις βιτρίνες, οι άντρες για να μπορούν να τις χαζεύουν να πηγαίνουν πέρα δώθε, ή να κορδώνονται υποσχόμενες, παριστάνοντας τις ντίβες.  Η άνοιξη!

Αρκεί κανείς να προφέρει το όνομά της, και μια αύρα αναγέννησης περιβάλλει το νόημα των λόγων του, σε όλες τις κουλτούρες, ανοιξιάτικο είναι το φρέσκο, το δροσερό, το νέο, το όμορφο, "ευωδία της άνοιξης" ψιθυρίζουν οι διαφημιστές για να ενισχύσουν τα προϊόντα και αμέσως αισθανόμαστε τα άνθη της λεμονιάς στην άκρη της μύτης μας.

Για μένα ωστόσο, άνοιξη είναι το φρέσκο χώμα, οι αφράτες τσουκνίδες που περιμένουν να τις μαζέψω, η μυρωδιά του Teak Oil στα έπιπλα, η θάλασσα με το καλύτερο της μπλε, ο ροδώνας με όλή την παλέτα της VGA, και βουκαμβίλιες να πετάνε κλαδιά παντού, τόσα κλαδιά που το κλαδευτήρι γίνεται η φυσική προέκταση του καρπού μου.  

Διαβάζω πολύ.  Διαβάζω τόσο, που σχεδόν δεν γράφω πλέον, χρειάζεται χρόνος προκειμένου να μετουσιωθεί η ιδέα σε κείμενο.  Όταν κάποιος ξεπερνά την κορυφή της ζήσης και αντικρύζει την άλλη πλευρά της πλαγιάς, οφείλει να ανασκουμπωθεί, να κοιτάξει πίσω όσο μπορεί, πριν αρχίσει να κατεβαίνει και χάσει την επαφή με το σημείο που ξεκίνησε, να μάθει από τα λάθη που έκανε, να φροντίσει να μην τα επαναλάβει.

Το τελευταίο πεδίο προβληματισμού μου, είναι οι αυταπάτες του συλλογισμού, το πως η ορθή σκέψη μπορεί να επηρεαστεί από πεποιθήσεις, εμβόλιμες ιδεοληψίες, προσλαμβάνουσες παραστάσεις και παιδικές αναμνήσεις.  Οι ατέλειες συλλογισμού είναι ένα κομμάτι, που κάποιος που ασχολείται με τις κεφαλαιαγορές οφείλει να δουλέψει πολύ σκληρά, αν θέλει να είναι επιτυχημένος.  Αν πάλι δεν θέλει, δεν θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας.  Μια ολόκληρη βιομηχανία βασίζει την ευημερία της σε παίκτες με συγκεχυμένες πεποιθήσεις και αδούλευτους χαρακτήρες.

Εμβαθύνοντας στη μελέτη, παραλληλίζω τις έρευνες με όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας και καταλήγω στο συμπέρασμα πως η πλειοψηφία των πεποιθήσεων μας, είναι φυτεμένες στο μυαλό μας, το τι μας αρέσει, τι βρίσκουμε καλαίσθητο, φθηνό ή ακριβό, τι θεωρούμε σωστό, όλα όσα νομίζουμε πως "είμαστε εμείς" είναι ένα σύνολο ιδεών που χωρίς να περνούν από τη συνειδητότητα, ενσωματώνονται στη διαδικασία λήψης αποφάσεών μας σε τέτοιο σημείο που να καταλήγουμε να ενεργούμε με βάση όσα άλλοι, ή οι περιστάσεις ορίζουν. Αναφέρω ένα κραυγαλέο προς επεξεργασία: Σχεδόν όλες οι ελληνικές σειρές της τηλεόρασης την τελευταία πενταετία έχουν από ένα ομοφυλόφυλο χαρακτήρα ή ζευγάρι, ένα ζευγάρι που πάντοτε διατηρεί την αξιοπρέπεια του -η κοινωνία δεν είναι ακόμη έτοιμη για κραγμένες-, και που πάντοτε είναι συμπαθές και πρόσχαρο.  Οι ρόλοι των ομοφυλόφυλων στις ελληνικές σειρές είναι φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε εκείνοι να παρουσιάζονται χαριτωμένοι, καλωσυνάτοι, δεκτικοί΄ όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις κάποιον ζηλόφθονο, ή κακιασμένο, ή μηχανορράφο, δεν θα ακολουθήσεις κανέναν ομοφυλόφυλο στα στέκια του, ακόμα και οι σκηνές από gay bar, δείχνουν εξαιρετικά συνηθισμένες και κανονικές, ενώ πάντοτε θα βρεις εκεί να συχνάζουν και μη ομοφυλόφυλοι.  Επιμερίζοντας τους ρόλους straight/gay χαρακτήρων στις σειρές, θα καταλήξεις στο συμπέρασμα πως κάθε πολυκατοικία, κάθε παρέα, κάθε εργασιακός χώρος διαθέτει από έναν, πράγμα που ίσως και να μην είναι αληθινό.  Θέλω να πιστεύω πως κανείς μας δεν θεωρεί αυτή την επιλογή σεξουαλικών πεποιθήσεων στις σειρές των τελευταίων χρόνων να είναι τυχαία, το θέμα -που αποτελεί και την ουσία- είναι το μη πρόδηλο "Cui Bono".

Θα αφήσω τους ομοφυλόφυλους στην ησυχία τους προς άγραν περισσότερο ουσιαστικών θεμάτων, ας πούμε την τρέχουσα οικονομική κατάσταση:

Ξυπνάς το πρωί και ακούς πως λεφτά δεν υπάρχουν, ίσα που φτάνουν ως την επόμενη εβδομάδα, μαθαίνεις πως οι διαπραγματεύσεις θα είναι μακρές και επίπονες.  Cui Bono;

Συνεχίζεις τη μέρα σου, διαβάζοντας για συνεντεύξεις στελεχών της κυβέρνησης σε έντυπα που δεν γνωρίζεις, το Jacobin π.χ. όπου μαθαίνεις πως η δραχμή είναι η λύση και το ευρώ κακή νομισματική πρακτική.  Cui Bono;

Μπαίνεις σε φόρα και συνομιλείς με φίλους σου, διαβάζεις ιστολόγια, κάθε τρίτο με τέταρτο σχόλιο, εμφανίζεται κι απο ένας καταστροφολόγος, το τέλος έρχεται.  Cui Bono;

Καταλήγεις στο απογευματινό δελτίο:  Σκούρα τα πράγματα, ανίκανοι παντού, αρριβίστες και άσχετοι.  Η εικόνα που έχεις σχηματίσει όλη ημέρα εδραιώνεται.  Cui Bono;

Το Cui Bono είναι ο θεμέλιος λίθος σε κάθε δημοσιογραφική έρευνα.  Κάποιος σου εκμυστηρεύεται μια πληροφορία, κάτι διαρρέει, ένα έγγραφο, ένα non-paper, μια συνομιλία, κάποια πρακτικά.  Ποιος ωφελείται; 

Ας πούμε εγώ τώρα έχω ένα σωρό ερωτήματα:  Αν η Ε.Ε. δεν έχει δόσει ούτε γρόσι από τον περασμένο Ιούλιο, γιατί αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα τον Σεπτέμβριο και αποτελεί τώρα; 

Αν η διευκόλυνση μέσω του ELA είναι τόσο δυσβάστακτη, γιατί το μέσο επιτόκιο καταθέσεων των ελληνικών τραπεζών παρουσίασε μείωση τον Ιανουάριο, τον μήνα με τις περισσότερες εκροές;

Αν, ο υπουργός Βαρουφάκης είναι τόσο επιζήμιος και επικίνδυνος, γιατί προβάλλεται περισσότερο κι απ' τον πρωθυπουργό στα μέσα;

Τέλος, αν ο Μπόμπολας είναι ο πιο διαπλεκόμενος από τους διαπλεκόμενους, γιατί ο πρωθυπουργός επέλεξε έντυπό του για την πρώτη του συνέντευξη από τότε που ανέλαβε καθήκοντα;

Θα σας πω τι πιστεύω:


Κάποια κέντρα, ας τα ονομάσω "Οι Παλιοί" θέλουν να πιστεύουμε πως η χώρα οδηγείται στον όλεθρο.  Έτσι οι οικονομία αποδιοργανώνεται, η κατανάλωση αναχαιτίζεται, χρήματα χάνονται και μια πεποίθηση εδραιώνεται πως, η κυβέρνηση (θα τους ονομάσω:  Οι Καινούργιοι") είναι ένα μάτσο άξεστοι βουκώλοι που δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα.

Οι Παλιοί λοιπον, καθημερινά διοχετεύουν στα μέσα πληροφορίες που θεωρούν πως πλήττουν την αξιοπιστία και την ικανότητα των Καινούργιων να κυβερνήσουν.  Οι Καινούργιοι θα την είχαν άσχημα υπό κανονικές συνθήκες, ωστόσο αυτή η ροή καταστροφολογίας τους βολεύει, καθώς κρατά αξιώσεις και αιτήματα εν υπνώσει, τύπου:  "Τι είν' τούτα που ζητάς τώρα;  Δεν βλέπεις την κατάσταση;"

Ταυτόχρονα, εξωχώριοι τρέμουν μην ξεφύγει η κατάσταση και καταλήξουμε κανένας δορυφόρος της Άρκτου, υπάρχουν συμφέροντα στη χώρα, στημένες δουλειές, μαγαζάκια, μη γίνει καμιά στραβή και τρέχουμε.  Αυτό βολεύει τους Καινούργιους γιατί κρατάει τις ισορροπίες.

Οι υπεράκτιοι, που είναι και γνώστες γιατί εκείνοι τα σκέφτηκαν και τα εφάρμοσαν αυτά τα πράγματα πρώτοι, ξέρουν ακριβώς τι παίζεται και στέκονται διακριτικά πίσω από την αυλαία, μην τυχόν και όντως ξεφύγει κάτι, προκειμένου να επέμβουν.

Αυτός ο θίασος παίζει λοιπόν το ρόλο του προς εκπλήρωση των συμφερόντων του κι εσύ άγχεσαι τζάμπα και βερεσέ.  Θα σε αφήσω να το σκεφτείς, αλλά πρώτα θα παραθέσω ένα κείμενο, για να μην ξεχνάμε ποιος είναι το αφεντικό στον κόσμο.

Στις 2 Δεκεμβρίου που μας πέρασε ΗΠΑ και Κύπρος, υπέγραψαν την Foreign Account Tax Compliance Act, FACTA ως ακρώνυμο.  Σύμφωνα με αυτή τη συμφωνία, τραπεζικά ιδρύματα που εδρεύουν σε σύμφωνες χώρες, στέλνουν τα στοιχεία Αμερικανών πολιτών είτε φόρα-παρτίδα στο IRS, είτε ως επεξεργάσιμο αρχείο μέσω των κυβερνήσεών των, αναλόγως του τύπου της συμφωνίας που έχουν αποδεχτεί να υπογράψουν.  Με αυτό τον τρόπο, το IRS, εξασφαλίζει πως όπου κι αν πάει να κρύψει τα λεφτά του κάποιος Αμερικανός θα τα ξετρυπώσει.  Πολλές ενστάσεις ως εδώ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας!  (Ρίξε όμως μια ματιά για να δεις τι σπετσιάλ συμφωνία είναι αυτή:  http://www.fatca.hsbc.com/~/media/fatca/pdfs/europe/greece/fatca-declaration-active-nffe-greece-el ) H Ελλάδα βέβαια υπέγραψε επίσης δυο μέρες πριν από την Κύπρο, αλλά μαλάκες είναι για να βγάλουν ανακοίνωση;  Το δελτίο τύπου της Κυπριακής Κυβέρνησης ακολουθεί:

"Κύπρος και ΗΠΑ υπέγραψαν σήμερα διακρατική συμφωνία για την εφαρμογή της αμερικανικής νομοθεσίας FACTA (Foreign Account Tax Compliance Act), πραγματοποιώντας ακόμη ένα βήμα για την ενδυνάμωση της μεταξύ τους πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας.

Με βάση τη συμφωνία, οι αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας (Τμήμα Φορολογίας) θα παρέχουν στις αρμόδιες Αρχές των ΗΠΑ (Υπηρεσία Εσωτερικών Προσόδων) χρηματοικονομικές πληροφορίες σε σχέση με τους τραπεζικούς λογαριασμούς Αμερικανών προσώπων, όπως αυτά καθορίζονται στη συμφωνία.

Η σημερινή υπογραφή της συμφωνίας FACTΑ μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ΗΠΑ είναι άλλη μια επιβεβαίωση της προσήλωσης της Κύπρου στην κοινή προσπάθεια για καθιέρωση της φορολογικής διαφάνειας και της ανταλλαγής πληροφοριών σε διεθνές επίπεδο», ανέφερε ο κ. Γεωργιάδης, σε ομιλία του στην τελετή.

Με τέτοιες κινήσεις επιβεβαιώνουμε πως οι σχέσεις ΗΠΑ – Κύπρου είναι πράγματι στρατηγικής σημασίας», κατέληξε.

«Η Κύπρος», πρόσθεσε, «υπό την ηγεσία του Προέδρου Αναστασιάδη, του Υπουργού Οικονομικών Χάρη Γεωργιάδη και της Διοικητού της Κεντρικής Τράπεζας Χρυστάλλας Γιωρκάτζη έχουν λάβει σημαντικά βήματα για την ενίσχυση της φήμης και ελκυστικότητας της νήσου ως κέντρου παροχής χρηματοοικονομικών και επιχειρηματικών υπηρεσιών τόσο στην περιοχή όσο και παγκοσμίως."

Πως τα λέει ο μπαγάσας ε;  "Ενδυνάμωση πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας", "σημαντικά βήματα για την ενίσχυση της φήμης και ελκυστικότητας της νήσου ως κέντρο παροχής χρηματοοικονομικών μπλα μπλα"....

ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ!

Η Κύπρος δεν εδραιώθηκε ως χρηματοοικονομικό κέντρο επειδή ακριβώς ΔΕΝ ΠΑΡΕΙΧΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ και είχε χαμηλότατο φορολογικό συντελεστή; 

ΕΠΙΣΗΣ:

Τι σόι ανταλλαγή είναι αυτή, όταν μόνο οι Κύπριοι δίνουν στοιχεία στους Αμερικανούς ενώ οι Αμερικανοί όχι;   Αυτό δεν το λέμε ανταλλαγή πληροφοριών μάστορα, αυτό λέγεται "σπιουνεύω για λογαριασμό σου".  

ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ:

Υπήρχε περίπτωση η Κύπρος να υπογράψει τέτοια συμφωνία προ μνημονίου;  Cui Bono;

Και για να ενισχύσω τον παγκόσμιο ρόλο του "εγώ θα σε πηδάω κι εσύ θα μου κάθεσαι" συνεχίζω από την πηγή του δελτίου τύπου:

"Ερωτηθείς αν η σημερινή υπογραφή θα ανοίξει το δρόμο για μια επιτυχή επαναδιαπραγμάτευση της συνθήκης αποφυγής διπλής φορολογίας μεταξύ των δύο χωρών, ο κ. Κόνινγκ (σ.σ. Ο Αμερικανός Πρέσβης) είπε πως το θέμα αυτό είναι ξεχωριστό από την συμφωνία για την εφαρμογή του FACTA.

Λέγοντας πως γνωρίζει ότι υπάρχει ενδιαφέρον εκ μέρους της Κύπρου τόσο την συνθήκη και για κάποιες βελτιώσεις σε αυτήν, ο Αμερικανός Πρέσβης σημείωσε πως «συνεχίζουμε να εξετάσουμε το θέμα για να δούμε πώς προχωρούμε»."

Κύριε Πρέσβη, μη μας κακομαθαίνετε τόσο πια!  Δεν έχουμε λόγια πια γι αυτή την αγαστή συνεργασία.  Μου θυμίζει σκηνή από τον "Νονό" που ο δύστυχος ανυπότακτος ιδιοκτήτης επιχείρησης καλείται να υπογράψει την πώληση της επιχείρησής του, ενώ το δεξί χέρι του Νονού κραδαίνει έναν μπαλτά πάνω από τα δάχτυλά του υπογράφοντα, έτοιμος να του τα κόψει αν δεν συμμορφωθεί!

Δε βαριέσαι όμως μωρέ...  Άνοιξη έρχεται!