Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Revoluθion

Όλη μέρα σήμερα τρώω tiramisu.  Μου το προσέφεραν χθες το βράδυ επ' ευκαιρία της νίκης Τσίπρα.  Βλέπαμε Χούκλη και κουταλίζαμε tiramisu.  Φίλοι είχαν έρθει από το Λονδίνο, γι αυτές τις εκλογές.  Ήταν μια σημαντική μέρα.  Η φόρτιση ήταν έντονη, αν και το αποτέλεσμα αναμενόμενο.  Η Ελλάδα θα είχε την πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία της.  Μια χώρα που είχε κυβερνηθεί από εστεμμένους, φασίστες, πραξικοπηματίες και φαύλους, υποδεχόταν τον νεότερο ηλικιακά πρωθυπουργό της ιστορίας της.  Εμείς, συνεχίσαμε να τρώμε το γλυκό μας, χαζεύοντας τον Άδωνη να παραληρεί.  Λίγο μετά τα μεσάνυχτα το διαλύσαμε.  Οι φίλοι έπρεπε να επιστρέψουν στην έδρα τους.  Έμεινα με περίπου 3000 θερμίδες στην πιατέλα, τις οποίες καταναλώνω σήμερα ως πρωινό, δεκατιανό και μεσημεριανό, παρακολουθώντας ειδήσεις, αφουγκραζόμενος την αγορά και διαβάζοντας εναλλάξ, εγκώμια και λίβελλους.



Άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν, παρά μόνο μέσα από το γραπτό λόγο, είναι πεπεισμένοι πως, η κυβέρνηση που ορκίζεται εντός της ημέρας απολαμβάνει της υποστήριξής μου.  Δεν είναι αλήθεια.  Ουδείς πολιτικός μου είναι συμπαθής, επειδή ουδείς πολιτικός λειτουργεί με γνώμονα το καλό του λαού, κι αυτό είναι ολέθριο.  Οφείλω ωστόσο να επιλέξω το μη χείρον, εκείνον που υπόσχεται, τον φρέσκο αντί του παρωχημένου, του παλιού, του ιστορικά αποτυχημένου.  Η κεφαλαιαγορά των Αθηνών δεν συμβαδίζει με την άποψή μου.  Είναι πολύ μουδιασμένη και νευρική, πράγμα που με υποχρεώνει να μείνω στο περιθώριο σήμερα, αρκούμενος στο στήσιμο κάποιων αντίθετων εντολών σε τοπικά ακρότατα.  Η αγορά δεν σφάλλει ποτέ λένε οι γνώστες, εγώ όμως σήμερα θέλω να σφάλλει.  Τόσο γλυκό έχω φάει, δεν θα ήθελα να πάει χαμένο...

Τον τελευταίο καιρό μελετώ ιστορία.  Έχω εδραιώσει την άποψη πως μια σημαντικότατη περίοδος της μεταβιομηχανικής εποχής έχει ξεκινήσει και πασχίζω να επωφεληθώ στο μέτρο που μου επιτρέπεται.  Εγκατέλειψα λοιπόν τα των μικροοικονομικών και αναλώνομαι στη μεγάλη εικόνα: Παγκόσμια ιστορία, βιογραφίες, διεθνής διπλωματία, προσωπικότητες, γεωπολιτική.  Είναι συναρπαστικό να ανακαλύπτω πως 4000 χρόνια ανθρώπινης ιστορίας δεν διδάσκουν τίποτα περισσότερο από τον αγώνα των εθνών για ευημερία και μακροημέρευση, μια ατέρμονη εναλλαγή εξουσιαστών, παρακινόμενων από το στενό ατομικό τους συμφέρον.

Ο δικός μας Αλέξης σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει την εξαίρεση.  Και πιθανότατα η κυβέρνησή του θα αποδειχτεί ανεπαρκής, κατώτερη των περιστάσεων και βραχύβια.  Του έτυχε όμως η ευκαιρία να ορθώσει πολιτικό ανάστημα σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για τη χώρα.  


Ο Λουδοβίκος ο 16ος είναι ενας από τους περισσότερο παρεξηγημένους ηγέτες της νεότερης Ευρωπαϊκής ιστορίας.  Ανέλαβε ένα βασίλειο σε αποσύνθεση,  οικονομικά εξουθενωμένο από τις πολεμικές επιχειρήσεις του παππού του, του Λουδοβίκου του 15ου, εξαναγκασμένο σε δυσβάσταχτες πολεμικές επανορθώσεις, συνέπεια του επταετή πολέμου, πολιτικά δύσκαμπτο, με ευγενείς και κλήρο διαπλεκόμενους και θησαυροφυλάκειο άδειο. Πολλοί που δεν είναι εξοικιωμένοι με την ιστορία, αφελέστατα νομίζουν πως οι αυλές της προβιομηχανικής Ευρώπης κυβερνούσαν απολυταρχικά, εξουσιάζοντας τους υπηκόους τους ελέω Θεού, η πραγματικότητα όμως απέχει παρασάγγας.  Δέκα υπουργούς οικονομικών άλλαξε ο Λουδοβίκος στη διάρκεια της βασιλείας του, αγωνιζόμενος να μεταρρυθμίσει ένα φορολογικό σύστημα όπου οι αριστοκράτες δεν πλήρωναν κανέναν φόρο, η εκκλησία μόνο εισέπρατε φόρους και οι υπόλοιποι είχαν να καταβάλλουν εισφορές στη σοδειά τους, κεφαλικό φόρο, εισφορές στο αλάτι, ακόμη και "φόρο αλλαγής βασιλέα". Πρώτος ο Turgot εισηγήθηκε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα βασισμένο στην έγγεια ιδιοκτησία, όπου όλοι θα κατέβαλλαν φόρους, αριστοκράτες και λαϊκοί.  Το παρλαμέντο (σ.σ. σώμα επικύρωσης νόμων του βασιλέα), που αποτελείτο από ευγενείς και ανώτατους κληρικούς, αρνήθηκε να θέσει το διάταγμα σε ισχύ.  Ακόμη και η εισήγηση για κατάργηση της υποχρεωτικής αγγαρίας (σ.σ. υποχρεωτική άμισθη εργασία της τρίτης τάξης για τη συντήρηση δρόμων και άλλων έργων υποδομής), αν και αρχικά εγκρίθηκε, ανακλήθηκε από το παρλαμέντο του Παρισιού πριν να λήξει η θητεία του Turgot.  Το έλλειμα της Γαλλίας συνέχιζε να αυξάνει, ο Λουδοβίκος ήταν σε αδιέξοδο και ανέθεσε στον Necker, σπουδαίο τεχνοκράτη τραπεζίτη να γεμίσει τα ταμεία.  Εκείνος, απέφυγε να έρθει σε αντιπαράθεση με τους διαπλεκόμενους, προσέφυγε σε εσωτερικό δανεισμό και προς τέρψη όλων τα δάνεια έγιναν ανάρπαστα.  (Και πως να μη γίνουν αφού πλήρωναν 10% τοκομερίδιο, σχεδόν διπλάσιο του συνηθισμένου εκείνης της εποχής).  Οι επενδυτές έφτασαν να πιαστούν στα χέρια, στους κήπους του Trianon για το ποιος θα τα πρωτοπάρει.  Όλοι έμειναν ευχαριστημένοι, μέχρι τη στιγμή που τα δάνεια έπρεπε να αποπληρωθούν.  Ο Necker αποπέμφθηκε, και ο δυστυχής Λουδοβίκος, στράφηκε τελικώς στον Calonne, προκειμένου να βγει από το αδιέξοδο.  Ο Calonne, πρότεινε εκ νέου τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ατέλεια στη διακίνηση των σπόρων, φορολογικά βάρη ανάλογα με την αξία της γης, κοντολογίς τα ίδια που είχε πει κι ο Turgot.  Τα παρλαμέντα εξεγέρθηκαν, ο Λουδοβίκος εμφανίστηκε λέγοντας πως αν δεν περάσουν οι μεταρρυθμίσεις η Γαλλία θα πτωχεύσει, οχλαγωγίες υποκινήθηκαν, οι μεν έλεγαν πως φταίνε τα δάνεια για την κατάσταση, οι δε πως φταίει η αυλή με τον πολυέξοδο και άσωτο βίο της, κάποιοι βρήκαν εύκολο θύμα τη Μαρία Αντουανέττα που το έπαιζε το χαρτάκι της, όλοι αναγνώριζαν πως η κατάσταση ήταν οριακή και όλοι έριχναν το φταίξιμο στους υπόλοιπους.  Αν ο Λουδοβίκος είχε το διαμέτρημα ενός Ιουλίου Καίσαρα, θα αρκούσε να στείλει τα μέλη του παρλαμέντου στη λαιμητόμο και η ανθρωπότητα δεν θα είχε γνωρίσει ποτέ αυτό που λέγεται "Γαλλική Επανάσταση".  Είχε όμως έναν χαρακτήρα μαλθακό και πράο και οι πεποιθήσεις του δεν του επέτρεπαν να ασεβήσει πάνω στον Γαλλικό λαό.  Τελικώς, ο Γαλλικός λαός τον έστειλε στη γκιλοτίνα.

Επανερχόμενος στα καθ'ημάς, ο νέος Έλλην πρωθυπουργός δεν έχει απέναντί του ως αντιπάλους τους δανειστές, την τρόϊκα, το ΔΝΤ, τους αιμοσταγείς τραπεζίτες και τα Ορκ της Μόρντορ, ο δαίμονας αυτού είναι το ίδιο το ελληνικό δημόσιο, ένα τρομακτικό μόρφωμα που είναι ταγμένο να αντιδρά αδυσώπητα σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης, βολεμένοι, συντεχνιακοί, προνομιούχοι, κάθε λογής κόσμος που θα υπερασπιστεί το συμφέρον του ενάντια στο κοινό καλό του ελληνικού λαού.  Κι είναι δε τόσο ισχυρό και πανούργο που αντιστέκεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταδικάζοντας όλη την κοινωνία σε οικονομικό και συναισθηματικό μαρασμό.

Οι μεταρρυθμίσεις που καλείται να υλοποιήσει ο νέος μας πρωθυπουργός δεν θα έχουν να κάνουν με την επονομαζόμενη "αξιοποίηση των εθνικών πόρων", ούτε με την "πάταξη της φοροδιαφυγής", αλλά μάλλον με το ξήλωμα όλων των προνομίων και των μικροσυμφερόντων της κάστας του ευρύτερου δημοσίου τομέα, ενός τομέα που τολμά να συγκριθεί ως ισάξιος με τη σοβιετική νομενκλατούρα.

Ο Βασιλεύς απέθανε....
Ζήτω ο Βασιλεύς!

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Traders' Coaching Tips 2015

Με το ένα και με το άλλο πέρασαν και οι τελευταίες ημέρες του χρόνου που πρόλαβαν οι εξελίξεις.  Ευρισκόμενος στην Ευρώπη, ανακαλύπτει κανείς πως η Ελλάδα, αυτή η χώρα που οι γηγενείς θεωρούν τόσο σημαντική, δεν αποτελεί παρά ένα σημείο στο χάρτη όπου ενδεχομένως θα αναζητήσει κάποιος σαν θελήσει να προγραμματίσει τις διακοπές του και τίποτα περισσότερο.  Και είναι ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα των Ελλήνων αυτό, να θεωρούν πως η μικρή τους χώρα σημαίνει το ο,τιδήποτε για κάποιον που δεν ζει στα στενά όρια της επικράτειας.
 
Και με την ίδια αναλογία που η Ελλάς είναι το τίποτα στις παρυφές της ηπείρου, η ελληνική κεφαλαιαγορά, η οποία ταλανίζει πολλούς από τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου, ισοδυναμεί με το μηδέν κόμμα, μηδέν, μηδέν ένα τοις εκατό και βγάλε, του χρηματοοικονομικού στερεώματος.  Πολύ μικρή για να απασχολεί σοβαρούς ανθρώπους.  Αλλά από πότε οι Έλληνες λογίζονταν  άραγε ως σοβαροί άνθρωποι;
 
Η Νανσυ Μαλλέρου (http://www.lifecoachinggreece.gr/about.html) έχει σχέση με το trading όσο κι ο Theo με τα "παιδιά από το Λοντίνο", είχα ωστόσο την τιμή να την παρακολουθήσω ως απεσταλμένος της Athens Voice στο τακτικό ετήσιο σεμινάριο που διοργανώνει με τίτλο "Καλύτερα Γίνεται".  Το κοινό σε τέτοια σεμινάρια είναι αναμενόμενο:  Γυναίκες με υπαρξιακές αναζητήσεις, γυναίκες σε συναισθηματική αταξία, γυναίκες σε πορεία αυτογνωσίας,  traders και επενδυτές ούτε για δείγμα, γι αυτό και η θεματολογία σε τέτοιες ομιλίες προωθείται περισσότερο σε ανησυχίες του τύπου "μα γιατί δεν με θέλει ο Μιχαλάκης", παρά σε ζωτικά, ουσιώδη και αληθινά περιστατικά όπως, "μπήκα με 10 συμβόλαια στο pivot και μου γύρισε το setup ανάποδα, ποιος αντέχει να πάρει 1500€ ζημιά μέσα σε μισή ώρα, μήπως να περιμένω μπας και γυρίσει;  αχ Θεέ μου γιατί αυτό σε μένα πάλι;"
 
Σκέφτηκα λοιπόν να προσαρμόσω πολλά από τα ενδιαφέροντα που ειπώθηκαν και ισχύουν, σε θέματα που άπτονται των δικών μας ενδιαφερόντων και ελπίζω να βοηθηθούν οι τεθλιμένοι εκ της αγοράς αναγνώστες διότι όπως είπε και ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, "δωρεάν λάβατε, δωρεάν δότε."  Κι εγώ δεν είμαι κανένας παλιοτσιφούτης!
 
 
Είπε λοιπόν η προικισμένη Νάνσυ για τη σημασία της στοχοθεσίας: 
 
Ο στόχος μας οφείλει να είναι συγκεκριμένος.  Τι το περισσότερο αυτονόητο;  Αναλογιστείτε όμως, όλοι εσείς που καθημερινά αγοράζετε και πουλάτε, ποιος είναι ο στόχος σας;  Να κερδίσετε από μία συγκεκριμένη κίνηση;  Να κερδίσετε από μια συγκεκριμένη μετοχή/αξία;  Να μη χάσετε το κεφάλαιο σας;  Να είστε κερδισμένος στο τέλος της μέρας;  Να είστε κερδισμένος στο τέλος του μήνα;  Να είστε περισσότερο κερδισμένος από τον φίλο σας τον Λευτεράκη;  Κάθε ένας από αυτούς τους στόχους που ανέφερα, προϋποθέτει και διαφορετική τακτική trading.  Έχω γνωρίσει πολλούς για τους οποίους το να τους βγει μια κίνηση είναι περισσότερο σημαντικό από το να κερδίσουν σε βάθος χρόνου.  Επιτρέψτε μου να σας νουθετήσω, λέγοντας πως ο στόχος του επιτυχημένου trader είναι το να γίνεται πλουσιότερος ανά μονάδα χρόνου, ανεξαρτήτως κινήσεων, μαντεψιών και συγκρίσεων.
 
 
Ο στόχος μας οφείλει να είναι αισιόδοξος.  Αισιόδοξος στόχος σημαίνει στόχος που είναι διατυπωμένος καταφατικά και στη θετική του εκδοχή.  Σε απλά λόγια, ο trader στοχοθετεί κάτι όπως "Θέλω να κερδίζω χρήματα παίζοντας το parity EURxUSD".    Αυτός είναι ένας δόκιμος στόχος σε αντίθεση με το "Δεν θέλω να χάνω κάθε φορά που παίζω το Δολάριο" το οποίο δεν είναι δόκιμο, αν και εννοιολογικά μπορεί να δείχνει ταυτόσημο.
 
 
Ο στόχος μας οφείλει να είναι ταυτόσημος με τις αξίες μας.  Οι αξίες κάποιου trader μπορεί να περιλαμβάνουν πράγματα όπως "είμαι day trader", "είμαι position trader", "παίζω μόνο ελληνικό",  ή "δεν αγγίζω option".  Το να αναγκαστεί κάποιος να εμπλακεί σε asset classes που δεν γνωρίζει, ή τακτικές που δεν ασπάζεται επειδή αυτός ίσως να φαίνεται ένας τρόπος που οδηγεί στην επίτευξη του στόχου, οδηγεί σε αποτυχία.  Μην το μπερδεύουμε όμως αυτό με το "έτσι έχω μάθει να παίζω."  Άλλο το σύστημα αξιών, άλλο η πεπατημένη.
 
Ο στόχος μας οφείλει να έχει deadline.  Τοποθετήστε αρχή, μέση και τέλος στον στόχο σας, διότι έτσι θα μπορέσετε να τον επιτύχετε και διότι έτσι μόνο γίνεται συγκεκριμένος.  Πείτε στον εαυτό σας:  Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015 θα έχω κερδίσει 20% στο κεφάλαιό μου, όχι θέλω να κερδίζω 20% στο κεφάλαιό μου γενικώς.
 
Ο στόχος μας οφείλει να είναι ρεαλιστικός.  Το καταλαβαίνουμε αυτό έτσι;  Τα πλούτη του G. Soros και οι επιτυχίες του Buffet δεν μπορεί να αποτελούν το ορόσημο μας για το 2015. εκτός κι αν ήδη είμαστε σε τίποτα λίστες του Forbes.
 
Τέλος, ο στόχος μας οφείλει να είναι μετρήσιμος.  Αυτό ίσως για εμάς τους παίκτε είναι το ευκολότερο, καθώς ό,τι καταπιανόμαστε αποτιμάται σε μπικικίνια.  Δεν θα πω τίποτα περισσότερο επ αυτού.
 
Μουσική και συνεχίζω...

  


Το μεγαλύτερο εμπόδιο που μπορούμε να συναντήσουμε στην επίτευξη του στόχου μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι, με τον φόβο να αποτελεί τον μεγαλύτερο δαίμονα.  Ο δαίμονας αυτός συνήθως αρέσκεται να παραμένει στη σκιά, γιατί έτσι ισχυροποιείται.  Αν τον φέρουμε στο φως, και τον κατονομάσουμε, τότε μπορούμε να τον αποδυναμώσουμε.  Ο μέντοράς μου, υποστήριζε πως ο φόβος αντιμετωπίζεται με την εξής νοητική διαδικασία: 
 
  Τι είναι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί;
Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;
 Τι είναι το πιθανότερο που μπορεί να συμβεί;

Μην το ξεχνάτε αυτό.  Σε κάθε κίνηση που εμπλέκεστε να γνωρίζετε εκ των προτέρων αυτά τα τρία στατιστικά ενδεχόμενα.  Οι άνθρωποι φοβούνται αυτό που αισθάνονται πως δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν.  Αν φοβάστε πως δεν είστε ικανοί να κερδίσετε, το πιθανότερο είναι πως το πεπρωμένο θα έρθει να επιβεβαιώσει τον φόβο σας.  Πιστέψτε στον στόχο σας! 
 
Επίσης, μην προσκολλάστε σε μία τακτική που δεν λειτουργεί.  Όταν κάτι δεν φέρνει αποτέλεσμα, απλώς σταματάμε να το κάνουμε, δεν αναμένουμε πως την εκατοστή φορά ο κόσμος θα αλλάξει προς όφελός μας.  Αν δοκιμάσατε να παίξετε το ΕΤΕΤΠ δυο ντουζίνες φορές και χάσατε, ειλικρινά τις σας κάνει να πιστεύετε πως την επόμενη θα σας δώσει χρήμα;
 
Τέλος, ξεριζώστε από το λεξιλόγιο σας φράσεις όπως "προσπαθώ πολύ γι αυτό", "είμαι πολύ μικρός/μεγάλος γι αυτό" και "έκανα ό,τι μπορούσα".  Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να προσπαθείς για κάτι.  Η ζωή δεν αμοίβει την προσπάθεια, η ζωή αμοίβει το αποτέλεσμα.   Τι κι αν προσπαθήσεις να βγάλεις φτερά και να πετάξεις;  Το "έκανα ό,τι μπορούσα" πάλι τι σου λέει;  Από πότε εσύ είσαι σε θέση να γνωρίζεις τι είσαι ικανός να κάνεις και τι όχι;  Νομίζεις πως ένας επιζών αεροπορικής τραγωδίας, έπειτα από τρεις μέρες χωρίς τροφή και νερό  και πενήντα χιλιόμετρα πεζοπορίας προκειμένου να σωθεί, γνώριζε το τι μπορούσε να κάνει;  Το αν είσαι ικανός για κάτι, πολύ μεγάλος για κάτι, πολύ φτωχός για κάτι, πολύ άπειρος για κάτι, μόνο η ίδια η ζωή μπορεί να στο επιβεβαιώσει, κι αυτό θα το κάνει μόνο αν της δώσεις την ευκαιρία γι αυτό. 
 
Σας εύχομαι Καλή Χρονιά και Καλά Κέρδη.
 
ὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον μηδὲ χαλκὸν εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν, μὴ πήραν εἰς ὁδὸν μηδὲ δύο χιτῶνας μηδὲ ὑποδήματα μηδὲ ράβδον· ἄξιος γάρ ἐστιν ὁ ἐργάτης τῆς τροφῆς αὐτοῦ.