Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Δημοσιογράφοι


"Το τηλέφωνο χτύπησε για τρίτη φορά. Ο Καρνέζης άπλωσε, μισοκοιμισμένος ακόμα, το χέρι και σήκωσε το ακουστικό. Ήταν ο Φλωράς. Τι ήθελε ο Φλωράς μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα, μια τέτοια ώρα; Αυτό το τηλεφώνημα και η επίσκεψη που θα ακολουθούσε, ήταν για τον Καρνέζη πολύ δυσάρεστα πράγματα. Δεν δέχεται κανείς με ευχαρίστηση, μέσα στη μέση της νύχτας το σύζυγο της ερωμένης του." (Γ. Μαρής/Έγκλημα στο Κολωνάκι)

Όταν παιδί ακόμη, ξεκοκάλιζα τα αστυνομικά μυθιστορήματα, έτρεφα πάντοτε μια αγνή και διακριτική συμπάθεια για τους χαρακτήρες των δημοσιογράφων που πιστοί στην δεοντολογία τους, συνεργάζονταν άγαστα με τον ήρωα για την εύρεση της αλήθειας.  Στο άγουρο μου μυαλό τότε, θεωρούσα τη δημοσιογραφία, ένα είδος ιεραποστολής, ταγμένο στην ελευθερία της έκφρασης, την ελευθερία της πληροφόρησης, την αμεροληψία, τον σεβασμό της ιδιωτικότητας και της προσωπικότητας των πολιτών και την ισηγορία.  Αλλά και αργότερα θυμάμαι, στις πανεπιστημιακές εργασίες, η παραπομπή σε έναν έγκριτο δημοσιογράφο, σε ένα άρθρο ενός σοβαρού εντύπου, όπως οι FT, η WSJ, το Barrons, ή το Economist, ήταν πράξη προστιθέμενου κύρους και αυθεντίας, που ένας προπτυχιακός φοιτητής δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει.

Χρόνια αργότερα, ο πανδαμάτωρ χρόνος με έφερε ως την πόρτα του ιστορικότερου ημερησίου οικονομικού φύλλου της χώρας.  Ως οικονομικό συντάκτη.  Συνεπαρμένος από την τιμή που μου έγινε, να μου επιτρέψει δηλαδή ο αρχισυντάκτης μου να αρθογραφώ, μη έχοντας την παραμικρή σχέση με το χώρο, δεν μπόρεσα να αντιληφθώ αμέσως το τι πραγματικά κάνει ένας δημοσιογράφος.  Θέλω να πω, όχι αυτό που υποτίθεται πως οφείλει να κάνει...

Αντιγράφω από το Εγχειρίδιον του Δημοσιογράφου: "Η δουλειά του δημοσιογράφου χρειάζεται εγρήγορση, κριτική σκέψη, επιθυμία για αναζήτηση, ευελιξία, γνώσεις και πνευματική καλλιέργεια, ετοιμότητα, ανεξαρτησία, τόλμη, ικανότητα για ανάληψη πρωτοβουλιών, αμεροληψία, ευσυνειδησία κι εργατικότητα. Ο πρωταρχικός του σκοπός είναι η αποκάλυψη της αλήθειας και η αντικειμενικότητα στην ενημέρωση. Ο δημοσιογράφος προσπαθεί να μην επηρεάζεται από τις δικές του εμπάθειες, στάσεις, συμφέροντα κι αντιλήψεις και να μην εμπλέκεται σε προσωπικές αντιπαραθέσεις. Ένας δημοσιογράφος πρέπει ακόμη, να έχει επιμονή, ευγένεια, περιέργεια, υπευθυνότητα, σωματική και ψυχολογική αντοχή."  Και δεν μπορώ, παρά να χαμογελάσω με την αφέλεια μου, που πίστευα πως μπορεί έστω και ένα από αυτά να ανταποκρίνεται στο Job Description.  Η δική μου η εικόνα από την αίθουσα σύνταξης, ήταν μια ντουζίνα αλκοολικοί από τα καθημερινά ουϊσκυ (βραδινή εργασία γαρ), που ξεφύλλιζαν μια ατζέντα και τηλεφωνούσαν στις πηγές τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν την είδηση.  Επαγγελματίες τόσο ακέραιοι, που αποφάσιζαν να γράψουν για τον έναν ή τον άλλον επιχειρηματία, αναλόγως με το αν θα είχε μπουφέ η συνέντευξη τύπου, διότι αν δεν εξασφάλιζε φαγητό, δεν υπήρχε περίπτωση να παρεβρεθούν.  

Στην πορεία, είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με διάφορα μέσα, έντυπα, ηλεκτρονικά και τηλεοπτικά, να συναναστραφώ από απλούς συντάκτες, ως και τους ίδιους τους εκδότες, ώσπου η εικόνα μου για τους εκπροσώπους του τύπου αποκρυσταλλώθηκε, ως παγκόσμια αλήθεια: "Η δημοσιογραφία είναι ένα χαμερπές επάγγελμα και ένας εθισμός χειρότερος από την ηρωίνη, ένας παράξενος, άθλιος κόσμος από απροσάρμοστους, μεθύστακες και αποτυχημένους."  Τα λόγια δεν είναι δικά μου.  Είναι του Hunter Thompson, γνωστού και μη εξαιρετέου, Αμερικανού δημοσιογράφου.  Προσυπογράφω!

Πώς και τα θυμήθηκα όμως σήμερα, όλα αυτά;  

Έπεσα πάνω σε ένα τουί όπου έγραφε:  "Η δημοσιογραφία είναι το καταφύγιο των αποτυχημένων. Χρόνια τώρα προσπαθώ να ξεφύγω, αλλά δεν βρίσκω τον δρόμο."   Μόλις το διάβασα, σκέφτηκα:  "Τι ήθος ανδρός!"  Μετά είδα τη φωτό προφίλ...  Ο Θανάσης ο Μαυρίδης, ο άνθρωπος που έφυγε από το Capital για να ανοίξει φούρνο στο Μαρούσι (έδρα του μέσου), αυτοσαρκάζεται προκειμένου να κάνει γνωστό το καινούργιο του επαγγελματικό εγχείρημα.  Θα μπορούσα βέβαια να υποδείξω χίλιους τρόπους στον κ. Μαυρίδη, προκειμένου να ξεφύγει από τον δαίμονα της δημοσιογραφίας, όπως το να γίνει όντως φούρναρης, ή να αποσυρθεί σε κάποιο νησί της άγονης γραμμής και να βόσκει πρόβατα, προφανώς όμως, ο ίδιος θεωρεί πως είναι τόσο καλός σε αυτό που κάνει που θέλει να μας το υπενθυμίζει καθημερινώς. Ή ίσως, ο κ. Μαυρίδης θεώρησε πως η πολυφωνία και η ισηγορία δεν εξασφαλίζεται από τα ήδη υπάρχοντα μέσα, γι αυτό και ίδρυσε ένα δικό του, ώστε να είμαστε όλοι μας ικανοποιητικώς ενημερωμένοι.

Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Ben Hecht, που σε αντίθεση με τον κ. Μαυρίδη, ξέφυγε από το καταφύγιο των αποτυχημένων και σήμερα μνημονεύεται ως συγγραφέας και σεναριογράφος είπε πως "το να προσπαθείς να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο από τις εφημερίδες, είναι σαν να θέλεις να μάθεις την ώρα, κοιτώντας μόνο τον λεπτοδείκτη."

Πώς μου ήρθε όμως τώρα αυτό;

Διάβαζα ένα από τα κατάπτυστα κείμενα της Νένας της Μαλλιάρα, όπου για ακόμα μια φορά παραθέτει ανεξακρίβωτες πληροφορίες, στοιχεία των οποίων την πηγή αποκρύπτει, απόψεις στις οποίες μεροληπτεί περί των γεγονότων, κοντολογίς πράττει ό,τι καταδικάζει ο κώδικας δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ.  Το πως η κα. Μαλλιάρα, κατορθώνει με τόσες εξακολουθούμενες παραβιάσεις του κώδικα να αρθρογραφεί ακόμα, είναι απορίας άξιο.  Με ειδίκευση στο τραπεζικό ρεπορτάζ, στην αρχή της φετεινής κρίσης, μας βομβάρδιζε με κείμενα περί της καταστροφής του συστήματος από τα "πανάκριβα" κεφάλαια του ELA.  Έπειτα, συνέχισε με τα "τρομακτικά" ποσά που είχαν εγκαταλείψει το σύστημα.  Στη συνέχεια μας ενημέρωσε για την "υποχρεωτική" πρόταση ανταλλαγής ομολόγων της Αλφα για να καταλήξει σε ένα πρελούδιο πληροφόρησης περί των βιβλίων προσφορών.  Όλα βεβαίως τα νούμερα που κατά καιρούς έχει παραθέσει η εν λόγω κυρία, έχουν αποδειχτεί ανακριβή, ενώ τα περισσότερα από τα στατιστικά που κατά καιρούς δημοσιεύει, δεν μπορούν να βρεθούν πουθενά, ούτε σε επίσημες εκδόσεις της ΤτΕ, ή της ΕΚΤ.

Λέγει λοιπόν ο κώδικας δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, και αν γνωρίζετε κάποιο μέσο που να σέβεται τις κάτωθι αρχές, ας επισυναφθεί ως σχόλιο:

Ο δημοσιογράφος αυτοδεσμεύεται "να θεωρεί προσβολή για την κοινωνία και πράξη μειωτική για τον εαυτό τουτη διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την αλλοίωση ή την πλαστογράφηση των πραγματικών περιστατικών." Επιπλέον "να ερευνά προκαταβολικά, με αίσθημα ευθύνης και με επίγνωση των συνεπειών, την ακρίβεια της πληροφορίας ή της είδησης που πρόκειται να μεταδώσει".  Αυτά στο άρθρο ένα.

Στο δεύτερο άρθρο, μαθαίνουμε πως ο δημοσιογράφος οφείλει "να ερευνά προκαταβολικά, με αίσθημα ευθύνης και με επίγνωση των συνεπειών, την ακρίβεια της πληροφορίας ή της είδησης που πρόκειται να μεταδώσει.  Να επανορθώνει χωρίς χρονοτριβή, με ανάλογη παρουσίαση και ενδεδειγμένο τονισμό, ανακριβείς πληροφορίες και ψευδείς ισχυρισμούς, που προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψη του ανθρώπου και του πολίτη και να δημοσιεύει ή να μεταδίδει την αντίθετη άποψη, χωρίς, αναγκαστικά, ανταπάντηση, η οποία θα τον έθετε σε προνομιακή θέση έναντι του θιγομένου." 

Ποιοι είναι οι θιγόμενοι εν προκειμένοις;  Οι μέτοχοι της Άλφα, οι οποίοι βασιζόμενοι στο άρθρο της κας Μαλλιάρα περί "υποχρεωτικής" πρότασης στους ομολογιούχους έσπευσαν να αγοράσουν, ή εκείνοι της Eurobank, που βασίστηκαν στην εσφαλμένη τιμή αύξησης, και κατέληξαν να απωλέσουν τα κεφάλαιά τους.  Κι εδώ υπάρχουν δύο τεινά:  Ή η κα Μαλλιάρα έλαβε μέρος σε απόπειρα χειραγώγησης της αγοράς, ή είναι ηλίθια.  Και βεβαίως για το ποιο από τα δύο αληθεύει αρμόδια είναι η επιτροπή κεφαλαιαγοράς.

Άρθρο 5, παρ.δ κώδικα δεοντολογίας "Να μη μεταδίδει και να μην αξιοποιεί ιδιοτελώς αποκλειστικές πληροφορίες που επηρεάζουν την πορεία του Χρηματιστηρίου Αξιών και την αγορά.

Ως προς αυτό το τελευταίο, θα μπορούσα να αναφέρω  και τον Πέτρο τον Λεωτσάκο, ωστόσο, η εγκυρότητα του αμφισβητείται ήδη σε τέτοιο βαθμό, ακόμη κι από το ίδιο το αναγνωστικό του κοινό, ώστε οι αναρτήσεις του να στερούνται εγκυρότητας.  Είναι σαν να κατηγορήσω τον  Λιακόπουλο για διασπορά ψευδών ειδήσεων.  Δεν είναι το ίδιο ωστόσο με μια συγκεκριμένη μερίδα δημοσιογράφων που παρουσιάζονται και αντιμετωπίζονται ως αξιόπιστοι.

Θα θυμάστε το http://artaxia.blogspot.gr/2015/03/cui-bono.html πόνημα μου, όπου αποπειρώμαι να ερμηνεύσω την παρουσία συγκεκριμένων ειδήσεων σε συγκεκριμένες στιγμές και για συγκεκριμένους λόγους.  Η πολιτική χρειάζεται τη δημοσιογραφία, όπως και οι επιχειρήσεις χρειάζονται τους δημοσιογράφους.  Γι αυτό και τους κανακεύουν με δώρα και καλούδια, προκειμένου να τους έχουν με το μέρος τους.  Αυτά είναι γνωστά.

Αυτό που δεν συνέβαινε ως τώρα, ήταν αυτή η κατάφωρη αδράνεια της αρμόδιας εποπτικής αρχής, απέναντι σε τέτοια σπουδαία θέματα.  Ο καθείς γράφει ό,τι θέλει, παραπλανώντας και χειραγωγόντας και το bottom line, είναι "ας πρόσεχες."

Όχι παιδιά!  Κάτι πρέπει να κάνουμε γι αυτό, n'est pas;


Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Τυχαιότης Τυχαιοτήτων τα πάντα Τυχαιότης (ΙΙ)


Πάει καιρός πολύς.  Είχα κλείσει το πρώτο μέρος της "Τυχαιότητος" με αυτό το γράφημα και θα ανέμενα τουλάχιστον έναν φερέλπη τραβογραμμιά να σχολιάσει με μια μαντεψιά, μια απορία, κάτι βρε αδερφέ που θα δήλωνε την ικανότητα του να διαβάζει τα μελλούμενα.  Φευ!

Οι τεχνικοί αναλυτές, όπως επαίρονται να αποκαλούν εαυτούς οι τραβογραμμιάδες, πιθανότατα να μου παρουσίαζαν το ανωτέρω γράφημα ως ακολούθως:


Η πάνω γραμμή θα ήταν το επίπεδο αντίστασης, η κάτω το επίπεδο στήριξης η ανοδική θα κατεδείκνυε την αρχική τάση, ενώ οι υπόλοιπες δύο σηματοδοτούν το καθοδικό κανάλι.  Απλά πράγματα που και μια μοδίστρα θα μπορούσε να αντιληφθεί.  Ίσως σε αυτό να οφείλεται και η εγγύτητα της γραμμογραφούμενης "τεχνικής ανάλυσης". Δημιουργεί σχήματα που και ένα πεντάχρονο παιδί μπορεί να αντιληφθεί, σε αντίθεση με την αυθεντική τεχνική ανάλυση, όπου η εισαγωγή μιας στοχαστικής παραγώγου λόγου χάρη, απαιτεί σύνθετο μαθηματικό πνεύμα.  

Θα αντιλαμβάνεστε βέβαια πως πάντοτε ο ανθρώπινος νους αναζητούσε τρόπο να βάλει τάξη στην σκοτεινή τυχαιότητα και από την απαρχή του, το είδος μας έφτιαχνε ιστορίες, προκειμένου να ερμηνεύσει φαινόμενα, από τις αστραπές που τις έριχνε ο Δίας, μέχρι το τρίγωνο Αφροδίτης, Άρη, Κρόνου που επηρεάζει όσους γεννήθηκαν στο δεύτερο δεκαήμερο του Μαρτίου.   Τέτοιες ιστορίες, δημιουργούν πάντοτε ένα αίσθημα ανακούφισης στους αδαείς, να δηλαδή "μη φοβάσαι τους κεραυνούς, ο πατέρας όλων των θεών, είναι εκνευρισμένος, θα του περάσει, ας του πάμε ένα αρνί στο ναό, μήπως και ηρεμήσει νωρίτερα που έχουμε να πάμε να σπείρουμε σήμερα".

Ομοίως, οι τραβογραμμιάδες μάντεις, παραβλέπουν όλους τους νόμους των αγορών, επενδυτικής ψυχολογίας, οικονομικής επιστήμης, μαθηματικών, στατιστικής, πολιτικής, και καταλήγουν σε αντίστοιχης της μυθολογίας άποψη που συνοψίζεται συνήθως ως εξής:

"Από το 244,21 τρέχει ένα 5 καταληκτικό. Στο 207,28 είχαμε το εσωτερικό 4 ή το πρώτο σκέλος αυτού. Αν είναι το πρώτο σκέλος, στο 230 έχουμε ισότητα a=c ενώ στο 226,58 είναι το 78,6% του καθοδικού από το 244,21
Στο 207,28 να είναι το (b) μίας σφήνας δε μοιάζει πολύ πιθανό γιατί την καθοδική 244,21-207,28 την έχει διασπάσει.
Αν δεν περάσει το 207,28 έχω την αίσθηση ότι θα δοκιμάσει τα προηγούμενα χαμηλά ή ελαφρώς χαμηλότερα (150 που είχα δείξει παλαιότερα). Δε νομίζω ότι θα πάει πολύ παρακάτω δεδομένων και των πολιτικών συνθηκών..."   (Το απόσπασμα είναι πραγματικό από γνωστό ιστολόγιο γκουρούδων και λοιπών εμπνευσμένων παικτών.)

Ας αποδομήσουμε λίγο την παραπάνω παράγραφο...

Μετράμε λοιπόν, δύο "αν", το πρώτο "αν το πεδίο τιμών της αναφοράς είναι το 4, ή το a", και το επόμενο "αν ο δείκτης διασπάσει, ή δεν διασπάσει το 207,28."  Η ακρίβεια του 207,28 σε σχέση με την αβεβαιότητα του ορθού κύματος με ξεπερνάει.  Ο συντάκτης της ανάλυσης αγνοεί την ακριβή θέση της χρονοσειράς μέσα στην κυματική ανάλυση, αλλά παρ' όλα αυτά δείχνει υπερβέβαιος για μια τιμή τόσο λεπτή όσο το .28 του 207.  Μια βεβαιότητα που χάνεται στην αμέσως επόμενη φράση, "θα δοκιμάσει τα προηγούμενα χαμηλά, ή και ελαφρώς χαμηλότερα", στο 150.  Εδώ ο αναλυτής απέχει δεκαδικών ψηφίων, ενώ δηλώνει άγνοια περί της έκβασης ενός αποτελέσματος τόσο σπουδαίου όσο μιας ζημιάς ή κέρδους εκατοντάδων ευρώ.  Στη συνέχεια πιθανολογεί πως κίνηση κάτω από τα 150 δεν αναμένεται δεδομένων των πολιτικών συνθηκών.  

Διαβάστε μια οιαδήποτε παράγραφο τεχνικού αναλυτή και θα βρεθείτε ενώπιον της ίδιας αβεβαιότητας και διχογνωμίας, τόσο έντονης που αγγίζει τον τσαρλατανισμό.   Δύσκολα πολύ, θα συναντήσετε έκθεση άλλου επαγγελματία που να εμπεριέχει τέτοιο βαθμό αβεβαιότητας, με μόνη εξαίρεση ίσως των μετεορολόγων, οι οποίοι όμως έχουν την ευσυνειδησία να παραθέτουν και ποσοστά πιθανότητας πλάϊ στις προβλέψεις τους.  Αν αυτό, τότε εκείνο, αν όχι αυτό, τότε το άλλο, κι αν το άλλο τότε όχι το πρώτο, όπως βεβαίως είχαμε σωστά προβλέψει.

Κάποιοι θα προτάξουν το επιχείρημα πως η κυματική είναι από τις πιο απόκρυφες μορφές τεχνικής ανάλυσης, και θα συμφωνήσω, ωστόσο από τον κυματιστή, ως και τον φορμουλάκια, καμιά μορφή πρόβλεψης δεν μπορεί να βασιστεί στο εάν αυτό, τότε εκείνο, διότι απλώς στατιστικά το περιθώριο λάθους που ενέχουν τέτοιες απόψεις ισούται με την αβεβαιότητα την ίδια.  Και πίστεψέ με, φίλε μου τραβογραμμιά, δεν σε χρειάζομαι για να μου περιγράψεις την αβεβαιότητα, μπορώ να τη δω και μόνος μου.  Είναι σαν να πασχίζεις να μαντέψεις ένα fractal, με ένα χάρακα κι ένα μολυβάκι.



Δεν θα μπορούσα βέβαια να μην αναφερθώ και σε κάποιους καπάτσους που γνωρίζοντας την εγγενή αδυναμία ενός συστήματος τεχνικής ανάλυσης να παρέξει ασφαλείς προβλέψεις, προσπαθούν να πουλήσουν το ίδιο το σύστημα, με το σκεπτικό, "όπως την πάτησα εγώ που το εμπιστεύτηκα, με τον ίδιον τρόπο θα την πατήσουν κι οι υπόλοιποι.  Στο ενσωματωμένο βίντεο, διακρίνουμε μια τέτοια προσπάθεια, από τον πολλά υποσχόμενο Τζέμη Μποτς.  

Έεεεεετσι!  Το σύστημά που γαμεί φίλος.  Διότι με τους σπετσιάλ ιντικέίτορς που έχουμε, τον Σμαρτ, τον Πάουα και τον Χαν τον Σόλο, "it's pretty hard to LOOSE money", όπως διατείνεται η λεζάντα κάτω από το βίντεο του Τζέμη του Μποτς.



Αντί επιλόγου θα σας παραθέσω την πηγή του γραφήματός μου, που στάθηκε η αφορμή τούτου του δεύτερου μέρους:


Είναι ένα φύλλο Excel όπου κάθε φορά που το ανοίγετε, φτιάχνει κι από ένα τυχαίο διάγραμμα.  H επιτομή του Randomize.

Eυτυχείτε!

Ειδικό επίμετρο:  Ο Τζέμης ο Μποτς (GemsBot) -πολύ δυστυχώς για μας- φαίνεται πως ντρέπεται για τα βίντεο που ανεβάζει ως κράχτες της πραμάτιας του, κι έτσι μας κλείδωσε το αριστούργημα του λίγες ώρες μετά από αυτήν την ανάρτηση. Συνεπώς δεν είμαστε πλέον σε θέση να τον απολαύσουμε επί το έργω ως επιθυμούσαμε.  Δεν τον αδικώ.  Λειτουργεί χωρίς άδεια από την επιτροπή κεφαλαιαγοράς, χωρίς χαρτιά και το σύστημά του δεν είναι πιστοποιημένο από την CTSD.  Λυπούμαι που ακόμη κι άνθρωποι που δείχνουν περήφανοι και σίγουροι γι αυτό που κάνουν, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να προσπαθήσουν να πείσουν το ελληνικό επενδυτικό κοινό (που δεν είναι δα και το δυσκολότερο κοινό στον πλανήτη) πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

The Banks Are Closed


Είναι τώρα μέρες, που κάθομαι να γράψω κάτι, μετά το σβήνω, το ξαναπροσπαθώ, εγκαταλείπω, τούτη δω η εβδομάδα είναι η εβδομάδα που μιλούν ακόμη κι όσοι δεν είχαν ποτέ κάτι να πουν.  Ο κυρ Θάνος, η γκομενίτσα της διπλανής πόρτας, κάτι στελέχη ξεχασμένα από το χρόνο, ψάχνουν όλοι απεγνωσμένα να δανειστούν επιχειρήματα υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης, κάτι που να μπορεί να τους κάνει να αισθάνονται τουλάχιστον σκεπτόμενοι, μέσα σε αυτή την παράνοια που πλανάται πάνω από τη χώρα.

Η δική μου η άποψη περί κυρίαρχου λαού είναι ήδη κατατεθειμένη σε παλαιότερα κείμενα μου, οπότε δεν έχει κανένα νόημα να την επαναλάβω, ειδικώς τώρα που έχουν άποψη ακόμη και οι σοβάδες.  Γι αυτό θα σας περιγράψω μια αλήθεια που είναι μπροστά στα μάτια σας, αλλά εσείς είστε πολύ απασχολημένοι για να την παρατηρήσετε καθώς το μόνο που επισέρχεται στη σφαίρα της επίγνωσής σας είναι οι Πράσινοι και οι Βένετοι που αντιμάχονται για το ποιος θα αποτελειώσει ό,τι επιμένει να στέκεται όρθιο στη χώρα όπου κάποτε οι νικητές δεν ελάμβαναν ως έπαθλο παρά ένα δάφνινο στεφάνι.

1)   Πρώτα, θα σας μιλήσω για το τραπεζικό σύστημα. Οι τράπεζες που λέτε, εδώ και μήνες δέχονται τρομακτικές εκροές καταθέσεων.  Για να μην πτωχεύσουν (και χάσει ο κόσμος τα λεφτά του sic) όπως όλοι σας υπενθυμίζουν από το πρωί που βουρτσίζετε τα δόντια σας μέχρι το βράδυ που κλείνετε το φως, κατέφυγαν στην αγκαλιά της Eυρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Το ίδιο όμως δεν συνέβαινε και το 2012;  Οικονομικός Κανών: όταν η προσφορά ενός αγαθού μειώνεται, η τιμή του αυξάνει.  Όταν μειώνονται οι καταθέσεις τι πρέπει να συμβεί στο επιτόκιο καταθέσεων;  Να αυξηθεί προφανέστατα.  Οι τράπεζες ωστόσο προτίμησαν να δανείζονται μέσω του ELA από το να προσφύγουν στην ίδια την καταθετική τους βάση, αυξάνοντας το επιτόκιο καταθέσεων.  Το 2012 οι τράπεζες είχαν φθάσει να προσφέρουν μέχρι και 7% για να προσελκύσουν χρήμα, κι ως ένα σημείο αυτό λειτουργούσε.  Ωπ, ξέχασα όμως.  Το 2012 υπήρχε ανταγωνισμός στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα, τώρα;  Bonus Info:  Έχετε προσέξει πως όλα τα κείμενα που κυκλοφορούν στον τύπο και αφορούν το τραπεζικό σύστημα, το πόσα χρήματα έφυγαν από τα ιδρύματα, τι δήλωσαν "τραπεζικές πηγές", για πόσες μέρες έχουμε διαθέσιμα και τα συναφή, υπογράφονται από τον ίδιο άνθρωπο;  Τη Νένα Μαλλιάρα.  Δοκιμάστε στο Google "Νένα Μαλλιάρα"!

2)  Τώρα θα σας πω για τις πολυεθνικές.  Θυμάμαι από παιδάκι που οι Κουκουέδες (τι έκφραση αλήθεια) μέμφονταν τις πολυεθνικές για τον αντιλαϊκό τους χαρακτήρα.  Υπάρχει που λέτε, μια ιστοσελίδα της P&G, που τιτλοφορείται "Επιθυμίες" κι εκεί μεταξύ άλλων οι κυρίαρχες νοικοκυρές μπορούν να εκτυπώσουν διάφορα εκπτωτικά κουπόνια για τα αγαπημένα τους προϊόντα.  Από την προηγούμενη Δευτέρα, όλα τα κουπόνια αποσύρθηκαν.  Άλλος κολοσσός, οπαδός του "Τζάμπα" διαθέτει μια σπουδαία βάση ηλεκτρονικών διευθύνσεων όπου κάθε βράδυ αποστέλλει μια λίστα με προϊόντα που είναι σε προσφορά για το ίδιο βράδυ, ή ενίοτε για την επόμενη ημέρα.  Το φαντάζεστε έτσι;  Έχουμε να δούμε mail προσφορών από τη Δευτέρα.  Το Public το αυτό.  Το δικό μας, το αγαπημένο μας "Πλαίσιο", είχε κάτι Monday Upgrade Offer, και τα περίφημα Wednesday Offers, τα οποία εξαφανίστηκαν κι αυτά.  Οικονομικός Κανών:  Όταν η ζήτηση για αγαθά μειώνεται, η τιμή τους πέφτει.  Όταν τα καταστήματά σου είναι άδεια, και δεν μπαίνει άνθρωπος μέσα, τότε είναι που κάνεις προσφορές για να τονώσεις τον πεθαμένο σου τζίρο, έτσι δεν είναι;  Πάλι όμως ξέχασα.  Ποιος χρηματοδότησε το σποτάκι του "Ναι";  Μα ο ΣΕΒ φυσικά!  

3)   Cui Bono.  Oι συγκεντρώσεις συμπαράστασης ή διαμαρτυρίας, μόνο αυθόρμητες δεν είναι.  Κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να πάνε στο Σύνταγμα κι εκεί εφοδιάζονται με έντυπο υλικό, πλαστικά σημαιάκια και χαζοκαλούδια τα οποία κάποιος τα πληρώνει.  M.K.O. με απίθανα ονόματα όπως η "Youth Business Network" η οποία δεν διαθέτει πόρους ούτε για πληρωμένο web hosting, αγοράζει πλαστικά σημαιάκια με τη σημαία της Ε.Ε. και τα διανέμει δωρεάν.   Αργότερα μαθαίνουμε πως αυτά ήταν χορηγία της Eldorado Gold.  Εκείνης στις Σκουριές ντε!  Η Τράπεζα Πειραιώς είναι μόνιμος διαφημιστής στο Mega, ακόμη κι αν τα καταστήματά της είναι κλειστά.  Επιπλέον, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει να πληρώσει διαφήμιση υπέρ του "ΟΧΙ" στο ίδιο κανάλι, ξαφνικά ακούμε πως στην κοινωνία μας -άκου τώρα πράματα- υπάρχουν και πολίτες που απλώς δεν θέλουν την Ευρώπη έτσι όπως πλασάρεται, χωρίς απαραίτητα να είναι ανθέλληνες, μέλη του ficticious κόμματος της Δραχμής, ή αναρχικοί.




Αυτός λοιπόν ο καπιταλισμός που όλοι ευαγγελίζονται κι όλοι επικαλούνται, στην πράξη δεν εφαρμόζεται ούτε καν από εκείνους που θεωρητικά οφείλουν να τον πρεσβεύουν.  Αν προτιμάς να βλέπεις το μαγαζί σου άδειο από το να κάνεις κάτι προκειμένου να τονώσεις τον τζίρο σου, τότε δεν σε κόβω για άνθρωπο του laissez faire,  μάλλον για μαυραγορίτης μου κάνεις που παρακαλάς να γίνει συμφορά στη χώρα, ώστε εσύ που είσαι αποθεματοποιημένος να μοσχοπουλήσεις.

4)  Οι άνθρωποι του μόχθου.  Ο πονοκέφαλος των Ελλήνων ξενοδόχων δεν είναι ούτε οι ακυρώσεις (που ποτέ δεν υπήρξαν), ούτε το πάγωμα των κρατήσεων.  Η σπαζοκεφαλιά τους είναι πως θα μπορέσουν να χρεώσουν υψηλή περίοδο στους κλασσικούς Ελληνάρες της τελευταίας στιγμής όπως έχουν μάθει τόσα χρόνια να κάνουν.  Ομοίως, μικροεπαγγελματίες δεν βρίσκουν πρόθυμα κορόϊδα να τους πληρώσουν όσα γυρεύουν, τύπου 25€ για συντήρηση κλιματιστικού, 30€ για να σου περάσω windows, ή 1000€ για να σου ρίξω ελαστομερές στην ταράτσα.  Όταν διαβάζετε πως "οι τουρίστες που διαθέτουν μετρητά αγοράζουν πλέον εως και 50% φθηνότερα από τους υπόλοιπους" θα πρέπει να σκέφτεστε πως αυτό το 50% φθηνότερα είναι η τιμή που θα έκαναν σε έναν Έλληνα.  Το έχετε ζήσει έτσι;  Εμφανίζεται η Ουκρανή πωλήτρια στο "Souvenir Shop", με την καραμέλα "May I help you?",  και με το που απαντάτε στα ελληνικά ο καταστηματάρχης σας εμπιστεύεται σχεδόν συνομωτικά:  "Έλληνας είσαι;  Θα το πάρεις τόσο!"   Ε guess what!  Τόσο το παίρνει πλέον κι ο κοκκινοκώλης από το Manchester αν πληρώσει μετρητά.  

5)  Οι τράπεζες είναι κλειστές.  Προσπαθώ πολύ να αντιληφθώ γιατί σε μια οικονομία που δεν έχει ρευστό, κλείνεις τα καταστήματα, ακόμη και για όσους θα ήθελαν να καταθέσουν.  Τα βενζινάδικα ας πούμε έχουν μια ημερήσια είσπραξη 100.000€.  Αυτά τα χρήματα, έρχεται η χρηματαποστολή και τα πηγαίνει στα κεντρικά των εταιρειών.  Κι εκεί παρκάρονται.  Ο αγαπημένος Βακάκης, που κάθε του κατάστημα έχει ημερήσιο τζίρο 350,000€ κατά μέσο όρο, δεν έχει τη δυνατότητα να καταθέσει τα μετρητά στον εταιρικό του λογαριασμό.  

6)  Οι Αμερικανοί κοιμούνται ήσυχοι.  Αναλογιστήκατε γιατί άνθρωποι που βλέπουν μισή ντουζίνα τύπους με τουρμπάνια να κατεβαίνουν σε μια Dinah και παθαίνουν ταραχή, παρατηρούν αμέτοχοι το δράμα της Ελλάδας;  Δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια, θέλω να πω είναι μανούλες στην αποσταθεροποίηση, κι εδώ δεν έχουμε ούτε ένα τρομοκρατικό χτύπημα, ούτε μια ληστεία, μια απόπειρα ανθρωποκτονίας, κάτι βρε αδερφέ που να δείχνει πως ανησυχούν.  Μόνο κάτι παραινέσεις τύπου "να τα βρείτε" και "η θέση της Ελλάδας είναι στην Ευρώπη", χλιαρά πράγματα.   Κι αν οι Αμερικανοί κοιμούνται ήσυχοι, τότε κι εγώ ήσυχος κοιμάμαι.

Να έχετε λοιπόν πάντοτε κατά νου πως η αγορά θα σας δείξει το δρόμο, είτε με τον έναν τρόπο, είτε με τον άλλον.  Τα λοιπά είναι μονάχα για λαϊκή κατανάλωση.



Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Τυχαιότης, Τυχαιοτήτων, τα πάντα Τυχαιότης

Ο πλασματικός Ελβετός καθηγητής Raymund Gregorius απαγγέλει στο ψυχολογικό μυθιστόρημα του Pascal Mercier, "Night Train to Lisbon", μια περιγραφή της τυχαιότητας, η οποία κι έγινε η αφορμή για το σημερινό πόνημα:  "Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί στο χρόνο που μας απομένει;  Άγνωστος και ανεξερεύνητος, ελαφρύς σαν πούπουλο στην ελευθερία του και βαρύς σαν μολύβι στην αβεβαιότητα του;  Είναι μια ευχή, νοσταλγική και ονειρική, το να μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε σε κάποιο σημείο της ζωής του, και να επιλέξουμε έναν ολοκληρωτικά διαφορετικό δρόμο από εκείνον που μας έκανε αυτό που σήμερα είμαστε."

Amadeu do Prado

Η τυχαιότητα είναι ο πραγματικός σκηνοθέτης της ζωής μας.  Από τη στιγμή της σύλληψής μας, μέχρι και την τελευταία μας πνοή, ο,τιδήποτε μας συμβαίνει ενορχηστρώνεται από το πεπρωμένο, ή διαφορετικά, έναν αλγόριθμο γεγονότων, που αναλόγως των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων, είναι είτε θεόσταλτος, είτε εντελώς τυχαίος.  Ο ανθρώπινος νους ωστόσο, παρουσιάζει μια επίμονη ανεπάρκεια στο να αντιληφθεί τις πιθανότητες που ελοχεύουν σε κάθε στιγμή της ζωής μας.  Σήμερα ας πούμε, 5 Ιουνίου του 2015, το δελτίο καιρού έδινε 40% πιθανότητα βροχής, τούτη όμως τη στιγμή που συγγράφω, ρίχνει καρέκλες, άρα βρέχει, οπότε 100% βροχή, στο μαθηματικά πρωτόγονο μυαλό μου είτε βρέχει (100%), είτε όχι (0%), τα ενδιάμεσα δεν τα κατέω.  Το ίδιο κι οταν μου δηλώνουν πως η σοβαρή εγχείρηση που πρέπει να υποβληθώ έχει 70% επιτυχία, συλλογιζόμαι πως ένας άνθρωπος είναι είτε ζωντανός, είτε πεθαμένος, 70% ζωντανός άνθρωπος, δεν υπήρξε ποτέ. 

Παλαιότερα στην επαγγελματική μου πορεία είχα την τιμή να γνωρίσω έναν άνθρωπο που τέτοια παραδείγματα τα είχε για πρωινό.  Λογιστής για βιοπορισμό, αλλά τόσο ανήσυχη φύση που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ακαδημαϊκός ο φίλος μου (θα τον αποκαλώ εφεξής Λευτεράκη), είχε ένα Matlab κι ό,τι διάβαζε πως κυκλοφορούσε σε trading system, το έτρεχε ως backtesting σε ωριαίο, ημερήσιο, εβδομαδιαίο, μηνιαίο, ετήσιο και δεκαετές.  Αυτό που ανακάλυψε και μοιράστηκε μαζί μου ο φίλος μου ο Λευτεράκης (να'ν καλά εκεί που βρίσκεται) ήταν πως ελάχιστα συστήματα μπορούσαν να αντέξουν σε backtesting, κι όσα άντεχαν, ήταν συνήθως προ προμηθειών και κόστους χρήματος.  Συνεπαρμένος από τα ευρήματα, βάλθηκα κι εγώ να δοκιμάσω το δικό μου σύστημα, χωρίς βέβαια να το πω πουθενά και το αποτέλεσμα ήταν το φαντασμαγορικό:  ΤΖΙΦΟΣ!



Θυμάμαι την πρώτη μου διάλεξη με τίτλο:  "Τεχνικές Επιλογής Μετοχών" τότε που όλα ήσαν αγνά και χαρούμενα σε ένα αμφιθέατρο γεμάτο επαγγελματίες brokers.   Είχα επιστρετεύσει όλη μου τη γοητεία, προκειμένου να τους πείσω πως γνώριζα κάτι το οποίο εκείνη την περίοδο νόμιζα πως γνώριζα και τώρα είμαι βέβαιος πως αγνοώ:  "Πώς να διαλέγω μετοχές που κερδίζουν".   Η αλήθεια είναι πως για τη συναίσθηση της άγνοιας μας περί του τυχαίου, απαιτούνται πολλές, πάμπολλες ώρες εμπλοκής.  Συνήθως, ξεκινάμε με την αίσθηση πως γνωρίζουμε.  Θα δώσω ένα παράδειγμα:  Έπιλέγω σήμερα να αγοράσω μια μετοχή, ποιος είναι που μου την πουλάει;  Κάποιος που ήρθε από τις σπηλιές, ή κάποιος επαγγελματίας;  Τι μπορεί να γνωρίζω εγώ που αγνοεί εκείνος, δεδομένου πως όλοι μας μοιραζόμαστε καθημερινά τις ίδιες πληροφορίες;  Αν για εμένα η τιμή είναι χαμηλή, οπότε αγοράζω, και για εκείνον υψηλή, οπότε πουλάει, τότε αυτή η διάσταση πεποιθήσεων είναι αρκετή ώστε να διακινεί 3 δισεκατομμύρια μετοχές στο NYSE καθημερινώς, με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών να κινούνται όχι από τύπους σαν κι εμένα, αλλά από επενδυτικούς οίκους, που υποτίθεται γνωρίζουν;  Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι γνωρίζουν εκείνοι, μπορώ όμως να σας διαβεβαιώσω πως εκείνο που επιμένουν να αγνοούν είναι οι έρευνες αποτελεσματικότητας που αφορούν τους διαχειριστές αμοιβαίων κεφαλαίων.

Προσωπικώς έχω ερευνήσει μερικές, κάποιοι άλλοι άλλες τόσες, και σας προκαλώ να κάνετε κι εσείς τη δική σας ανάλυση:  Αναζητήστε τις αποδόσεις των αγαπημένων σας διαχειριστών για τα προηγούμενα κάμποσα χρόνια (με το κάμποσο εννοώ τουλάχιστον 5-6). Βάλτε τις σε ένα excel και βρείτε ποιοι πήγαν καλύτερα.  Φτιάξτε μια λίστα για κάθε χρονιά. Μετά υπολογίστε τον συντελεστή συσχέτισης για κάθε ζεύγος χρόνων, (χρονιά 1 με χρονιά 2, χρονιά 1 με χρονιά 3 κοκ).  Αν βάλετε μια πενταετία θα έχετε 9 συντελεστές συσχέτισης για κάθε διαχειριστή.  Θα διαπιστώσετε πως ο συνολικός συντελεστής συσχέτισης δεν θα ξεπερνά το 0,1 δηλαδή ΜΗΔΕΝ, το ίδιο που θα συνέβαινε αν αυτοί οι τύποι έριχναν ζάρια πριν επενδύσουν, δηλαδή ΜΗΔΕΝ προστιθέμενη αξία για εμπειρία, ΜΗΔΕΝ για ικανότητες και ΜΗΔΕΝ για περγαμηνές.   Στη συνέχεια μπορείτε να φτιάξετε μια λίστα με τις αποδόσεις του δικού σας χαρτοφυλακίου.   Όσο καλά, ή όσο χάλια κι αν τα έχετε πάει, αν ο συντελεστής συσχέτισής της απόδοσης από χρονιά σε χρονιά είναι μεγαλύτερος από 0,2 να έρθετε και να με ΦΤΥΣΕΤΕ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ!

Τι θέλει να πει ο ποιητής;  Πως, κάποιοι έχουν καλές περιόδους, κάποιοι κακές, μερικοί είναι τυχεροί, άλλοι άτυχοι, κι όσοι είναι ασυνήθιστα τυχεροί, μπορεί να έχουν τρεις, ή και περισσότερες συνεχόμενες χρονιές με εξαιρετικές αποδόσεις.  Κι αν θέλετε πραγματικά να βεβαιωθείτε πως ο αγαπημένος σας γκουρού είναι τόσο μακρυά από το να είναι επιτυχημένος στις προβλέψεις του, όσο κι εσείς στις δικές σας, προκαλέστε τον να σας κάνει μία για το επόμενο εξάμηνο, ή την επόμενη χρονιά.  

Θα με ευγνωμονείτε!

Τι είναι όμως εκείνο το οποίο κάνει τόσο τους επαγγελματίες, όσο και τους μαριδαίους επενδυτές τόσο ξεροκέφαλα να πιστεύουν πως μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα από την αγορά, ενάντια στην οικονομική θεωρία την οποία εξάλλου οι ίδιοι αποδέχονται, αλλά και ενάντια στην πραγματικότητα που ένα τόσο απλό πείραμα μπορεί να αποκαλύψει;  

Οι σοβαροί επενδυτές, αναμφίβολα διαθέτουν ικανότητες.  Αναλύουν ισολογισμούς, μελετούν οικονομικά στοιχεία, εξετάζουν τον ανταγωνισμό και αξιολογούν τις διοικήσεις των επιχειρήσεων.  Αυτά τα πράγματα απαιτούν δουλειά, εμπειρία και κατάρτιση, κι οι επενδυτές έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους αυτές που ενδεχομένως διαθέτουν.  Σε αυτό μπορούν να βασίζονται.  Εκείνο, στο οποίο δεν μπορούν να βασίζονται -αλλά δεν το γνωρίζουν- είναι το εάν οι μετοχές των εταιρειών που αναλύουν είναι ΟΡΘΑ ΑΠΟΤΙΜΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή.  Είναι όλες οι διαθέσιμες πληροφορίες τιμολογημένες ή όχι;

Στις τάξεις των τεχνικών αναλυτών τα πράγματα δεν είναι καλύτερα.  Ακολουθεί ένα γράφημα:

    



Είμαι σίγουρος πως κάποιοι από εσάς έχουν ξεκινήσει να τραβούν γραμμές, άλλοι θα σκέφτονται σε ποιον τίτλο μπορεί να αναφέρεται...


(Συνεχίζεται)


Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Ήρθα κι Απόψε Στα Σκαλοπάτια Σου

Το καλό με την Αθήνα το Πάσχα, είναι πως ξαναβρίσκει το χαμένο της πρόσωπο.  Με τους περισσότερους να βρίσκονται εκτός, το να περπατάς στους άδειους δρόμους της, επαναφέρει μια αλλοτινή αίγλη, τότε που οι κάτοικοι της πόλης ήταν μετρημένοι, προπάντων Έλληνες και κυρίως νοικοκυραίοι.  Έμεινα εδώ να κλείσω κάποιες ανειλλημένες και σήμερα επιτέλους απόλαυσα μια άνοιξη που αρνιόταν να έρθει.  

Μεταξύ των εκκρεμοτήτων που ήθελα να τακτοποιήσω, είναι και τούτο εδώ το ιστολόγιο.  Δεν θα πω πως αυτό είναι το τελευταίο πόνημα -μεγάλος ο πειρασμός της επικοινωνίας-, ωστόσο, θαρρώ πως τα περισσότερα από εκείνα που μου επιτρέπονται να μοιραστώ μαζί σας, τα έχω ήδη μοιραστεί΄ πάντοτε θα προκύπτουν θέματα που θα αξίζει να αναλυθούν, όχι όμως με αυτόν τον τρόπο.

Κλείνοντας λοιπόν αυτόν τον κύκλο, υπάρχει κάτι που θα ήθελα να αφήσω παρακαταθήκη, έναν συλλογισμό που με προβληματίζει εδώ και καιρό και που διακρίνω σημαντικότατη απόκλιση μεταξύ της γενικότερης πεποίθησης και της πραγματικότητας, δεν είναι άλλος από το ελληνικο τραπεζικό σύστημα, που όσο ευάλωτο θέλει να δείχνει, τόσο εδραιωμένο στέκει σε αυτή τη χώρα .

Σας παρουσιάζω λοιπόν τους:


Δέκα Λόγους Για τους Οποίους Το Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα Οφείλει να Αποδομηθεί.


Όταν τον 14ο αιώνα οι Bardi και Peruzzi άνοιγαν τραπεζικά υποκαταστήματα σε όλα τα σπουδαία κέντρα της εποχής, έθεταν τις βάσεις γι αυτό που ακόμη και σήμερα αποκαλείται εμπορική τραπεζική πρακτική.  Αν και οι περισσότεροι, στο άκουσμα της λέξης "τράπεζας", συμπληρώνουν τη λέξη "δάνειο", ο σκοπός των πρώτων εκείνων τραπεζών ήταν η μεταφορά χρημάτων.  Ο κόσμος τότε ήταν ένα πολύ επικίνδυνο μέρος και οι έμποροι της εποχής, είχαν να αντιμετωπίσουν ληστές και κακούργους, σχεδον σε κάθε διαδρομή.  Ήταν οι τράπεζες που ελάμβαναν χρήματα σε μια πόλη και αναλάμβαναν να τα παραδώσουν σε μια άλλη, απελευθερώνοντας ουσιαστικά το εμπόριο από απαλλοτριώσεις εγκληματιών.  Ήταν τέτοιες δε οι περιουσίες που αυτές οι δύο οικογένειες δημιούργησαν που ακόμη κι οταν ο βασικος τους χρεώστης, O Εδουάρδος ο Γ' της Αγγλίας  πιστόλισε τα δάνεια του -1,500,000 χρυσά φιορίνια παρακαλώ-  κατάφεραν να παραμείνουν στις τάξεις της αριστοκρατίας για άλλα διακόσια χρόνια, αν και χωρίς τις τράπεζές τους.  

Από τότε άλλαξαν πολλά, ωστόσο οι αξίες που χαρακτήριζαν εκείνες τις πρώτες τράπεζες παρέμειναν ως όφειλαν αναλλοίωτες.  Αξίες όπως η εμπιστοσύνη, η εχεμύθεια, και η ασφάλεια, συνοδεύουν τις τραπεζικές συναλλαγές.  Μη σας κουράζω όμως....  Πάμε στον κατάλογο:

  1. Έλλειψη Ασφάλειας.  Βασικός παράγοντας για να αφήσει κάποιος τα κεφάλαια του σε μια τράπεζα, είναι η απαρέγκλιτη εγγύηση πως αυτά είναι ασφαλή.  Όταν ο καταθέτης φοβάται πως τα χρήματά του δύνανται να χαθούν, να κουρευτούν, ή να κατασχεθούν, προτιμά να τα φυλάξει αλλού, στο στρώμα του, στο χρηματοκιβώτιό του, στη ρίζα της συκιάς στον κήπο ή να τα χτίσει κάτω από τη μπανιέρα στο λουτρό.
  2. Έλλειψη Εμπιστοσύνης.  Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα κρατήθηκε για δεκαετίες ζωντανό, επειδή η πολιτεία το προστάτευε με διατάξεις περί απορρήτου.  Όταν ο συναλλασσόμενος μπορεί πλέον να συρθεί σε ΔΟΥ και δικαστήρια, προκειμένου να παρέξει εξηγήσεις για τη συναλλακτική του δραστηριότητα, η εμπιστοσύνη πάει περίπατο.  Μαζί με αυτήν και οι καταθέσεις.
  3. Έλλειψη Εμπιστευτικότητας.  Οι Ελβετοί μάζεψαν όλο το χρήμα της μεσοπολεμικής Ευρώπης, υποσχόμενοι αυτό ακριβώς: Έναν τραπεζικό λογαριασμό με μόνο διακριτικό στοιχείο τον αριθμό του,   απηλλαγμένο από περιττές ερωτήσεις και διευκρινήσεις, επικαιροποιήσεις, εκκαθαριστικά και βεβαιώσεις.   Δεν είμαστε βαρώνοι της κοκαϊνης, αγαπητέ, απαιτούμε το αυτονόητο: Λίγη ιδιωτικότητα.
  4. Έλλειψη Ανταγωνιστικότητας.  Οι ελληνικές τράπεζες παίζει να είναι και οι μοναδικές τράπεζες στον ΟΟΣΑ που να γκρινιάζουν για το επιτόκιο του ELA, και από την άλλη να κρατούν το επιτόκιο καταθέσεων στο 0,10%.  Η μοναδική τους ευκαιρία να συγκρατήσουν τις εκκροές, θα ήταν μια αύξηση στα επιτόκια, όμως αυτά, αντί να αυξάνουν, μειώνονται, ταυτόχρονα με το φτερούγισμα των κεφαλαίων σε πιο ασφαλή λημέρια (παγκόσμια πρωτοτυπία, ή αλλιώς μας δουλεύουν ψιλό γαζί).  Οι τοκογλύφοι να'ν καλά, κι από καταθέτες....
  5. Έλλειψη Σκοπού.  Οι τράπεζες δεν είναι διαμεσολαβητές πληρωμών όπως η ΕΚΤ κομψά πλέον τις αναφέρει.  Μεταφορές κεφαλαίων κάνει η Western Union, κι ο τοπικός μαφιόζος, μια τράπεζα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να διαθέτει πόρους στην οικονομία, να δανείζει επιχειρηματίες για να επιχειρούν, επαγγελματίες για να προκόβουν και καταναλωτές για να καταναλώνουν, όχι να εξυπηρετεί τους πελάτες των ΔΕΚΟ και το ελληνικό δημόσιο στις πληρωμές του.
  6. Έλλειψη Ηθικής.  Όσο κι αν η φράση "Ηθικός Τραπεζίτης" ακούγεται οξύμωρη, η ηθική είναι συνυφασμένη με τις τραπεζικές εργασίες.  Στο πλαίσιο αυτό, και στο βαθμό που δεν θίγονται τα συμφέροντα της, η τράπεζα οφείλει να προστατεύει την περιουσία των πελατών της, έναντι τρίτων, ιδίως έναντι του αδηφάγου ελληνικού δημοσίου, που με τον έναν ή άλλον τρόπο επιδράμει, άλλοτε με κατασχέσεις και άλλοτε με δεσμεύσεις.  Και μη μου αναφέρετε νόμους, νόμοι υπήρχαν και στην Γερμανική κατοχή, αυτό δεν εμπόδισε πατριώτες από το να κρύβουν αντιστασιακούς στα σπίτια τους.
  7. Έλλειψη Σεβασμού.  Η τηλεόραση έπαιζε χθες το "Μια Ζωή την Έχουμε".  Στα πλάνα της "Εμποροπιστωτικής Τράπεζας", διακρίνουμε το σεβασμο που απολαμβάνει ο πελάτης "που περιμένει το βιβλιάριο του",  τον προσωπικό χαιρετισμό από τον διευθυντή του καταστήματος, το πρόστιμο των πέντε δραχμών στον Χορν που κάπνιζε, τον καταθέτη που έχει ονοματεπώνυμο και αναγνωρίζεται από όλους.  Στην Ελλάδα του 2015, επισκέπτεσαι το κατάστημα που έχεις ανοίξει τον λογαριασμό σου και έχεις πάει εξακόσιες δεκαπέντε φορές και με το "καλημέρα" σου ζητούν ταυτότητα λες και βρέθηκες στη Βάθης τρεις τα ξημερώματα σε μπλόκο της αστυνομίας, ο ταμίας έχει να βάλει γραβάτα από το γάμο της ξαδέλφης του, ενώ η κοπελίτσα στο front desk μασάει τσίχλα, ανάμεσα σε νταήδες που βρίζονται για τη σειρά στο easy pay.
  8. Έλλειψη Τιμιότητας.  Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από έναν ανέντιμο τραπεζοϋπάλληλο.  Και ανέντιμος δεν είναι μόνο ο κλέφτης, ή ο καταχραστής.  Ανέντιμος είναι εκείνος που θα σε ωθήσει με απατηλές υποσχέσεις να συμμετέχεις στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας που εργάζεται, γνωρίζοντας πως θα χάσεις τα λεφτά σου.  Ανέντιμος, είναι επίσης εκείνος που σου πούλησε δάνειο ενώ γνώριζε πως δεν μπορείς να το αποπληρώσεις.  Ανέντιμος κι εκείνος που σου χρεώνει τοκογλυφικο επιτόκιο στην κάρτα σου, που σου κεφαλαιοποιεί τις απλήρωτες δόσεις στο στεγαστικό σου, που σε τρομοκρατεί ξέροντας πως βρίσκεσαι σε πρόδηλη αδυναμία, που σου εξαφανίζει το υπόλοιπο του λογαριασμού σου, επειδή ήταν κάτω από ένα αυθαίρετο όριο κι εσύ δεν εμφανίστηκες για κάποιους μήνες στο κατάστημα, ανέντιμος κι εκείνος που επιμένει να σου εμφανίζει προς υπογραφή συμβάσεις με όρους που έχουν κριθεί καταχρηστικοί από τα δικαστήρια.
  9. Έλλειψη Τεχνογνωσίας.  Οι τράπεζες μας, με περίσσια σπουδή, απαιτούν πτυχία οικονομικών σχολών από τους υπαλλήλους τους και μετά δεν τους εμπιστεύονται ούτε μια διαίρεση να κάνουν όταν τους προσκομίζεις δολάρια για να τα μετατρέψεις σε ευρώ.  Τι κι αν διδάχτηκαν και εξετάστηκαν σε ράντες, οι δόσεις των δανείων βγαίνουν "από το σύστημα", οι τιμές μετατροπής συναλλάγματος "από το σύστημα", οι προμήθειες και οι τόκοι "από το σύστημα", τόσο απαραίτητο για τις συναλλαγές είναι αυτό το πάνσοφο "σύστημα" που αν αύριο απολυθούν όλοι οι υπάλληλοι και αντικατασταθούν με Μπαγκλαντεσιανούς από τα φανάρια που θα παρακολουθήσουν ένα σεμινάριο πέντε ημερών πάνω στη δομή του, κανείς δεν θα αντιληφθεί κάποια διαφορά.  Δεν το λες ακριβώς κι "expertise" αυτό, έτσι δεν είναι;
  10. Έλλειψη Προσαρμοστικότητας.  Ακριβώς όπως κι οι δεινόσαυροι, έτσι κι οι ελληνικές τράπεζες, αρνούνται να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα.  Τι κι αν η διοίκηση της ΕΤΕ, λανσάρει τηλεοπτική καμπάνια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για το i-bank, οι συσκευές που παράγουν ασφαλείς κωδικούς για την πλοήγηση, θα βραχούν σε μπουρίνι και κανείς δεν θα μπορεί να συνδέσει λογαριασμό με το i-bank, μέχρι να παραληφούν οι καινούργιες μετά από τέσσερις μήνες.  Τι κι άν η Attica Bank πουλάει προπληρωμένες κάρτες, αν θέλω να προμηθευτώ μία για να κάνω δώρο στο ανηψάκι μου, θα πρέπει να υπογράψω μια MiFid, να πάω ένα εκκαθαριστικο, έναν λογαριασμό ΔΕΚΟ, μια εκκαθάριση μισθοδοσίας κι ένα πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Επίσης, αν ας πούμε πας τη Eurobank στα δικαστήρια για παραβίαση προσωπικών δεδομένων, επειδή ένας ψυχοπαθής stalker, υπέκλεψε τη διεύθυνση της κόρης σου που σπουδάζει, καταθέτωντας απλώς ένα ευρώ στο λογαριασμό της και διαβάζοντας φόρα-παρτίδα στο καταθετήριο, διεύθυνση, ΑΦΜ και τηλέφωνο, ο μηχανογράφος θα χρειαστεί δεκαοκτώ μήνες για να αχρηστεύεσει τα πεδία αυτά στις καταθέσεις τρίτων.   
Φίλοι μου, θα τα ξαναπούμε...


Χριστός Ανέστη!


Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Cui Bono?

Εδώ και μέρες, το χρώμα του ουρανού μοιάζει με χυλό που κάποιος έριξε μερικές σταγόνες λουλάκι.  Οι άνθρωποι, όπως κάθε φορά αυτήν την περίοδο, ανυπομονούν να έρθει η άνοιξη, για να μπορούν να κάθονται έξω, οι γυναίκες να φορούν όλα εκείνα τα υπέροχα ρούχα που βλέπουν στις βιτρίνες, οι άντρες για να μπορούν να τις χαζεύουν να πηγαίνουν πέρα δώθε, ή να κορδώνονται υποσχόμενες, παριστάνοντας τις ντίβες.  Η άνοιξη!

Αρκεί κανείς να προφέρει το όνομά της, και μια αύρα αναγέννησης περιβάλλει το νόημα των λόγων του, σε όλες τις κουλτούρες, ανοιξιάτικο είναι το φρέσκο, το δροσερό, το νέο, το όμορφο, "ευωδία της άνοιξης" ψιθυρίζουν οι διαφημιστές για να ενισχύσουν τα προϊόντα και αμέσως αισθανόμαστε τα άνθη της λεμονιάς στην άκρη της μύτης μας.

Για μένα ωστόσο, άνοιξη είναι το φρέσκο χώμα, οι αφράτες τσουκνίδες που περιμένουν να τις μαζέψω, η μυρωδιά του Teak Oil στα έπιπλα, η θάλασσα με το καλύτερο της μπλε, ο ροδώνας με όλή την παλέτα της VGA, και βουκαμβίλιες να πετάνε κλαδιά παντού, τόσα κλαδιά που το κλαδευτήρι γίνεται η φυσική προέκταση του καρπού μου.  

Διαβάζω πολύ.  Διαβάζω τόσο, που σχεδόν δεν γράφω πλέον, χρειάζεται χρόνος προκειμένου να μετουσιωθεί η ιδέα σε κείμενο.  Όταν κάποιος ξεπερνά την κορυφή της ζήσης και αντικρύζει την άλλη πλευρά της πλαγιάς, οφείλει να ανασκουμπωθεί, να κοιτάξει πίσω όσο μπορεί, πριν αρχίσει να κατεβαίνει και χάσει την επαφή με το σημείο που ξεκίνησε, να μάθει από τα λάθη που έκανε, να φροντίσει να μην τα επαναλάβει.

Το τελευταίο πεδίο προβληματισμού μου, είναι οι αυταπάτες του συλλογισμού, το πως η ορθή σκέψη μπορεί να επηρεαστεί από πεποιθήσεις, εμβόλιμες ιδεοληψίες, προσλαμβάνουσες παραστάσεις και παιδικές αναμνήσεις.  Οι ατέλειες συλλογισμού είναι ένα κομμάτι, που κάποιος που ασχολείται με τις κεφαλαιαγορές οφείλει να δουλέψει πολύ σκληρά, αν θέλει να είναι επιτυχημένος.  Αν πάλι δεν θέλει, δεν θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας.  Μια ολόκληρη βιομηχανία βασίζει την ευημερία της σε παίκτες με συγκεχυμένες πεποιθήσεις και αδούλευτους χαρακτήρες.

Εμβαθύνοντας στη μελέτη, παραλληλίζω τις έρευνες με όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας και καταλήγω στο συμπέρασμα πως η πλειοψηφία των πεποιθήσεων μας, είναι φυτεμένες στο μυαλό μας, το τι μας αρέσει, τι βρίσκουμε καλαίσθητο, φθηνό ή ακριβό, τι θεωρούμε σωστό, όλα όσα νομίζουμε πως "είμαστε εμείς" είναι ένα σύνολο ιδεών που χωρίς να περνούν από τη συνειδητότητα, ενσωματώνονται στη διαδικασία λήψης αποφάσεών μας σε τέτοιο σημείο που να καταλήγουμε να ενεργούμε με βάση όσα άλλοι, ή οι περιστάσεις ορίζουν. Αναφέρω ένα κραυγαλέο προς επεξεργασία: Σχεδόν όλες οι ελληνικές σειρές της τηλεόρασης την τελευταία πενταετία έχουν από ένα ομοφυλόφυλο χαρακτήρα ή ζευγάρι, ένα ζευγάρι που πάντοτε διατηρεί την αξιοπρέπεια του -η κοινωνία δεν είναι ακόμη έτοιμη για κραγμένες-, και που πάντοτε είναι συμπαθές και πρόσχαρο.  Οι ρόλοι των ομοφυλόφυλων στις ελληνικές σειρές είναι φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε εκείνοι να παρουσιάζονται χαριτωμένοι, καλωσυνάτοι, δεκτικοί΄ όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις κάποιον ζηλόφθονο, ή κακιασμένο, ή μηχανορράφο, δεν θα ακολουθήσεις κανέναν ομοφυλόφυλο στα στέκια του, ακόμα και οι σκηνές από gay bar, δείχνουν εξαιρετικά συνηθισμένες και κανονικές, ενώ πάντοτε θα βρεις εκεί να συχνάζουν και μη ομοφυλόφυλοι.  Επιμερίζοντας τους ρόλους straight/gay χαρακτήρων στις σειρές, θα καταλήξεις στο συμπέρασμα πως κάθε πολυκατοικία, κάθε παρέα, κάθε εργασιακός χώρος διαθέτει από έναν, πράγμα που ίσως και να μην είναι αληθινό.  Θέλω να πιστεύω πως κανείς μας δεν θεωρεί αυτή την επιλογή σεξουαλικών πεποιθήσεων στις σειρές των τελευταίων χρόνων να είναι τυχαία, το θέμα -που αποτελεί και την ουσία- είναι το μη πρόδηλο "Cui Bono".

Θα αφήσω τους ομοφυλόφυλους στην ησυχία τους προς άγραν περισσότερο ουσιαστικών θεμάτων, ας πούμε την τρέχουσα οικονομική κατάσταση:

Ξυπνάς το πρωί και ακούς πως λεφτά δεν υπάρχουν, ίσα που φτάνουν ως την επόμενη εβδομάδα, μαθαίνεις πως οι διαπραγματεύσεις θα είναι μακρές και επίπονες.  Cui Bono;

Συνεχίζεις τη μέρα σου, διαβάζοντας για συνεντεύξεις στελεχών της κυβέρνησης σε έντυπα που δεν γνωρίζεις, το Jacobin π.χ. όπου μαθαίνεις πως η δραχμή είναι η λύση και το ευρώ κακή νομισματική πρακτική.  Cui Bono;

Μπαίνεις σε φόρα και συνομιλείς με φίλους σου, διαβάζεις ιστολόγια, κάθε τρίτο με τέταρτο σχόλιο, εμφανίζεται κι απο ένας καταστροφολόγος, το τέλος έρχεται.  Cui Bono;

Καταλήγεις στο απογευματινό δελτίο:  Σκούρα τα πράγματα, ανίκανοι παντού, αρριβίστες και άσχετοι.  Η εικόνα που έχεις σχηματίσει όλη ημέρα εδραιώνεται.  Cui Bono;

Το Cui Bono είναι ο θεμέλιος λίθος σε κάθε δημοσιογραφική έρευνα.  Κάποιος σου εκμυστηρεύεται μια πληροφορία, κάτι διαρρέει, ένα έγγραφο, ένα non-paper, μια συνομιλία, κάποια πρακτικά.  Ποιος ωφελείται; 

Ας πούμε εγώ τώρα έχω ένα σωρό ερωτήματα:  Αν η Ε.Ε. δεν έχει δόσει ούτε γρόσι από τον περασμένο Ιούλιο, γιατί αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα τον Σεπτέμβριο και αποτελεί τώρα; 

Αν η διευκόλυνση μέσω του ELA είναι τόσο δυσβάστακτη, γιατί το μέσο επιτόκιο καταθέσεων των ελληνικών τραπεζών παρουσίασε μείωση τον Ιανουάριο, τον μήνα με τις περισσότερες εκροές;

Αν, ο υπουργός Βαρουφάκης είναι τόσο επιζήμιος και επικίνδυνος, γιατί προβάλλεται περισσότερο κι απ' τον πρωθυπουργό στα μέσα;

Τέλος, αν ο Μπόμπολας είναι ο πιο διαπλεκόμενος από τους διαπλεκόμενους, γιατί ο πρωθυπουργός επέλεξε έντυπό του για την πρώτη του συνέντευξη από τότε που ανέλαβε καθήκοντα;

Θα σας πω τι πιστεύω:


Κάποια κέντρα, ας τα ονομάσω "Οι Παλιοί" θέλουν να πιστεύουμε πως η χώρα οδηγείται στον όλεθρο.  Έτσι οι οικονομία αποδιοργανώνεται, η κατανάλωση αναχαιτίζεται, χρήματα χάνονται και μια πεποίθηση εδραιώνεται πως, η κυβέρνηση (θα τους ονομάσω:  Οι Καινούργιοι") είναι ένα μάτσο άξεστοι βουκώλοι που δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα.

Οι Παλιοί λοιπον, καθημερινά διοχετεύουν στα μέσα πληροφορίες που θεωρούν πως πλήττουν την αξιοπιστία και την ικανότητα των Καινούργιων να κυβερνήσουν.  Οι Καινούργιοι θα την είχαν άσχημα υπό κανονικές συνθήκες, ωστόσο αυτή η ροή καταστροφολογίας τους βολεύει, καθώς κρατά αξιώσεις και αιτήματα εν υπνώσει, τύπου:  "Τι είν' τούτα που ζητάς τώρα;  Δεν βλέπεις την κατάσταση;"

Ταυτόχρονα, εξωχώριοι τρέμουν μην ξεφύγει η κατάσταση και καταλήξουμε κανένας δορυφόρος της Άρκτου, υπάρχουν συμφέροντα στη χώρα, στημένες δουλειές, μαγαζάκια, μη γίνει καμιά στραβή και τρέχουμε.  Αυτό βολεύει τους Καινούργιους γιατί κρατάει τις ισορροπίες.

Οι υπεράκτιοι, που είναι και γνώστες γιατί εκείνοι τα σκέφτηκαν και τα εφάρμοσαν αυτά τα πράγματα πρώτοι, ξέρουν ακριβώς τι παίζεται και στέκονται διακριτικά πίσω από την αυλαία, μην τυχόν και όντως ξεφύγει κάτι, προκειμένου να επέμβουν.

Αυτός ο θίασος παίζει λοιπόν το ρόλο του προς εκπλήρωση των συμφερόντων του κι εσύ άγχεσαι τζάμπα και βερεσέ.  Θα σε αφήσω να το σκεφτείς, αλλά πρώτα θα παραθέσω ένα κείμενο, για να μην ξεχνάμε ποιος είναι το αφεντικό στον κόσμο.

Στις 2 Δεκεμβρίου που μας πέρασε ΗΠΑ και Κύπρος, υπέγραψαν την Foreign Account Tax Compliance Act, FACTA ως ακρώνυμο.  Σύμφωνα με αυτή τη συμφωνία, τραπεζικά ιδρύματα που εδρεύουν σε σύμφωνες χώρες, στέλνουν τα στοιχεία Αμερικανών πολιτών είτε φόρα-παρτίδα στο IRS, είτε ως επεξεργάσιμο αρχείο μέσω των κυβερνήσεών των, αναλόγως του τύπου της συμφωνίας που έχουν αποδεχτεί να υπογράψουν.  Με αυτό τον τρόπο, το IRS, εξασφαλίζει πως όπου κι αν πάει να κρύψει τα λεφτά του κάποιος Αμερικανός θα τα ξετρυπώσει.  Πολλές ενστάσεις ως εδώ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας!  (Ρίξε όμως μια ματιά για να δεις τι σπετσιάλ συμφωνία είναι αυτή:  http://www.fatca.hsbc.com/~/media/fatca/pdfs/europe/greece/fatca-declaration-active-nffe-greece-el ) H Ελλάδα βέβαια υπέγραψε επίσης δυο μέρες πριν από την Κύπρο, αλλά μαλάκες είναι για να βγάλουν ανακοίνωση;  Το δελτίο τύπου της Κυπριακής Κυβέρνησης ακολουθεί:

"Κύπρος και ΗΠΑ υπέγραψαν σήμερα διακρατική συμφωνία για την εφαρμογή της αμερικανικής νομοθεσίας FACTA (Foreign Account Tax Compliance Act), πραγματοποιώντας ακόμη ένα βήμα για την ενδυνάμωση της μεταξύ τους πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας.

Με βάση τη συμφωνία, οι αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας (Τμήμα Φορολογίας) θα παρέχουν στις αρμόδιες Αρχές των ΗΠΑ (Υπηρεσία Εσωτερικών Προσόδων) χρηματοικονομικές πληροφορίες σε σχέση με τους τραπεζικούς λογαριασμούς Αμερικανών προσώπων, όπως αυτά καθορίζονται στη συμφωνία.

Η σημερινή υπογραφή της συμφωνίας FACTΑ μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ΗΠΑ είναι άλλη μια επιβεβαίωση της προσήλωσης της Κύπρου στην κοινή προσπάθεια για καθιέρωση της φορολογικής διαφάνειας και της ανταλλαγής πληροφοριών σε διεθνές επίπεδο», ανέφερε ο κ. Γεωργιάδης, σε ομιλία του στην τελετή.

Με τέτοιες κινήσεις επιβεβαιώνουμε πως οι σχέσεις ΗΠΑ – Κύπρου είναι πράγματι στρατηγικής σημασίας», κατέληξε.

«Η Κύπρος», πρόσθεσε, «υπό την ηγεσία του Προέδρου Αναστασιάδη, του Υπουργού Οικονομικών Χάρη Γεωργιάδη και της Διοικητού της Κεντρικής Τράπεζας Χρυστάλλας Γιωρκάτζη έχουν λάβει σημαντικά βήματα για την ενίσχυση της φήμης και ελκυστικότητας της νήσου ως κέντρου παροχής χρηματοοικονομικών και επιχειρηματικών υπηρεσιών τόσο στην περιοχή όσο και παγκοσμίως."

Πως τα λέει ο μπαγάσας ε;  "Ενδυνάμωση πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας", "σημαντικά βήματα για την ενίσχυση της φήμης και ελκυστικότητας της νήσου ως κέντρο παροχής χρηματοοικονομικών μπλα μπλα"....

ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ!

Η Κύπρος δεν εδραιώθηκε ως χρηματοοικονομικό κέντρο επειδή ακριβώς ΔΕΝ ΠΑΡΕΙΧΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ και είχε χαμηλότατο φορολογικό συντελεστή; 

ΕΠΙΣΗΣ:

Τι σόι ανταλλαγή είναι αυτή, όταν μόνο οι Κύπριοι δίνουν στοιχεία στους Αμερικανούς ενώ οι Αμερικανοί όχι;   Αυτό δεν το λέμε ανταλλαγή πληροφοριών μάστορα, αυτό λέγεται "σπιουνεύω για λογαριασμό σου".  

ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ:

Υπήρχε περίπτωση η Κύπρος να υπογράψει τέτοια συμφωνία προ μνημονίου;  Cui Bono;

Και για να ενισχύσω τον παγκόσμιο ρόλο του "εγώ θα σε πηδάω κι εσύ θα μου κάθεσαι" συνεχίζω από την πηγή του δελτίου τύπου:

"Ερωτηθείς αν η σημερινή υπογραφή θα ανοίξει το δρόμο για μια επιτυχή επαναδιαπραγμάτευση της συνθήκης αποφυγής διπλής φορολογίας μεταξύ των δύο χωρών, ο κ. Κόνινγκ (σ.σ. Ο Αμερικανός Πρέσβης) είπε πως το θέμα αυτό είναι ξεχωριστό από την συμφωνία για την εφαρμογή του FACTA.

Λέγοντας πως γνωρίζει ότι υπάρχει ενδιαφέρον εκ μέρους της Κύπρου τόσο την συνθήκη και για κάποιες βελτιώσεις σε αυτήν, ο Αμερικανός Πρέσβης σημείωσε πως «συνεχίζουμε να εξετάσουμε το θέμα για να δούμε πώς προχωρούμε»."

Κύριε Πρέσβη, μη μας κακομαθαίνετε τόσο πια!  Δεν έχουμε λόγια πια γι αυτή την αγαστή συνεργασία.  Μου θυμίζει σκηνή από τον "Νονό" που ο δύστυχος ανυπότακτος ιδιοκτήτης επιχείρησης καλείται να υπογράψει την πώληση της επιχείρησής του, ενώ το δεξί χέρι του Νονού κραδαίνει έναν μπαλτά πάνω από τα δάχτυλά του υπογράφοντα, έτοιμος να του τα κόψει αν δεν συμμορφωθεί!

Δε βαριέσαι όμως μωρέ...  Άνοιξη έρχεται!



Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Marche Funèbre

Οι μοτοσυκλετιστές έχουν ένα πολύ εμπνευσμένο ρητό το οποίο τους προφυλάσσει από παραστρατήματα:  "Αν δεν κοιτάς εκεί που πας, θα καταλήξεις να πας εκεί που κοιτάς".

Για την ψήφιση από την ελληνική βουλή της συμφωνίας με τους εταίρους, είχα ετοιμάσει ένα άλλο κείμενο, διαφορετικό, έναν πανηγυρικό, με κεντρική ιδέα το "ο τολμών νικά." Δυστυχώς, οι εξελίξεις ακύρωσαν όλο το σκεπτικό μου, την πεποίθηση μου πως υπάρχει πολιτική βούληση για μεταρυθμίσεις.  Κάτι ο Γλέζος με τις "συγγνώμες" του, κάτι ο Παππάς με το "θα πληρώσουμε όλοι για την ΕΡΤ", άφησα τους διθυράμβους και έπιασα τον Chopin...


Δεν θα το κρύψω, έχω ποντάρει πολλά χρήματα σε αυτήν την κυβέρνηση.  Το στοίχημα πως η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τους δυνάστες της, πέρα από χρηματικό, ήταν και ηθικό΄  μια ευχή για ένα καλύτερο αύριο για αυτή τη χώρα που πιστεύω πως της αξίζει.  Το πως καταλήξαμε από το "δεν ξεπουλάμε τη χώρα", στο να υποχρεωθούμε διά νόμου να αμοίβουμε ένα κρατικό οργανισμό ενημέρωσης για να έρχεται ο κάθε διαπλεκόμενος να εισπράττει εκατομμύρια για μία εκπομπή με ξεπερνά.  Όχι πως τα τυπωμένα δισ. της κυρίας Μακρή με ικανοποιούσαν, αλλά να, τότε προεκλογική περίοδος, λέμε και καμιά βλακεία να περνά η ώρα, τώρα τι;

Οπότε, πανηγυρικός γιοκ!


Εκείνο ωστόσο που ειλικρινά με εξοργίζει είναι η κακεντρέχεια:  Δηλώνει ο υπουργός της καρδιάς μας Γιάνης πως περισσότερο από δουλειά και φαγητό προέχει η αξιοπρέπεια και ακαριαία εκτοξεύεται μια καραβιά λάσπη.  Θέλουν να ξεχνούν οι επικριτές πως οι φυλακισμένοι έχουν εξασφαλισμένη στέγη και τροφή, αλλά καθόλου αξιοπρέπεια, ενώ οι άστεγοι, μήτε στέγη, μήτε τροφή, αλλά αξιοπρέπεια ακέραιη.  Αντ' αυτού, ψέγεται ο Γιάνης, ως άλλη Μαρία Αντουανέτα.

Σήμερα το πρωί, πήγα ως υπεύθυνος φορολογούμενος να πληρώσω την τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ.  Ενός φόρου που είναι από τους περισσότερο άδικους, καθώς δεν λαμβάνει υπ'όψη καθόλου τη φοροδοτική μου ικανότητα, βασίζεται σε πλασματικές αξίες και δεν μου αναγνωρίζει κανένα εισοδηματικό ελαφρυντικό,  καταλήγοντας να αποτελεί μια δαπάνη πέρα από το 35% του πραγματικού εισοδήματός μου.  Αν συνυπολογίσω τον φόρο εισοδήματος, ειδικούς φόρους, και ΦΠΑ, πάνω από το 70% των χρημάτων που περνούν από τα χέρια μου ως έσοδα, καταλήγουν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο στα ταμεία του δημοσίου.  ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ!  Και οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ θα ήθελα να επαναπροσληφθούν αφού υπάρχει δικαστική απόφαση που τις δικαιώνει.  Δεν νοείται το κράτος να παρανομεί!  

Από την άλλη τόσος ψόγος πια στις διαπραγματεύσεις για το χρέος;  Μιλούν άνθρωποι που η μόνη διαπραγμάτευση που έχουν κάνει στη ζωή τους, είναι παζάρι σε κατάστημα με είδη λαϊκής τέχνης στη Σίφνο.  Οι ίδιοι που μέμφονται τη θεωρία παιγνίων, νομίζοντας πως αφορά στοίχημα στο πόκερ.  Η ουσία στη θεωρία παιγνίων δεν είναι να εικάσεις τη συμπεριφορά της άλλης πλευράς, αλλά να γνωρίζεις τι εικάζει η άλλη πλευρά για τη δική σου συμπεριφορά.  Και σε αυτό ο υπουργός της καρδιάς μας, τα καταφέρνει ανέλπιστα καλά.  Και να μπλοφάρει γνωρίζει και να αναδιπλώνεται και να απαιτεί και να υποχωρεί.  Έτσι γίνονται οι διαπραγματεύσεις....


Κι όταν τον ακούω να δηλώνει πως "νταξ' έχουμε μια υποχρέωση στο ΔΝΤ, θα βρούμε την άκρη, δεν μπήκαν δα οι "θεσμοί" στον κόπο να εγκρίνουν πρόγραμμα διάσωσης για να το τινάξουν στον αέρα για αστεία ποσά", αυτομάτως σκέφτομαι: "ρε τούτος δω είν' καλόοοοος, το 'χει."

Από την άλλη, έως και πιάνομαι στα χέρια με όσους, αδιάκριτα και απερίσκεπτα κάνουν δηλώσεις του τύπου:  "Άντε να φύγουν οι μαθητευόμενοι μάγοι να ανασάνουμε."  Λες και τις καταθέσεις από τις τράπεζες δεν τις σήκωσαν οι ίδιοι.  Λες και όταν έβλεπαν το χρηματιστήριο να πέφτει δεν πουλούσαν.  Λες και μέχρι τώρα ευημερούσαν και τους έπεσε ο Βαρουφάκης βαρύς. Αποκαλούμε βλέπετε σε τούτη τη χώρα τους καθηγητές, μαθητευόμενους και τους απερίσκεπτους νέους που κατεβάζουν σημαίες, σοφούς.

Ανασυγκροτούμαι λοιπόν και γίνομαι περισσότερο ρεαλιστής.  Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να παραδεχτώ πως το στοίχημα μου δεν θα αποδώσει.  Γιατί δυστυχώς σε αυτή τη ζωή αμοίβεται το αποτέλεσμα και όχι οι προθέσεις...

Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε!
Ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε.
Στις νέες ανάγκες σου
κόπος βαρύς, 
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.

Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα, 
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα.
Τη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή
σου τηνε πλάσανε
οι Δυνατοί.

Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη
πιωμένη αφιόνι!
Αν είναι ο λάκκος σου
πολύ βαθής, 
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς!