Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Girls

Πριν μια δεκαετία και πλέον, παρακολουθούσα κάποια μαθήματα στο ΧΠΑ, προκειμένου να εξεταστώ για την πιστοποίηση του "Ειδικού Διαπραγματευτή Παραγώγων".  Ανάμεσα στα λουλούδια εκείνης της χρηματιστηριακής εποχής, στην αίθουσα των σεμιναρίων υπήρχε κι ένα κορίτσι ψηλό, νόστιμο, χαρμόσυνο, με άποψη για τη ζωή και αξιοπρεπή άρθρωση.  Δεν αργήσαμε να απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου, ώστε λίγο πριν τις εξετάσεις να καταλήξουμε να διαβάζουμε μαζί, στο διαμέρισμά της, στις παρυφές της Φιλοθέης.  Το ένα, έφερε το άλλο, οι σημειώσεις αφέθηκαν κατά μέρος, το σαλόνι έγινε κρεβατοκάμαρα κι εκεί, ανάμεσα στις εξομολογήσεις που κάνουν συνήθως οι εραστές μου είπε το πως είχε βρεθεί ιδιοκτήτρια ενός μεγάλου και πολυτελούς διαμερίσματος πριν κλείσει τα τριάντα της χρόνια.
 
Όοοοχι.  Δεν είναι αυτό που νομίσατε!  Αν και...  Αν το καλοσκεφτείς, κάποιες πρακτικές είναι τόσο ενσωματωμένες στη γυναικεία φύση που στην πορεία ενός συλλογισμού αναμένονται ως προϋποθέσεις του τελικού γεγονότος.  Εκείνο το κορίτσι, που απολάμβανε τη χαρά της ζωής με τις κουρτίνες ανοιγμένες "για να βλέπει ο πιλότος από απέναντι, εκείνος ο πρόστυχος", είχε την τύχη, ή την καπατσοσύνη να εργάζεται ως ιδιαιτέρα σε χρηματιστή, παντρεμένο χρηματιστή κατά τις παραδόσεις, και καλόβολο.  Τόσο καλόβολο που της επέτρεπε να "παίζει αέρα" καμμιά δεκαριά φορές τις οικονομίες που είχε μαζέψει από την τίμια εργασία της.  Κι έτσι, από τη μιά οι οικονομίες του κοριτσιού, από την άλλη η ανοχή του χρηματιστή, βάλτε και το κλίμα των τέλων του '90, που και οι πεθαμένοι έβγαζαν χρήματα, το κορίτσι αυτό έφτιαξε ένα κομπόδεμα 70 εκ. από μόλις 3...
 
Κι εκεί που όλοι περιμέναμε τις 10,000 του γενικού δείκτη, εκεί που μοδίστρες έλιωναν τα δάχτυλα τους για να αγοράσουν Μπάρμπα Στάθη και δάσκαλοι, ίδρωναν σε καλοκαιρινά ιδιαίτερα για λίγα περισσότερα Φάνκο, εκείνο το συνετό πλην τίμιο κορίτσι, απέσυρε το κεφάλαιο του παρά τις νουθεσίες του χρηματιστή και αγόρασε το διαμέρισμα.  Αγόρασε διαμέρισμα από κάποιον που του είχαν πει πως "στο χρηματιστήριο βρέχει λεφτά, πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε".  Στη συνέχεια, βαρέθηκε να κάνει και την "ιδιαιτέρα", ο χρηματιστής αντάμοιψε την επαγγελματική της εχεμύθια με ένα άλλο πόστο στην εταιρεία και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.
 
Μετά τις εξατάσεις πιστοποίησης δεν ξαναείδα ποτέ εκείνο το κορίτσι.  Τουλάχιστον, στην κρεβατοκάμαρα της.  Από τον μικρόκοσμό μας, έμαθα πως έκανε οικογένεια παιδιά, παραμένει ακόμη στο πόστο της στην εταιρεία, κι ας υπήρξαν αρκετοί άλλοι που απολύθηκαν λόγω της κρίσης.  Ένα δεν κατάφερα να μάθω:  "Άραγε εκείνος ο πιλότος στην απέναντι πολυκατοικία, απολαμβάνει ακόμη το βραδυνό του ουίσκυ μπροστά στο τηλεσκόπιο του;"
 


Αφορμή γι αυτό το πόνημα, στάθηκε το τηλεφώνημα που δέχτηκα προχθές από ένα άλλο κορίτσι.  Μου ζήτησε να έχω το νου μου για τυχόν προσφορά διαμερίσματος στη Βουλιαγμένη.  Σε αντίθεση με το κορίτσι των πρώτων παραγράφων αυτό εδώ ήταν εντελώς διαφορετικό.  Βαθιά στα δεύτερα της -άντα, προσεγμένη, αψεγάδιαστη,  μικροσκοπική, σαν βγαλμένη από editorial, αλλά τρία νούμερα μικρότερη.  Αυτοκινητάκι, ιphone, Crucciani, Louboutin και 3000 φίλους στο FB,  το κορίτσι που χαίρεται το γεγονός πως δεν παντρεύτηκε ποτέ, και γιατί να το πράξει άλλωστε, αφού όπως κι οι δυο μας παραδεχτήκαμε όταν γνωριστήκαμε "τι νόημα έχει όλο αυτό;  Για να περιφέρομαι μετά περίλυπη ζωντοχήρα, ψάχνοντας baby sitter για να αφήσω τα παιδιά;"  Αενάως ελεύθερη, βαρέθηκε τα Μεσόγεια:  "Πολύ μακριά από τις φίλες μου και την παρέα μου.  Kαι πολύ υγρασία φίλε μου!"  "Αν βρεις τίποτα ενημέρωσέ με," μου μήνυσε κι εγώ μη δυνάμενος να χαλάσω το χατήρι σε τέτοιο κορίτσι, της έκλεισα ραντεβού για τα περαιτέρω.
 
Τα οποία "περαιτέρω" συνήθως περιλαμβάνουν δείπνο σε σημείο της επιλογής μου και συνέχεια σε στέκι της επιλογής της, αλκοόλ και χαλαρότητα που ορίζεται στο "πως κι εμείς οι δύο τόσο καιρό δεν" στο ένα άκρο ως το "πού άφησα το παντελόνι μου" στο άλλο.  Εκεί κάπου ανάμεσα στα δύο έμαθα μια άλλη πτυχή της ζωής αυτού του κοριτσιού:  "Το 2009, πέθανε ο πατέρας μου", μου είπε, "και μου άφησε κληρονομιά ένα ακίνητο στη Βουλιαγμένη, το οποίο και πούλησα στους ανθρώπους που το νοίκιαζαν γιατί ήταν πολύ μεγάλο για μένα, 170τ.μ."   "Και το σπίτι που μένεις τώρα;" τη ρώτησα.  "Το νοικιάζω", μου απάντησε, "θα πήγαινα ποτέ εγώ να ΑΓΟΡΑΣΩ διαμέρισμα στα Μεσόγεια;  Πλάκα μου κάνεις;"
 
Μέσα σε δύο φράσεις, είχε συνοψιστεί τέτοια επενδυτική στρατηγική που φίλοι μου με περγαμηνές από Ivy League σχολές είχαν αποτύχει να χαράξουν.  Με μισό εκατομμύριο κατ' ελάχιστο στην τσέπη, αυτό το κορίτσι γλίτωσε ΕΤΑΚ, ΕΕΤΗΔΕ, ΦΜΑΠ, ΦΑΠ 2011, 2012 και 2013, ΕΕΤΑ, πήρε άλλο ένα τέταρτο του μυρίου από τα αμοιβαία "μετοχών εξωτερικού" που επένδυσε και τώρα κρίνει πως "είναι καιρός να πάρω κι ένα χώρο δικό μου για να μένω."  Κι αν τη ρωτήσεις "υπολόγισε μου τι τόκο θα πάρεις σε ένα μήνα από την προθεσμιακή σου" δεν γνωρίζει να στον υπολογίσει.
 

 
Εμείς από την άλλη;
 
Οι γκουρούδες, οι γνώστες, οι "ενημερώνομαι καθημερινά", οι άλλοι οι "τραβογραμμιάδες";  Οι υπόλοιποι οι "έχω και blog πάμε μια βόλτα" τι καταλάβαμε;  Που κοιτάμε αυτά τα κορίτσια να πίνουν το latte τους με τις φίλες τους και σκεφτόμαστε:  "Τι να μας πεις κι εσύ για τη ζωή σου..."

Η εμπειρία μου, έχει δείξει πως οι γυναίκες είναι εφοδιασμένες με μία απίστευτη ικανότητα να αντιλαμβάνονται τον οικονομικό κυκλό,  μια γυναίκα της εποχής μας, που έχει μία στοιχειώδη αλληλεπίδραση με την κοινωνία, πάει για ψώνια, βγαίνει τα βράδια, γνωρίζει πότε έχουμε φούσκα και πότε ύφεση, πότε είναι η ώρα να ξεκινήσει κανείς επιχείρηση και πότε να την κλείσει, ικανότητα που στερούνται πολλοί από τους συμβούλους του κ. Στουρνάρα. 

Μια γυναίκα επίσης, γνωρίζει πότε να αλλάξει επάγγελμα, ή να ζητήσει αύξηση, πότε να πάρει μακροχρόνιο ρεπό μένοντας έγκυος, δεν παρασύρεται από ακραία στοιχήματα -αλήθεια είδατε ποτέ γυναίκα σπεκουλαδόρο;- δεν άγεται και φέρεται από  πάθη που αρμόζουν σε χαρτοπαίκτες, είναι συντηρητική εκεί που πρέπει και ρισκάρει εκεί που συμφέρει. 

Μια γυναίκα, θα παίξει στις αγορές επειδή της περισσεύουν, όχι επειδή η αδρεναλίνη κυλάει στο αίμα.  Όλες οι γυναίκες πελάτισσες που έτυχε να έχω στην καριέρα μου ήταν συνετότερες από τον πιο συνετό άνδρα πελάτη.  Μπορεί ανά μονάδα χρόνου να κέρδιζαν λιγότερο από τους άνδρες, μακροπρόθεσμα όμως βρίσκονταν πάντοτε με καλύτερες αποδόσεις.  Πώς το καταφέρνουν αυτό;  Δεν το γνωρίζω!  Ίσως η ικανότητα αυτή να έχει να κάνει με την βιολογική τους φύση, οφείλουν να είναι συντηρητικές και να μην παρασύρονται, θα γίνουν μητέρες, ποια μητέρα θα ήθελε να βρεθεί χρεωμένη επειδή πήρε ένα στοίχημα στο forex και δεν της βγήκε;  Ίσως, να αντιδιαστέλλεται με τη εννευριστικά διαολεμένη ανικανότητα που έχουν να αντιλαμβάνονται το χώρο γύρω τους΄ δεν μπορούν να παρκάρουν, σε συνθήκες υψηλών ταχυτήτων δεν μπορούν να αντιδράσουν.  Ποια γυναίκα ποτέ οδήγησε μονοθέσιο με αξιώσεις; 

 


Γι αυτό...

Την επόμενη φορά που θα πρέπει να λάβετε μια σπουδαία επενδυτική απόφαση.  Αν θα αγοράσετε εξοχικό, ή αν θα πρέπει να πουλήσετε το σκάφος, αν ήρθε η ώρα για εκείνο το νέο ξεκίνημα, ή αν τελικά πρέπει να τα πουλήσετε όλα και να αποσυρθείτε, ρωτήστε απλώς τη γυναίκα σας!
 
Από την άλλη...
 
Ποτέ μην της δώσετε να διαβάσει χάρτη προκειμένου να σας καθοδηγήσει ενώ οδηγείτε.  Δεν θα φθάσετε ποτέ εκεί που πρέπει!
 
Sic Felix.... 
(Τραβογραμμιάδες μου)

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Deo Gratias

Ο ορίζοντας είχε ήδη χαθεί εκείνο το απόγευμα στο Lava Restaurant, όταν τελειώναμε το αγγελόψαρο με τους αστακούς σχάρας.  Χαλαρωμένοι από τα χάδια των θερμών πηγών, περιμέναμε τα περίφημα "Μανταρίνια και Σανγκουϊνια με Αμύγδαλα" του βραβευμένου και πολλά υποσχόμενου Viktor Örn Andrésson ως την τελευταία όαση ευημερίας και ευζωίας που μας προσφερόταν πριν πατήσουμε στη παγωμένη γη.  Μόνο που αυτή τη φορά, ο απρόσκλητος Polar Vortex μετέφερε τους πάγους από το Keflavik στο JFK. 
 
 

Είκοσι ώρες μετά, βρισκόμασταν στη γη της Νάρνια, εγώ, ο ειδικός συνεργάτης/επενδυτής κι ένα Dodge Charger, στον Interstate 95, κρατώντας ανελλειπώς το μοτέρ αναμένο, ακόμα και στις αναγκαίες στάσεις, προκειμένου να μην καταψυχθούμε. Ο Ι95 είναι ένας μακρύς αυτοκινητόδρομος που ξεκινά από τη Ν. Αγγλία και καταλήγει στη Φλόριδα.  Πριν βέβαια τερματίσει εκεί, περνά από άλλες 14 πολιτείες, πόλεις και μητροπόλεις, γέφυρες, τούνελ και πεδιάδες και ειλικρινά θα μπορούσα να είχα απολαύσει τη διαδρομή αν το θερμόμετρο δεν έδειχνε μείον δεκαπέντε και στα 350 χιλιόμετρα από τη Ν. Υόρκη στο Delaware.
 
 
 
Αργότερα, στο βικτωριανό Boardwalk Plaza, αναρωτιόμουν για μια ακόμη φορά πόσο μακριά χρειάζεται να φύγει κανείς, προκειμένου να αποφύγει την ελληνική σοβιετία του 21ου αιώνα.  Λίγο πιο πέρα από το 1 mile boardwalk του Rehoboth beach, θα συναντούσαμε αυτό για το οποίο τούτη η πολιτεία φημίζεται.  Το Delaware στις ΗΠΑ, είναι η πατρίδα μιας δημοφιλούς μεθόδου doing business που ονομάζεται, όχι τυχαία triangulation.  Kι αν πριν μόλις μερικούς μήνες πριν, θα μπορούσαμε να έχουμε τελειώσει τη δουλειά, απλώς πεταγόμενοι ως τη Λεμεσσό, τώρα που οι Ρώσσοι τα σκάτωσαν, οι επιλογές περιορίστικαν τα μάλα.
 
 
 
Το πρόβλημα που ο Θεοχάρης και ο κάθε Θεοχάρης Θεοχάρης του κόσμου τούτου  έχει να αντιμετωπίσει δεν είναι η φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή ή τα αδήλωτα εισοδήματα του αστού.  Το πρόβλημα που οι φορολογικές αρχές κάθε χώρας έχουν να επιλύσουν είναι πως κανείς λογικός και σώφρων επιχειρηματίας δεν θέλει να επιβαρύνει την επιχείρησή του με υπερβολικούς φόρους.  Η βροντερή αυτοκρατορία των τριών ηπείρων και πέντε θαλασσών, Ρώμη, ζητούσε από τους κατοίκους των επαρχιών εισφορές που δεν ξεπερνούσαν το 3%.  Με αυτό το πενιχρό 3% (που ξεκινούσε από το ακόμη πενιχρότερο 1%), συντηρούσε στρατό εκατοντάδων χιλιάδων ανδρών, εξασφάλιζε οπλισμό, οργάνωνε εκστρατείες, διατηρούσε απομακρυσμένα φυλάκια, συντηρούσε οδικό δίκτυο, έφτιαχνε υδραγωγεία, λουτρά, αρένες, διεξήγαγε ιπποδρομίες, μονομαχίες, θεάματα, προσέφερε δικαστήρια και ακαδημίες.  Οι σημερινοί απόγονοί τους γραφειοκράτες, με υψηλό φορολογικό συντελεστή στο 43%, και effective rate στο 51,8% (10% για κοινωνική ασφάλιση και 41,8% φορολογία για ένα εισόδημα €200.000) το μόνο που έχουν να προσφέρουν στον πολίτη είναι ένα ράντζο για να πεθάνει με την ησυχία του όταν θα  έρθει η ώρα του και that's it.  Ακόμη και το νεκροταφείο θα πρέπει να πληρωθεί έξτρα. Στη Γαλλία με το 50% ανώτατο συντελεστή, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, ενώ ο δεύτεροι υψηλότερα φορολογούμενοι πολίτες μετά τους Δανούς είναι.....   ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΟΙ!
 
Παρ' όλα αυτά, τόσο οι ψυχομετρήσεις, όσο και οι στατιστικές βγάζουν τους Δανούς ως εξαιρετικά ευτυχισμένους ανθρώπους, ώστε να μπορεί ασφαλώς να ισχυριστεί κανείς:  "Ας πάει και το παλιάμπελο, τα σκάνε και ως αντάλλαγμα λαμβάνουν παροχές που τους κάνουν χαρούμενους" Σ.σ. Όσο χαρούμενος μπορεί να είναι κανείς σ'ενα τόπο τόσο επίπεδα βαρετό που το υψηλότερο σημείο του ονομάζεται "Himmelbjerget" (το βουνό του ουρανού) και απέχει μόλις 147 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.  Οι Έλληνες πάλι;  Με τέτοια λιακάδα,  φρέσκο ιώδιο στο πνευμόνι, standard sized βουνά και τσαμπούνες;  Δεν τους λες κι ακριβώς ευτυχισμένους...
 
  


Και με τούτες τις σκέψεις αποκοιμήθηκα εκείνο το βράδυ στο Ocean View King του Plaza...

Την επόμενη μέρα, νωρίς-νωρίς, είχαμε συνάντηση με τον άνθρωπό μας.  Όσο κι αν κατ' ουσίαν πρόκειται για το ίδιο πράγμα, μια offshore στις HΠΑ δεν προκαλεί τα μειδιάματα που θα προκαλέσει μια άλλη αντίστοιχη στo St. Vincent, ή στις Σευχέλλες.  Το Delaware δεν είναι Λιβερία και κανείς χαρτογιακάς δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει το "Certificate of Good Standing" που θα του τρίψεις στα μούτρα.  Η LLC μας, ήταν ήδη έτοιμη πριν καν φθάσουμε εκεί, αυτές οι μεθοδεύσεις δεν απαιτούν φυσική παρουσία κανενός εκ των παραγγελιοδόχων, αυτό που είχαμε πάει να κάνουμε στη Νάρνια, ήταν να ανοίξουμε τους λογαριασμούς.  Γιατί, offshore σου φτιάχνει κι ο Μπαρμπαμιχάλης στην Πατησίων, offshore όμως με τραπεζικούς λογαριασμούς σε Ελβετία και Βρ. Παρθένες Νήσους, manager τη σέξυ θεία Λόλα από τη Βαλτιμόρη, μέτοχο τον Κλούβιο με τη Σουβλίτσα και Power of Attorney την αφεντιά σου για να πηγαίνεις τα κεφάλαια σου πέρα δώθε, να νηολογείς το σκάφος σου και το προσωπικό σου Lear, δεν φτιάχνουν όλοι.  Ή έστω, δεν στη φτιάχνουν με τις δικλείδες ασφαλείας που θέλεις.  Ξέρεις....  Εκείνες, που οι αριθμοί των τραπεζικών σου λογαριασμών θα μοιάζουν ΟΝΤΩΣ με αριθμούς κινητών χωρίς να χρειάζεται να συνδράμεις τον κάθε Μπένυ με στερεοσκοπικούς φακούς επαφής προκειμένου να μην καταλάβει τη διαφορά. (Σ.σ. όπου φακούς, βάλε το πρώτο νούμερο που σου έρχεται στο μυαλό ακολουθούμενο από τουλάχιστον 4 μηδενικά.)

Υπογραφές, χειραψίες, χαμόγελο, alles in Ordnurg, ήταν οι ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας.  Οι ακτές του Delaware είναι μαγευτικές, Bethany beach, Dewey beach, ακόμη και αυτήν την εποχή, ακόμη και μ' εκείνον τον καιρό.  Τελείωσα την ημέρα μου στο ακρωτήριο Henlopen, αναλογιζόμενος την ανοησία των ημιμαθών ιθαγενών εκ της τριπόδου ελληνικής χερσονήσου, που σε κάθε ευκαιρία αναφωνούν:  "Σαν τη Χαλκιδική πουθενά!".  "Ευτυχώς", συμπληρώνω, περιχαρής....
 


Ο ειδικός συνεργάτης συνέχισε το δρόμο του, down the I95, για το τελευταίο κομμάτι της "δουλειάς", εγώ πήρα το Charger πίσω στο JFK.  Την επόμενη μέρα έλαβα το e-mail με τα swift codes, προκειμένου να πράξω τα δέοντα....
 
Ξέρετε...
 
Όλοι αυτοί οι τραπεζίτες....
 
Θυμίζουν τόσο πολύ τους Φαρισαίους, όταν πηγαίνει ο κυρ Δημητρός στο κατάστημα και του ζητούν εκκαθαριστικό, λογαριασμούς και πιστοποιητικό κοινωνικών φρονιμάτων, κι από την άλλη όλοι τους έχουν παρουσία στην Avenue of The Americas: HSBC, Citi, Julius Baer, Santander, Mizuho, Credit Suisse, SG, UBS, όλος ο καλός ο κόσμος, σε περιμένει να ξεπλύνεις το χρήμα σου, χωρίς άκομψες ερωτήσεις και περικοκλάδες. 
 
Κατά τα λοιπά, μερικά στενά πιο κάτω, η ζωή δείχνει εντελώς φυσιολογική:
 
"Nassau, Bahamas - A 29 – year old male of Bernard Road, Fox Hill and a 25 – year old male of Dorsett Street, Fox Hill will be arraigned in the Magistrate’s Court, Nassau Street on Monday 6th January 2014 at 2:00pm for four (4) counts of murder and seven (7) counts of attempted murder.

The men are being arraigned in relation to the shooting incident that occurred in the area of the Fox Hill Park on Friday 27th December 2013 that resulted in the death of four (4) persons and seven (7) persons being injured.

SUSPECT TO BE ARRAIGNED IN SHOOTING INCIDENT"




Κάθε φορά που αφήνω τη Ν. Υόρκη, τα βάζω με τον εαυτό μου...
 



Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Καλή Χρονιά 2014

 
Είναι πραγματικά υπέροχο να αντιλαμβάνεσαι πως οι αναγνώστες σου καταλήγουν να διαβάζουν εσένα για τους σωστούς λόγους.
 
Όσες χρονιές θυμάμαι, ξεκίνησαν με υποσχέσεις και κατέληξαν με ευχές.  Ας είναι το 2014, εκείνη που θα αισθανθούμε περήφανοι για όλα όσα κάναμε.