Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Τίτλοι Τέλους



Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τα βροντήξω όλα και να εξαφανιστώ...
 
Μετά...  Μετά το ξανασκέφτομαι!  Πού θα πάω, τι θα κάνω, πώς θα ζω, με ποιους, πως θα είναι η κοινωνία εκεί που θα πάω, θα προσαρμοστώ άραγε;
 
Υπάρχουν στιγμές που απλώς θέλω να επανεκκινηθώ.  Φαντάζομαι τον εαυτό μου σε μια άλλη ζωή, κάτω από άλλες συνθήκες...
 
Μετά...  Μετά ανασκουμπώνομαι και συνεχίζω με ό,τι διαθέτω. 
 
Τις προάλλες συνομιλούσα με μια grande damme του δημόσιου βίου, η οποία "σκαλίζοντας" τα κείμενα μου εδώ, γύρισε και μου είπε:  "Πολύς θυμός φίλε μου!".
 
Ποτέ μου δεν αρνήθηκα το γεγονός πως είμαι οργισμένος.  Ίσως το "οργισμένος" να είναι ένα επίθετο που να μπορεί να με περιγράψει ευκολότερα και πληρέστερα από οιοδήποτε άλλο.  Είμαι οργισμένος γιατί αρνούμαι να υποκύψω σε έναν τρόπο ζωής που δεν μου αρμόζει.  Οργισμένος, επειδή μάταια διαμαρτύρομαι σε κάθε υποκρισία, ψεύδος και πλάνη που αντιλαμβάνομαι.  Εξίσταμαι, όταν οι υπόλοιποι δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν αισθάνονται την πραγματικότητα.  Θλίβομαι, όταν συνειδητοποιώ πως η σοφία των παλιών, η γνώση των μεγάλων, η εμπειρία των γερόντων, χάνεται στον λαβύρυνθο της καθημερινότητας και την ημιμάθεια των ημερών.  Και παύω να γίνομαι "συνεργάσιμος."
 


Ο κόσμος....
 
Ο κόσμος έχει αρχίσει να μ' ενοχλεί πάρα πολύ τελευταία.  Όταν ξεκίνησα να γράφω κι αλλού κι εδώ, είχα την αίσθηση πως τα κείμενα μου θα γίνονται η αφορμή για μια καλύτερη μικροκοινωνία παικτών των αγορών.  Δυστυχώς, αντί για συνετό διάλογο, κάτέληξα να πασχίζω να τεκμηριώσω δημοσίως αυτά που ιδιωτικώς πρεσβεύω.  Διάφοροι με προσέγγισαν, προκειμένου να ωφεληθούν,  άλλοι μου επιτέθηκαν, ελάχιστοι με επαίνεσαν, κι αυτοί κυρίως ήταν και ο λόγος που συνέχισα.
 
Κουράστηκα όμως...
 
Ο κόσμος θα εξακολουθήσει να κάνει τα ίδια λάθη, να υποπίπτει στις ίδιες πλάνες και να λειτουργεί με το θυμικό του, αντί για τη νοημοσύνη του.  Οι ίδιοι άκυροι θα εμφανίζονται ρωτώντας ο καθείς το κοντό του και το μακρύ του, σχολιάζοντας τα ασχολίαστα και συζητώντας για θέματα που προσωπικώς μου είναι παντελώς αδιάφορα.  Δεν μπόρεσα να το αλλάξω στο παραμικρό αυτό, κι ίσως τελικώς, εγώ να ήμουν ο μεγαλύτερος βλάκας από όλους αυτούς που πίστεψα πως θα μπορούσε κάτι να βελτιωθεί. 
 
Δεν τα βάζω με κάποιον...
 
Εξάλλου, όπως δείχνει η πείρα, κι οι άλλοι δεν είναι καλύτεροι:   http://www.telegraph.co.uk/finance/financialcrisis/10147876/Poor-English-saved-Japans-banks-from-crisis.html.
 
Γι αυτό λοιπόν κι εγώ θα λείψω για λίγο...
 
Εύχομαι όταν με το καλό επιστρέψω, να σας βρω σε καλύτερη μοίρα από αυτήν που σας αφήνω.
 
Sic Felix
 
 

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Είμαστε Όλοι Ξινοί!




Το κτίριο, απέναντι από το γραφείο μου ανήκει σε όμιλο εταιρειών.  Το καπνιστήριο τους είναι οι σκάλες κινδύνου.  Βγαίνουν τα χαρμάνια να κάνουν ένα σιγαρέτο και επί τη ευκαιρία χαζολογούν, πίνουν καφέδες, γενικώς χαραμίζουν τις εργατοώρες με τις οποίες ο εργοδότης των τους αμοίβει.  Είναι μια ξινή στον έκτο, ίσως η ξινότερη των ξινών, στο ένα χέρι κρατάει ένα πιατελόφωνο, στο αυτί ακουστικό, στο άλλο χέρι τσιγαράκι.  Αυτής, δεν της μιλάει ποτέ κανείς, βγαίνει μόνη, μπαίνει μόνη. 
 
 
Στο σπίτι που μένω αποφασίστηκε να μην πληρώσουμε για θέρμανση ούτε αυτόν τον χειμώνα.  Το 1/3 των διαμερισμάτων είναι άδεια, καθ' ό,τι ανήκουν σε υπερήλικες οι οποίοι διαχειμάζουν στα παιδιά τους, ή σε οίκους ευγηρίας, το υπόλοιπο 1/3 κατοικείται από ανέργους και εξομοιούμενους με αυτούς και το υπόλοιπο που περισσεύει δεν μπορεί να υποχρεώσει τα 2/3 να πληρώσουν για κάτι που είτε δεν θα απολαύσουν, είτε δεν δύνανται να χρηματοδοτήσουν.  Η πολυκατοικία όπου κατοικώ ίσως να αποτελεί μια αντανάκλαση της ελληνικής κοινωνίας:  Μόνο το 1/3 είναι παραγωγικό με την οικονομική έννοια του όρου.
 




Στον εργασιακό μου χώρο όλοι είναι γνώστες.  Παίζουν την τάση στα δάχτυλα.  Αν παρεμπιπτόντως τους επισημάνω λάθη, αστοχίες ή λάθος εκτιμήσεις, δεν δέχονται το αυτονόητο και επιλέγουν να μου κόψουν την "καλημέρα".  Έχουμε καταλήξει να μην μιλάει πλέον, κανείς σε κανέναν.  Ακόμη κι αν υπήρχε η πιθανότητα, ο κλάδος μας να κάνει κάνει σπουδαίο, με τέτοια χάλια ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του.

 
 
 
Στην κοινωνική μου ζωή ο κακός εννοούμενος ανταγωνισμός, στα όρια του φανατισμού, δίνει και παίρνει.  Άνθρωποι καθ'όλα αξιοπρεπείς, μεταμορφώνονται σε θεριά ανήμερα όταν αισθανθούν πως απειλούνται.  Στην πραγματικότητα ουδείς τους απειλεί.
 
 





Στον μικρόκοσμο των διαπροσωπικών σχέσεων, όλες είναι οι καλύτερες, οι ομορφότερες και οι ικανότερες.  Θηλυκά που το βασικότερο περιουσιακό τους στοιχείο βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια τους, απαιτούν πριγκηπική μεταχείριση, αφοσίωση, ειλικρίνια, δοτικότητα, ιδιότητες που οι ίδιες όχι απλώς δεν διαθέτουν, αλλά απεύχονται. 
 
 

Η ελληνική κοινωνία πάσχει!

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν οφείλεται στα μνημόνια, είναι σημείο των καιρών που διέπει όλες τις καπιταλιστικές κοινωνίες, απόρροια ελλειπούς και κακής παιδείας, συνομωτικό σιωνιστικό σχέδιο, ή απλώς τυχαίο.
 
Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι πως η απάθεια, η παθητικότητα, η μαλθακότητα έχουν μετατρέψει τους συνανθρώπους μας σε υπανθρώπους, που στερούνται τις βασικότερες των ευγενών ιδιοτήτων του είδους μας:  την οξυδέρκεια, την αντίληψη, την προσαρμοστικότητα, τον αλτρουϊσμό.
 
A seguro, le llevan preso