Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Ηλιθίων Εγκώμιον


 
Δύο εβδομάδες πριν, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλιαράκι με τίτλο "Οι Βασικοί Νομοι της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας" του C. Cipolla.  Σκέφτηκα λοιπόν να ενσωματώσω τις παραδοχές εκείνου του πονήματος σε όσα βλέπω να διαδραματίζονται καθημερινά στις αγορές μας. Στη συνέχεια όμως, αφ ενός μεν η μανούβρα του πρωθυπουργού μας ως προς την ΕΡΤ, αφετέρου δε η κωλοτούμπες του Helicopter Ben με τα Fed minutes, έκαναν εκείνο που φαινόταν ως μια χαριτωμένη παρωδία, πολύ καυστικό για το πνεύμα των ημερών.
 
Έστω...
 
 
Από τον Cipolla θα κρατήσω δύο πράγματα:  Την παραδοχή πως ο αριθμός των ηλιθίων "n" ως ποσοστό του πληθυσμού, είναι μια παγκόσμια σταθερά που ισχύει σε όλα τα υποσύνολα, κοινωνικά, ηλικιακά, πνευματικά, φυλετικά,  κ.ο.κ. και τον ορισμό του περί ηλιθιότητας, τον οποίον βρίσκω μεγαλειώδη.
 
Ορίζει λοιπόν ο οικονομικός επιστήμων και μετέπειτα καθηγητής του Berkeley τον "Ηλίθιο" ως εκείνον, του οποίου οι πράξεις ζημιώνουν όλους τους υπόλοιπους, δίχως να προσφέρουν κανένα απολύτως όφελος για τον ίδιο.  Αυτό σε αντιδιαστολή με τους άλλους τρείς τύπους ενεργώντων ανθρώπων, ήτοι τον "Ευφυή", ο οποίος κατορθώνει το αμοιβαίο όφελος μέσω των πράξεων του, για εκείνον και τον κοινωνικό σύνολο, τον "Κακοποιό", ο οποίος ζημιώνει τους άλλους ωφελόντας τον εαυτό του και τον "Κακομοίρη", που βλάπτει τα συμφέροντα του, ευεργετώντας άλλους.
 
Αυτές οι καρικατούρες ενεργώντων, βρίσκονται άλλες περισσότερο άλλες λιγότερο στην ψυχοσύνθεση όλων μας, με την επικρατούσα να τείνει να μας χαρακτηρίζει ως ευφυείς, ηλιθίους, κακομοίρηδες ή κακοποιούς, και χωρίς βέβαια να είμαστε ποτέ ολοκληρωτικά μόνο ένας από αυτούς.
 
 
Στον κόσμο των αγορών, οι ηλίθιοι είναι πολλοί!
 
Δεχόμενοι βέβαια την παραδοχή περί παγκόσμιας σταθεράς, δεν θα πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι ηλίθιοι στις αγορές από όσοι -ας πούμε- στο ΤΕΙ βρεφονηπιαγωγών, ή στο MIT, οπότε θα το ερμηνεύσω ως εξής:  Στις αγορές, η ύπαρξη ηλιθίων είναι ευκολότερα μετρήσιμη, διότι η φύση των αγορών είναι τέτοια που μια λάθος εκτίμηση και η κερδοσκοπική κίνηση που αυτή συνεπάγεται, αποκαλύπτεται εύκολα και αμέσως. 
 
Κι είναι ακριβώς αυτή η ύπαρξη των ηλιθίων που -στις αγορές πάντοτε- μας δημιουργεί πλείστα όσα προβλήματα.  (Στους υπόλοιπους μη ηλίθιους βεβαίως-βεβαίως).
 
Και θα εξηγήσω πάραυτα πως, ενάντια στην επιπόλαια πεπόιθηση που σέρνεται ως ρητό: "η ζημιά του ενός είναι το κέρδος του άλλου", η ύπαρξη αυτών των ηλιθίων βλάπτει τόσο τους ίδιους, όσο και όλοκληρη την αγορά συλλογικά, ακριβώς όπως ο Cipolla ορίζει.
 
 


Σε ένα άλλο βιβλίο που τιτλοφορείται "Everything is Obvious" ο Duncan Watts εξηγεί με παρρησία πως εκλογικευμένες γενικεύσεις όπως "το συγκεντρωμένο πλήθος", "η κοινή γνώμη" και "η αγορά" απλώς δεν υφίστανται.  Εκείνο που συμβαίνει -σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του συγγραφέος- είναι σύνολα μεμονωμένων ατόμων που αλληλεπιδρούν τυχαία, καταλήγοντας σε ενέργειες των οποίων το αποτέλεσμα δεν μπορεί, ούτε να προβλεφθεί, και σε πολλές περιπτώσεις, ούτε καν να πιθανολογηθεί εκ των προτέρων.
 
Έρχομαι λοιπόν στα καθ'ημάς και τους ηλιθίους μας, συνθέτω τον Cipolla και τον Watts, στο πλήθος που ένα μήνα πριν πανηγύριζε για τις ΑΜΚ των ελληνικών τραπεζών, τα warrants, τα τρελλά κονόμια και όλα τα συμπαραμαρτυρούντα.  Παραβάλλω σε αυτήν την εικόνα, την αναθάρρηση του ίδιου πλήθους, όταν ο εικοσιπεντάρης δείκτης της τοπικής μας αγοράς αναπήδησε από το χαμηλό των 285 πριν δέκα ημέρες.  Δεν θα αναπαράγω σχόλια εκείνης της ημέρας επειδή θα φανώ εμπαθής, το μόνο όμως που θέλω να τονίσω είναι το κάτωθι:  "Όταν ψάχνεις την απόδοση με βάση εκείνο που ελπίζεις κι όχι εκείνο που βλέπεις, ήρθε η ώρα να αφήσεις το trading και να πας για ψάρεμα."
 

Ο ηλίθιος παίκτης των αγορών λοιπόν, δεν ζημιώνει μόνο το χαρτοφυλάκιο του ενεργώντας ηλίθια, ζημιώνει συλλογικά ολόκληρη την αγορά με τους εξής τρόπους:

  1. Ενεργώντας ηλίθια, διοχετεύει κεφάλαια σε επιχειρήσεις που δεν τους αξίζει, που δεν εμφανίζουν κερδοφορία, που δεν διανέμουν μέρισμα, που δεν έχουν προοπτικές ανάπτυξης στο κοντινό μέλλον, που δεν έχουν ικανή διοίκηση, που δεν λειτουργούν με καθεστώς διαφάνειας, που δεν σέβονται τους μετόχους των, που, που, που...  Όλα τα ανωτέρω βέβαια, αποτελούν τον ορισμό της αποτυχημένης και άκυρης επένδυσης, αλλά από την άλλη, αν αναμέναμε από έναν ηλίθιο να επενδύει επιτυχημένα, τι ηλίθιος θα ήταν;  Ρίχνοντας λοιπόν χρήμα στον κουβά, πέρα από τη δική του ζημιά, ο ηλίθιος αποστερεί από άλλες, υγειείς επιχειρήσεις, πολύτιμα κεφάλαια τα οποία θα προσέφεραν στις ίδιες και ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ.
  2. Ακόμα κι αν δεχτούμε πως δεν υπάρχει ούτε μία επιχείρηση στην Ελλάδα, στην οποία  αξίζει να επενδύσει κανείς, το γεγονός πως ο ηλίθιος αποσύρει τα χρήματα του από άλλες δραστηριότητες, ή αποφασίζει, αντί να τα ξοδέψει κάπου αλλού να τα ΠΕΤΑΞΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΥΒΑ, βλάπτει ανυπερθέτως την κοινωνία και την οικονομία συλλογικά.
  3. Έχοντας επενδύσει σε άκυρες επιχειρήσεις, ο ηλίθιος πλέον δεν έχει άλλους πόρους, οπότε σε ενδεχόμενη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗΣ δεν μπορεί να συμμετάσχει.  Έτσι, μια ανάκαμψη τιμών που θα μπορούσε να συμβεί -ας πούμε αύριο- δεν θα συμβεί παρά μόνο πολλούς μήνες αργότερα, αφού όλοι μας οι ηλίθιοι έχουν ρίξει τα χρήματα τους, ΣΤΟΝ ΚΟΥΒΑ!
  4. Τέλος, ο ηλίθιος, χαλάει την πιάτσα, διότι περιφέρεται δυστυχής και απαρηγόρητος από blog σε παρέα κι από site σε σύναξη, διαμηνύοντας "πόσο σκάρτη είναι η αγορά" και "πως του τη φορμάρισαν οι ΄μεγάλοι'", αυτοί οι αλήτες, κι οι δημοσιογράφοι και το Golum με το "his precious."  Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργεί κακό κλίμα, άσχημες εντυπώσεις περί των αγορών και αποτρέπει άλλους, λίγότερο ηλίθιους από εκείνουν να επενδύσουν.
Γνωρίζουμε όλοι πόσο προκλητικό είναι να βλέπεις τις τράπεζες να κερδίζουν 25% κάθε μέρα, όπως συνέβαινε από το τέλος Απριλίου.  Πρέπει κανείς να είναι πολύ ανόητος, ώστε να μείνει στην απέξω.  Δεκτό.  Κι εγώ αγόρασα μερικές. L'argent n'a pas d'odeur!  Ως εκεί όμως.  Τα υπόλοιπα τι νόημα θα μπορούσαν να έχουν, πέρα από την περίτρανη απόδειξη πως όσες φορές κι αν την πατήσει ο ηλίθιος θα συνεχίσει να ενεργεί ηλίθια;
 
Δεν θα συνεχίσω άλλο γιατί θα πρέπει θα πω παραδείγματα και ο κόσμος τριγύρω πονάει.  Όσοι από σας έχουν πέντε δράμια νου, νομίζω με κατάλαβαν...
 
Sic Felix
     
 

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Investment Houses

Σήμερα αγαπητά μου παιδιά θα ασχοληθούμε με έναν πελώριο θεσμό.
 
Κάθε site που αναζητά κύρος, κάθε blogger που ενισχύει προφίλ, κάθε broker που θέλει να πουλήσει πραμάτεια επικαλείται τον "διεθνή οίκο".  Ο διεθνής οίκος συνήθως είναι μια επενδυτική τράπεζα, σπανιότερα κάποιο μεγάλο hedge fund ή εταιρεία, η φήμη των οποίων είναι αδιαμφισβήτητη και χαίρει μεγάλης εκτίμησης στους μικρότερους παίκτες των αγορών.
 
Οι διεθνείς οίκοι, εκδίδουν τακτικά αναφορές, αναλύσεις και εκτιμήσεις δια παντός επιστητού των αγορών, από την καμπύλη των επιτοκίων των αμερικανικών ομολόγων ως την τιμή στόχου του Τιτάνα, εδώ στα καθ'ημάς.  Αυτή η ροή ιδεών και κειμένων τροφοδοτεί πλειάδα ειδησεογραφικών πρακτορείων ανα την υφήλιο με πληροφορίες που απολαμβάνουν σεβασμού στη διεθνή χρηματιστηριακή κοινότητα και που εγώ μπορώ να ορίσω με μία και μοναδική λέξη:
 
JUNK!
 
Όι συντάκτες αυτών των εκθέσεων και λοιπών σκουπιδιών είναι συνήθως χαμηλά αμοιβόμενα στελέχη των διεθνών οίκων, τα οποία είναι επιφορτισμένα με το έργο του γραφιά.  Και αυτό κάνουν!  Γράφουν, γράφουν, γράφουν...
 
Κι ενώ τα κείμενα των, βρίθουν μοντέλων, υποθέσεων, εκτιμήσεων και συμπερασμάτων για ο,τιδήποτε βάζει ο νους, δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να μοντελοποιήσουν, ή να κάνουν έστω ένα backtesting στις δικές τους εκτιμήσεις και στοχοθεσίες.  Να το κάνω λιανά;
 
Γνωρίζετε ας πούμε πόσες φορές η Citigroup έχει πέσει μέσα στις προβλέψεις της για την ισοτιμία USDxEUR την τελευταία εικοσαετία;
 
NIL!
 
Έχετε υπόψη σας πόσες φορές ο Jim Rogers (του γνωστού οίκου βεβαίως-βεβαίως) έχει πετύχει το στόχο του για τα commodities;
 
ΟΥΔΕΜΙΑ!
 
Παρ' όλα αυτά, ίσως λόγω συναδελφικής αβρότητος, οι μεν δεν ξεκατινιάζουν ποτέ τους δε και οι δε δεν ψάχνουν ποτέ στο αρχείο για όλες εκείνες τις εκτιμήσεις που όχι απλά δεν ήταν επιτυχημένες, αλλά η αγορά τους πήγε τόσο ανάποδα που απορώ πως "they're still in business."
 
Κι έτσι, ψυλλιάζομαι πως είτε αυτοί οι διεθνείς -μην τους πω αλλιώς- "οίκοι" είναι τρομερά κωλόφαρδοι στις κινήσεις των, είτε πως οι πελάτες των δεν τους λαμβάνουν υπ όψιν, ή πως όλα αυτά τα report που κυκλοφορούν στην πιάτσα είναι για τα μάτια του κόσμου, μουσαντά, παραμύθα ντε!
 



Διότι, λέγω διότι, εδώ οι FT έχουν κλειδωμένο περιεχόμενο, η ρημαδοχρηματιστηριακή μου εκτελεί webinars μόνο για τα μέλη και κοτζαμάν CS μοιράζει αβέρτα αναλύσεις στον κάθε Λεωτσάκο;  Τι κερδίζει η CS όταν δημοσιεύσει ο Λεωτσάκος την ανάλυση;  Πελατεία μήπως;   Σοβαρά τώρα, υπάρχει κάποιος από σας που πιστεύει πως η εγχώρια enfant gate των λεφτάδων περιμένουν τι θα γράψει ο Λεώ για να τοποθετηθούν;  Μήπως, λέω τώρα εγώ μήπως, θέλουν να περάσουν μια γραμμή, μια ιδέα, μια άποψη που βολεύει εκείνους τους ίδιους; 
 
Και μήπως πάλι, έχουν λάβει ήδη μια θέση, εκείνοι, οι διεθνείς οίκοι και μετά ρίχνουν κι ένα report για να φτιάξουν κλίμα, με την ίδια μέθοδο που ο παπαροπομπαρομετοχεςπαπαγάλος θα ρίξει ένα σχόλιο για την ΤΕΝΕΡΓ κάτω από τα "καθημερινά σχόλια" του φίλου μου Michele; 
 
Τι είστε εσείς καλά μου παιδιά που μου παραθέτε κάθε τρεις και λίγο το τάδε ή το δείνα σχόλιο;  Ιθαγενείς;  Όταν εμφανίζεται το Financial Sense και το Seeking Alpha, παραμονές κοψίματος της Άλφα, και μετά από την 200% άνοδο του τραπεζικού δείκτη να μας υπενθυμίσουν πόσα χρήματα έβγαλαν τα hedge funds από την ανακεφαλαιοποίηση των ιρλανδικών τραπεζών και πόσο hot είναι ο ελληνικός τραπεζικός κλάδος, το κάνουν γιατί;  Για να βοηθήσουν τον John Doe από την Oklahoma και βγάλει κανένα χιλιαρικάκι bucks;
 
NO SHIT!
 
Έλατε, ξέρω τι σκέφτεστε:  "Πάλι με πιάσαν κορόϊδο!  Τους πίστεψα και φόρτωσα ένα σκασμό τράπεζες και τώρα δεν μπορώ ούτε τα δικαιώματα να πουλήσω!"
 
Αν ειλικρινά θέλετε να μελετήσετε τους διεθνείς οίκους, ξεκινήστε να κρατάτε αρχείο και διαβάζετε ό,τι γράφουν ετεροχρονισμένα, ας πούμε έπειτα από 8 μήνες.  Ως τότε όμως -προς Θεού-, μη μου αναφέρετε άλλες παπαριές που γράφει ο κάθε καροτομαλλιάς εικοσιπεντάχρονος γραφιάς.
 
 
WATCH - OBSERVE - REMEMBER - THINK!