Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Χρηματιστηριακό Κατινάζ

Οι έριδες μεταξύ ημών των χρηματοοικονομικών bloggers δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο.  Ακόμη και την εποχή που όλοι μας ήμασταν μαζεμένοι υπό τη σκέπη του capital, τα μίση έδιναν κι έπαιρναν.  Τι να πρωτοθυμηθώ;  Τον Σπάρτη;  Τον A45 "μεροκαματιάρη των αγορών";  Το ΜΥΑΛΟ;  Τον Dell;  Την αφεντιά μου;  
 
Έντονες προσωπικότητες, έντονες λογομαχίες.  Εξ αυτών, σχεδόν όλοι μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εκδιωχθήκαμε από το capital ως αιρετικοί, ταραξίες της εύρυθμης και κόσμιας λειτουργίας της ιστοσελίδας.  Το θυμήθηκα αυτό, διαβάζοντας το σχόλιο του Σόλωνα όπου κλείνοντας, σημείωσε δεικτικά "τι με πιάνει και τα σκατώνω έτσι"...  Για την ιστορία, θα σημειώσω πως το κείμενο που προκάλεσε  το μόνιμο ban μου στον capital ήταν κάποιο με ανάλογης θεματολογίας τίτλο: (http://artaxia.blogspot.gr/2008/09/blog-post_6458.html "Του χέστη η μάνα κάθεται" που δημοσιεύτηκε αρχικώς στα capitalblogs ).  Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος βαθύτερος υπαρξιακός λόγος που ο Μαυρίδης θίχτηκε από αυτόν τον συγκεκριμένο τίτλο και όχι από κάποιον άλλον, αλλά δεν είναι της παρούσης. 

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά πίσω ως περασμένα-ξεχασμένα κι ας μιλήσουμε για τα τωρινά.  Το τελευταίο μου άρθρο, σχολιάστηκε από κάποιους ως εμπαθές.  Κατ ουσίαν, η γραφή μου είχε δυο πυρήνες.  Ο ένας, ήταν ο κλασσικός πλέον αφορισμός μου για την Τ.Α. στην πρωτόγονή της μορφή, αυτή των γραμμών και ταλαντωτών.  Η περιφρόνησή μου απέναντι στους οιωνοσκόπους τεχνικούς αναλυτές δεν είναι καινό δαιμόνιο, αφού ήδη από τότε που ξεκίνησα να αρθρογραφώ, δεκαπέντε και πλέον χρόνια πριν, τους αμφισβητώ μονίμως και αδιαλείπτως.  Η Τ.Α. κάνει ένα σημαντικότατο λογικο σφάλμα.  Θεωρεί έναν συμπεριφοριστικό κανόνα ως φυσικό κανόνα.  Και θα εξηγηθώ αμέσως με παράδειγμα:

Στις σχολές οδηγών διδασκόμεθα πως οφείλουμε να σταματάμε τα οχήματά μας στον ερυθρό σηματοδότη.  Αυτή είναι μια σύμβαση, δηλαδή κάτι που εμείς οι εποχούμενοι αποφασίσαμε να κάνουμε.  Τυπικά μας δεσμεύει, ουσιαστικά όμως, επαφίεται στη δική μας θέληση, αν θέλουμε σταματάμε στο κόκκινο, αν δεν θέλουμε, περνάμε κι όποιον πάρει ο χάρος.   Ένας φυσικός νόμος από την άλλη, όπως είναι ο νόμος της βαρύτητας, λειτουργεί ανεξάρτητα από τη θέλησή  μας, διότι δεν αποτελεί σύμβαση.  Δεν μπορούμε να επιλέξουμε αν πέφτοντας από το μπαλκόνι θα πάμε προς τα πάνω, αντί για κάτω.  Ο τεχνικός αναλυτής τώρα, κάθεται στο πεζοδρόμιο και παρατηρεί το δρόμο.  Βλέπει το πράσινο να γίνεται πορτοκαλί (οι ταλαντωτές του) και σου λέει, με βάση τη διάρκεια του πορτοκαλί που είναι 1 1/2 δεύτερα (το momentum), η ροή θα σταματήσει οσονούπω.  Συνήθως αυτό συμβαίνει.  Συμβαίνει όμως επειδή έτσι θέλουμε εμείς.  Ο οδηγός της νταλίκας που βιάζεται μπορεί να περάσει, ένας τύπος μ'ενα σκούτερ θα περάσει στη ζούλα, ο πεζός περνάει τελικά έτσι κι αλλιώς.  Αυτό από μόνο του, καθιστά την τεχνική ανάλυση αναξιόπιστη για πρόβλεψη και κατάλληλη μόνο για ένδειξη.  Και ως εκεί θεωρώ πρέπει να την λαμβάνουμε υπόψη.

Φανταστείτε τώρα ένα ιστολόγιο, του οποίου ο συγγραφέας, έχει στήσει μια ολόκληρη φιλοσοφία πάνω στο κόκκινο φανάρι.  "Και να, θα σταματήσουν όλοι, και θα περάσουμε μετά εμείς".  Κι έρχεται ένας τύπος (μια επενδυτική τράπεζα εν προκειμένοις) και περνάει με το κόκκινο και τα κάνει όλα πουτάνα  (βλ. κραχ, flash trading failures, κ.ο.κ.).  Μια φιλοσοφία, την οποία την έχουμε τεστάρει πολλάκις in retro και τη βρίσκουμε αναξιόπιστη.  Μια φιλοσοφία, επαναλαμβάνω η οποία παίζει απλώς με πιθανότητες.  Πιθανότητες όπου σε κάποιον άλλον τομέα θα ήταν απαγορευτικές.  Μπορούμε, ας πούμε να παίξουμε 100.000€ στο σύστημα του κυρίου τάδε, το οποίο δίνει 64% επιτυχία ενώ θα ήμασταν απελπισμένοι εάν έπρεπε να κάνουμε μια θεραπεία για καρκίνο με αντίστοιχες πιθανότητες ευώδοσης.   Ως εκ τούτου, η Τ.Α. απλώς είναι ανεπαρκής.  Κι επανέρχομαι στο ιστολόγιο, το οποίο διαφημίζει ένα σύστημα το οποίο βασίζεται αποκλειστικά και μόνο εκεί.  Γιατί, ποτέ δεν διάβασα άλλον παράγοντα που να λαμβάνεται υπόψην, πέρα από γραμμές τάσης, κανάλια και αριθμούς fibonacci. 

Και σε αυτό ακριβώς το ιστολόγιο λαμβάνω μια πρόσκληση να συμβάλλω αρθρογραφώντας.  Μια πρόσκληση που δεν αιτήθηκα και που απλώς βρήκα στο inbox μου ένα πρωί.  Και -λέω μέσα μου- καλό παιδί είναι ο συγγραφέας, ευγενικός, πράος, έχει τα μειονεκτήματα του (το σύστημα που λέγαμε, αναξιόπιστο) αλλά δε βαριέσαι, είμαι μήπως εγώ ο Μίδας;  Και αποφασίζω να γράψω.  Γράφω λοιπόν για τον 40άρη, που ως τότε κανείς δεν κοιτούσε, γράφω την άποψή μου γενικότερα και ειδικότερα, και κάπου μεταξύ τυριού και αχλαδιού σχολιάζω το εξής:  "Στην παρούσα φάση, αναζητώ μετρητά για τοποθετήσεις κι όχι ευκαιρία για πωλήσεις."  Τότε ο 20άρης ήταν στις 270 μονάδες. 

Πέρασαν κάποιες μέρες, ώσπου άλλο ένα πρωί διαπίστωσα πως το κλειδί εισόδου μου στο συγκεκριμένο ιστολόγιο δεν λειτουργούσε, τα συγγραφικά μου δικαιώματα είχαν αφαιρεθεί, κι όλα αυτά επειδή ο κύριος Μαρκάκης θεώρησε πως η άποψη μου ήταν προσβλητική για εκείνον και τους αναγνώστες του.  Αμέσως σκέφτηκα:  "Πω-πω φίλος, κοίτα να δεις ζημιά, θα είχε κανέναν πελάτη σορταρισμένο, έχασε τα μαλλιοκέφαλά του, και πάνω στη μίρλα θα του είπε "να εσύ δεν το είδες το πάνω ο άλλος το είδε, το είχε γράψει κιόλας πέντε μέρες πριν."  "Δε βαριέσαι", ξανασκέφτηκα,  καλή καρδιά, γράφω στον Βασίλη "απλώς βγάλε ό,τι έχω γράψει ως τώρα και πορεύσου μόνος σου".  Θα μου πείτε τώρα, "αν είναι έτσι, γιατί ο ψόγος"; 

Γιατί φίλοι μου, δεν είμαι οσιομάρτυρας, ούτε ο Βούδας.  Άνθρωπος είμαι, κι έχω κι εγώ τις ζοχάδες μου.  Και όταν κάνεις ουσιαστικά χάρη σε κάποιον να γράφεις στο μαγαζί του, οφείλει να σε σέβεται.  Κι αν έχει κάποιο θέμα, το συζητά πρώτα μαζί σου, σου λέει, "κοίτα φίλος έγινε μαλακία, μην σχολιάζεις στο blog που έχω για τους πελάτες μου, γιατί από αυτό ζω".  Δεν ξυπνάς μια μέρα, λουσμένος στα κοσμητικά επίθετα.

Γιατί φίλοι μου, όταν κάπου σε καλούν να γράψεις, το αναμενόμενο είναι να γράψεις, όχι εκείνα που θέλουν οι οικοδεσπότες, αλλά όσα θέλεις εσύ.  Κι όταν σε τιμούν με κάτι ανάλογο, το να σου αφαιρούν 10 μέρες μετά αυτήν την τιμή χωρίς προηγούμενη ακρόαση φαντάζει σαν δημόσια διαπόμπευση.  Κι επειδή αυτά τα κοροίδεύαμε όταν τα έκαναν ο Μαυρίδης κι ο Φράπας, δεν νοείται να τα κάνουμε και μεταξύ μας. 

Αυτά είχα να πω για να τελειώνει το θέμα.  Γιατί φίλοι μου, όσοι χάνουν χρήματα στις αγορές δεν τα χάνουν επειδή είναι άπληστοι, ή φοβισμένοι, ή ανόητοι, ή ξιπασμένοι.  Τα χάνουν λόγω τις φιλαυτίας τους.

 Και όχι πρώην φίλε μου" I don't trade on what I am seeing, but indeed on what I believe", με τον ίδιο φυσικό τρόπο που στην αυγή βλέπω τη μέρα και στο σούρουπο τη νύχτα που έρχεται.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Xίλες Μονάδες

Το σουπεράκι στο SBC περνούσε και ξαναπερνούσε:  "UBS:  Στις 1000 μονάδες μπορεί να φθάσει το ελληνικό χρηματιστήριο."  Τι ευοίωνο μήνυμα ήταν αυτό;  Επιβεβαίωσε η USB τον Λεωτσάκο;  Ήταν αλήθεια λοιπόν πως το χρηματιστήριο άλλαξε σελίδα, ε;  Πω-πω χαρές στο σπιτικό μας μεσ'τον Οκτώβριο!
 
Να σοβαρευτούμε λίγο;
 
Η UBS, όπως και η Chevreux που συνέταξε μιας αντίστοιχης ευφορίας τεχνική έκθεση, βασίστηκαν απλώς σε εκείνο που ακόμη κι ο "καλημέρα σας τιμή μας που μας διαβάζετε, καληνύχτα σας ευχαριστώ πολύ" φίλος αντίστοιχης θεματολογίας ιστολογίου συμπέρανε, κοιτώντας τις γραμμούλες του:  Αφού ο ΓΔ πέρασε τον 200άρη ΚΜΟ και δυο Fibo, πάει για πάνω, τουλάχιστον ως εκείνο το νούμερο.  Είναι όμως τα πράγματα έτσι;
Καταρχάς δεν είναι όντως πονηρά γραμμένο;  "Στις 1000 μονάδες ΜΠΟΡΕΙ να φθάσει το ΧΑΑ".  Το ίδιο ακριβώς νόημα έχει και η φράση "Το ΧΑΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗ ΦΘΑΣΕΙ ΤΙΣ 1000 μονάδες", αλλά γιατί να το συντάξουμε τοιουτοτρόπως;  Θα το βάλουμε έτσι ουτοσώστε εμείς, η Goldman Sachs, η BofA και μερικοί φίλοι να βγάλουμε κέρδη.  Ήδη, διαβάζοντας τα σχόλια σε παραχρηματιστηριακές ιστοσελίδες είναι σαν deja vu, της περιόδου 1993-1997.  Για όσους ήταν πολύ μικροί τότε ή εκτός, η περίοδος πριν τον Σημίτη ήταν η εποχή που λίγοι και σχετικά μυημένοι έπαιζαν στην τότε Σοφοκλέους.  Λεφτά δεν έβγαιναν πολλά, υπήρχε όμως μεροκάματο, αέρα να παίξεις έβρισκες, οι παίκτες ήταν κυρίως ημιμαθείς αλογομούρηδες, το μαγαζί έκανε range τιμών για μεγάλες περιόδους χωρίς ξεκάθαρες τάσεις και οι κωδικοί πολλαπλασιάζονταν, όπως επίσης και τα χρήματα που παιζόντουσαν, επειδή ακριβώς υπήρχαν κέρδη για να συμβεί αυτό. 
 


Ήταν η περίοδος  που ανδρώθηκαν οι παιχτούρες της μετέτεπειτα λαμπρής διετίας 1998-2000.  Ήσυχα και αθόρυβα το χρηματιστήριο, συσσώρευσε, ανασκουμπώθηκε από το κραχ του 1991 και ιχνηλατήθηκε, προκειμένου οι όψιμοι  "χρηματιστηριακοί επενδυτές" να μπορέσουν να συμβάλλουν στην αναδιανομή του πλούτου.  Ήταν επίσης η εποχή των brokerάδων, που ως οι μονόφθαλμοι στο βασίλειο των τυφλών, δημιουργούσαν χαρτοφυλάκια κυριολεκτικά από το πουθενά, απλώς εξοικονομώντας λίγα χρήματα για τους πελάτες των.
 
Έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω πως μια νέα ατασική, φαινομενικά αδιάφορη, πλην όμως κερδοφόρα περίοδος, έρχεται για την αγορά των Αθηνών.  Κι οι βάσιμοι λόγοι μου δεν πηγάζουν από μελέτη γραμμών, όπως κι η GS δεν ξεκίνησε να αγοράζει το καλοκαίρι κοιτώντας trendlines.  Οι γραμμές τάσης, οι παρελκόμενοι Μ.Ο. και οι ταλαντωτές αποτελούν για τις επενδυτικές τράπεζες, ότι ο αστρολόγος Πητ Παπαδάκος για τον Stephen Hawkins.  (Για τις δραστηριότητες του Παπαδάκος εδώ:  http://www.eglimatikotita.gr/2011/10/blog-post_4324.html για τους γιαλαντζί τεχνικούς αναλυτές δεν δίνω σύνδεσμο για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας)
 
Ένα λοιπόν έχω να σας πω καλοί μου φίλοι:  ΜΗΝ ΤΣΙΜΠΑΤΕ!  Σας λένε για 1000;  Στις 940 να λέτε γεια χαρά.  Σας καταλάβανε και το πήγαν 1100;  Μην το κυνηγάτε!  Είστε μικροί κι ανύπαρκτοι κι είναι μεγάλοι και με κεφάλαια.  Διαβάζετε τους τζίρους.  Οι ροές του χρήματος είναι το κλειδί.  Σας λένε για ανακεφαλαιοποιήσεις ενώ οι τράπεζες ανεβαίνουν;  Κάτι παίζει.  Σας λένε για διπλούς πάτους και άλλες αηδίες;  Γειώστε τους! 
 
Η αγορά μας είναι πολύ στεγνή ακόμη, ώστε να γίνουν διανομές κι όλοι θέλουν ακριβώς αυτό.  Ηλίθιους που θα τους φορτώσουν όσους τίτλους αγοράστηκαν χθες και πριν ένα μήνα.  Δεν είναι κακό να είναι κανείς ηλίθιος μερικές φορές.  Αυτή τη φορά όμως δεν επιτρέπεται να είμαστε εμείς.  Ας είναι όσοι διαβάζουν γραμμούλες.
 
 Ρίξτε επίσης μια ματιά και σε αυτό:  http://www.thelocal.ch/page/view/more-greek-firms-eye-low-tax-switzerland

 

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Επαγγελματίες των Αγορών

 
 
Όσοι βρίσκεστε εδώ, φαντάζομαι γνωρίζετε ποιος είμαι.  Και υποθέτω, ακριβώς επειδή γνωρίζετε το ποιόν μου, ξέρετε και τι να περιμένετε.  Το να έρθει λοιπόν κάποιος εδώ και να ζητήσει επενδυτικές συμβουλές, νουθεσίες, ή χρηματοοικονομική ανάλυση είναι πέρα από δείγμα κακής αντίληψης και καθαρό χάσιμο χρόνου.
 
Θα περίμενε κανείς από όσους ζουν από τις αγορές, είτε αυτοί είναι χρηματιστηριακοί δημοσιογράφοι, σύμβουλοι, διαμεσολαβητές, ή απλώς παίκτες, να έχουν μεγαλύτερη αντίληψη από τον μέσο όρο.  Επαγωγικώς πάντοτε.  Διότι σκεφτομαι, για να βιοπορίζεσαι από κάτι τόσο ασταθές, απρόβλεπτο, σκληρό και αμείλικτο όπως είναι τα χρηματιστήρια, πέντε δράμια μυαλό θα τα έχεις στο κεφάλι σου. 
 
Τι συμβαίνει λοιπόν όταν η αντίληψή σου δεν επαρκεί για αυτό το οποίο σου προσφέρει τα προς το ζην;
 
Καταρχάς, προσποιείσαι!  Προσποιείσαι πως είσαι επαρκής στο χώρο σου (ενώ δεν είσαι), οξυδερκής στις αναλύσεις σου (ενώ απέχεις πολλάκις) και ακριβής στις προβλέψεις σου (καμμία σχέση). Παράδειγμα:  Λέγεις ή γράφεις διάφορες καυχησιές όπως "ο τάδε με συνεχάρη", "ο δείνα μου δήλωσε πως είμαι ο καλύτερος" ή "βγήκα πρώτος στο διαγωνισμό κεντήματος με stochastics".
 
Προσεταιρίζεσαι άλλους, υιοθετώντας τη δική τους αντίληψη ως δική σου.  Aυτό σου προσδίδει κύρος το οποίο στερείσαι και προσωπική αξία την οποία δεν διαθέτεις.  Για παράδειγμα:  Φροντίζεις να έχεις σπουδαίους ανθρώπους δίπλα σου, ως συνεργάτες, φίλους ή αναγνώστες προκειμένου να δέχεσαι μια συνεχή ροή γνώσης και εμπειρίας.  Αυτή τη γνώση, στη συνέχεια παρουσιάζεις στους αδαείς ως προσωπική σοφία.
 
Φροντίζεις να δείχνεις πρόθυμος, χρήσιμος και καλωσυνάτος.  Ενίοτε γίνεσαι κόλακας ουτοσώστε το έλλειμα προστιθέμενης αξίας που σε χαρακτηρίζει να αμβλύνεται, άνθρωποι να προστρέχουν σε σένα επειδή τους εξυπηρετείς, τους χαίδεύεις και τους κάνεις να αισθάνονται όμορφοι και σπουδαίοι, παραβλέποντας βεβαίως πως η πραγματική προστιθέμενη αξία του επαγγελματία των αγορών είναι να σου βγάζει χρήματα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όχι να πίνετε μπύρες, λέγοντας ιστορίες του '99.
 
Εμφανίζεσαι πάντοτε μετριοπαθής, ουδέτερος και χωρίς σθεναρή άποψη για το ο,τιδήποτε ώστε να έχεις την ευχέρεια να εκτρέψεις τις κριτικές που δέχεσαι ως απαράδεκτες και καυστικές, μη σου πω κακεντρεχείς.  Αυτή η τακτική έχει υιοθετηθεί από όλους τους δημοσιογράφους των χρηματιστηριακών εντύπων σε βαθμό που σήμερα υπάρχει η "σχολή Μαυρίδη".  Θα δώσω κι εδώ παράδειγμα:  Ο αναλυτής/σχολιαστής/δημοσιογράφος πιστεύει πως το deal ETE-EΥΡΩΒ είναι η πανάκεια της αγοράς για το επόμενο δίμηνο.  Αν ήταν κάποιος άξιος, έντιμος και σωστός αναλυτής θα έγραφε ακριβώς αυτό που πιστεύει, δεχόμενος στη συνέχεια όλες τις κριτικές από σορταρισμένους, πονεμένους, δύσπιστους και αντιθετικούς παίκτες.  Ο αναλυτής μας όμως δεν θέλει κριτική διότι του είναι εξαιρετικά δύσκολο να τεκμηριώσει την άποψή του.  Τι θα απαντήσει σε εκείνον που θα του πει πως αυτή η συγχώνευση δεν ωφελεί την ΕΤΕ, παρά μόνο τον Λάτση, ο οποίος σαν άξιος συνεχιστής της τακτικής Φίξ/Καρέλα/Κεφάλα/Λαδόπουλου/Σκαλιστήρη φορτώνει το δημόσιο με μια ακόμη προβληματική επιχείρηση;  Προφανώς τίποτε, διότι δεν έχει ούτε το γνωσιακό υπόβαθρο, ούτε την κρίση να το κάνει.  Οπότε, θα κατηγορήσει όλους τους διαφωνούντες ως εμπαθείς, αντιδραστικούς, ενίοτε υπεροπτικούς, οι οποίοι "δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να ασχολούνται με αυτόν."  Αν αναφερόμαστε στον ίδιο τον Μαυρίδη, θα αποκλείσει από το βήμα όλους όσοι δεν επικροτούν όσα γράφει.  Κάποιοι άλλοι κλειδώνουν ιστολόγια, φτιάχνουν κλίκες ή απλώς παραιτούνται και ψάχνουν μια καλύτερη τύχη στα χωράφια της ένδοξης ελληνικής επαρχίας.
 
Τέλος, εξασφαλίζεις ένα άβουλο και υποτελές κοινό το οποίο θα εξαρτάται από σένα για συμβουλές, πληροφορίες και κουβεντούλα και το οποίο θα παραμένει πιστό σε εσένα επειδή ακριβώς του προσφέρεις τζάμπα διασκέδαση και χαζολόϊ.  Πάρτε για παράδειγμα τον Φράπα.  Ο Φράπας δεν σου βγάζει λεφτά, ο Φράπας σε διασκεδάζει.  Αν σου έβγαζε χρήματα ο κάθε Φράπας θα ήταν στέλεχος στη Mellon και θα περνούσες τρεις γραμματείς για να του μιλήσεις 5 λεπτά, όχι να σου πιάσει ψιλοκουβεντούλα στο Twitter για τό pivot της ΔΕΗ. 
 
Συνοψίζοντας, ο σωστός και άξιος επαγγελματίας είναι αψής, εμβόλιμος, καυστικός και ενοχλητικός γιατί έχει τις γνώσεις, την κρίση και τη δύνατότητα να είναι.  Ο άξιος επαγγελματίας μπορεί να αντικρούσει οιαδήποτε αντίθετη άποψη με επιχειρήματα και δεν διστάζει να χτυπηθεί με άλλους επαγγελματίες εκεί που πραγματικά μετράει.  Στο dojo των αγορών.  Στο χρήμα που μπαίνει στην τσέπη στο τέλος της περιόδου.  Ο άξιος επαγγελματίας δεν γλύφει το κοινό του γιατί ξέρει πως εκείνο που έχει σημασία είναι οι αποδόσεις, όχι οι κολακείες.  Ο καταρτισμένος επαγγελματίας δίνει βάση στην ουσία των επιχειρημάτων, όχι στον τρόπο που αυτά είναι διατυπωμένα.  Καταλήγοντας, ο καλός ο διαφανής, ο γνώστης, ο σπουδαίος έχει το θάρρος να γράψει:  "Αγόρασα αυτό και θα το πουλήσω τότε, αν και εφόσον πληρωθούν οι ακόλουθες προϋποθέσεις.  Το αγόρασα γιατί το πιστεύω γι αυτούς τους λόγους τους και έχω το θάρρος να γνωστοποιήσω αν θα μου βγει η κίνηση ή όχι."  Γιατί ο κιμπάρης ο επαγγελματίας είναι άντρας.  Έχει ανοικτό ιστολόγιο, γνωστούς αναγνώστες, πρόσωπο στην χρηματιστηριακή κοινωνία, φήμη να υπερασπιστεί και ιστορία.  Δεν κρίνεται από τις "καλησπέρες του" και τα "ευχαριστώ του".