Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Τίτλοι Τέλους

7.92 x 57 Mauser, 2/1917, φτιαγμένη στο Polte του Mαγδεμβούργου από κράμα 67% μπρούντζου πάνω στο σημείο που ρίχτηκε (αεροφωτογραφία του 1960)

Θυμάμαι, όταν ξεκίνησα να γράφω.  Θυμάμαι μια ζωή που φαινόταν καλή και αξιοπρεπής.  Σκέφτομαι τα προβλήματα του τότε.  Γιατί ο κυρ Μανώλης δεν μου έκανε καλύτερη τιμή για το υπόσκαφο.  Σκέφτομαι το μέλλον του παρελθόντος, γλυκό και όμορφο.

Τι έμεινε από εκείνα τα όνειρα και τις σκέψεις;

Αυτό το ιστολόγιο δημιουργήθηκε ως μια ανάγκη κοινοποίησης κάποιων ιδεών, αποτέλεσμα ενός αισχρού αποκλεισμού από το βήμα του Capital.  Στην πορεία, τα ιστολόγια, όπως και οι αποκλεισμοί, έγιναν μοδα, πύλες φτιάχτηκαν, το Mantri, μετά το Marketzone. 

Έκτοτε συνέβησαν πολλά.  Το σπουδαιότερο από αυτά ήταν πως ρήμαξε η χώρα.  Η Ελλάδα του 2012 δεν έχει καμμία, μα καμμία σχέση με την Ελλάδα του 2008. 

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο:
"Δεν τυφλώττω, Κύριοι, προς την εικόνα, η οποία παρίσταται ενώπιόν μου. Ό,τι εφοβούμην, καταλείπων την αρχήν τον Σεπτέμβριον του 1915, ατυχώς συντελέσθη. Η Ελλάς του 1917 δεν ομοιάζει ουδέ πόρρωθεν προς την Ελλάδα του 1915, την οποίαν τους παρεδώσαμεν τότε. …Η Ελλάς του 1917 ούτε εδαφικώς, ούτε ψυχικώς, ούτε οικονομικώς, ούτε στρατιωτικώς, ούτε πολιτικώς ομοιάζει προς την Ελλάδα του 1915. Και όμως … η αισιοδοξία μου δεν με απολείπει..."

Αυτά είπε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Ιούνιο του 1917.  Πως μου ήρθε τώρα ο Ελευθέριος...  Τις προάλλες όπως έσκαβα στον κήπο μου, βρήκα ένα αντικείμενο που εξαρχής μου φάνηκε για κομμένο καλώδιο.  Εκείνο  όμως το άσπρο σε μέγεθος μικρού δάχτυλου πραγματάκι, ήταν στην πραγματικότητα ένας μπρούτζινος κάλυκας 7,92Χ57 Mauser οξειδωμένος τόσο, που φαινόταν άσπρος.  Και βρισκόταν εκεί 95 χρόνια!
Εδώ και μία εβδομάδα, ψάχνω όπου μπορώ για αυτό το περιστατικό.  Ποιος πυροβόλησε στον κήπο μου πριν 95 χρόνια, αλλά το κυριώτερο, ποιος έφαγε αυτή τη σφαίρα;  Πού να βρίσκεται ο μίτος αυτής της ιστορίας που σχεδόν έναν αιώνα μετά αποφάσισε να μου αποκαλυφθεί;   

Σταδιακά, πολλά από τα προβλήματα της εποχής δείχνουν ασήμαντα μπροστά στην πιθανότητα να σκοτωθείς από σφαίρα.  Μια σφαίρα έστω κι από τυφέκιο Mauser Gewehr 88 του Τούρκικου στρατού, ακόμη κι αν είναι λάφυρο πολέμου και κρατείται από την φρουρά του Αλέξανδρου του Α΄ των Ελλήνων.  Ο ίδιος ο Αλέξανδρος βέβαια δεν είχε καλύτερο τέλος:





"Μετά βραχείαν αγωνία, καθ΄ ην η Αυτού Μεγαλειότης κατελήφθη υπό σπασμωδικών κινήσεων του προσώπου, εξέπνευσε περί 4ην και 12 λεπτά μετά μεσημβρίαν."  (25/10/1920. Σηψαιμία από δάγκωμα πιθήκου που διατηρούσε ως κατοικίδιο στο Τατόϊ)

Είχα σκοπό να γράψω αυτό το κείμενο ως απάντηση στο σχόλιο του φίλτατου HarrisG που υποσχέθηκε να είναι "όλος μάτια" σε ενδεχόμενη παράθεση από εμένα του σχεδίου των "Μεγάλων Δυνάμεων" (sic) για την Ελλάδα και την Ευρωπαίκή Ολοκλήρωση. Αντ' αυτού θα αναδημοσιεύσω μια μακροσκελή συνέντευξη του Ανδρέα Αθηναίου όπου μέσες-άκρες λέγει, όλα όσα θα έγραφα κι εγώ, ίσως και κανα-δυο περισσότερα:



 Με λίγη υπομονή και προσοχή στα λεγόμενα αυτού του ανθρώπου, πολλά από τα ψευτοδιλλήματα της εποχής δείχνουν τόσο ασήμαντα, όσο κι ένας κάλυκας που ανακαλύπτεται, θαμμένος σε έναν κήπο έπειτα από 95 χρόνια.  

Η τετριμμένη ουσία όμως, είναι πως η ζωή αυτού του ιστολογίου έφτασε στο τέλος της.  Ο κόσμος που ζω πλέον, δεν έχει καμμία σχέση με τον κόσμο που γνώρισα, πόσο μάλλον με τον κόσμο που ονειρεύτηκα.  Οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι, δεν είναι οι άνθρωποι που θα ήθελα να σχετίζονται μαζί μου, η δε πραγματικότητα που διάγω δεν έχει καμμία σχέση με τις έννοιες που υποτίθεται πως πρεσβεύει, ήτοι, την δημοκρατία, τον σεβασμό στον άνθρωπο και τα δικαιώματά του και τις ηθικές αξίες του έθνους.

Ως εκ τούτου, η φανέρωση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, στις μέρες που διανύουμε, πέρα από άκαιρη, μπορεί να αποβεί και ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ για τον συγγραφέα αυτού του ιστολογίου. 

Χάρηκα που όλον αυτόν τον καιρό, εσείς οι αναγνώστες μου, συντροφεύατε τις σκέψεις μου, από το αχανές του νου, μέχρι την σαφή διατύπωσή τους εδώ, και ειλικρινά θα μου λείψετε.

Ίσως κάποια στιγμή, τα πράγματα καλυτερέψουν.  Θα είμαι από τους πρώτους που θα επανέλθουν.
Ευτυχείτε!