Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Εγχειρίδιον Εκμισθωτού (Τετραλογία Μέρος Πρώτο)

Κάποιες φορές τα Πράγματα Πάνε Στραβά...


Οι περισσότεροι εδώ με γνωρίζουν ως έναν τύπο που ασχολείται με "χαρτιά".  Κι αυτό ως ένα σημείο είναι αληθές.  Όμως, όπως μαθαίναμε και στο τρίτο εξάμηνο των οικονομικών σχολών, ένα χαρτοφυλάκιο δεν είναι αποτελεσματικό εάν δεν περιλαμβάνει και ακίνητα.  Για τους περισσότερους που συναλλάσσονται σε μετοχές και παράγωγα, η ενασχόληση με τα ακίνητα μπορεί να φαντάζει ως μια ανόητη επένδυση, αφού η αγορά ακινήτων χαρακτηρίζεται από φορολογικές στρεβλώσεις, βραδεία διαδικασία εισόδου/εξόδου, ενώ απαιτεί σημαντικό κεφάλαιο για να διαφοροποιηθεί σωστά απέναντι στον κίνδυνο.  Επιπλέον, σε αντίθεση με την αγορά αξιογράφων, ή αγορά ακινήτων δεν μπορεί να συντελεστεί από το γραφείο με ένα τερματικό, φορώντας φόρμα και παντόφλες.

Η επένδυση σε ακίνητα απαιτεί καταρχάς πολύ ελεύθερο χρόνο.  Τα ακίνητα δεν αποτιμώνται στο Bloomberg και δεν πιστοποιούνται από την ISDA.  Ο έλεγχος ενός ακινήτου απαιτεί φυσική παρουσία, τεχνικές γνώσεις, εξαιρετική γνώση των φορολογικών νόμων, αισθητήριο, πολύ καλή γνώση της αγοράς κι ένα επιτελείο άλλων επαγγελματιών, μεσιτών, νομικών, συμβολαιογράφων, φοροτεχνικών, τεχνιτών οικοδομής.  Ακριβά πράγματα!  Γι αυτό και οι περισσότεροι τα αποφεύγουν, αρκούμενοι στα απαραίτητα κτίρια για την άνετη διαβίωση των, ήτοι:  Κύρια κατοικία για την οικογένεια, δευτερεύουσες για τα παιδιά που σπουδάζουν, εξοχικό, άντε και κανένα μαγαζί για την επιχειρηματική δραστηριότητα.  Ως εκεί.

Προσωπικώς, τα ακίνητα μου άρεσαν ανέκαθεν.  Το ακίνητο, μαζί με τις συλλογές έργων τέχνης, είναι ίσως οι μοναδικές μορφές επένδυσης όπου μπορείς και να κάνεις χρήση αναμένοντας ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ, υπεραξία.  Καλά τα συμβόλαια σίτου, τα ομόλογα και οι μετοχές της ΕΤΕ, αλλά δεν τα χαίρεσαι.  Τα ακίνητα αντιθέτως, όπως και οι πίνακες, τα κλασσικά αυτοκίνητα και τα διαμάντια περασμένα στο λαιμό της αγαπημένης σας, προσφέρουν τέρψη.

Ας μη φύγω όμως εκτός θέματος.  Έστω πως έχετε ήδη ακίνητα.  Πώς αξιοποιούμε ένα ακίνητο;  Εκμισθώνοντας το!  Το παρόν πόνημα έχει σκοπό να μεταφέρει μέρος της μακρόχρονης εμπειρίας μου πάνω στην εκμίσθωση ακινήτων, η οποία, σμιλεμένη από αρκετά λάθη και τελειοποιημένη από την επανάληψη, μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο βοήθημα σε υποψήφιους και μη εκμισθωτές.

Ξεκινώ με τον μισθωτή.  Οι μισθωτές είναι υπέροχο φρούτο.  Μην αποπειραθείτε να εμισθώσετε ακίνητο αν δεν γνωρίζετε τον υποψήφιο μισθωτή σας.  Άλλος ο μισθωτής στην Κηφισιά, άλλος στην Πετρούπολη, άλλος για το δυάρι σας, άλλος για τη μεζονέτα.  Διαφορετική προσέγγιση στην επαγγελματική στέγη, άλλη στην κατοικία, τελείως διαφορετική στο οικόπεδο.  Αν έχετε κληρονομηθέν τριάρι στην Πλατεία Βάθης από τη γιαγιά σας και μένετε στην Κάντζα, πηγαίνετε στη Βάθης και κόψτε κίνηση.  Δείτε τους τύπους που μένουν εκεί.  Αφουγκραστείτε τις ανάγκες των.  Μιλήστε με κάποιον γείτονα.  Το να περιμένετε να μπουν στο μίσθιο σας οικογενειάρχες τύπου "διαφήμιση γαλακτοβιομηχανίας πατέρας/μητέρα/τσαχπίνικο αγοράκι/ξανθό κοριτσάκι,"   ισοδυναμεί με την αναμονή του θαύματος του Αγ. Σουλπικίου.  Πέρα από την τιμολόγηση, στην οποία θα αναφερθώ παρακάτω, η βαθιά γνώση του τύπου που κατοικεί στην περιοχή που εκμισθώνετε και των αναγκών του, είναι το κλειδί για την επιτυχημένη μίσθωση.  Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως έχανα υποψήφιους μισθωτές σε παραθαλάσσιο ακίνητό στη Σαρωνίδα επειδή η επίπλωση δεν συμπεριελάμβανε home cinema.  Αντίστοιχα, έμαθα πως το να βάζεις διακόπτη dimmer με μαρμάρινη κορνίζα αξίας 150€ στο δυάρι στο Χολαργό, είναι κάτι που δεν θα αποσβεστεί ποτέ.  Συνεπώς, στο Παγκράτι απλώς εξασφαλίζουμε πως οι βρύσες λειτουργούν και ο θερμοσίφωνας δεν είναι τρύπιος, στην Εκάλη προσφέρουμε δομημένη καλωδίωση και stucco veneziano στα υπνοδωμάτια.

Η τιμολόγηση είναι ίσως το βασικότερο συστατικό στη μίσθωση.  Πριν καθορίσουμε το ύψος του ενοικίου, εξετάζουμε ενδελεχώς τον ανταγωνισμό.  Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα.  Παίρνουμε συμβία, ή μια φίλη και πάμε να δούμε τα υπόλοιπα ακίνητα που άλλοι εκμισθώνουν στην περιοχή.  Τα περισσότερα!  Τόσο τα φθηνότερα, όσο και τα ακριβότερα από την τιμή που έχουμε στο μυαλό μας.  Τα επισκεπτόμαστε και τα κοιτούμε σαν να θέλαμε να τα μισθώσουμε εμείς.  Είναι φθηνότερα από το δικό μας;  Γιατί είναι φθηνότερα;   Μήπως επειδή είναι ισόγεια με ξύλινο παντζούρι και μωσαϊκό ενώ το δικό μας έχει παρκέ iroko και θέα;  Μήπως το παρκέ iroko αφήνει αδιάφορη την χωρισμένη Ρωσσίδα που απλώς ψάχνει κάπου να στεγαστεί με την ανήλικη κόρη της;  Το ακριβότερο από το δικό μας διαμέρισμα τι επιπλέον έχει;  200τμ βεράντα και διπλό πάρκινγκ;  Θέλουμε να έχουμε για μισθωτή τον μπράβο που χρειάζεται απαραιτήτως θέση για το ΤΤ του και τη Ducati, ή μας αρκεί ο μονιμάς στρατιωτικός που θα εκτιμήσει τα χαμηλά κοινόχρηστα και την αυτονομία θέρμανσης;  Συμβαδίζει η κατάσταση του ακινήτου μας με το υπόλοιπο κτίριο και την ευρύτερη περιοχή;  Ανάλογα τιμολογούμε.  Δεν ξεχνάμε ποτέ πως μέρος της τιμολόγησης είναι και το κτίριο που δεν μας ανήκει.  Ακόμη κι αν το ακίνητο μας είναι προνομιούχο, το να μπαίνει ο υποψήφιος μισθωτής σε μια είσοδο με ξεχαρβαλωμένη λάμπα, γκράφιτι στον τοίχο και μυρωδιά μούχλας στο κλιμακοστάσιο δεν είναι κάτι που παραβλέπεται.  Παράγοντες τύπου, τόσα μου λείπουν, τόσα μου παίρνει η εφορία, ή ήταν μισθωμένο τόσο είναι παντελώς άσχετοι.  Το πόσο ήταν μισθωμένο ένα ακίνητο είναι σαν να μου λέτε πόσο αγοράσατε τις ΕΤΕ σας το Δεκέμβριο του 2010.  Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.  Καταλήξτε σε μίσθωμα το οποίο να είναι ανταγωνιστικό, δεδομένου του ενοικιαστή που θέλετε να έχετε.  Σίγουρα μια οικογένεια Αλβανών, συν την πεθερά, τον κουνιάδο και το τριτανήψι θα πληρώσει περισσότερο από τη φοιτήτρια, αλλά θέλετε να έχετε επτά μέσα στο ακίνητο σας ή έναν;  Θέλετε να εξασφαλίσετε  υψηλότερο μίσθωμα, ρισκάροντας σε δυσβάσταχτες φθορές αργότερα, ή λιγότερα σήμερα και απλώς ένα βάψιμο αργότερα;  Τέλος, αν κάτι δεν πάει καλά, θέλετε απέναντι σας να έχετε τον πατέρα της φοιτήτριας ή τους συμπέθερους από τα Τίρανα;  Κι εδώ ερχόμαστε στον τρίτο παράγοντα που δεν είναι άλλος από την "ποιότητα του μισθωτή."

Αρκετά υποβαθμισμένος ως παράγοντας επιτυχημένης μίσθωσης, η ποιότητα του νοικάρη εξασφαλίζει πως θα λαμβάνουμε αφ ενός, απρόσκοπτα το μίσθωμα μας και αφ ετέρου, πως στη λήξη της μίσθωσης θα παραλάβουμε το ακίνητο, περίπου όπως το παραδώσαμε.  Είναι αρκετοί εκείνοι που απλώς συναντώντας κάποιον που δέχεται να τους πληρώνει το ενοίκιο που ζητούν, παραβλέπουν όλα τα υπόλοιπα.  Είναι αυτοί οι ίδιοι που συναντώ μπροστά στο γραφείο της προϊσταμένης εισοδήματος της ΔΟΥ με το χαρτί εκχώρησης μισθωμάτων στο χέρι.  Μην παραβλέπετε τα αυτονόητα.  Μια μίσθωση δεν είναι μια οιαδήποτε πώληση, όπου δώσαμε το αγαθό, πήραμε το τίμημα και τέλος.  Η συναλλαγή με τον μισθωτή είναι διαρκής.  Ειδικότερα στις επαγγελματικές μισθώσεις το κοσκίνισμα του υποψηφίου είναι εκ των ουκ άνευ.  Πώς μας απευθύνεται;  Είναι ευγενικός;  Στο ραντεβού για επίδειξη του ακινήτου ήρθε στην ώρα του;  Απαντά στις ερωτήσείς μας με ευθύτητα;  Φαίνεται "καθαρός" χαρακτήρας;  Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται υπερβολικά, όμως μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως κάποιος που στην κουβέντα μας αποκαλεί με το μικρό μας, ή ακόμη χειρότερα "φιλαράκι", που άργησε μισή ώρα στο ραντεβού και που στις ερωτήσεις μας, που εργάζεται ή που μένει τώρα απαντά αόριστα ή με δυσφορία δεν είναι ένας καλός μισθωτής.  Αν δεν μπορεί να είναι συνεπής σε ένα ραντεβού, αν δεν τηλεφώνησε πως θα αργήσει, ή αν δεν μιλάει ευγενικά, τι μπορούμε να περιμένουμε την πρώτη του μηνός που θα μας οφείλει το μίσθωμα;  Αν εκμισθώνουμε κατάστημα και εμφανιστεί μια κοπελίτσα στα 25 μαζί με τον φίλο της, λέγοντας πως θα ανοίξουν μπυραρία, χωρίς προηγούμενη εμπειρία και σαφές επιχειρηματικό πλάνο, μπορούμε να περιμένουμε πως υπάρχει περίπτωση να λάβουμε περισσότερα από δύο μισθώματα, πριν στείλουμε τον επιμελητή με τη διαταγή απόδοσης μισθίου για δυστροπία;  

Συνεχίζεται... 

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Άνθρωποι

It's now or Never...


Καλώς ήρθες 2012!  Τι περίεργο αλήθεια....  Από τότε που ξεκίνησα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία εδώ και εικοσιπέντε χρόνια, η φετεινή πρωτοχρονιά δεν είχε ούτε μία ευχετήρια κάρτα, ενώ το συνηθισμένο σε ευχαριστήρια SMS επαγγελματικό κινητό μου, δεν χτύπησε ούτε μια και μοναδική φορά κατά την παραμονή.  Οι τραπεζίτες μου, δεν μου προσέφεραν την καθιερωμένη ατζέντα/ημερολόγιο, παλιοί συνεργάτες δεν τηλεφώνησαν για να ευχηθούν, ακόμη κι οι αναγνώστες εδώ στο ιστολόγιο σίγησαν διακριτικά.  Το να στερεύει η αγορά από μετρητό μπορώ να το κατανοήσω.  Το να στερεύουν οι ψυχές από συναισθήματα κι η γλώσσα να χάνει τη διάθεση της να εκφράσει, ακόμη και το παραπονό της, μου φαίνεται ολέθριο. 

Quo Vadimus Fratres?

Κρύο και χιόνια σήμερα κι αέρας.  Στη σκέψη μου, μου ήρθε η "Δέηση":

"Πατέρα μου σ' εδούλεψα πιστά σαράντα χρόνια,
και τώρα στα γεράματα μου δίνεις καταφρόνια!
Το θέλημα σου ας γενεί
Λυπήσου μας, σπλαχνίσου μας
και πάψε την οργή σου." 

Δεν είμαστε δα και τόσοι πολλοί... 

Μέσα σε λιγότερο από 12 μήνες, χάθηκε το 90% του όγκου εργασιών μου, ενώ συμβόλαια που ήταν σε ισχύ για χρόνια δεν ανανεώθηκαν.  Παράλληλα, σχεδόν όλα τα εισοδήματα μου εξαερώθηκαν, συνεργασίες ακυρώθηκαν, προβλέψεις δεν επαληθεύτηκαν. 

"Μέτρησε πόσοι μείναμε
οι άλλοι πεθαμένοι
μεσ'τα λαγκάδια σέρνονται
νεκροί και λαβωμένοι"

Η ζοφερή αυτή κατάσταση δεν νομίζω πως αφορά μόνο εμένα, καθώς σε συζητήσεις μου με επαγγελματίες του χώρου, ανάμεσα σε επικλήσεις, υπεκφυγές και στοχευμένες λέξεις, διακρίνω την αυτή κατάσταση...

"Σταλαγματιά σταλαγματιά τα δάκρυα τους πέφτουν
κι η πλάκα που τα δέχεται ραγίζεται και τρίζει
παράπονο τους έπιασε, όχι θανάτου φόβος.."

Κι ενώ σε τέτοιες στιγμές, θα έπρεπε εμείς, όσοι, όπου και όποιοι μείναμε να ενωθούμε και να υπερισχύσουμε, ακόμα και σε αυτές τις στιγμές, τη δύσκολη αυτή εποχή, ο καθείς τραβάει τον μοναχικό, αυτάρεσκο του δρόμο, πιστεύοντας πως οι άλλοι θα τον ακολουθήσουν.  Κανείς όμως δεν ακολουθεί κανέναν...

"Για κάθε τι υπάρχει η ώρα του.
Η στιγμή της γέννησης και η στιγμή του θανάτου.
Μια στιγμή για το φύτεμα και μια για το ξερίζωμα εκείνου που φυτεύτηκε.
Μια στιγμή για φόνο και μια για σωτηρία.
Στιγμή για γκρέμισμα και στιγμή για χτίσιμο.
Στιγμή για κλάμα και στιγμή για γέλιο.
Στιγμή για πένθος και στιγμή για χορό.
Μια στιγμή για το πέταγμα της πέτρας και μια για το μάζεμα της.
Στιγμή για αγκαλιά και στιγμή για μοναξιά.
Υπάρχει στιγμή για να βρεις κι άλλη για να χάσεις.
Στιγμή να κρατήσεις και στιγμή να διώξεις.
Μια στιγμή για να σκίσεις κι άλλη για να ράψεις.
Στιγμή για σκέψη κι άλλη στιγμή για λόγια.
Υπάρχει στιγμή για να ερωτευτείς και στιγμή για να μισήσεις.
ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΠΑΛΕΜΑ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ."

Κι αντί να σκεφτούμε εμείς οι πενήντα-εκατό άνθρωποι που μείναμε ζωντανοί πως θα πορευτούμε εν μέσω οικονομικού πολέμου, πράττουμε τους ακατάδεχτους.  Παριστάνουμε τους αδιάφορους, καμωνόμαστε τους υπεράνω και τους άνετους.  Κι ενώ όλοι γνωρίζουμε πως από αυτό που συμβαίνει ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΛΩΒΗΤΟΣ, εθελοτυφλούμε.

Σήμερα έλαβα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τον Γιώργο Καισάριο.  Με προσκαλεί στην "Ημερίδα Διεξόδου Από την Κρίση" όπου, μεταξύ άλλων θα είναι ομιλητής.  Οργανωτής -γράφει η πρόσκληση- είναι η "Ομάδα Ανεξάρτητων Πολιτών Σαρωνικού", ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.  Θέμα: "Η Ελλάδα μπορεί να εξέλθει της κρίσης με δικές της δυνάμεις."  Αυτό το θίγει ο Καισάριος, ο οποίος όταν πήγε κι αναδημοσίευσε κείμενο μου στον ιστότοπο του και του απευθύνθηκα ζητώντας του, την επόμενη φορά πριν το κάνει να λάβει την άδεια μου, απάντησε ζητώντας μου να του στείλω "βιογραφικό σημείωμα ώστε να με συμπεριλάβει στους συγγραφείς του ιστοτόπου." 

Χθες πάλι, παλιός καλός φίλος που είχα να ακούσω από τον Οκτώβριο, μου τηλεφώνησε για να μου ζητήσει να εγγραφώ δημοσίως στη σελίδα του στο Facebook.  O ίδιος βέβαια φροντίζει να μην αφήνει κανένα δημόσιο ίχνος στο δικό μου ιστολόγιο.  Προφανώς θα έχει τους λόγους του, αλλά ξέρετε αυτά τα πράγματα είναι όπως οι κοινωνικές επισκέψεις.  Έρχεσαι στο σπίτι μου, έρχομαι στο δικό σου.

Τις προάλλες, κάποιος "Αλέκος" που μήτε με ξέρει, μήτε τονε ξέρω έπιασε κι έγραψε στο capital το εξής:  "Βρε τον "ΑΡΤΑΞΙΑ" που θα μας προκύψει και opinion leader !  Άλλο ένα τρομοκρατημένο ανθρωπάκι παραγωγής αέρα που με blogειδη επιχειρηματολογία και προκλητική συμπεριφορά προσπαθεί να δικαιολογήσει το γεγονός ότι θα αφήσει μόνο σκατα στο πλανήτη."  Το γεγονός πως εγώ από τον Ιούνιο του 2009, ουδέποτε έχω δημοσιεύσει το παραμικρό στον capital δεν ελήφθη υπόψη.  Το γεγονός να μνημονεύομαι, και μάλιστα υβριστικά σε άσχετο κείμενο του Μαυρίδη, είναι κάτι που ειδικοί ιατροί το ερευνούν για την τελευταία τους διατριβή πάνω στην σχιζοειδή προσωπικότητα.  

 "Ανέβαινε στον ουρανό και του παπά το ράσο
κι απλώθηκε κι απλώθηκε σαν τρομερή μαυρίλα,
σα σύγνεφο κατάμαυρο κι εθόλωσε τον ήλιο.
Κι ενώ τ' ανέβαζ' ο καπνός κι ενώ το συνεπαίρνει,
το ράσο πάντ' αρμένιζε κι εδιάβαινε σα Χάρος.
κι εκείθεν όπου διάβηκε ο φλογερός του ίσκιος,
σαν να 'ταν μυστική φωτιά ερόγισε το λόγγο."

Δεν είναι κακό το αλισβερίσι.  Από τις απαρχές των κοινωνιών, οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στο δούναι και λαβείν.  Υπάρχουν όμως περίοδοι που οφείλουμε να είμαστε και λίγο πονόψυχοι, ακόμη κι αν δεν το ασπαζόμαστε, αλτρουϊστές, ακόμη κι αν δεν μας συμφέρει, παραχωρητικοί, ακόμη κι αν βραχυπρόθεσμα μας βλάπτει. Τέτοιες εποχές θεωρώ διάγουμε τώρα.  Στο δικό μας το συνάφι το να θεωρείσαι, καθίκι, ξιπασμένος και μονόχνωτος μπορεί να ισοδυναμεί ως και με τίτλο τιμής.  Υπήρξα πρωτοπόρος σε αυτά.   Όμως όχι σήμερα...

Όταν βγήκα και προκάλεσα τον Frapeziti δημοσίως, ήθελα να αποδείξω σε όλους πως οι εποχές του ανεκδιήγητου κομπασμού, υπερφιαλισμού και ματαιοδοξίας παρήλθαν.  Όπως ήταν αναμενόμενο, εκείνος αρνήθηκε να αναμετρηθεί, προβάλλοντας μια δικαιολογία που ανυπερθέτως αρμόζει στην ευφυϊα, τόσο τη δική του, όσο και των αναγνωστών του:  "Είμαι πολύ πιεσμένος μέχρι και την εκταμίευση της πέμπτης δόσης."  Και ως επίσης αναμενόμενο, δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά, άλλαξε ιστολόγιο και πήγε αλλού να φτιάξει money pool.  Αυτά λίγο πολύ ήταν γνωστά.  Εκείνο που δεν περίμενα, ήταν η απόλυτη σιγή εκ μέρους των αναγνωστών γενικότερα, τόσο των δικών μου όσο και των δικών του, ξέρετε εκείνο το:  "τι έγινε ρε παιδιά, αυτοί οι δύο δεν είχαν πει θα έκαναν ένα money game;"

Ίσως να ψάχνω ψύλλους στ' άχυρα, ίσως τελικά ακόμη και άνθρωποι πνευματικώς προικισμένοι να έχουν πέσει σε αφασία.  Πιθανώς εγώ να έχω υπερβολικές προσδοκίες από μια κοινωνία που εδώ και 30 μήνες σκαμπιλίζεται ανηλεώς σε όλα τα επίπεδα.  Υπό κανονικές συνθήκες, το πλέον βέβαιο αντί να βρίσκομαι σε αυτή τη χώρα κάνοντας εκκλήσεις εκδήλωσης επαγγελματικής αλληλεγγύης, να είχα ήδη πάρει βαλίτσες, επιστρέφοντας πίσω στον πολιτισμό του Ευρωπαϊκού βορρά.  Για πολύ συγκεκριμένους λόγους, τόσο οικονομικούς, όσο και οικογενειακούς αυτό είναι ανέφικτο.  Όπότε μένει η δεύτερη λύση: "Σκάσε και Κολύμπα"!

"Σαν έρθει η μέρα της χαράς, γέλασε. Σαν έρθει η μέρα της θλίψης, σκέψου.
Και τα δυο στη  θέση τους,   βαλμένα, έτσι, που κάποιος να μην έχει παράπονο κανένα.
Τα είδα όλα στις μαύρες μέρες μου.
Κάποιος καλός να χάνεται- αν και καλός -και ο φταίχτης  μεσ’ το άδικο να ευημερεί.
Γι’ αυτό μην είσαι τόσο ανόητος, αλλά ούτε και τόσο έξυπνος.
Ούτε τόσο ένοχος, ούτε και τόσο θύμα.
 Γιατί  να φύγεις  πριν  την ώρα σου; Να μην τεντώνεις το σχοινί, ούτε να χαλαρώνεις, κάπου στην μέση να βαστάς τις πράξεις  που  εκπληρώνεις."

Μπορεί ορισμένοι από εμάς να νομίζουν πως είναι εξυπνότεροι, καλύτεροι και ικανότεροι από όλους τους υπόλοιπους.  Δυστυχώς ο υπερθετικός ισχύει μόνο για έναν, οπότε όταν έχουμε περισσότερους, κάποιοι αγνοούν την πραγματικότητα.  Μπορεί ορισμένοι από εμάς να έχουν συνηθίσει σε μία συγκεκριμένη συμπεριφορά.  Έχω υπάρξει δάσκαλος σε δεκάδες ιδιόρρυθμων  trader, όπου και φρόντισα να τα ενθαρύνω αυτά.   Ας το παραμερίσουμε για λίγο.  Ας παραμερίσουμε τις διαφορές μας, τη φιλοσοφία μας και την κοσμοθεωρία μας.  Οι καιροί το καλούν.  Ας επιβιώσουμε, όσοι μείναμε και μετά θα έχουμε όλο το χρόνο και την άνεση να αλληλοσκοτωθούμε εκ νέου.   

Κοιτώ σήμερα τον τζίρο.... 23εκ.  Υπήρχαν εποχές που 10 εκ έβαζαν οι φίλοι μας για να παίζουμε την αγορά.  Εποχές που ένα παρεάκι έπαιρνε και σήκωνε.  Κι απέναντι υπήρχαν κολλοσσοί, μεγαλομέτοχοι και τράπεζες.  Και τώρα που όλοι αυτοί βρίσκονται μεταξύ του ανακριτή και του οικονομικού εισαγγελέα, εμείς καθόμαστε και κλαίμε τη μοίρα μας; 

ΝΤΡΟΠΗ  ΜΑΣ!

Δεν ξέρω τι θα κάνετε.  Κοιτάξτε να παραμερίσετε τις μεταξύ σας διαφορές και μαζευτείτε.  Όχι σε ημερίδες και fora.  Σε γραφεία με προτάσεις και καλή διάθεση. 

ΕΓΩ  ΠΑΝΤΩΣ  ΕΙΜΑΙ  ΕΔΩ...

"Και με  τις  πρώτες  αστραπές  και  με  τα  πρωτοβρόχια
χλωρό  χορτάρι φύτρωσε, δάφνες,  ελιές,  μυρτούλες,
ελπίδες, νίκες  και  σφαγές - χαρές κ'  ελευθερία!"