Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Χίλιες Μονάδες (Η Επιστροφή)

 
 
Λοιπόν κύριε Λεωτσάκο;  Κύριοι δημοσιογράφοι μου;  Κοντοζυγώνει το τέλος Νοεμβρίου και 1000 μονάδες δεν βλέπω. Τι θα τα κάνω τώρα τα χαρτιά που αγόρασα πριν ένα μήνα κύριε Λεωτσάκο μου;  Πω-πω κακό πο'παθα που για μια ακόμη φορά σας πίστεψα, βάι βάι.  Κι είχα κάνει τα κουμάντα μου.  Για χίλιες μιλάνε, σκέφτηκα, ας αγοράσω εγώ τώρα που είναι 850 και στις 950 μονάδες τους τα φορτώνω και μην τον είδατε τον Παναή.  Που το έπαιζα και έξυπνος τρομάρα μου.  Και το έπαιξα χοντρά.  Με τα συμβόλαια μου, τα μάρτζιν μου, πήρα και τράπεζες, βέεεεεεβαια.  Γίνεται άνοδος χωρίς τράπεζες;  Έτοιμος ήμουν για τη μεγάλη μπάζα κύρ Πέτρο μου.   Κάθε μέρα στα φόρα και στα τσατ ήμουν και συζητούσα με τους άλλους.  Και να η ΔΕΗ, και τόσο ο ΜΥΤΙΛ, και δες και την ΙΝΛΟΤ, πετάει η ΚΥΠΡ, άλογο η ΠΕΙΡ.  Σκατά στα μούτρα μας και στα δικά μου και στα δικά σας.  Μηδέν από μηδέν, μηδέν.  Κι αϊ σιχτίρ δηλαδή...
 
Πριν ένα μήνα ανέβασα ένα κείμενο με τίτλο "1000 μονάδες" θέλοντας να καυτηριάσω την χιλιοπαιγμένη μέθοδο επηρεασμού και χειραγώγησης "πετάει ο γάϊδαρος, πετάει".  Το αρθράκι εκείνο έγινε η αφορμή για δυνατές κόντρες μεταξύ εμού και διαφόρων οιωνοσκόπων αναλυτών, μερικοί εκ των οποίων στη συνέχεια μου έκοψαν και την "καλημέρα".  Το πόνημα εκείνο, επίσης επεσήμαινε την ομοιότητα της περιόδου με την πενταετία '93-'97, καθώς η άλλη προσφιλής, σχεδόν φετιχιστική αλλά βασικά ανθυπόστατη πεποίπηθη του "διπλού πάτου" μιας άλλης μερίδας αναλυταράδων έβρισκε πεδίο για οξύτατες αντιπαραθέσεις.  
 
Ο μήνας πέρασε και έφτασε η ώρα να κάνουμε ταμείο.  Ας περάσουν πρώτα οι Long.  Oι long λοιπόν ΔΕΝ ΕΙΔΑΝ ΤΙΣ 1000 ΜΟΝΑΔΕΣ, καθώς με μια αριστοτεχνική κίνηση, οι πραγματικοί παίκτες τους άδειασαν λίγο πριν τις 900 δηλαδή 12% πίσω από το στόχο.  Όσοι τότε ήσαν άχαρτοι και περίμεναν ευκαιρία να μπούν, σήμερα, στην καλύτερη είναι ένα 5% κάτω, ενώ, όσοι είχαν ήδη χαρτιά που αγόρασαν μέσα στον Οκτώβριο μπορεί να κερδίζουν από 10% έως και να μπαίνουν μέσα, αν έκαναν tradoμαϊμουδιές.  Αποτέλεσμα για τους long = ΜΗΔΕΝ.  Για ελάτε οι short.  Οι short, θα μπορούσαν να μας πούν πως έβγαλαν λεφτά, αφού θα ισχυριστούν πως πούλησαν πέριξ των 900 και έκλεισαν κάτω από τις 800.  Δεν μου φαίνεται απίθανο να υπάρχουν τέτοιοι.  Απίθανο μου φαίνεται ο short των 900 να μην ήταν short και μέσα στον Οκτώβριο, δηλαδή να μην είχε άρχισει να shortάρει με το που η αγορά πέρασε τις 780.  Κι επειδή short δεν γίνεσαι αλλά είσαι, o short των 900 θα πρέπει να είχε φάει πελώριες ζημιές τον Οκτώβριο τις οποίες απλώς κατάφερε να ρεφάρει τον Νοέμβριο.  Αποτέλεσμα για τους short = ΜΗΔΕΝ.  Να έρθουν οι παιχτούρες traders τώρα.  Εσείς λεβέντες μου, είστε το λιπαντικό του συστήματος.  Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει αφήνετε γκανιότα στους μεγάλους.  Οι διακυμάνσεις τον τελευταίο μήνα ήσαν τέτοιες που αμφιβάλλω αν κάποιος trader πήγε ταμείο.  Είδα πολλούς να μπαίνουν short σε άνοιγμα, προχθές ας πούμε, μόνο και μόνο για να αναγκαστούν να κλείσουν ψηλότερα, αφού έκαναν τη χειρότερη εκτέλεση της μέρας.  Είδα ακόμη περισσότερους να κλείνουν long έπειτα από χτύπημα stop κι αφού η αγορά έχανε 10 πόντους σε 10 λεπτά και στη συνέχεια να παρακολουθούν χωρίς θέση την αγορά να κάνει νέο υψηλό ημέρας.  Οι traders -αξιόλογοι άνθρωποι κατά τα λοιπά- κάνουν ένα βαθύ σφάλμα.  Επιμένουν να παραβλέπουν πως ό,τι κι αν κοιτάνε για να κάνουν trading, από RSI μέχρι τις φουσκάλες του ελληνικού που πίνει η μάνα τους, είναι κοινή γνώση των μεγάλων.  ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΗΔΑΝΕ ΟΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΟΥΝ.  Αποτέλεσμα για τους traders. Το γνωστό και συνηθισμένο = ΜΗΔΕΝ.
 

Και θα έρθουν τώρα οι Σουσούδες με τον Ζαμπούνη παραμάσχαλα και θα λένε:  "Γιατί βρε ArTaXiA παιδί μου, ρίχνεις άκυρα και ψόγο στους φίλους σου, σκληρό κι άδικο, αφού δεν σε ενοχλούν, κάθονται εκεί, γράφουν καμιά μαλακία να περνά η ώρα, γιατί τους τα χώνεις;"  Και θα απαντήσω στις Σουσούδες και στους κυρίους με τα σεις και με τα σας πως οι αγορές είναι αμείληκτες και κάτι τέτοιους σαν και του λόγου τους, τα παιδιά στο Λονδίνο τους έχουν για snack. Δεν μπορείς να κατεβαίνεις στις αγορές με τόξα και βέλη (βλ. Τ.Α.) όταν ο αντίπαλος σου έχει napalm (Α.Ι. neuronic software)  Eπίσης δεν νοείται ολοκληρωμένος παίκτης των αγορών να έχει μισή ντουζίνα ψυχολογικά προβλήματα τα οποία κουβαλάει και στο trading κάνοντας τη μια βλακεία μετά την άλλη και μια τρίτη βλακεία για να καλύψει τις δυο προηγούμενες. 
 
Σε κάποιο σχόλιο ο φίλος ΨουΞ, είχε αναφέρει πως δεν κάνω τίποτε άλλο από να ακυρώνω μια τους τεχνίκούς, μια τα θεμελιώδη, αφήνοντας στο τέλος τίποτα περισσότερο από τη διαίσθηση.  Φίλε μου ΨουΞ, αυτό που εσύ ονομάζεις διαίσθηση, εγώ το αποκαλώ εμπειρία και είναι κάτι που το αποκτάς κοιτώντας τιμές, κορδέλες και ροές χρήματος, σημειώνοντας τζίρους, μαρκάρωντας την ώρα που αυτό συμβαίνει, τις μέρες, και το χρονικό διάστημα. 
 
Παρ' όλα αυτά, εγώ θα περιμένω τις 1000 μονάδες.  Ήσυχα και αθόρυβα.  Όπως αρμόζει στους γνώστες. 
 
Ευτυχείτε.
   

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Νοέμβριος

Πέφτουν οι σταλαγματιές της πρωινής βροχής πάνω στο πολυκαρβονικό στέγαστρο, παααπ, παααπ, παααπ, τις ακούω από το κρεβάτι μου, είμαι ξύπνιος εδώ και ώρα, αλλά ποιος σηκώνεται τόσο νωρίς σε ένα άδειο σπίτι χωρίς θέρμανση.  Τεντώνομαι, η μέση μου πονάει, η κνήμη μου πονάει, παλιά χτυπήματα με στοιχειώνουν, σημάδια ένος έντονου παρελθόντος.  Νοέμβριος.  Εξαντλώ τις μοναδικές δυνάμεις που διαθέτω και φεύγω από τη ζεστασιά του παπλώματος σχεδόν τρέχοντας.  Κάνει στ' αλήθεια κρύο και έξω και μέσα, μέσα στο σπίτι, μέσα στο δωμάτιο και μέσα μου.  Άλλη μια αδιάφορη, βαρετή, σχεδόν ανυπόφορη μέρα, όπου θα πρέπει να τη ζήσω απλώς.. Μέχρι να έρθει η επόμενη. 
 
 


Φτιάχνω μια ζεστή σοκολάτα, μια κούπα μ'ένα λιοντάρι επάνω, δώρο μιας ξεχασμένης αγαπημένης, τώρα που το σκέφτομαι κι ο φούρνος μικροκυμάτων δώρο είναι, μα για στάσου..  Ούτε τη σοκολάτα που πίνω την αγόρασα ο ίδιος, τι περίεργο, μια ολοκληρωμένη πρωινή διαδικασία βασισμένη στα τρυφερά αισθήματα των φίλων μου.  Στον υπολογιστή μπροστά, τα ίδια ανόητα προωθημένα νέα, η δόση, η μιζέρια, οι μομφές, η γκρίνια.  Αναμονή μέχρι τις 9 για το πρώτο μου ραντεβού, ο κύριος Weintraub που μας ήρθε από τις Άλπεις για το εβδομαδιαίο ξέπλυμα. 
 


Κάποιοι άνθρωποι είδαν την ελληνική κρίση να τους καταστρέφει, κάποιοι άλλοι απλώς την αντιμετώπισαν ως μια ακόμη ευκαιρία πλουτισμού.  Ο πελάτης που έρχεται να δει ο Weintraub δεν είναι ακριβώς αυτό που στοιχειοθετείται ως ο τυπικός Έλλην επιχειρηματίας.  Αλλά, μήπως κι εγώ είμαι ο τυπικός σύμβουλος επενδύσεων;  Βγαίνοντας από το σπίτι, η γνώριμη εικόνα, η στολισμένη γραμματέας με τον καφέ του "Γρηγόρη" στο χέρι, ο γιαπάκος με το κοστούμι του Glou, τρεις ηλικιωμένοι με σακούλες, ο ένας πηγαίνει στον ΕΟΠΠΥ για εξετάσεις, κόσμος χαμένος μέσα στις σκέψεις του.  Να κι ο Πακιστανός με το καρότσι του, φορτωμένο σκουπίδια.  Πώς κατέληξε έτσι αυτή η χώρα; Αν με ρωτούσες πριν μερικά χρόνια θα σου απαντούσα πως η Ελλάδα είναι ένας προσιτός παράδεισος, γι αυτό άλλωστε επέλεξα να την κάνω σπίτι μου..
Το ραντεβού τελειώνει ακριβώς στην ώρα που πρέπει για το άνοιγμα.  Τίποτα το ιδιαίτερο δεν αναμένεται.  Οι αγορές εδώ και αρκετούς μήνες έχουν μπει στον αυτόματο.  Αν δεν ήταν τόσο εύθραυστο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα ζούσαμε στιγμές απείρου κάλλους.  Το χρήμα ρέει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη με την ίδια επιβεβλημένη προσοχή που θα δίναμε αν μεταφέραμε κλουαζονέ χορεύοντας, χωρίς περιτύλιγμα.
 


Κι εγώ απλώς περιμένω τη στιγμή που κάποιος θα σπάσει το πρώτο βάζο..

Οι κορδέλες ξεκινούν, οι ίδιοι άνθρωποι τριγύρω, τα ίδια σενάρια, τα ίδια σχόλια, χαζεύω τη διακύμανση, τι πλήξη Θεέ μου, Νοέμβριος.



 

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Χρηματιστηριακό Κατινάζ

Οι έριδες μεταξύ ημών των χρηματοοικονομικών bloggers δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο.  Ακόμη και την εποχή που όλοι μας ήμασταν μαζεμένοι υπό τη σκέπη του capital, τα μίση έδιναν κι έπαιρναν.  Τι να πρωτοθυμηθώ;  Τον Σπάρτη;  Τον A45 "μεροκαματιάρη των αγορών";  Το ΜΥΑΛΟ;  Τον Dell;  Την αφεντιά μου;  
 
Έντονες προσωπικότητες, έντονες λογομαχίες.  Εξ αυτών, σχεδόν όλοι μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εκδιωχθήκαμε από το capital ως αιρετικοί, ταραξίες της εύρυθμης και κόσμιας λειτουργίας της ιστοσελίδας.  Το θυμήθηκα αυτό, διαβάζοντας το σχόλιο του Σόλωνα όπου κλείνοντας, σημείωσε δεικτικά "τι με πιάνει και τα σκατώνω έτσι"...  Για την ιστορία, θα σημειώσω πως το κείμενο που προκάλεσε  το μόνιμο ban μου στον capital ήταν κάποιο με ανάλογης θεματολογίας τίτλο: (http://artaxia.blogspot.gr/2008/09/blog-post_6458.html "Του χέστη η μάνα κάθεται" που δημοσιεύτηκε αρχικώς στα capitalblogs ).  Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος βαθύτερος υπαρξιακός λόγος που ο Μαυρίδης θίχτηκε από αυτόν τον συγκεκριμένο τίτλο και όχι από κάποιον άλλον, αλλά δεν είναι της παρούσης. 

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά πίσω ως περασμένα-ξεχασμένα κι ας μιλήσουμε για τα τωρινά.  Το τελευταίο μου άρθρο, σχολιάστηκε από κάποιους ως εμπαθές.  Κατ ουσίαν, η γραφή μου είχε δυο πυρήνες.  Ο ένας, ήταν ο κλασσικός πλέον αφορισμός μου για την Τ.Α. στην πρωτόγονή της μορφή, αυτή των γραμμών και ταλαντωτών.  Η περιφρόνησή μου απέναντι στους οιωνοσκόπους τεχνικούς αναλυτές δεν είναι καινό δαιμόνιο, αφού ήδη από τότε που ξεκίνησα να αρθρογραφώ, δεκαπέντε και πλέον χρόνια πριν, τους αμφισβητώ μονίμως και αδιαλείπτως.  Η Τ.Α. κάνει ένα σημαντικότατο λογικο σφάλμα.  Θεωρεί έναν συμπεριφοριστικό κανόνα ως φυσικό κανόνα.  Και θα εξηγηθώ αμέσως με παράδειγμα:

Στις σχολές οδηγών διδασκόμεθα πως οφείλουμε να σταματάμε τα οχήματά μας στον ερυθρό σηματοδότη.  Αυτή είναι μια σύμβαση, δηλαδή κάτι που εμείς οι εποχούμενοι αποφασίσαμε να κάνουμε.  Τυπικά μας δεσμεύει, ουσιαστικά όμως, επαφίεται στη δική μας θέληση, αν θέλουμε σταματάμε στο κόκκινο, αν δεν θέλουμε, περνάμε κι όποιον πάρει ο χάρος.   Ένας φυσικός νόμος από την άλλη, όπως είναι ο νόμος της βαρύτητας, λειτουργεί ανεξάρτητα από τη θέλησή  μας, διότι δεν αποτελεί σύμβαση.  Δεν μπορούμε να επιλέξουμε αν πέφτοντας από το μπαλκόνι θα πάμε προς τα πάνω, αντί για κάτω.  Ο τεχνικός αναλυτής τώρα, κάθεται στο πεζοδρόμιο και παρατηρεί το δρόμο.  Βλέπει το πράσινο να γίνεται πορτοκαλί (οι ταλαντωτές του) και σου λέει, με βάση τη διάρκεια του πορτοκαλί που είναι 1 1/2 δεύτερα (το momentum), η ροή θα σταματήσει οσονούπω.  Συνήθως αυτό συμβαίνει.  Συμβαίνει όμως επειδή έτσι θέλουμε εμείς.  Ο οδηγός της νταλίκας που βιάζεται μπορεί να περάσει, ένας τύπος μ'ενα σκούτερ θα περάσει στη ζούλα, ο πεζός περνάει τελικά έτσι κι αλλιώς.  Αυτό από μόνο του, καθιστά την τεχνική ανάλυση αναξιόπιστη για πρόβλεψη και κατάλληλη μόνο για ένδειξη.  Και ως εκεί θεωρώ πρέπει να την λαμβάνουμε υπόψη.

Φανταστείτε τώρα ένα ιστολόγιο, του οποίου ο συγγραφέας, έχει στήσει μια ολόκληρη φιλοσοφία πάνω στο κόκκινο φανάρι.  "Και να, θα σταματήσουν όλοι, και θα περάσουμε μετά εμείς".  Κι έρχεται ένας τύπος (μια επενδυτική τράπεζα εν προκειμένοις) και περνάει με το κόκκινο και τα κάνει όλα πουτάνα  (βλ. κραχ, flash trading failures, κ.ο.κ.).  Μια φιλοσοφία, την οποία την έχουμε τεστάρει πολλάκις in retro και τη βρίσκουμε αναξιόπιστη.  Μια φιλοσοφία, επαναλαμβάνω η οποία παίζει απλώς με πιθανότητες.  Πιθανότητες όπου σε κάποιον άλλον τομέα θα ήταν απαγορευτικές.  Μπορούμε, ας πούμε να παίξουμε 100.000€ στο σύστημα του κυρίου τάδε, το οποίο δίνει 64% επιτυχία ενώ θα ήμασταν απελπισμένοι εάν έπρεπε να κάνουμε μια θεραπεία για καρκίνο με αντίστοιχες πιθανότητες ευώδοσης.   Ως εκ τούτου, η Τ.Α. απλώς είναι ανεπαρκής.  Κι επανέρχομαι στο ιστολόγιο, το οποίο διαφημίζει ένα σύστημα το οποίο βασίζεται αποκλειστικά και μόνο εκεί.  Γιατί, ποτέ δεν διάβασα άλλον παράγοντα που να λαμβάνεται υπόψην, πέρα από γραμμές τάσης, κανάλια και αριθμούς fibonacci. 

Και σε αυτό ακριβώς το ιστολόγιο λαμβάνω μια πρόσκληση να συμβάλλω αρθρογραφώντας.  Μια πρόσκληση που δεν αιτήθηκα και που απλώς βρήκα στο inbox μου ένα πρωί.  Και -λέω μέσα μου- καλό παιδί είναι ο συγγραφέας, ευγενικός, πράος, έχει τα μειονεκτήματα του (το σύστημα που λέγαμε, αναξιόπιστο) αλλά δε βαριέσαι, είμαι μήπως εγώ ο Μίδας;  Και αποφασίζω να γράψω.  Γράφω λοιπόν για τον 40άρη, που ως τότε κανείς δεν κοιτούσε, γράφω την άποψή μου γενικότερα και ειδικότερα, και κάπου μεταξύ τυριού και αχλαδιού σχολιάζω το εξής:  "Στην παρούσα φάση, αναζητώ μετρητά για τοποθετήσεις κι όχι ευκαιρία για πωλήσεις."  Τότε ο 20άρης ήταν στις 270 μονάδες. 

Πέρασαν κάποιες μέρες, ώσπου άλλο ένα πρωί διαπίστωσα πως το κλειδί εισόδου μου στο συγκεκριμένο ιστολόγιο δεν λειτουργούσε, τα συγγραφικά μου δικαιώματα είχαν αφαιρεθεί, κι όλα αυτά επειδή ο κύριος Μαρκάκης θεώρησε πως η άποψη μου ήταν προσβλητική για εκείνον και τους αναγνώστες του.  Αμέσως σκέφτηκα:  "Πω-πω φίλος, κοίτα να δεις ζημιά, θα είχε κανέναν πελάτη σορταρισμένο, έχασε τα μαλλιοκέφαλά του, και πάνω στη μίρλα θα του είπε "να εσύ δεν το είδες το πάνω ο άλλος το είδε, το είχε γράψει κιόλας πέντε μέρες πριν."  "Δε βαριέσαι", ξανασκέφτηκα,  καλή καρδιά, γράφω στον Βασίλη "απλώς βγάλε ό,τι έχω γράψει ως τώρα και πορεύσου μόνος σου".  Θα μου πείτε τώρα, "αν είναι έτσι, γιατί ο ψόγος"; 

Γιατί φίλοι μου, δεν είμαι οσιομάρτυρας, ούτε ο Βούδας.  Άνθρωπος είμαι, κι έχω κι εγώ τις ζοχάδες μου.  Και όταν κάνεις ουσιαστικά χάρη σε κάποιον να γράφεις στο μαγαζί του, οφείλει να σε σέβεται.  Κι αν έχει κάποιο θέμα, το συζητά πρώτα μαζί σου, σου λέει, "κοίτα φίλος έγινε μαλακία, μην σχολιάζεις στο blog που έχω για τους πελάτες μου, γιατί από αυτό ζω".  Δεν ξυπνάς μια μέρα, λουσμένος στα κοσμητικά επίθετα.

Γιατί φίλοι μου, όταν κάπου σε καλούν να γράψεις, το αναμενόμενο είναι να γράψεις, όχι εκείνα που θέλουν οι οικοδεσπότες, αλλά όσα θέλεις εσύ.  Κι όταν σε τιμούν με κάτι ανάλογο, το να σου αφαιρούν 10 μέρες μετά αυτήν την τιμή χωρίς προηγούμενη ακρόαση φαντάζει σαν δημόσια διαπόμπευση.  Κι επειδή αυτά τα κοροίδεύαμε όταν τα έκαναν ο Μαυρίδης κι ο Φράπας, δεν νοείται να τα κάνουμε και μεταξύ μας. 

Αυτά είχα να πω για να τελειώνει το θέμα.  Γιατί φίλοι μου, όσοι χάνουν χρήματα στις αγορές δεν τα χάνουν επειδή είναι άπληστοι, ή φοβισμένοι, ή ανόητοι, ή ξιπασμένοι.  Τα χάνουν λόγω τις φιλαυτίας τους.

 Και όχι πρώην φίλε μου" I don't trade on what I am seeing, but indeed on what I believe", με τον ίδιο φυσικό τρόπο που στην αυγή βλέπω τη μέρα και στο σούρουπο τη νύχτα που έρχεται.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Xίλες Μονάδες

Το σουπεράκι στο SBC περνούσε και ξαναπερνούσε:  "UBS:  Στις 1000 μονάδες μπορεί να φθάσει το ελληνικό χρηματιστήριο."  Τι ευοίωνο μήνυμα ήταν αυτό;  Επιβεβαίωσε η USB τον Λεωτσάκο;  Ήταν αλήθεια λοιπόν πως το χρηματιστήριο άλλαξε σελίδα, ε;  Πω-πω χαρές στο σπιτικό μας μεσ'τον Οκτώβριο!
 
Να σοβαρευτούμε λίγο;
 
Η UBS, όπως και η Chevreux που συνέταξε μιας αντίστοιχης ευφορίας τεχνική έκθεση, βασίστηκαν απλώς σε εκείνο που ακόμη κι ο "καλημέρα σας τιμή μας που μας διαβάζετε, καληνύχτα σας ευχαριστώ πολύ" φίλος αντίστοιχης θεματολογίας ιστολογίου συμπέρανε, κοιτώντας τις γραμμούλες του:  Αφού ο ΓΔ πέρασε τον 200άρη ΚΜΟ και δυο Fibo, πάει για πάνω, τουλάχιστον ως εκείνο το νούμερο.  Είναι όμως τα πράγματα έτσι;
Καταρχάς δεν είναι όντως πονηρά γραμμένο;  "Στις 1000 μονάδες ΜΠΟΡΕΙ να φθάσει το ΧΑΑ".  Το ίδιο ακριβώς νόημα έχει και η φράση "Το ΧΑΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗ ΦΘΑΣΕΙ ΤΙΣ 1000 μονάδες", αλλά γιατί να το συντάξουμε τοιουτοτρόπως;  Θα το βάλουμε έτσι ουτοσώστε εμείς, η Goldman Sachs, η BofA και μερικοί φίλοι να βγάλουμε κέρδη.  Ήδη, διαβάζοντας τα σχόλια σε παραχρηματιστηριακές ιστοσελίδες είναι σαν deja vu, της περιόδου 1993-1997.  Για όσους ήταν πολύ μικροί τότε ή εκτός, η περίοδος πριν τον Σημίτη ήταν η εποχή που λίγοι και σχετικά μυημένοι έπαιζαν στην τότε Σοφοκλέους.  Λεφτά δεν έβγαιναν πολλά, υπήρχε όμως μεροκάματο, αέρα να παίξεις έβρισκες, οι παίκτες ήταν κυρίως ημιμαθείς αλογομούρηδες, το μαγαζί έκανε range τιμών για μεγάλες περιόδους χωρίς ξεκάθαρες τάσεις και οι κωδικοί πολλαπλασιάζονταν, όπως επίσης και τα χρήματα που παιζόντουσαν, επειδή ακριβώς υπήρχαν κέρδη για να συμβεί αυτό. 
 


Ήταν η περίοδος  που ανδρώθηκαν οι παιχτούρες της μετέτεπειτα λαμπρής διετίας 1998-2000.  Ήσυχα και αθόρυβα το χρηματιστήριο, συσσώρευσε, ανασκουμπώθηκε από το κραχ του 1991 και ιχνηλατήθηκε, προκειμένου οι όψιμοι  "χρηματιστηριακοί επενδυτές" να μπορέσουν να συμβάλλουν στην αναδιανομή του πλούτου.  Ήταν επίσης η εποχή των brokerάδων, που ως οι μονόφθαλμοι στο βασίλειο των τυφλών, δημιουργούσαν χαρτοφυλάκια κυριολεκτικά από το πουθενά, απλώς εξοικονομώντας λίγα χρήματα για τους πελάτες των.
 
Έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω πως μια νέα ατασική, φαινομενικά αδιάφορη, πλην όμως κερδοφόρα περίοδος, έρχεται για την αγορά των Αθηνών.  Κι οι βάσιμοι λόγοι μου δεν πηγάζουν από μελέτη γραμμών, όπως κι η GS δεν ξεκίνησε να αγοράζει το καλοκαίρι κοιτώντας trendlines.  Οι γραμμές τάσης, οι παρελκόμενοι Μ.Ο. και οι ταλαντωτές αποτελούν για τις επενδυτικές τράπεζες, ότι ο αστρολόγος Πητ Παπαδάκος για τον Stephen Hawkins.  (Για τις δραστηριότητες του Παπαδάκος εδώ:  http://www.eglimatikotita.gr/2011/10/blog-post_4324.html για τους γιαλαντζί τεχνικούς αναλυτές δεν δίνω σύνδεσμο για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας)
 
Ένα λοιπόν έχω να σας πω καλοί μου φίλοι:  ΜΗΝ ΤΣΙΜΠΑΤΕ!  Σας λένε για 1000;  Στις 940 να λέτε γεια χαρά.  Σας καταλάβανε και το πήγαν 1100;  Μην το κυνηγάτε!  Είστε μικροί κι ανύπαρκτοι κι είναι μεγάλοι και με κεφάλαια.  Διαβάζετε τους τζίρους.  Οι ροές του χρήματος είναι το κλειδί.  Σας λένε για ανακεφαλαιοποιήσεις ενώ οι τράπεζες ανεβαίνουν;  Κάτι παίζει.  Σας λένε για διπλούς πάτους και άλλες αηδίες;  Γειώστε τους! 
 
Η αγορά μας είναι πολύ στεγνή ακόμη, ώστε να γίνουν διανομές κι όλοι θέλουν ακριβώς αυτό.  Ηλίθιους που θα τους φορτώσουν όσους τίτλους αγοράστηκαν χθες και πριν ένα μήνα.  Δεν είναι κακό να είναι κανείς ηλίθιος μερικές φορές.  Αυτή τη φορά όμως δεν επιτρέπεται να είμαστε εμείς.  Ας είναι όσοι διαβάζουν γραμμούλες.
 
 Ρίξτε επίσης μια ματιά και σε αυτό:  http://www.thelocal.ch/page/view/more-greek-firms-eye-low-tax-switzerland

 

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Επαγγελματίες των Αγορών

 
 
Όσοι βρίσκεστε εδώ, φαντάζομαι γνωρίζετε ποιος είμαι.  Και υποθέτω, ακριβώς επειδή γνωρίζετε το ποιόν μου, ξέρετε και τι να περιμένετε.  Το να έρθει λοιπόν κάποιος εδώ και να ζητήσει επενδυτικές συμβουλές, νουθεσίες, ή χρηματοοικονομική ανάλυση είναι πέρα από δείγμα κακής αντίληψης και καθαρό χάσιμο χρόνου.
 
Θα περίμενε κανείς από όσους ζουν από τις αγορές, είτε αυτοί είναι χρηματιστηριακοί δημοσιογράφοι, σύμβουλοι, διαμεσολαβητές, ή απλώς παίκτες, να έχουν μεγαλύτερη αντίληψη από τον μέσο όρο.  Επαγωγικώς πάντοτε.  Διότι σκεφτομαι, για να βιοπορίζεσαι από κάτι τόσο ασταθές, απρόβλεπτο, σκληρό και αμείλικτο όπως είναι τα χρηματιστήρια, πέντε δράμια μυαλό θα τα έχεις στο κεφάλι σου. 
 
Τι συμβαίνει λοιπόν όταν η αντίληψή σου δεν επαρκεί για αυτό το οποίο σου προσφέρει τα προς το ζην;
 
Καταρχάς, προσποιείσαι!  Προσποιείσαι πως είσαι επαρκής στο χώρο σου (ενώ δεν είσαι), οξυδερκής στις αναλύσεις σου (ενώ απέχεις πολλάκις) και ακριβής στις προβλέψεις σου (καμμία σχέση). Παράδειγμα:  Λέγεις ή γράφεις διάφορες καυχησιές όπως "ο τάδε με συνεχάρη", "ο δείνα μου δήλωσε πως είμαι ο καλύτερος" ή "βγήκα πρώτος στο διαγωνισμό κεντήματος με stochastics".
 
Προσεταιρίζεσαι άλλους, υιοθετώντας τη δική τους αντίληψη ως δική σου.  Aυτό σου προσδίδει κύρος το οποίο στερείσαι και προσωπική αξία την οποία δεν διαθέτεις.  Για παράδειγμα:  Φροντίζεις να έχεις σπουδαίους ανθρώπους δίπλα σου, ως συνεργάτες, φίλους ή αναγνώστες προκειμένου να δέχεσαι μια συνεχή ροή γνώσης και εμπειρίας.  Αυτή τη γνώση, στη συνέχεια παρουσιάζεις στους αδαείς ως προσωπική σοφία.
 
Φροντίζεις να δείχνεις πρόθυμος, χρήσιμος και καλωσυνάτος.  Ενίοτε γίνεσαι κόλακας ουτοσώστε το έλλειμα προστιθέμενης αξίας που σε χαρακτηρίζει να αμβλύνεται, άνθρωποι να προστρέχουν σε σένα επειδή τους εξυπηρετείς, τους χαίδεύεις και τους κάνεις να αισθάνονται όμορφοι και σπουδαίοι, παραβλέποντας βεβαίως πως η πραγματική προστιθέμενη αξία του επαγγελματία των αγορών είναι να σου βγάζει χρήματα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όχι να πίνετε μπύρες, λέγοντας ιστορίες του '99.
 
Εμφανίζεσαι πάντοτε μετριοπαθής, ουδέτερος και χωρίς σθεναρή άποψη για το ο,τιδήποτε ώστε να έχεις την ευχέρεια να εκτρέψεις τις κριτικές που δέχεσαι ως απαράδεκτες και καυστικές, μη σου πω κακεντρεχείς.  Αυτή η τακτική έχει υιοθετηθεί από όλους τους δημοσιογράφους των χρηματιστηριακών εντύπων σε βαθμό που σήμερα υπάρχει η "σχολή Μαυρίδη".  Θα δώσω κι εδώ παράδειγμα:  Ο αναλυτής/σχολιαστής/δημοσιογράφος πιστεύει πως το deal ETE-EΥΡΩΒ είναι η πανάκεια της αγοράς για το επόμενο δίμηνο.  Αν ήταν κάποιος άξιος, έντιμος και σωστός αναλυτής θα έγραφε ακριβώς αυτό που πιστεύει, δεχόμενος στη συνέχεια όλες τις κριτικές από σορταρισμένους, πονεμένους, δύσπιστους και αντιθετικούς παίκτες.  Ο αναλυτής μας όμως δεν θέλει κριτική διότι του είναι εξαιρετικά δύσκολο να τεκμηριώσει την άποψή του.  Τι θα απαντήσει σε εκείνον που θα του πει πως αυτή η συγχώνευση δεν ωφελεί την ΕΤΕ, παρά μόνο τον Λάτση, ο οποίος σαν άξιος συνεχιστής της τακτικής Φίξ/Καρέλα/Κεφάλα/Λαδόπουλου/Σκαλιστήρη φορτώνει το δημόσιο με μια ακόμη προβληματική επιχείρηση;  Προφανώς τίποτε, διότι δεν έχει ούτε το γνωσιακό υπόβαθρο, ούτε την κρίση να το κάνει.  Οπότε, θα κατηγορήσει όλους τους διαφωνούντες ως εμπαθείς, αντιδραστικούς, ενίοτε υπεροπτικούς, οι οποίοι "δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να ασχολούνται με αυτόν."  Αν αναφερόμαστε στον ίδιο τον Μαυρίδη, θα αποκλείσει από το βήμα όλους όσοι δεν επικροτούν όσα γράφει.  Κάποιοι άλλοι κλειδώνουν ιστολόγια, φτιάχνουν κλίκες ή απλώς παραιτούνται και ψάχνουν μια καλύτερη τύχη στα χωράφια της ένδοξης ελληνικής επαρχίας.
 
Τέλος, εξασφαλίζεις ένα άβουλο και υποτελές κοινό το οποίο θα εξαρτάται από σένα για συμβουλές, πληροφορίες και κουβεντούλα και το οποίο θα παραμένει πιστό σε εσένα επειδή ακριβώς του προσφέρεις τζάμπα διασκέδαση και χαζολόϊ.  Πάρτε για παράδειγμα τον Φράπα.  Ο Φράπας δεν σου βγάζει λεφτά, ο Φράπας σε διασκεδάζει.  Αν σου έβγαζε χρήματα ο κάθε Φράπας θα ήταν στέλεχος στη Mellon και θα περνούσες τρεις γραμματείς για να του μιλήσεις 5 λεπτά, όχι να σου πιάσει ψιλοκουβεντούλα στο Twitter για τό pivot της ΔΕΗ. 
 
Συνοψίζοντας, ο σωστός και άξιος επαγγελματίας είναι αψής, εμβόλιμος, καυστικός και ενοχλητικός γιατί έχει τις γνώσεις, την κρίση και τη δύνατότητα να είναι.  Ο άξιος επαγγελματίας μπορεί να αντικρούσει οιαδήποτε αντίθετη άποψη με επιχειρήματα και δεν διστάζει να χτυπηθεί με άλλους επαγγελματίες εκεί που πραγματικά μετράει.  Στο dojo των αγορών.  Στο χρήμα που μπαίνει στην τσέπη στο τέλος της περιόδου.  Ο άξιος επαγγελματίας δεν γλύφει το κοινό του γιατί ξέρει πως εκείνο που έχει σημασία είναι οι αποδόσεις, όχι οι κολακείες.  Ο καταρτισμένος επαγγελματίας δίνει βάση στην ουσία των επιχειρημάτων, όχι στον τρόπο που αυτά είναι διατυπωμένα.  Καταλήγοντας, ο καλός ο διαφανής, ο γνώστης, ο σπουδαίος έχει το θάρρος να γράψει:  "Αγόρασα αυτό και θα το πουλήσω τότε, αν και εφόσον πληρωθούν οι ακόλουθες προϋποθέσεις.  Το αγόρασα γιατί το πιστεύω γι αυτούς τους λόγους τους και έχω το θάρρος να γνωστοποιήσω αν θα μου βγει η κίνηση ή όχι."  Γιατί ο κιμπάρης ο επαγγελματίας είναι άντρας.  Έχει ανοικτό ιστολόγιο, γνωστούς αναγνώστες, πρόσωπο στην χρηματιστηριακή κοινωνία, φήμη να υπερασπιστεί και ιστορία.  Δεν κρίνεται από τις "καλησπέρες του" και τα "ευχαριστώ του".  

 

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Φοροδιαφυγή

 
 
Ξεύρεις την χώραν που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα
που κοκκινίζ’ η σταφυλή
και θάλλει η ελαία;
– Ω! δεν την αγνοεί κανείς,
είναι η γη η ελληνίς.
 
 
Την προηγούμενη Δευτέρα διάβασα στο αστυνομικό δελτίο πως "συνεργάτης του Γιάννη Πάριου έπεσε θύμα ληστείας".  Στην αρχή η είδηση αναπαράχθηκε από τα κουτσομπολίστικα χρονικά ως "θύμα ληστείας ο Πάριος", στη συνέχεια ωστόσο ο ίδιος ο Πάριος έμεινε εκτός της σκηνής της ληστείας που είχε λεία -ως ακούστηκε-, την είσπραξη από την συναυλία του, την  προηγούμενη ημέρα στα Ιωάννινα.   Η είδηση εδώ: (http://www.madata.gr/diafora/showbiz/225206.html
 
Στα απογευματινά δελτία, η είδηση εμπλουτίστηκε με εικόνες από την οικία του Πάριου στη Βούλα, διάφορα πλάνα αρχείου και φωτογραφίες του δημοφιλούς αοιδού.  Σαράντα χιλιάδες ευρώ είπαν πως ήταν η λεία, οι εμπλεκόμενοι όμως δεν εμφανίστηκαν για δηλώσεις.  Αίφνης ανέκυψαν τα εξής ερωτήματα:
 
  1. Ο κύριος Πάριος στερείται τραπεζικού λογαριασμού;
  2. Δεν όφειλε να γίνει εφαρμογή του νόμου 3842/10 αρ. 25 όπου: για την απόδειξη της συναλλαγής από το λή­πτη φορολογικού στοιχείου που αφορά αγορά αγαθών ή λήψη υπηρεσιών αξίας τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ και άνω απαιτείται η τμηματική ή ολική εξόφληση να γίνεται μέσω τραπεζικού λογαριασμού ή με επιταγή έκδοσης του λήπτη του στοιχείου";
  3. Υπάρχει κάποιος λόγος ανώτερης βίας που να υπαγορεύει την πληρωμή του κ. Πάριου με μετρητά και μάλιστα σε μια διαδρομή από τα Ιωάννινα στην Αθήνα; 
 
Φαντάζομαι πως ο "συνεργάτης" μάλλον δεν είχε απάντηση στα ανωτέρω ερωτήματα γι αυτό και δεν τον είδαμε πουθενά να καταγγέλει προσωπικώς τη ληστεία εις βάρος του.  Γιατί όπως και να το κάνεις, σαράντα χιλιάρικα είναι αρκετά λεφτά για να τα κάνεις γαργάρα...
 
 
Και γύρω καραβάκια
στη θάλασσ’ αρμενίζουν
σαν άσπρα προβατάκια
που βόσκοντας γυρίζουν
με χαρωπά πηδήματα
στους κάμπους όλη μέρα,
κι έχουν βοσκή τα κύματα,
βοσκό τους τον αέρα.
 
 
Την ίδια μέρα έτερη είδηση αποκάλυψε πως Ρώσσος -παρακαλώ- επιχειρηματίας προσέφερε ρούχα αξίας €37,500 στην εγχώρια καλλονή Δήμητρα Αλεξανδράκη ως δώρο.  (Η ιστορία εδώ:  http://www.protothema.gr/life-style/Gossip/article/?aid=225094)  Ξανά τα υπέροχα πλάνα από την παραλία της Ψαρρούς όπου η αιθέρια Δήμητρα εξέδραμε, και εκ παραλλήλου, κοντινές λήψεις στους σφριγιλούς της γλουτούς. Πέραν όμως του ηθικού του θέματος, δηλαδή κατά πόσον ένας 40χρονος εκ Ρωσσίας θαυμαστής δύναται να κάνει τέτοιας αξίας προσφορά σε ένα τίμιο κορίτσι όπως η Δήμητρα, η ένστασή μου ήταν στην φωτογραφία της επίμαχης "νόμιμης απόδειξης" που εμφανίζεται πλάϊ στην είδηση.  Αυθόρμητα πάλι τα ερωτήματα:
 
  1. Έκδόθηκε από την επιχείρηση συγκεντρωτική απόδειξη για τέτοιο ποσό χωρίς επί μέρους ανάλυση αγαθών; 
  2. Ο λήπτης των αγαθών πλήρωσε ΜΕΤΡΗΤΑ;
  3. Ουδείς των εμπλεκομένων γνωρίζει τις συστάσεις για την καταπολέμηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες όπου ας πούμε όταν κάποιος άγνωστος (Ρώσσος εν προκειμένοις) κάνει μια ασυνήθιστα μεγάλη συναλλαγή πληρώνοντας μετρητά οφείλουν να ελέγχουν την ταυτότητα του, ενδεχομένως και την προέλευση των χρημάτων διότι ενέχονται υπόνοιες για ΞΕΠΛΥΜΑ ΜΑΥΡΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ;
Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, εάν το ΣΔΟΕ αυτεπάγγελτα ερευνήσει μόνο αυτές τις δύο περιπτώσεις, θα προκύψουν πρόστιμα περί τις 50,000€ για τις δύο επιχειρήσεις, την διοργανώτρια της συναυλίας του κ. Πάριου και της Luisa Boutique στη Μύκονο. 
 
Κι αν πάλι ισχυριστεί κάποιος πως η απόδειξη των 37,500€ δεν εγείρει ενδείξεις εικονικότητας τον προκαλώ εδώ να παραθέσει τα επιχειρήματα του.
 
Στο μεταξύ ας διασκεδάσουμε με ενσταντανέ από τις διαψεύσεις του κ. Κούγια στην επιχειρούμενη εμπλοκή του σε παράνομο στοίχημα:
 
"Δεν γνωρίζω να χειρίζομαι ηλεκτρονικό υπολογιστή, δεν έχω μπει ποτέ στο Ιντερνετ, δεν έχω σχέση με το facebook ή κάτι άλλο σχετικό και δίνω αγώνα να κάνουν και τα παιδιά μου το ίδιο".  (http://www.express.gr/news/sports/644836oz_20120929644836.php3)
 
Δεν είναι υπέροχο με πόση παρησσία ένας κολοσσός της μαχόμενης δικηγορίας παραδέχεται άγνοια περί της κοινωνίας της πληροφορίας και μάλιστα νουθετεί και τα τέκνα του με τις ίδιες αρχές;  Υποθέτω πως τα φημισμένα του εξώδικα τα γράφει σε γραφομηχανή Olympia με καρμπόν ανάμεσα στα φύλλα.  Όταν δε, αναζητεί νομολογία για τις υποθέσεις του δεν ανατρέχει σε διαδικτυακές νομικές βιβλιοθήκες αλλά ξεσκονίζει τους τόμους του "Νομικού Βήματος", πιάνει τον κονδυλοφόρο και σημειώνει σε στυπόχαρτο.
 
Ευτυχείτε.
 
 


Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Stratego


H αρχή της ινδίκτου είναι για μένα η εποχή που χαράσσω την επενδυτική στρατηγική μου.  Και συνήθως η στρατηγική της αρχής της ινδίκτου παραμένει αμετάβλητη εκτός απροόπτου επί μακρόν.  Το να χαράξει κάποιος πορεία βέβαια, με τόσα αντιφατικά γεγονότα να λαμβάνουν χώρα ταυτοχρόνως, είναι κάπως δύσκολο.  Για να ακριβολογήσω όμως, τα γεγονότα τα ίδια δεν είναι καθόλου αντιφατικά, η σχέση αιτιατού/αποτελέσματος είναι.
 
Οι ΗΠΑ έχουν σε λίγες εβδομάδες εκλογές.  Αυτό επίσης, θέτει εμπόδια σε τάσεις που θα είχαν εκδηλωθεί ήδη.  Για παράδειγμα μια εκτεταμένη σύραξη στη Συρία.  Ο σπουδαιότερος ανασταλτικός παράγοντας για μια "ρύθμιση" στην περιοχή, που θα περιλαμβάνει τη Συρία και το Ιράν είναι οι αμερικανικές εκλογές.  Οι μηχανισμοί ρύθμισης της αγοράς του πετρελαίου με εντολές άνωθεν, βέβαια είναι παρόντες.
 
Υπάρχουν ένας σωρό λόγοι για τους οποίους η τιμή του πετρελαίου θα έπρεπε σήμερα να βρίσκεται τουλάχιστον 20% υψηλότερα, (γεωπολιτική αστάθεια, ισοτιμία δολαρίου, οικονομική συγκυρία) αλλά μόνον ένας που η τιμή κρατιέται κάτω από τα $100:  Η επιθυμία του αμερικανικού επιτελείου να εκμηδενίσει πληθωριστικές πιέσεις από οπουδήποτε κι αν προέρχονται.  Το αυτό συμβαίνει και στο έτερο αγαπημένο μου εμπόρευμα:
 

Τι θέλει να πει ο ποιητής εδώ;  Όσο οι αγορές εδρεύουν εντός αμερικανικού εδάφους, οι τιμές είναι εκφρασμένες σε δολάρια και οι συναλλασσόμενοι ως επί το πλείστον ελέγχονται από την CFTC ελαχιστοποίηση της μεταβλητότητας και ο ασφυκτικός έλεγχος του εύρους της τιμής είναι δεδομένος.  Μιλώντας για μεταβλητότητα, δεν μπορώ να παραλείψω ένα παράδοξο της εποχής μας:
 

Είναι τέτοια η χρηματοοικονομική ηρεμία της περιόδου που να δικαιολογεί δείκτη μεταβλητότητας στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας πενταετίας;  Ή μήπως αυτό να οφείλεται στην εξαιρετική κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας ίσως;  Ας θυμηθούμε κι αυτό:
 

Σίγουρα υπάρχουν εξηγήσεις για όλα τα ανωτέρω.  Και πιθανότατα όσοι εκ των αναγνωστών είναι επί μακρόν εμπλεκόμενοι στα των αγορών θα έχουν διαβάσει σωρεία αναλύσεων επί παντός επιστητού.  Σήμερα όμως δεν έχω σκοπό να αναλύσω κάτι, αλλά μάλλον να δώσω ένα ερέθισμα για σκέψη.  Γι αυτό θα παραθέσω μόνο τα δεδομένα:
 
  • Στις αγορές πλέον, πουθενά στον πλανήτη δεν υπάρχει μαρίδα.
  • Το παιχνίδι παίζεται με λίγοτερους από 100 παίκτες, όλοι εκ των οποίων υποτάσσονται στις γενικές εντολές των οικονομικών επιτελείων ελαχίστων κυβερνήσεων.
  • Αν οι ΗΠΑ συγκεκριμένα, θελήσουν το πετρέλαιο στα $80, τον χρυσό στα $1600 και τον S&P στις 1800 έχουν τρόπο να το επιτύχουν, γιατί απλούστατα κανείς δεν μπορεί να τους εμποδίσει.
  • Κινέζοι, Ρώσσοι, Ιάπωνες και Ευρωπαίοι είτε είναι πολύ λίγοι είτε έχουν σημαντικά δικά τους προβλήματα, ώστε να αναμετρηθούν στον οικονομικό στίβο με τους Αμερικανούς.
  • Όσο αυτό συμβαίνει, το κλειδί για μακροπρόθεσμη στρατηγική είναι μια μαντεψιά στις επιθυμίες των ΗΠΑ. 
  • Το μόνο που μπορεί ένας ιδιώτης να ευχηθεί είναι να βγάλει κάποια κέρδη από το trading, καθώς η πτώση της μεταβλητότητας απαγορεύει ο,τιδήποτε άλλο.
  • Ο ιδιώτης μπορεί επίσης να κάνει το σταυρό του να συμβεί ένα εξωτερικό, απόσμενο γεγονός που να τινάξει όλον το σχεδιασμό των ΗΠΑ στον αέρα.
  • Με βάση την εμπειρία μου, τέτοια γεγονότα θα μπορούσαν να είναι εισβολή εξωγήϊνων, ρίψη ατομικής βόμβας στο Ισραήλ με θύματα, θέατρο πολέμου με πρωταγωνιστή την Κίνα, πτώση μετεωρίτη με συνέπειες στο παγκόσμιο κλίμα.
  • Ευτυχώς υπάρχουν πλέον πολλά προϊόντα για να κερδοσκοπήσει κανείς στις αγορές βραχυπρόθεσμα, όπου και το παιχνίδι που ενδιαφέρει τους μικρούς.  Από ETF, ως Binary Options, το μεροκάματο μπορεί να βγαίνει.
  • Σοβαρά χρήματα όμως είναι απίθανο να δούμε, επειδή ακριβώς είμαστε πολύ μικροί και οι πραγματικές ευκαιρείες δεν είναι προσβάσιμες για μας.
  • Πόσοι ας πούμε εξ ημών, μπορούν να ταξιδέψουν στη Μογγολία, προκειμένου να επενδύσουν σε τοπικές επιχειρήσεις, ή να αγοράσουν εκτάσεις στον Καναδά για μελλοντική καλλιέργεια;
Ως εκ τούτου, μελετήστε τα γραφήματα που έχω αναρτήσει.  Έχουν πολλά να πουν.
 
 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Reichskristallnacht



Η έκλαμψη που προκαλεί η ηλικίακη πείρα στην επενδυτική συμπεριφορά είναι ακαριαία και όχι γραμμική.  Για χρόνια, ο άπειρος φυτοζωεί επαναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη, αγνοώντας τα ίδια σημαντικά γεγονότα, καταλήγοντας να σκέφτεται με τον ίδιο λανθασμένο τρόπο, ώσπου μια μέρα, σαν από επιφοίτηση, τα πάντα ξεκαθαρίζουν και ο ημιμαθής του χθες μεταλλάσεται στον γνώστη του σήμερα.  Ισοδύναμη με έκρηξη βαθειά κοιμώμενου ηφαιστείου, η αλλαγή στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας από την πλευρά του παίκτη/επενδυτή, ταυτίζεται με το βουδιστικό Nembutsu, έπειτα από ώρες και ώρες αέναης επανάληψης.
 
Μια ανάλογη στιγμή βίωσα αυτήν την χρονιά.  Επί σειρά ετών είχα τα πάνω μου, τα κάτω μου, ώρες δύσκολες, άλλες χαρούμενες, δίεκρινα ωστόσο τη ζωή σύμφωνα με το τι μου είχαν μάθει, τι μου είχαν διδάξει, όσο κι αν ανέλυα την πραγματικότητα, ή τέλος πάντων αυτό που νόμιζα για πραγματικότητα πάντοτε κατέληγα σε ελλειπή συμπεράσματα. 
 
Είναι σαν να σε έχουν πείσει πως η πορεία για να μεταβείς από το ένα σημείο στο άλλο είναι πάνω στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, απλώς επειδή κάποιοι, κάποτε και για κάποιο λόγο αποφάσισαν να χαράξουν εκείνη τη διαδρομή.  Όμως εσύ σήμερα, μπορείς να ακολουθήσεις την δική σου πορεία, να παρακάμψεις την πεπατημένη, να κοντοσταθείς αν το θελήσεις κι αυτή είναι η συμβολή της πείρας στην αντίληψη.  Σε μεταφέρει από την κατάσταση "πράττω όπως μου έμαθαν" στο ορθό "πράττω όπως γνωρίζω".
 
Η διαφορά είναι αβυσσαλέα.
 
Ξύπνησα λοιπόν ένας διαφορετικός άνθρωπος.  Και πλέον δρω εκ πείρας.  Αποτέλεσμα αυτού ήταν και η απόπειρα αποστασιοποίησης από τα πρότερα.  Δεν ήθελα να έχω καμιά σχέση με τον άνθρωπο που μέχρι χθες ήταν ο εαυτός μου.  Έκλεισα λογαριασμούς.  Σταμάτησα τις περισσότερες συναλλαγές.  Απεμπόλησα τους λιγοστούς συμβουλευόμενους που είχαν απομείνει.  Αποφάσισα να συναλλάσσομαι στις αγορές όταν εγώ θέλω κι όχι εκ συνθήκης.  Έκανα μια κερδοσκοπική συναλλαγή μόνο στην αρχή του καλοκαιριού.  Καθάρισα για όλη την περίοδο.  Οι τακτικές συναλλαγές βοηθούν μόνο τους brokers.  Οι γνώστες οφείλουν να συναλλάσονται μόνο όταν οι πιθανότητες είναι ευνοϊκές για εκείνους. 

Ξεχάστηκα όμως.

Το θέμα μου σήμερα δεν είναι το trading, αλλά η επισκόπηση της πραγματικότητας.  Της πραγματικότητας που αλλιώς παρουσιάζεται, αλλιώς γίνεται αντιληπτή κι αλλιώς τελικώς είναι.  Το ότι τα μέσα βρίθουν γεγονότων αλλά στερούνται ουσίας είναι πασίγνωστο.  Τόσο πασίγνωστο που αναρωτιέμαι γιατί κανείς δεν αντιδρά.  Να είναι τέτοια η καταστολή των μαζών που τόσο έντεχνα αποτρέπει τις αντιδράσεις;  Να έχουν όντως περιπέσει οι κοινωνίες σε αφασία;  Πριν κάποιους μήνες δημοσιεύτηκε η ΠΟΛ 1077 (http://www.taxheaven.gr/laws/circular/view/id/13761).  Η συγκεκριμένη διάταξη αποτελεί το πρώτο βήμα για τον ολοκληρωτικό έλεγχο των μαζών.  Μέσω αυτής, το ελληνικό δημόσιο καταγράφει όλη τη συμπεριφορά των εν Ελλάδι φορολογούμενων.  Καταθέσεις, επενδύσεις, δάνεια, μεταφορές κεφαλαίων, αλλά και καταναλώσεις ενέργειας, λογαριασμοί τηλεφωνίας, ασφαλιστικές εισφορές, νοσήλεια, χειρουργεία, εξετάσεις, υπόλοιπα πιστωτικών καρτών, ολόκληρο το φάσμα συναλλαγών του πολίτη θα αποστέλλεται στη ΓΓΠΣ όπου θα συλλέγεται και θα επεξεργάζεται, τάχα μου για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.  Όταν δημοσιεύτηκε η εν λόγω ΠΟΛ, διάβασα τις γνωστές θερμοκέφαλες αντιδράσεις, ιστολόγια, οι κλασσικοί ευαισθητοποιημένοι υπερφίαλοι αντέδρασαν.  Κι εγώ αντέδρασα εξίσου. Αλλά δεν έμεινα εκεί.  Απέστειλα ερώτημα προς διερεύνηση στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.  Ξέρετε ποιος άλλος έπραξε κάτι ανάλογο;  ΟΥΔΕΙΣ!  Η πολιτεία λοιπόν, βλέποντας μηδενική κοινωνική αντίδραση, εφάρμοσε την ΠΟΛ και αυτή τη στιγμή που ομιλούμε όλες σας οι συναλλαγές των τελευταίων δύο ετών βρίσκονται στη ΓΓΠΣ προς επεξεργασία.  Η Αρχή βλέποντας μόνο μια καταγγελία -τη δική μου- παραπέμπει το θέμα στην Ολομέλεια, αφ ενός γνωρίζοντας πως το περιεχόμενο της ΠΟΛ 1077 είναι αντισυνταγματικό, αφ ετέρου ενεργώντας ως ανεξάρτητη αρχή μόνο στα χαρτιά, κερδίζει χρόνο και εντυπώσεις.

Ανάλογης βαρύτητας μέτρο είναι η αντικατάσταση των ταυτοτήτων των πολιτών με νέες ηλεκτρονικές.  Οι μόνοι που αντιδρούν είναι οι φίλοι του γέροντα Νεκτάριου Μουλατσιώτη;  Οι υπόλοιποι νομίζουν πως στο τσιπάκι των νέων ταυτοτήτων θα αναγράφονται μόνο τα προσωπικά στοιχεία, όπως και στις υπάρχουσες;  Οποία πλάνη οικτρή!

Στη συνέχεια το 2013, θα σας αποσταλλεί το "περιουσιολόγιο" όπου ως υποδειγματικοί φορολογούμενοι θα αναγράψετε όλη την κινητή σας περιουσία (η ακίνητη είναι ήδη καταγεγραμμένη).  Σε λιγότερο από ένα χρόνο από σήμερα, ο Έλληνας θα έχει απωλέσει κάθε έννοια ιδιωτικότητας της περιουσίας του, μη δυνάμενος να προφυλαχτεί από τις ορέξεις της διοίκησης επ' αυτής και παραδιδόμενος αμαχητί στη νέα τάξη πραγμάτων που παραδόξως αποφάσισε να άρξει την κυριαρχία της σε αυτήν εδώ τη γωνιά του πλανήτη.

Κάποιοι θα σας πουν για συλλαλητήρια, να βγούμε στους δρόμους με κατσαρόλια.  Φευ!  Οι κοινωνικές μάχες του 21ου αιώνα δεν κερδίζονται με πρακτικές του 19ου.  Ως πρώτο βήμα, θα σας συμβούλευα να προσφύγετε κι εσείς στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων με καταγγελία της ΠΟΛ 1077.  (Η ιστοσελίδα της Αρχής εδώ:  http://www.dpa.gr/portal/page?_pageid=33,15048&_dad=portal&_schema=PORTAL).  Στη συνέχεια, μπορείτε να πράξετε όπως εγώ, μπουκώστε το σύστημα κάθε φορά που εκείνο πηγαίνει να σας τσακώσει.  Αλλάζετε τράπεζες, καταστήματα, χειριστές.  Μπερδέψτε τους.  Αν σας ζητούν κάποιο στοιχείο αντιδράστε έντονα.  Οι τράπεζες αρέσκονται να καλύπτονται πίσω από αόριστες οδηγίες της Τ.τ.Ε. Οι οδηγίες αυτές συνήθως απλώς δεν υπάρχουν.  Εκείνο που υπάρχει είναι εσωτερικός κανονισμός της εκάστοτε τράπεζας που εσάς όμως δεν σας δεσμεύει.  Κάθε φορά λοιπόν που σας ζητούν επικαιροποίηση, ΔΕΚΟ, εκκαθαριστικά, πρόσθετα στοιχεία, αιτηθήτε της οδηγίας πίσω από αυτά.  ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!  Όπως τα γραφικά στην κινηματογραφική ταινία "Το 13ο Πάτωμα", οι οδηγίες της Τ.τ.Ε. έξαντλούνται στο "know your customer" και στη ΜiFid.  Και αυτό είναι το μόνο εντυπάκι που πιθανότατα θα λάβετε ως απάντηση στο αίτημα σας για παροχή πληροφοριών περί των περίφημων οδηγιών αυτών.  Ανάλογα πράξτε και στις υπόλοιπες συναλλαγές σας.  Ανταλλάξτε πιστωτικές με τη γυναίκα σας.  Πληρώνετε μέρος των αγορών με μετρητά και μέρος με πιστωτικές.  Μοιράστε τις συναλλαγές σας.  Κοντολογίς, για αρχή, όσο το παιχνίδι είναι χαλαρό ελιχθείτε. 




Και μην ξεχνάτε να αναζητάτε πάντοτε το "γιατί" πίσω από κάθε ενέργεια της διοίκησης.  Είτε αυτή είναι φορολογική, είτε πολιτειακή, είτε οικονομική.  Θα εκπλαγείτε  με το πώς όλα τα "γιατί" κατάλήγουν στο ίδιο "Διότι"!

Θα επανέλθω.

 

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Politically Incorrect

 
 
Στις 15 αυτού του μήνα έστησα μια ψηφοφορία, αναρωτώμενος πόσοι άνθρωποι τελικά με διαβάζουν πραγματικά.  13 άνθρωποι (σημασιολογικός αριθμός) ανταποκρίθηκαν.  Μου ήρθε στο νου μια ατάκα έτερου blogger, ο οποίος κατά δήλωση του έλαβε εκατόν ογδόντα κάτι -δεν θυμάμαι ακριβώς- μηνήματα, στα οποία, κόσμος τον παρότρυνε να συνεχίσει ό,τι έκανε μέχρι τότε.  Μ' αρέσει!  Εγώ δεν έλαβα ούτε ένα.  Ούτε ένα που να μου έλεγε είτε συνέχισε, είτε σταμάτα ανόητε, βαρεθήκαμε.  Θα υιοθετήσω την άποψη πως οι δικοί μου αναγνώστες βρίσκονται σε καταστολή, μήτε με διαβάζουν, μήτε μου γράφουν.
 
Το θέμα σε ένα ιστολόγιο είναι πάντοτε οι αναγνώστες, ας μη γελιόμαστε.  Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να συντάσσει κείμενα μόνο για τον εαυτό του.  Είναι σαν να βάζεις το κοστούμι σου, γραβάτα, στολίδια και αρώματα για να καθήσεις στην κρεβατοκάμαρά σου να δεις τηλεόραση.  Όλως περιέργως ωστόσο, το ιστολόγιο δέχεται 50 επισκέψεις καθημερινώς.  Οι μισές από τις ΗΠΑ.  Θα υιοθετήσω την άποψη πως οφείλονται σε μηχανές αναζήτησης, αντί του συνομοσιολογικού:  "They're watching us".  Τι ψάχνει τώρα μια μηχανή αναζήτησης σε ένα ανενεργό ιστολόγιο, μόνο ο προγραμματιστής της google μπορεί να το γνωρίζει.
 
Δεκατρείς άνθρωποι που λέτε, μου ζήτησαν να συνεχίσω να γράφω, το οποίο μεταφράζεται σε 16% των εγγεγραμένων αναγνωστών.  Αρχικώς οργίστηκα, στην πορεία όμως θυμήθηκα πως κοτζαμάν Χριστός είχε 12 μαθητές όλους κι όλους, ίσως να ήμουν και σε καλύτερη μοίρα.  Ο Χρίστος βέβαια δεν είχε ιστολόγιο, οπότε η σύγκριση μάλλον δεν είναι λογικά σωστή. 
 
Είναι πολλές φορές που συλλογίζομαι τι κοινό μπορεί να έχω εγώ με σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές τώρα.  Όλοι κατά βάθος επιθυμούμε να βρούμε συντρόφους, ακόλουθους, υποστηρικτές, οπαδούς στη ζωή μας, όλα όμως τα παραδείγματα που έχω από την ιστορία και την κοινωνιολογία αναφέρονται απλώς σε ταύτιση συμφερόντων και οχι χαρακτήρα, συνηθειών ή ιδεολογίας, με την έννοια αυτή αν γράφω πράγματα που για σας έχουν προστιθέμενη αξία τα διαβάζετε, διαφορετικά όχι.  Στοιχηματίζω ας πούμε, πως εάν αύριο άρχιζα να γράφω επενδυτικές κινήσεις, tips και μακροπρόθεσμους στόχους θα γινόμασταν όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα, ενώ από την άλλη, ένα αφιέρωμα στις ελεγείες των Βαβυλωνίων θα με αποστερούσε και από αυτούς τους 13 πιστούς. 
 
Εκτός όμως από αυτούς τους 13, εμφανίστηκε και ο "γνωστός-άγνωστος troller", ο οποίος διαφωνεί μονίμως.  Δεν είναι συναρπαστικό που οπουδήποτε, οπωσδήποτε εμφανίζεται ένας καραγκιόζης δηλώνοντας την αποστροφή του;  Κάτι ανάλογο του τρελού που υπάρχει σε κάθε πολυκατοικία.  Ή του αντιρρησία της γενικής συνέλευσης που θα λάβει τον λόγο για να πει τη μαλακία του, συνήθως άσχετη με το θέμα συζήτησης.  
 
Ακούστε λοιπόν πως έχει το πράγμα:  Δεν είμαι τόσο τενεκές, ώστε να βάζω alert στη 1 το πρωί για να γράψω σχόλιο στη στήλη του Μαυρίδη προκειμένου να σας κάνω να διαβάζετε όσα έχω στο μυαλό μου.  Δεν είμαι ούτε τόσο γλοιώδης, ώστε να προσεταιρίζομαι άτομα τύπου frapezitis, για χάρην της δημοσιότητας.  Θαρρώ όσοι από σας με διαβάζετε ανελλιπώς, θα έχετε καταλάβει τι τύπος είμαι, αν και αισθάνομαι πως αυτό που καταλάβατε ίσως να μην πρέπει να το μάθω.  Επιπροσθέτως, ποτέ δεν γράφω on demand, το σιχαίνομαι, είναι σαν να υπηρετώ τους αναγνώστες μου, κι αυτή είναι μια σχέση που αρμόζει στον Βγενόπουλο, όχι σε μένα.
 
Η τελευταία ανάρτηση εδώ ήταν οι "Τίτλοι Τέλους", ένα αποχαιρετιστήριο κείμενο για την διαδικτυακή παρέα που κάναμε όλον αυτόν τον καιρό.  Καθ' όλο το καλοκαίρι όμως, διάφορες σκέψεις κυκλοφορούσαν στο νου μου.  Σκέψεις παρακινούμενες από απορίες όπως:  "Γιατί το Bloomberg μας λέει πως το 13F του Soros και Paulson δείχνουν αύξηση της θέσης των στο χρυσό, ενώ η προηγούμενη φορά που μάθαμε πως ο Soros αγοράζει ήταν το 2010 με την τιμή του μετάλλου στα $1200;"  Ή "γιατί ο τιτανοτεράστιος Μαρίνης βγήκε πωλητής στον S&P, όταν ακόμη γελάνε στις παρυφές του capital με τις θέσεις του στο βαμβάκι;"   Ή ακόμα:  "Γιατί κανείς δεν θέλει να τα βάλει με το peg του ΕURxCHF στο 1.20;" 
 
Σε αντίθεση με πολλούς που διατηρούν διδικτυακές επαφές με το ευρύ κοινό, τα δικά μου κίνητρα είναι μάλλον προσωπικά παρά επαγγελματικά.  Δεν θέλω δηλαδή να πιάσω πελάτη κανέναν σας, ούτε να σας χρησιμοποιήσω ως μελλοντική πηγή εισοδήματος όπως πλείστοι άλλοι που επιχειρούν ανοίγματα όπως "κάντε μας like στο FB" και "στείλτε τη φόρμα και θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί σας."  Εγώ δεν θέλω ούτε like στο Facebook, ούτε πελατάκια για προμήθειες.  Αυτά τα κάναμε 15 χρόνια πριν που είχε και νόημα.  Οπότε;
 
Ναι καρντάσια, υπάρχει κάτι που θέλω:  Θέλω επικοινωνία και απόψεις.  Στοχασμό.  Ιδέες.  Νόηση.  Θέλω τα κείμενα μου να είναι ερέθισμα για έρευνα.  Αν, λόγου χάρη γράψω πως επί δύο μήνες στη Σιβηρία έκαιγαν 78 φωτιές και οι Ρώσσοι δεν έκαναν το παραμικρό να τις σβήσουν, να ψάξουμε όλοι μαζί να βρούμε το γιατί.  Είναι γιατί θέλουν βοσκοτόπια;  Είναι επειδή θα συμβάλλουν στη δημιουργία εκτάσεων καλλιέργειας σιταριού;  Είναι απλώς θέμα ελλειπών μέσων κατάσβεσης;  Θα μου πείτε τώρα, "κι εμάς τι μας νοιάζουν οι εκτάσεις στη Σιβηρία;"  Και θα σας απαντήσω:  "Αν του χρόνου προστεθούν 485,000 εκτάρια καλλιεργήσιμη γη, θα επηρεάσει την τιμή του σιταριού".  Κι αυτό μεταφράζεται σε χρήμα.  Χρήμα το οποίο θα πάει στις τσέπες του έξυπνου.  
 
Θεωρώ πως το μοναδικό ανθρώπινο ελάττωμα που δεν μπορώ να υπομείνω είναι η βλακεία.  Η βλακεία είναι πηγή γιγάντιας δυστυχίας στην πορεία του ανθρωπίνου γένους, από τους θεανθρώπους Φαραώ μέχρι το "Ιράκ που είναι επικίνδυνο επειδή τάχα μου έχει όπλα  μαζικής καταστροφής" αδαείς, αμαθείς αλλά κυρίως βλάκες υποφέρουν τα πάνδεινα, ενίοτε τα προκαλούν και στους συνανθρώπους των.   Διευκρινίζω λοιπόν πως θέση για έναν βλάκα εδώ δεν υπάρχει.  
 
Συνοψίζοντας λοιπόν,  μπορούμε όλοι μαζί, εσείς κι εγώ να κάνουμε κάτι καλό εδώ, εξ ου και το κάλεσμα στο αναγνωστικό κοινό.  Κι ετσι φαντάζομαι το μέλλον αυτού του ιστολογίου.  Ιστοριούλες, χαβαλέ, τραγουδάκια και εξυπνάδες θα τις δρομολογήσω στο Tumblr, FΒ και Twitter αντίστοιχα.
 
Ευτυχείτε.   

 

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Τίτλοι Τέλους

7.92 x 57 Mauser, 2/1917, φτιαγμένη στο Polte του Mαγδεμβούργου από κράμα 67% μπρούντζου πάνω στο σημείο που ρίχτηκε (αεροφωτογραφία του 1960)

Θυμάμαι, όταν ξεκίνησα να γράφω.  Θυμάμαι μια ζωή που φαινόταν καλή και αξιοπρεπής.  Σκέφτομαι τα προβλήματα του τότε.  Γιατί ο κυρ Μανώλης δεν μου έκανε καλύτερη τιμή για το υπόσκαφο.  Σκέφτομαι το μέλλον του παρελθόντος, γλυκό και όμορφο.

Τι έμεινε από εκείνα τα όνειρα και τις σκέψεις;

Αυτό το ιστολόγιο δημιουργήθηκε ως μια ανάγκη κοινοποίησης κάποιων ιδεών, αποτέλεσμα ενός αισχρού αποκλεισμού από το βήμα του Capital.  Στην πορεία, τα ιστολόγια, όπως και οι αποκλεισμοί, έγιναν μοδα, πύλες φτιάχτηκαν, το Mantri, μετά το Marketzone. 

Έκτοτε συνέβησαν πολλά.  Το σπουδαιότερο από αυτά ήταν πως ρήμαξε η χώρα.  Η Ελλάδα του 2012 δεν έχει καμμία, μα καμμία σχέση με την Ελλάδα του 2008. 

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο:
"Δεν τυφλώττω, Κύριοι, προς την εικόνα, η οποία παρίσταται ενώπιόν μου. Ό,τι εφοβούμην, καταλείπων την αρχήν τον Σεπτέμβριον του 1915, ατυχώς συντελέσθη. Η Ελλάς του 1917 δεν ομοιάζει ουδέ πόρρωθεν προς την Ελλάδα του 1915, την οποίαν τους παρεδώσαμεν τότε. …Η Ελλάς του 1917 ούτε εδαφικώς, ούτε ψυχικώς, ούτε οικονομικώς, ούτε στρατιωτικώς, ούτε πολιτικώς ομοιάζει προς την Ελλάδα του 1915. Και όμως … η αισιοδοξία μου δεν με απολείπει..."

Αυτά είπε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Ιούνιο του 1917.  Πως μου ήρθε τώρα ο Ελευθέριος...  Τις προάλλες όπως έσκαβα στον κήπο μου, βρήκα ένα αντικείμενο που εξαρχής μου φάνηκε για κομμένο καλώδιο.  Εκείνο  όμως το άσπρο σε μέγεθος μικρού δάχτυλου πραγματάκι, ήταν στην πραγματικότητα ένας μπρούτζινος κάλυκας 7,92Χ57 Mauser οξειδωμένος τόσο, που φαινόταν άσπρος.  Και βρισκόταν εκεί 95 χρόνια!
Εδώ και μία εβδομάδα, ψάχνω όπου μπορώ για αυτό το περιστατικό.  Ποιος πυροβόλησε στον κήπο μου πριν 95 χρόνια, αλλά το κυριώτερο, ποιος έφαγε αυτή τη σφαίρα;  Πού να βρίσκεται ο μίτος αυτής της ιστορίας που σχεδόν έναν αιώνα μετά αποφάσισε να μου αποκαλυφθεί;   

Σταδιακά, πολλά από τα προβλήματα της εποχής δείχνουν ασήμαντα μπροστά στην πιθανότητα να σκοτωθείς από σφαίρα.  Μια σφαίρα έστω κι από τυφέκιο Mauser Gewehr 88 του Τούρκικου στρατού, ακόμη κι αν είναι λάφυρο πολέμου και κρατείται από την φρουρά του Αλέξανδρου του Α΄ των Ελλήνων.  Ο ίδιος ο Αλέξανδρος βέβαια δεν είχε καλύτερο τέλος:





"Μετά βραχείαν αγωνία, καθ΄ ην η Αυτού Μεγαλειότης κατελήφθη υπό σπασμωδικών κινήσεων του προσώπου, εξέπνευσε περί 4ην και 12 λεπτά μετά μεσημβρίαν."  (25/10/1920. Σηψαιμία από δάγκωμα πιθήκου που διατηρούσε ως κατοικίδιο στο Τατόϊ)

Είχα σκοπό να γράψω αυτό το κείμενο ως απάντηση στο σχόλιο του φίλτατου HarrisG που υποσχέθηκε να είναι "όλος μάτια" σε ενδεχόμενη παράθεση από εμένα του σχεδίου των "Μεγάλων Δυνάμεων" (sic) για την Ελλάδα και την Ευρωπαίκή Ολοκλήρωση. Αντ' αυτού θα αναδημοσιεύσω μια μακροσκελή συνέντευξη του Ανδρέα Αθηναίου όπου μέσες-άκρες λέγει, όλα όσα θα έγραφα κι εγώ, ίσως και κανα-δυο περισσότερα:



 Με λίγη υπομονή και προσοχή στα λεγόμενα αυτού του ανθρώπου, πολλά από τα ψευτοδιλλήματα της εποχής δείχνουν τόσο ασήμαντα, όσο κι ένας κάλυκας που ανακαλύπτεται, θαμμένος σε έναν κήπο έπειτα από 95 χρόνια.  

Η τετριμμένη ουσία όμως, είναι πως η ζωή αυτού του ιστολογίου έφτασε στο τέλος της.  Ο κόσμος που ζω πλέον, δεν έχει καμμία σχέση με τον κόσμο που γνώρισα, πόσο μάλλον με τον κόσμο που ονειρεύτηκα.  Οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι, δεν είναι οι άνθρωποι που θα ήθελα να σχετίζονται μαζί μου, η δε πραγματικότητα που διάγω δεν έχει καμμία σχέση με τις έννοιες που υποτίθεται πως πρεσβεύει, ήτοι, την δημοκρατία, τον σεβασμό στον άνθρωπο και τα δικαιώματά του και τις ηθικές αξίες του έθνους.

Ως εκ τούτου, η φανέρωση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, στις μέρες που διανύουμε, πέρα από άκαιρη, μπορεί να αποβεί και ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ για τον συγγραφέα αυτού του ιστολογίου. 

Χάρηκα που όλον αυτόν τον καιρό, εσείς οι αναγνώστες μου, συντροφεύατε τις σκέψεις μου, από το αχανές του νου, μέχρι την σαφή διατύπωσή τους εδώ, και ειλικρινά θα μου λείψετε.

Ίσως κάποια στιγμή, τα πράγματα καλυτερέψουν.  Θα είμαι από τους πρώτους που θα επανέλθουν.
Ευτυχείτε!

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Οργίλος



Είμαι οργισμένος.  Θυμάστε πέρισυ τους "αγανακτισμένους" που τους ξεχάσαμε πριν αλλέκτωρ λαλήσει τρις;  Πολλαπλασιάστε επί 10.  Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου, ό,τι και να διαβάσω, με όποιον και να συνομιλήσω, με ό,τιδήποτε κι αν καταπιαστώ οργίζομαι. 

Οργίζομαι επειδή δεν με σέβονται.  Από τον κάνγκουρα που πετάει τις γόπες του στο πεζοδρόμιο αδιάζοντας το τασάκι, μέχρι τον Τζήμερο κωλοτούμπα που συνασπίζεται με τον Μάνο, σε αυτή τη γαμημένη την κοινωνία αισθάνομαι μια πενιχρή μειοψηφία.

Οργίζομαι επειδή η γνώμη μου δεν λαμβάνεται υπόψη σε κανένα επίπεδο.  Από τη γενική συνέλευση της πολυκατοικίας μέχρι τα έδρανα της βουλής, το τι πιστεύω, το τι θέλω, το τι είναι καλό για μένα περνάει στο ντούκου.

Οργίζομαι επειδή όλοι έχουν βήμα εκτός από εμένα.  Από τις κραγμένες αδελφές, ως τις άπορες κορασίδες, όλοι έχουν στήσει ένα δίκτυο.  Λέει μια παπαριόλα κάποιος;  Τριάντα ιστολόγια, πενήντα βίντεο και διακόσια troll θα βγουν να αναπαράξουν, να σχολιάσουν, να δημιουργήσουν ντόρο.  Γράφω κάτι εγώ;  "Το σχόλιο σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση του ιδιοκτήτη του ιστολογίου."

Αλλά θα το πάρω από την αρχή...

Εν αρχή ήν η παιδεία.  Η οποία είναι ανύπαρκτη.  Oι σύγχρονοι Έλληνες είναι όλοι τους εξέχουσες παρουσίες στα παρατράγουδα.  Άτομα τα οποία δεν τηρούν ούτε τους στοιχειώδεις κανόνες της καλής συμπεριφοράς, βρίζουν, ρεύονται και κλάνουν, δεν χαιρετούν, το "ευχαριστώ" δεν βγαίνει από το στόμα τους, οι ώρες της ημέρας είναι όλες ίδιες γι αυτούς, μπορούν να φωνάζουν στη μία το πρωί να ενοχλούν τηλεφωνόντας στις τρεις το μεσημέρι, να παρκάρουν στα πεζοδρόμια, να αθετούν το λόγο τους, να αντιμετωπίζουν τους ηλικιωμένους ως πεθαμένους, να σου κλέβουν τη σειρά στην ουρά και το πεντόευρω που κατά λάθος σου έπεσε από την τσέπη. 

Μετά ακολουθεί η καλλιέργεια.  Έλληνες που δεν ξέρουν τη γλώσσα τους, δεν ξέρουν να γράφουν, να μιλήσουν και να εκφραστούν.  Τους λες μια τυχαία λέξη, ας πούμε "εκτάριο" και σε κοιτούν με απορία.  Έλληνες που ενώ γνωρίζουν τι δήλωσε ο Valverde προχθές, νομίζουν πως ο Brahms είναι οδηγός αγώνων, ο Mιθριδάτης Hip Hop τραγουδιστής και η Ζήνα, γκόμενα του Ηρακλή.

Και στο τέλος έρχεται η σκέψη.  Το να είναι κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος δεν είναι προνόμιο των λόγιων, ούτε των εκλεκτών.  Οι άνθρωποι οφείλουν να σκέπτονται.  Απούσας της σκέψης, η χειραγώγηση, ο έλεγχος και η υποδούλωση καλωσορίζονται.  Η σκέψη απουσιάζει ακόμη και σε απλούστατες διαδικασίες όπως, "πόσο κάνει 1.56 και 3.43", ενώ η πραγματικά σκεπτόμενη τυρρανική ολιγαρχία φροντίζει ώστε ο Έλληνας να μην διαθέτει για σκέψη ούτε 10' την ημέρα.

Υπάρχει στ' αλήθεια σχέδιο;

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια αναρωτιέμαι γιατί η κοινωνίες των ανθρώπων ακουλουθούν αυτήν την καταστροφική διαδρομή.  Τα ανωτέρω περιγραφόμενα οπωσδήποτε δεν είναι ελληνικό προνόμιο.  Αλλά γιατί;

Ας πούμε γιατί όλα τα κέντρα εξουσίας μεριμνούν ώστε ο σύγχρονος άνθρωπος να μην μένει ούτε με 10 λεπτά ελεύθερα την ημέρα;  Τηλεόραση για τις ελεύθερές ώρες στο σπίτι (βλέπε, μην σκέπτεσαι), ραδιόφωνο για την ώρα που περνάς στο αυτοκίνητο (άκου, μην σκέπτεσαι), δραστηριότητες για μετά τη δουλειά (πήγαινε γυμναστήριο, βγες έξω και πιες), ακόμη και δραστηριότητες στη δουλειά (πάρε το καινούργιο Iphone και παίξε Angry Birds).

Είναι τα ίδια κέντρα που θέλουν τους ανθρώπους αποξενωμένους, φοβισμένους και ημιμαθείς.  Που δεν έχουν πρόβλημα να γεμίζουν οι δρόμοι πουτάνες και εγκληματίες, αλλά αν μαζευτείτε δέκα φίλοι σε μια πλατεία, θα γεμίσει ο τόπος αστυνομικούς πριν περάσουν 15 λεπτά.

Το τι καταστροφολογία έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες δε λέγεται!

Από το "η δραχμή θα είναι η καταστροφή μας", μέχρι το "κοιτάξτε τώρα τι κάνατε με τους Χρυσαυγίτες, θα σας σκοτώσουν όλους."  Δεν θυμάμαι ποτέ περίοδο μεγαλύτερης καταστροφολογίας από τη σημερινή.

Κι αυτά που γράφουν, ως συνήθως δεν είναι η αλήθεια, ούτε καν η μισή. 

Δεν χρειάζεται να διαβάσω τα κείμενα, και μόνο η στατιστική φθάνει. 

Τα ιστολόγια που βρίζουν τον Τσίπρα εκατονταπλασιάστηκαν τις τελευταίες 20 ημέρες.  Τυχαίο;  Τα σενάρια εξόδου από το Ευρώ επίσης εκατονταπλασιάστηκαν.  Ακούω βαθυστόχαστες οικονομικές αναλύσεις, ακόμη κι από άτομα τα οποία το μόνο που γνωρίζουν από οικονομία είναι η διεύθυνση της Τράπεζας της Ελλάδος.  Τυχαίο;

Ας κάνουμε μια μικρή ανάλυση, έτσι βρε αδερφέ να δούμε αν μέσα σε αυτή την πλύση εγκεφάλου μας κόβει λίγο.

Μπορεί η Ελλάδα να ακυρώσει το μνημόνιο;  Ας το πάρουμε ανάποδα.  Αν μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να ακυρώσει το μνημόνιο, θα καλούσαν τότε Σαμαρά, Βενιζέλο και Καρατζαφέρη να υπογράψουν επιστολή;  Ο λόγος που κλήθηκαν να αποστείλουν επιστολή εκείνοι οι τρείς ήταν ακριβώς να διασφαλιστεί η εκτέλεση του μνημονίου.  Άρα, λέω εγώ τώρα, αν μια κυβέρνηση φέρει νόμο, ή ακόμα καλύτερα δημοψήφισμα που ακυρώνει το μνημόνιο, αυτό οφείλει να γίνει απόλυτα σεβαστό από την Ε.Ε.

Ας πούμε τώρα πως ακυρώνεται το μνημόνιο.  Θα μας πετάξουν από το Ευρώ;  Αυτό δεν προβλέπεται.  Θα μπορούσαν όμως να ακυρώσουν το πρόγραμμα βοήθειας.  Και -ω ναι- αυτό τα το κάνουν.  Ας πούμε λοιπόν πως το κάνουν.  Τι θα μπορούσε να κάνει μετά η χώρα;  Να εθνικοποιήσει όλες τις ΔΕΚΟ, τις τράπεζες, τον διεθνή αερολιμένα Ελευθέριο Βενιζέλο, τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης, την Αττική οδό.  Για αρχή βρε αδερφέ.  Θα έχουν οι εθνικοποιημένες επιχειρήσεις έσοδα για να καλύψουν μισθούς και συντάξεις, εισαγωγές καυσίμων, τροφίμων και φάρμακα;  Νομίζω πως ναι.   Υπάρχει νομιμοποίηση για αυτήν την ενέργεια, λόγω έκτακτης ανάγκης της χώρας;  Οπωσδήποτε.  Τι θα συμβεί μετά;  Πιθανότατα, μετά τα διαγγέλματα και τη διπλωματική οδό, αν δεν γίνει κανένα πραξικόπημα στη χώρα, ή δεν δηλητηριαστεί όλο το υπουργικό συμβούλιο με πολώνιο, πιθανότατα η διεθνή κοινότητα να μας θέσει σε διεθνές εμπάργκο, έτσι για να στρώσουμε χαρακτήρα.  Χμ.... αυτά είναι άσχημα μονοπάτια.  Ας πάμε πίσω να "λειάνουμε" τις εθνικοποιήσεις.  Ας πούμε λοιπόν πως μας κόβουν τις δόσεις και όντως η χώρα δεν μπορεί να καλύψει δαπάνες.  Δεν εθνικοποιείς.  Ψήφίζεις έναν αναγκαστικό νόμο, όπου όλες οι ταμειακές ροές, εκτός της μισθοδοσίας των 100 μεγαλυτέρων επιχειρήσεων της χώρας εθνικοποιούνται για 12 μήνες.  Να σας τις υπολογίσω;  Φθάνουν και περισσεύουν για τις ανάγκες της χώρας.   Ποιοι θίγονται;  Οι μέτοχοι;  Ποιοι να'ναι;  Εγώ δεν είμαι.  Είστε εσείς;  Όχι!  Να είναι διαπλεκόμενοι;  Είναι!  Έτσι η χώρα σώζεται.  

Ας το προεκτείνουμε:  Μπορεί κάποιος να τα βάλει με τον κύριο μέτοχο της Μοτορόϊλ ας πούμε;  Με τον κύριο μέτοχο της Αττικής οδού;  Με τον κύριο μέτοχο του ΟΤΕ;  Με της Eurobank;  Εξαρτάται.  Αν έχει το λαό με το μέρος του ίσως και να μπορεί.  Βγαίνει μια ωραία μέρα στα δελτία και δηλώνει:  Ο τάδε επιχειρηματίας πήρε αυτό το έργο με αδιαφανείς διαδικασίες, πλήρωσε μίζες, εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους του, μονοπωλεί την πελατεία του, ως εκ τούτου είναι κακός.  Γι αυτό και η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση θα κάνει ένα δημοψήφισμα και θα αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός.  Πάει κι αυτό, λύθηκε.  Μετά επανερχόμαστε στο μνημόνιο.  Το μνημόνιο ΙΙ -που το έχω διαβάσει πολλάκις- ξεκινά με διάφορες παραδοχές.  Καμμία δεν ισχύει, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.  Το θέμα μας, είναι πως πέρα από τις μειώσεις μισθών και τις αυξήσεις φόρων, γράφει και για απελευθέρωση επαγγελμάτων.  Και σε αυτό βέβαια, κανείς πανελίστας δεν αναφέρεται.  Δεν βγήκε ας πούμε, ούτε καν η Παπαρήγα να πει:  Ρε σεις, με την απελευθέρωση των αμοιβών των δικηγόρων και των μηχανικών τι θα γίνει;  Εντάξει, η Ε.Ε. μας είπε να εκδώσουμε ενεργειακά πιστοποιητικά για όλα τα ακίνητα της χώρας.  Γιατί, υπάρχει ελάχιστη αμοιβή 150€ για διαμέρισμα που χρησιμοποιείται ως κατοικία;  Το προχωρώ.  Γιατί η έκδοση διαταγής απόδοσης μισθίου απαιτείται να κατατεθεί από δικηγόρο;  Αφού, η διαδικασία είναι τυποποιημένη, δεν θα μπορούσε ο ενδιαφερόμενος να την καταθέτει ο ίδιος στο ειρηνοδικείο;  Το χοντραίνω τώρα.  Γιατί έχεις τόσο περίπλοκο φορολογικό σύστημα, και δεν το απλοποιείς;  Γιατί ζητάς τόσα πιστοποιητικά από τους φορολογούμενους;  Γιατί δεν δίνεις φορολογικά κίνητρα επιτέλους, προκειμένου να δημιουργήσεις ανάπτυξη; 

Είμαι οργισμένος.  Αντί να επικεντρωνόμαστε σε απλά πράγματα που γίνονται και φέρνουν αποτέλεσμα, ψάχνουμε να βρούμε αν ο Τσίπρας μιλάει αξιοπρεπώς την αγγλική γλώσσα.  Κι εκεί είναι που θυμάμαι τον Κωνσταντίνου να λέει προσπαθώντας να παραγγείλει προφιτερόλ:  "Δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω!"

Αί σιχτίρ ζώα!

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

X.A. όπως Χρυσή Αυγή



Τον κύριο Μιχαλολιάκο δεν τον γνωρίζω.  Ή μάλλον δεν τον γνώριζα.  Μέχρι σήμερα.  Αυτή τη στιγμή τον μαθαίνω.  Μέσα από κάποια αποσπάσματα και μια συνέντευξή του.  Το βίντεο με το "εγέρθητούυυυυ" τριγυρίζει σε FB και Tweets από χθες το βράδυ.  Αρνητικά σχόλια, και ο συνηθισμένος ψόγος που ακολουθεί οιονδήποτε ταράσσει τους κύκλους, ανακατεμένα με φοβικά σύνδρομα πλημμύρισαν τους τόπους κοινωνικής δικτύωσης. 

Η πορεία της Χρυσής Αυγής επίσης μου είναι άγνωστη.  Αμυδρά και που, τύχαινε να ακούσω για τύπους που "σακάτεψαν αλλοδαπά" στη Φωκίωνος, που "δέρνουν όλους τους μελαμψούς στον Αγ. Παντελεήμονα".  Βλέπετε, διατηρώ ακόμη το προνόμιο να αποφεύγω τέτοιες περιοχές.  Ως εκ τούτου το γεγονός πως τέτοιοι τύποι μπαίνουν στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι καινός τόπος για μένα. 

Κι όταν κάτι δεν το γνωρίζεις δεν το φοβάσαι...

Όλη μέρα σήμερα τσακώνομαι για χάρη του Μιχαλολιάκου.  Οι πάντες τον κατακρίνουν κι εγώ τον υπερασπίζομαι.  Αποκαλούν τα μέλη του "Λαϊκού Σύνδέσμου" νεοναζιστές και απορούν πως σε μέρη όπως τα Καλάβρυτα και το Δίστομο έλαβε ψήφους.  Τους απαντώ πως είναι οξύμωρο να αποκαλεί κανείς ένα εθνικιστικό κόμμα με το όνομα ένος άλλου εθνικιστικού κόμματος, πως για να αποκαλείται κανείς Ναζιστής σημαίνει πως είναι Γερμανός, όπως οι Φασίστες ήταν Ιταλοί, οι δε Χρυσαυγίτες είναι όλοι Έλληνες πολίτες και πολεμούν τον "αντεθνικό ισοπεδωτισμό." 

Οι Χρυσαυγίτες δεν έχουν και πολλούς φίλους.  Ή μάλλον δεν έχουν πολλούς φίλους που να είναι φίλοι μου.  Προσωπικώς δεν έτυχε να συναντήσω ούτε έναν Χρυσαυγίτη, σε σημείο που πίστευα πως οι Χρυσαυγίτες είναι σαν τους μαύρους κύκνους του Taleb.  Ίσως τα μέσα από τα οποία ενημερώνομαι να είχαν εμπάργκο σε δαύτους.  Δεν τα αδικώ.  Τα μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με τις θέσεις της Χ.Α. "είναι όργανα χυδαίας προπαγάνδας. Παραπληροφορούν, αποπροσανατολίζουν, τρομοκρατούν και επιβάλλουν τον φόβο στον Ελληνικό λαό.  Είναι μέρος του σάπιου πολιτικού συστήματος.  Ελέγχονται από τους μεγαλοεργολάβους της διαπλοκής, τους γνωστούς νταβατζήδες και το σύστημα της παγκοσμιοποίησης."   Τραχιά άποψη, η οποία όμως δεν με βρίσκει αντίθετο.  Για το μνημόνιο επίσης δηλώνουν:  "Η συγκυβέρνηση του μνημονίου και της προδοσίας εμπαίζει τον ελληνικό λαό δηλώνοντας ότι η αφαίμαξή του είναι απαραίτητη για την… σωτηρία της πατρίδας. Στην πραγματικότητα όμως δε σώζεται η Πατρίδα, αλλά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα."  Τώρα σε αυτό να διαφωνήσω;  Θα πέσει ο ουρανός να με πλακώσει!

Ψάχνοντας λοιπόν να μάθω τι πρεσβεύει αυτό το κόμμα διάβασα μερικές εξαιρετικές θέσεις.  Ας πούμε αυτήν:  "Η συντελούμενη εμπορευματοποίηση των τεχνών και η πολιτιστική αλλοτρίωση του λαού μας, επιβάλλεται από το σύστημα με όλα τα μέσα που διαθέτει.  Η ξενόφερτη αμερικάνικη υποκουλτούρα και προσφάτως και η τουρκική στοχεύουν στην απαξίωση του Ελληνικού πολιτισμού και στο να ξεχαστούν τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις του έθνους μας.  Το εκπαιδευτικό σύστημα και η παρεχόμενη από το κράτος παιδεία, έχει διαβρωθεί, ελέγχεται από ανθέλληνες. Δεν παρέχει ουσιαστικές γνώσεις και εφόδια για ολοκληρωμένη μόρφωση και ένταξη των νέων στην κοινωνία και την παραγωγική διαδικασία. Δεν προάγει ήθος και αξίες. Στοχεύει στην αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας, στην ημιμάθεια, στον ατομικισμό, σε ανιστόρητους, ανεκτικούς και εύκολη λεία για το σύστημα υποτακτικούς".  Ταυτίζομαι με αυτήν την άποψη;  Ή ας πούμε αυτήν: "Με μοχλό επιβολής το διεθνές τραπεζικό σύστημα παραχωρήθηκε η εθνική μας κυριαρχία,. Η εδαφική μας ακεραιότητα αμφισβητείται. Η δημόσια περιουσία εκποιείται. Ο ενεργειακός πλούτος δεσμεύεται. Με βίαιο τρόπο συνθλίβονται όλα τα εισοδήματα. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες οδηγούνται στην ανεργία,. Οι συνταξιούχοι, από το πάλε ποτέ «περήφανα γηρατειά» ζουν στην εξαθλίωση.
Εκατομμύρια λαθρομετανάστες έχουν εισβάλει και εξακολουθούν να εισβάλουν ανεξέλεγκτα στην χώρα μας. Αλλοιώνουν την πληθυσμιακή σύνθεση, ώστε σε λίγα χρόνια οι Έλληνες να αποτελούμε μειοψηφία στον τόπο μας και από εθνικό κράτος να μετατραπούμε σε πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό, όπως επιβάλει το διεθνές σύστημα της παγκοσμιοποίησης." 


Μήπως τελικά, είμαι κι εγώ Χρυσαυγίτης και δεν το ήξερα;  "Τι είναι αυτά που λες;" με επαναφέρουν στην τάξη οι φίλοι μου!  "Οι Χρυσαυγίτες σπάνε πόδια και κεφάλια, να εγώ ήμουν μάρτυρας όταν άφησαν ένα παιδί αιμόφυρτο", μου φωνάζει κάποιος άλλος που του εκθέτω αυτόν μου τον προβληματισμό. 

"Μήπως ρε απλώς τους φοβάστε;" δηλώνω ευθαρσώς; 
"Είναι, επικίνδυνοι, δες τι έκαναν χθες στους δημοσιογράφους με το "εγέρθητι"!
"Το βρίσκεις υπερβολικό;"  ρωτώ.
"Εντελώς" μου λένε.
"Ξέρεις κι εγώ τις προάλλες που ήμουν στο δικαστήριο το ίδιο ένιωσα που έπρεπε να σηκωθώ όταν μπήκε η πρόεδρος.  Κι εκεί δεν μου δόθηκε καν η δυνατότητα να βγω από την αίθουσα αν διαφωνούσα με την έγερση", συμπλήρωσα.
"Δέρνουν λέμε" επιμένουν.
"Ξέρεις κάτι;"  συνεχίζω.  "Ξέρεις πόσες φορές σκέφτομαι να πιάσω τον προϊστάμενο της ΔΟΥ και να τον κλωτσάω μέχρι λυποθυμίας;  Ξέρεις πόσες φορές θέλω να πιάσω τον πρόεδρο της έδρας που παίζει με τη ζωή μου, κάνοντας 14 μήνες να εκδώσει μια απόφαση και να τον κρεμάσω από τη γραβάτα του;  Ξέρεις πόσες φορές θέλω να σκάσω με γκαζάκια στην πολεοδομία και να αρχίσω να τα πετάω;  Και τώρα που το φαντάζομαι, χαίρομαι που αυτοί οι τύποι θα μπορούσαν να κάνουν όλα αυτά για λογαριασμό μου."

Τώρα θα μου πείτε, είναι ικανοί και για άλλα, τα οποία ίσως και να μην μου αρέσουν.  Τι θα γίνει, ας πούμε, αν αύριο αποφασίσουν να με χαρακτηρίσουν μέλος της πλουτοκρατίας και μου δημεύσουν την περιουσία.  Ή γρονθοκοπήσουν τον κομμουνιστή φίλο μου;  Ειλικρινά δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση.  Σκέφτομαι όμως πως ούτως ή άλλως η περιουσία μου δημεύεται μέσω όλων αυτών των "μνημονιακών φόρων."  Αντιλαμβάνομαι πως αν επιθυμώ να παραμείνω σε αυτήν την χώρα θα οδηγηθώ σε πραγματική εξαθλίωση.  Κι όπως λέει μια κινέζικη παροιμία "για να καθαρίσεις κάτι, πρέπει να βρωμίσεις κάτι άλλο."

Ας ξεβρωμίσουμε λοιπόν πρώτα, κι έπειτα όλο και κάτι θα σκεφτούμε.

http://www.ert.gr/sinentefxis-sti-net/item/10713-Michaloliakos-(Chrysh-Aygh)-%C2%ABTa-agatha-ths-legomenhs-Dhmokratias-einai-chreokopia,-lathrometanastes,-skandala%C2%BB