Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Summer Greek Day

Όλα αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν.  Οι δρόμοι άδειοι από κόσμο, οι παραλίες έχουν αρχίσει να γεμίζουν, η βουλή θα προσδώσει την εμπιστοσύνη της στην παρούσα κυβέρνηση, το "μεσοπρόθεσμο" θα ψηφιστεί εκτός απροόπτου αύριο, το χρηματιστήριο θα κάνει άλμα, η χώρα θα λάβει την αναμενόμενη δόση της. 

Χθες βρισκόμουν χαμένος κάπου στον Ταύρο.  Ανάμεσα σε εγκαταλελειμένες βιοτεχνίες και φουριόζους φορτηγατζήδες, να ψάχνω για ένα αμορτισέρ κρεβατιού.  Ένα αμορτισέρ ενός ακριβά αγορασμένου κρεβατιού από επώνυμο κατάστημα, που ξαφνικά αποφάσισε να εγκαταλείψει τον ενοχλητικό μικρόκοσμο του υπνοδωματίου μου, φτύνοντας με πίεση μηχανόλαδο πάνω στις κουβέρτες, τα κλινοσκεπάσματα και ότι άλλο είχα αποθηκεύσει κάτω από το στρώμα.  Τι δουλειά όμως είχα κοτζαμάν ευγενής να τραβιέμαι στα σκονισμένα ερείπια της οδού Πόντου;  

"Ναι γεια σας, εσείς μας καλέσατε για μια ζημιά;"
"Ναι, θέλω ένα αμορτισέρ για το κρεβάτι"
"Θα θέλατε να το τραβήξετε μια φωτογραφία, προκειμένου να δω αν το έχουμε;"
"Όχι, αλλά είμαι εδώ δίπλα, μισό να το κοιτάξω.  Λοιπόν, είναι μαύρο με νίκελ και έχει δυο δαχτυλίδια."
"Χμ..... Αυτά είναι ακριβά.  Και δεν έχουμε.  Θα πρέπει να κοιτάξω στην αποθήκη κι αν όχι, θα παραγγείλουμε από Ιταλία."
"Καλώς, θα περιμένω νέα σας."

Στο διαδίκτυο αυτά τα αμορτισέρ ο Κινέζος μου τα πουλάει FOB $3 το ένα.  Από αυτόν τα αγοράζει ο Ιταλός που τα χτυπάει με την επωνυμία του και τα πουλάει στον δικό μας.  Ο "τεχνικός" ζήτησε 135€ για το ένα.  Κάποιος στον Ταύρο πουλάει με 10€ το ζευγάρι.  Είναι τα ίδία αμορτισέρ.  Για 260€ διαφορά θα έφτανα και στην Κωνσταντινούπολη...

Πριν 20 ημέρες, κάηκε μια λάμπα.  Αποσύνδεσα τη λάμπα και πήγα ως τον τοπικό "αποθήκη ηλεκτρολογικού υλικού ο Σπασοκλαμπάνιας."  Η στιχομυθία ήταν η εξής:

"Ωπ, θα σε στενοχωρήσω" είπε ο υπάλληλος/βιοπαλαιστής κοιτώντας τη λάμπα που κρατούσα στο χέρι.
"Γιατί να το κάνεις αυτό, καλέ μου άνθωπε;"  Απάντησα.
"Αυτές είναι λάμπες Τ4, από το Praktiker αγόρασες το φωτιστικό;  Α-πα-πα κινέζικα πράγματα, δεν υπάρχουν προδιαγραφές.  Δεν τις έχουμε αυτές τις λάμπες.  Να πας Πλάτωνος 42, είναι εκεί ένας που έχει λάμπες, μπας και βρεις...."

Στην Πλάτωνος 42, τα ίδια.

"Δεν τις έχουμε αυτές.  Δεν είναι όπως οι Τ5 που έχουν προδιαγραφές.  Λυπάμαι."

Στο διαδίκτυο ο Κινέζος έχει τις λάμπες με 0,50 λεπτά τη μία.  Πρέπει να αγοράσω ένα κιβώτιο με 10.000 κομμάτια όμως.  Κατέληξα στον Λέντζο και έκανα τη δουλειά μου.  Επίσης είχε και το Praktiker.

Χθες, εκεί που ψυχανεμιζόμουν πόσες ΕΤΕ θα αγοράσω σήμερα (που θα αντιδράσει η αγορά όπως προείπαμε γιατί θα ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο κ.τ.λ. μην ξεχνιόμαστε)  κάνω μια πίσω στην υπέροχη διευθυντική μου πολυθρόνα αγορασμένη ένα σκασμό λεφτά από τη Sato παρακαλώ, και το ελατήριο του μηχανισμού γίνεται σφεντόνα.  Ανάλογη κρούση στην εταιρεία:

"Το Service θέλετε;  Θα καλέσετε το 4811610"
"Καλημέρα σας, έχω μια πολυθρόνα Grammer και θέλω το ελατήριο του Relax."
"Είστε άτυχος, το τελευταίο το βάλαμε προχθές."
"Προχθές μου χάλασε αλλά ήταν Σάββατο."
"Μπορούμε να παραγγείλουμε από τη Γερμανία, αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι εδώ πριν τον Αύγουστο που κλείνουμε για διακοπές...."
"ΕΝΑ ΕΛΑΤΗΡΙΟ;"

Σήμερα το πρωί λοιπόν, πίσω από την εφορία του Μοσχάτου, στις γραμμές του τρένου, στην έγκριτη "Βιομηχανία Ελατηρίων Μιχαήλ" πήρα 4 ελατήρια αντί 10€, έτσι να μου βρίσκονται, χωρίς απόδειξη όμως.  Ντράπηκα να ζητήσω..... Ο κύριος Μιχαήλ ήταν τόσο εξυπηρετικός και η κόρη του στο λογιστήριο τόσο όμορφη....

Πίσω στο σπίτι, και αφού η λάμπα αλλάχτηκε, το φωτιστικό εξακολουθούσε να μη λειγουργεί.  Ο φίλος μου ο ηλεκτρολόγος, προθυμοποιήθηκε να παραγγείλει στον προμηθευτή του ένα παρόμοιο αντί 30€.  Κοστολόγιο Κινέζου:  €5.00.  Δεν θα είναι κινέζικο όμως, αλλά τούρκικο!  Με Κινέζικο Ballast και λάμπες, φτιαγμένο στην Τουρκία.

"Έρχεται φθηνότερο από το να το έφερνε ο εισαγωγέας από την Κίνα;"
"Ναι ρε, πας καλά;  Καμία σχέση τα μεταφορικά!"

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ 

Κατοικούμε σε μια χώρα που οι επιχειρηματίες θεωρούν πως εμείς οι καταναλωτές είμαστε βουκόλοι βουνοκορφών, που δεν επικοινωνούμε μεταξύ μας, δεν έχουμε διαδίκτυο και δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως όταν κάτι τιμολογείται παγκοσμίως στα 5€, δεν μπορεί να τιμάται στην Ελλάδα 135€, ακόμη κι αν ορκίζεσαι πως το έφερες από τη Via Montenapoleone του Milano.

Βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου άρνηση των επιχειρηματιών να παράξουν προϊόντα, ό,τιδήποτε προϊόντα και να είναι αυτά.  Εντάξει το να κάνεις μια Boeing στην Ελλάδα είναι κομμάτι δύσκολο, αλλά γιατί να μη μπορείς να φτιάξεις παντόφλες και μου φέρνεις τα Crocks από τη Βοσνία με 38€, γιατί να μη μπορείς να φτιάξεις έναν λαμπτήρα και παρακαλάω τον Τούρκο να μου τον φέρει με 2€, γιατί αυτή η χώρα δεν παράγει πλέον τίποτα, ούτε καν σχοινί για άπλωμα! 

Αντιμετωπίζουμε επιχειρηματίες καθημερινά που όχι μόνο δεν μας σέβονται, αλλά κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, προκειμένου να μας κλέψουν.  Είτε νοθεύοντας τα προίόντα τους, είτε αρνούμενοι να υποστηρίξουν όσα πωλούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,  μας υπερκοστολογούν, ερχόμενοι μετά να απολογηθούν:  "Μα είναι Κινέζικο ρε φίλε τι περιμένεις;"  "Περιμένω ρε καραγκιόζη να το πουλάς όσο το πουλάει ο Κινέζος, 5€, όχι 50€!  Γιατί αν το πληρώσω 50 και χαλάσει θα έρθω και θα απαιτήσω να μου το φτιάξεις, ενώ αν το έχω αγοράσει 5 θα πω και χαλάλι που κράτησε ένα χρόνο.

Τις προάλλες μου τελείωσαν οι σακούλες της ηλεκτρικής σκούπας.  Πήγα λοιπόν να αγοράσω:
"Έχω γερμανικές, που είναι και υφασμάτινες, 10€ οι 6."
"Δεν θέλω γερμανικές, ούτε υφασμάτινες, θέλω τις χάρτινες που έβαζα ως τώρα."
"Δεν υπάρχουν πλέον χάρτινες σακούλες."

Συνειδητοποιήσα πως σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων, δεν βρέθηκε ένας να βάλει ένα κεφάλαιο 20.000€, να προσλάβει 5 εργάτες και να πράξει το αυτονόητο:  ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΓΧΩΡΙΑ ΑΓΟΡΑ ΜΕ ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΣΚΟΥΠΕΣ!"

Διότι, όπως και στην περίπτωση των ελατηρίων, ο Έλληναρας θαρρεί πως οι σακούλες για σκούπες είναι προϊόντα υψηλής τεχνολογίας που έρχονται με παραγγελία από τη Γερμανία, κι όχι ένα γαμημένο κομμάτι χαρτί κολλημένο στις γωνίες με μια  τρύπα με περιθώριο από χαρτόνι που μπορείς να το φτιάξεις και σπίτι σου με μια UHU (κι αυτή γερμανική το φελέκι μου).

Κατά τα λοιπά, περιμένουμε την εκταμίευση της πέμπτης δόσης....

ΔΕΝ ΤΟ ΚΛΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;  Προσωπικά στον ελεύθερο χρόνο μου (μεταξύ βόλτας στο Μοσχάτο και αναζήτησης λάμπας Τ4 στο ευρύτερο λεκανοπέδιο) θα φτιάχνω σακούλες για σκούπες.