Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Humane

"Είσαι απίστευτα κυνικός στα όρια, όταν αναφέρεσαι στον κόσμο του χρήματος, και βαθιά ανθρώπινος όταν μιλάς για τη ζωή", είπε ο αναγνώστης Peter Pan σε σχόλιο του στην προηγούμενη ανάρτηση. 

Καταρχάς, ο "κόσμος του χρήματος" δεν είναι ένας "ανθρώπινος" κόσμος.  Ποια επιχείρηση, ανεξάρτητα από τα προπαγανδιστικά ψεύδη της που πιθανόν να αναφέρει στο "mission statement" αντανακλά καλωσύνη, ανθρωπιά, ειλικρίνια;  Ποιο είναι εκείνο το στέλεχος που πάνω από την "καρέκλα" του, και το "monthly report" στον CEO, θα βάλει τους πελάτες, την κοινωνία, το περιβάλλον;  Ο κόσμος του χρήματος είναι ένα άθλιο κατασκεύασμα που στο όνομα κάποιας ιδέας που ονομάστηκε καπιταλισμός, καταλύει κάθε έννοια ηθικής και συμπόνιας προς τους συνανθρώπους μας. 

Ο κόσμος του χρήματος είναι εκείνος που θα σου ζητήσει πιστωτική κάρτα όταν το ασθενοφόρο θα σε φέρνει ημιθανή στην κλινική για αποκατάσταση, κι αν τύχει να μην έχεις θα σε εγκαταλείψει σε κάποιο ράντζο μέχρι να βρει κάποιος οικείος σου τα χρήματα για την περίθαλψή σου.  Ο κόσμος του χρήματος είναι εκείνος που όταν μαύρη η ώρα, χρειαστεί να χτυπήσεις την πόρτα του νομικού σου συμβούλου επειδή το δημόσιο αποφάσισε πως πρέπει, ειδικά εσύ να πληρώσεις, θα σου βάλει "ταρίφα" αμοιβή πολύ πάνω από το δέον επειδή "φίλε έτσι όπως σε βλέπω έχεις μεγάλο θέμα".  Ο κόσμος του χρήματος είναι εκείνος που αν τύχει κι αγοράσεις κάποιο ελαττωματικό προϊόν, θα σε κάνει να βλασφημίσεις την ώρα και τη στιγμή που το επέλεγες, αφήνοντας σου να "λιώνεις" σε αναμονές, και κλείνοντας σου ραντεβού με το τεχνικό τμήμα μεταξύ 10-12 το πρωί καθημερινή που εκ των πραγμάτων δεν μπορείς να είσαι στο σπίτι σου.  Κι όταν τελικά το τεχνικό τμήμα έρθει, θα σου πουν πως το ανταλλακτικό που χρειάζεσαι είναι σε έλλειψη, και θα έρθει με αραμπά από την Ολλανδία.  Ο κόσμος του χρήματος σου πουλάει διαμέρισμα με παράνομα κλεισμένο ημιυπαίθριο, τον οποίον μετά καλείσαι εσύ να νομιμοποιήσεις, με θέση στάθμευσης που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις γιατί "έτσι του έβγαινε του μηχανικού στο σχέδιο" και "πού να τη βάζαμε την κολώνα αδερφέ";  Ο κόσμος του χρήματος, σου λέει τελικά πως οι τράπεζες είναι "η ατμομηχανή του ΧΑΑ, ΧΑΑ ίσον τράπεζες" αφήνοντας σε με μια ζημιά 60% στη θέση σου, μόνο και μόνο για να σου πάρει μια προμήθεια των 50€. 

Αυτός ο κόσμος δεν αξίζει την καλωσύνη μου.

Ανδρείκελα με μυαλό μούστο, σε θέσεις που κέρδισαν εις βάρος συναδέλφων των, όχι απαραίτητα λόγω ικανότας, σε επώδυνες αποφάσεις που έλαβαν εις βάρος συνανθρώπων των, όχι απαραίτητα λόγω ανάγκης, σε μεθοδεύσεις που εξελίχθηκαν ενάντια της κοινωνίας, τύποι ανίκανοι να λειτουργήσουν ως άνθρωποι.

Αυτός ο κόσμος δεν αξίζει την συμπόνια μου.

Κλείνοντας όμως την οθόνη, ένα άλλος κόσμος εμφανίζεται.  Η γιαγιά στη στάση που μετράει τα ψιλά στο πορτοφόλι της, ο συνταξιούχος που περιμένει στην ουρά της ΕΤΕ για τη σύνταξή του, η κοπελίτσα που περιμένει τον καλό της να την πάει βόλτα στολισμένη και χαρούμενη, ο συνάδελφος που μου εξομολογείται πόσο χαίρεται που θα γίνει πατέρας, οι φίλοι μου που κανονίζουμε να παίξουμε χαρτιά το Σαββατόβραδο.  Αυτός ο κόσμος είναι ο κόσμος των ανθρώπων!  Ο κόσμος των συναισθημάτων, της αγάπης, της κατανόησης, των λαθών, της συγγνώμης, της καλωσύνης, ένας κόσμος που αξίζει τον καλό μου λόγο.

Κάθε φορά που κερδίζω 100€ απέναντι στο σύστημα, τους οίκους, τα φερέφωνα δημοσιογράφους των, νιώθω νικητής.  Ακόμα κι αν ξέρω πως είμαι μικρός και ανίσχυρος, κι αυτοί σπουδαίοι και πελώριοι, κάθε ποσό που αφαιρείται από τους λογαριασμούς των, υπέρ εμού, είναι ευκαιρία για γιορτή.  Ίσως στο τέλος με συνθλίψουν.  Ίσως, τελικά μείνω μόνος.  Η κατάληξη μου είναι αδιάφορη.  Μου φτάνει να μπορώ να επισημαίνω πως "κοιτάχτε, αυτό σας κάνουν, εκμεταλλεύονται αυτή σας την αδυναμία και σας κατευθύνουν".  Μου αρκεί να δείχνω στους ανθρώπους τις αδυναμίες τους και τα ελαττώματά τους, γιατί αυτά είναι που χρησιμοποιεί το σύστημα για να τους κλέβει.  Κάθε φορά που γράφω για κάποιο "mental bug" θέλω να ταρακουνήσω κάποιον να μελετήσει, να γίνει καλύτερος.  Κι ακόμα κι αν το να αλλάξει κάποιος την επενδυτική του συμπεριφορά είναι σχεδόν αδύνατο, τουλάχιστον το να ΓΝΩΡΙΖΕΙ που χωλαίνει, μπορεί να τον αποτρέψει από ένα ακόμη λάθος.

Θα ήθελα οι άνθρωποι να αποκτήσουν μια κριτική άποψη απέναντι στα πράγματα.  Ας πούμε, έρχεται μια τράπεζα και ζητά 242εκ. Ευρώ από τους μετόχους της.  Οι μέτοχοι  αυτοί τώρα, έχουν να δουν κέρδος στην τιμή της μετοχής τρία χρόνια και μέρισμα δύο.  Η τράπεζα, όπως αντανακλάται στους δείκτες της, δεν είναι σε καλή κατάσταση.  Οι εγγυητές, προκειμένου να δεσμευτούν να καλύψουν την αύξηση, απαίτησαν 35% πτώση της τιμής για να καλύψουν τα νώτα των.  Ο δείκτης μη εξυπηρετούμενων δανείων έχει υπερδιπλασιαστεί τα τελευταία τρία χρόνια.  Η απόδοση του ενεργητικού μετά από φόρους έχει μηδενιστεί, ενώ η απόδοση των ιδίων κεφαλαίων από 29,5%, έχει πέσει στο 0.6%.  Τα κέρδη ανά μετοχή  απλά είναι ανύπαρκτα πλέον στα 2 λεπτά ζημιάς ανά μετοχή.  Εντωμεταξύ τα λειτουργικά έξοδα έχουν αυξηθεί κατά 21% στην τριετία, οι δαπάνες προσωπικού κατά 12%, οι εμπράγματες εξασφαλίσεις δεν καλύπτουν ούτε το 50% του συνόλου των δανείων σε καθυστέρηση και προς χάρην ωραιοποίησης ισολογισμών αξία 130 δισ κατασχεμένων ακινήτων προς πληστηριασμό έχουν προστεθεί στο ενεργητικό από τα "φέσια" των πιστωτών στις θυγατρικές της Αιγύπτου, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Ουκρανίας.  Όλα βέβαια τα στοιχεία των δανείων σε καθυστέρηση είναι εκείνα που η τράπεζα επιλέγει να παρουσιάσει στους μετόχους της (If you know what I mean). 

Ας κρίνουμε λοιπόν!

Αν εγώ ήμουν στην αυτή κατάσταση της τράπεζας και προσερχόμουν στα καταστήματα της να με δανειοδοτήσει ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΠΡΑΤΤΕ.  Οιοσδήποτε επιχειρηματίας παρουσίαζε μια κατάσταση ανάλογη με αυτήν που παρουσιάζεται στο ενημερωτικό δελτίο της τράπεζας θα αντιμετώπιζε οπωσδήποτε την άρνηση χρηματοδότητησης.  Δύο μέτρα λοιπόν και δυο σταθμά;  Ευχαριστώ δεν θα πάρω.  Δεν αξίζετε, όχι μόνο το κεφάλαιο μου, αλλά ούτε καν τον οίκτο μου!

Sic Transit Gloria Mundi 


Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

The 100th Post!



Είθισται να γιορτάζουμε τα σημαντικά γεγονότα της ζωής μας.  Ας πούμε τα γενέθλια μας.  Ή την επέτειο της γνωριμίας με τη συντροφό μας.  Και είναι δώρο χαράς η καλή διάθεση που ένας εορτασμός προσφέρει, δεδομένης της καθημερινής δυστυχίας που αυτός ο τόπος μας επιφυλάσσει.    Όταν ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο, ένα πράγμα είχα κατά νου:  Να κοινωνήσω κάποιους προβληματισμούς μου σε ανθρώπους που δεν γνώριζω, που ίσως δεν μπορούσα ποτέ να γνωρίσω προσωπικώς, και μέσω αυτών να ανταλλάσουμε απόψεις, γινόμενοι τελικά καλύτεροι και ωριμότεροι.

Και αισίως, με τη δική σας συνδρομή, τα σχόλια σας και την παρουσία σας, έφτασα σήμερα στο 100ο κείμενο.  Ίσως για κάποιους bloggers ο αριθμός 100 να φαίνεται τετριμμένος.  Και είναι βέβαια, αν γράφεις καθημερινά, είσαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, ή έχεις πολλούς αναγνώστες που σε συνδράμουν με ιδέες και ερωτήματα, που με τη σειρά τους "γεννούν" κείμενα.  Για κάποιον όμως σαν κι εμένα που δεν είναι επαγγελματίας "γραφιάς" και που κάθε κείμενο των 800 λέξεων όπως αυτά που δημοσιεύονται εδώ, αντιμετωπίζεται ως λογοτεχνικό "τέκνο" που απαιτεί ώρες για να συνταχτεί ορθά και αρκετές διορθώσεις προτού εμφανιστεί στο ιστολόγιο, αυτές οι δημοσιεύσεις αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη ιδεών, πηγή χαράς και τελικά λόγο για γιορτή.

Θέλω οπωσδήποτε να ευχαριστήσω όλους όσους με διάβασαν, ή με διαβάζουν, γιατί ειλικρινά χωρίς αυτούς δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να δημοσιεύσω το παραμικρό.  Είναι αυτά τα εικονίδια των αναγνωστών που κάθε φορά μου επισημαίνουν το τυπικό μου καθήκον να είμαι συνεπής, να γράψω κάτι ενδιαφέρον, ή έστω ευχάριστο, που ακόμη κι αν δεν θα προσθέσει γνώση, καλλιέργεια ή είδηση, θα τους ικανοποιήσει, είτε είναι συνδρομητές είτε όχι.

Και μετά είναι τα σχόλια.  Όσοι φίλοι τυγχάνουν οι ίδιοι bloggers μπορούν να κατανοήσουν καλύτερα την αγαλλίαση που προσφέρει στον συγγραφέα, το σχόλιο του αναγνώστη του.  Είναι πρωτίστως ένας χαιρετισμός, όπως η "καλημέρα" το πρωί.  "Ναι, φίλε μου σε διάβασα, μου άρεσες, ή δεν μου άρεσες καθόλου, διαφωνώ μαζί σου, είσαι εγκάθετος παλιοκερατά, αλλά σε διάβασα, ήθελα να δω πόσο άκυρα συλλογάσαι!"  Ένα σχόλιο όμως, είναι ουσιαστικά μια δήλωση:  "Πάνω σε όσα γράφεις, έχω να δηλώσω τούτο λοιπόν..."  Με αυτή την έννοια, αγαπώ τους σχολιαστές μου!  Ειδικότερα όσους διαφωνούν, γιατί μου δίνουν τροφή για περαιτέρω επεξεργασία της σκέψης μου:  "Λες;  Λες να χει δίκιο αυτός το τύπος που μου τα χώνει πως είμαι εμπαθής και κακός;"

Καταλήγοντας, οφείλω να ξεχωρίσω το "δέσιμο" που δημιουργείται ανάμεσα στον συγγραφέα και σε άλλους συγγραφείς, άτομα αξιόλογα που συν το χρόνω, αναβαθμίζουν αυτόν τον χώρο, με μια μνημόνευση, μια κουβέντα αβρότητας, έναν σύνδεσμο.  Όπως ακριβώς στις ακαδημαϊκές εργασίες, όπου το να βλέπεις το όνομα σου στην βιβλιογραφία του ερευνητή είναι νομίζω από τις καθαρότερες πηγές ευχαρίστησης, έτσι κι ένας σύνδεσμος προς σελίδα μου, είναι η υπέρτατη αναγνώριση για αυτόν τον κόπο που η ανταμοιβή του εντοπίζεται σε τόσο αφηρημένες έννοιες, όπως ένα "μου αρέσει", ένα link, ή μια προσθήκη παρακολούθησης.

Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου.

ArTaXiA