Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Future Memories

Και φθάνει το 2011 στο τέλος του.  Και θα τολμήσω να παραδεχτώ πως με οικονομικούς όρους είναι από τις χειρότερες χρονιές που έχω βιώσει.  Θυμάμαι που κορόϊδευα τον Ackermann που μετά τη Lehman, δήλωσε πως "αυτή είναι η χειρότερη χρηματοπιστωτική κρίση" που μπορούσε να ανακαλέσει στη μνήμη του.  Καταθέτω λοιπόν ευθαρσώς πως η χρονιά που απέρχεται είναι η αθλιότερη όλων.  Όχι, δεν θα κάνω πλήρη απολογισμό ακόμη.  Ευελπιστώ την πρωτοχρονιά.  Όχι πως θα αλλάξει και τίποτα βέβαια, αλλά να, διατηρώ ολίγα ψίγματα ελπίδας στην ψυχή μου.

Ξεκινήσα  το έτος με την ακράδαντη πεποίθηση πως η μεγαλύτερη φούσκα όλων των εποχών, τα U.S. Treasuries (http://www.marketwatch.com/investing/bond/10_year) επιτέλους θα σκάσουν.  Φευ!  Οι Αμερικανοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα.  Αυτοκράτορες με τα όλα τους.  Από το 3,50% στην απόδοση του δεκαετούς τον περασμένο Ιανουάριο, φθάσαμε στο εξωπραγματικό 1,80% στις αρχές Οκτωβρίου.  Ο θυμός μου απερίγραπτος, όσον αφορά τη δύναμη της FED να επιβάλλεται σε όλόκληρο τον πλανήτη.  Οι τιμές αυτές των ομολόγων κάνουν την εγχώρια φούσκα του '99 να ομοιάζει με παράσταση επαρχιακού μπουλουκιού απέναντι σε Broadway Musical.  Διατηρώ τη θέση, όπως και την άποψη πως το αμερικανικό χρέος είναι δυσχερώς εξυπηρετούμενο.

Τα πολύτιμα μέταλλα, αντιθέτως έδωσαν κέρδη.  Με $1350 ανοίξαμε το '11, $1900 καταλήξαμε το Σεπτέμβριο (http://www.marketwatch.com/investing/future/GOLD).  $49 έφθασε το ασήμι στο τέλος Απριλίου (http://www.marketwatch.com/investing/future/silver).  Με 15% και 35% off highs αντίστοιχα, οι θέσεις που ρευστοποιήθηκαν στο μέσον της χρονιάς έχουν επανακατασκευαστεί, αναμένοντας την τελευταία και ισχυρότερη φάση της ανόδου.  Μου φαίνεται ανυπέρβλητα ανόητο όλη αυτή η ενορχηστρωμένη αφαίρεση του χρυσού και ασημιού από τη μέσαια τάξη μέσω των "ΑΓΟΡΑΖΩ ΧΡΥΣΟ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΙΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ" να είναι απλώς ένα σημείο των καιρών κι όχι μέρος του "σας πήραμε τον χρυσό σας, τώρα τον πάμε όπου θέλουμε κι εσείς κλαίτε, πρόβατα, μπεεεεε κ.τ.λ."

Τα αγροτικά, (http://www.marketwatch.com/investing/fund/DBA) ένα άλλο στοίχημα που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, παρεμένει στο χαρτοφυλάκιο μου, ως future consideration περισσότερο παρά ως ευσεβής πόθος.  Εδώ βέβαια έχω να αντιμετωπίσω ένα οξύμωρο.  Αν η φούσκα των ομολόγων σκάσει και πάμε σε παγκόσμια ύφεση, τα αγροτικά δεν κάνουν ούτε ως hedge, ούτε ως correlation play.  Ας πούμε πως τα διατηρώ αντί μετοχών.  Θα σχηματοποιήσω την άποψη μου μέσα στους επόμενους μήνες.

Οι μετοχές δεν με απασχόλησαν ιδιαίτερα διότι δεν είχα και πολλές.  Κάποια theme ΕΤF, κυρίως σε αγροτικά, σπάνιες γαίες και ουράνιο, και μια μικρή θέση που ξεκίνησα στο ελληνικό από τον Ιούλιο και μετά, θεωρόντας, λανθασμένο όπως αποδείχθηκε πως το 21% haircut που ανακοινώθηκε θα οδηγούσε το ΧΑΑ σε μια τεχνική αναπήδηση.  Το πρώτο σκέλος αποδείχτηκε εύστοχο και κερδοφόρο, ή δεύτερη προσπάθεια όμως, γύρω στις 900, πήρε πίσω όλα τα κέρδη, αφήνοντας με, με μια πελώρια απορία:  Θα κάνει reset η χώρα ή πάμε για τον όλεθρο;  Και παρότι στα τρέχοντα επίπεδα τιμών, όλα μοιάζουν να έχουν προεξοφληθεί, είμαι πολύ διστακτικός στο να φτιάξω μια σοβαρή θέση σε ένα witch play.  Η θέση, καιτοί μικρή σε απόλυτο αριθμό,  σαν ποσοστό ζημιών, θα αρκούσε να αμαυρώσει τη φήμη μου ισοβίως, αλλά επειδή εδώ στην Αθήνα πλέον "όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε" συγκριτικά αισθάνομαι ο.κ.

Άφησα για το τέλος το forex.  Ίσως γιατί με πλήγωσε περισσότερο απ' όλα.  Η 6η Σεπτεμβρίου, μέρα που η SNB αποφάσισε να παρέμβει δραστικά στο EURxCHF ήταν ουσιαστικά η τελευταία ημέρα που έκανα πράξη σε νομίσματα. (http://www.ecb.int/stats/exchange/eurofxref/html/eurofxref-graph-chf.en.html) Εκείνη την ημέρα ρευστοποίησα όλες τις βραχυπρόθεσμες θέσεις, κρατώντας μόνο τις πάγιες, που κι εκείνες κατάφεραν να με ζημιώσουν όλα τα κέρδη της χρονιάς μέσα σε 3 1/2 ώρες.  Μέσα στην εβδομάδα, επίσης σήκωσα όλα μου τα μετρητά από την τράπεζα και τα έθαψα κάτω από τη συκιά στόν κήπο.  Ήταν η μέρα που κλονίστηκε η εμπιστοσύνη μου στο σύστημα.  Από τότε, σχεδόν κάθε εβδομάδα, οι φίλοι μου τραπεζίτες μου τηλεφωνούν για να μου κάνουν rate offer.  Από το 4.70% που μου έδιναν στο €, έφθασαν χθες στο 6.20%.  Κάθε φορά τους λέω πως η συκιά προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.  Κάθε φορά μου απαντούν πως "αυτά που λες δεν γίνονται."  Και τους δίνω ραντεβού την επαύριο του haircut, για τα περαιτέρω. 

Μέσα στο 2011 άλλαξαν πολλά.  Οι τελευταίοι μήνες μου δίδαξαν πως όσα πράγματα κι αν έχει δει, ακούσει, διαβάσει ή ζήσει ένας άνθρωπος, πάντοτε υπάρχουν patterns που δεν έχουν συμβεί.  Κι είναι ακριβώς αυτές, ωσάν τους μαύρους κύκνους του Taleb, που καταστρέφουν τον κήπο με τα ρόδα.  Ρόδα που φυτεύτηκαν πριν δεκαετίες και τώρα κοίτονται στο βρεμμένο χώμα, διαλελυμένα.  Το παρήγορο είναι πως η εμπειρία και η οξυδέρκεια, πάντοτε αποδεικνύονταιι ισχυρότερες από την τυχαιότητα.

Ο αέναος επενδυτής οφείλει να υπολογίζει ωσάν μηχανή αλλά να σκέφτεται ως άνθρωπος.   



Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Ίνδικτος 134/3




Θα ήθελα σήμερα να γράψω για τις αγορές. Θα ήθελα να σχολιάσω φθηνές μετοχές, κάποιες ευκαιρίες που διακρίνω, τα μελλούμενα ίσως. Αλλά όχι...

Τον Παπαδήμο τον είδατε θαρρώ.  Πιθανολογώ πως διαβάσατε και για το αντίστοιχο εγχείρημα Monti στην Ιταλία.  Οι αγορές δείχνουν να επικροτούν τέτοιες κινήσεις, που στη συνείδηση μου, ισοδυναμούν με άοπλα "κοινοβουλευτικά" πραξικοπήματα.  Οι αγορές βέβαια, κοιτάζουν το συμφέρον του Μαμωνά που υπηρετούν.  Οι λαοί από την άλλη, βλέπουν μουδιασμένοι από το ψυχολογικό "ξύλο" που υφίστανται τα τελευταία χρόνια, μία μία τις πολιτικές των ελευθερίες να καταλύονται καθ' ουσίαν.  Οιοσδήποτε τολμά να πει την αλήθεια δημοσίως, είτε λοιδορείται (θέλεις να γίνουμε Β. Κορέα παλιοκομμουνιστή), είτε αγνοείται (μεμονομένες ομάδες ατόμων εμπόδισαν την παρέλαση, τραμπούκοι φίλε μου, τι περιμένεις, πλήγμα για τους θεσμούς).

Στη δική μου συνείδηση, οι πολίτες εκλέγουν κυβέρνηση.  Κι όταν αυτή η κυβέρνηση διαλύεται, οι ίδιοι οι πολίτες οφείλουν να εκλέξουν την επόμενη.  Και όχι η αποχωρούσα κυβέρνηση να το κάνει εξ ονόματος των πολιτών.  Διότι αν αυτό στέκει, τότε θα μπορούσαμε να εκλέξουμε μια κυβέρνηση άπαξ, ή να ψηφίζουμε κάθε 50 χρόνια και στη συνέχεια οι αρχικώς εκλεγμένοι να ορίζουν τους επόμενους κ.ο.κ.  Τα περί "μεταβατικής" "εθνικής σωτηρίας" "εκτάκτου ανάγκης" ή όπως άλλως θέλει ονομαστεί μια κυβέρνηση είναι απλώς λογοτεχνικά σχήματα χωρίς ουσία.  Η ουσία ειναι πως μια κυβέρνηση που δεν απηχεί τη θέληση των πολιτών ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΝΟΜΙΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Στη δική μου συνείδηση, μια κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να δεσμεύει με τα νομοθετήματα της τους πολίτες πέρα από ένα εύλογο χρονικό διάστημα.  Αποφάσεις που δημιουργούν βάρη σε δύο ή και περισσότερες μελλοντικές γενιές θα έπρεπε να τίθενται στην αντίληψη και ψήφο των πολιτών.  Όταν ο απερχόμενος Έλλην πρωθυπουργός μίλησε για δημοψήφισμα, σύσσωμη η πολιτική ηγεσία πρόταξε το επιχείρημα πως ο λαός -"κυρίαρχο" τον ονομάζουν- δεν θα ήταν ώριμος να αποφασίσει.  Το γιατί 20 κανάλια με 24 ώρες ημερήσιο πρόγραμμα  καθένα, δεν έβαλαν ποτέ μία εκπομπή "ορθής πολιτικής σκέψης" ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΚΑΝ!  Σε 3.360 συνολικές εβδομαδιαίες ώρες προγράμματος, χώρια τα συνδρομητικά,  δεν υπάρχει ούτε μία ώρα ΠΑΙΔΕΙΑΣ, κάποιος δηλαδή που θα βγει στο μέσο και θα πει απλά και κατανοητά ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Στη δική μου συνείδηση, η αλήθεια δεν είναι οι καλεσμένοι του Χατζηγραβάτα, ούτε ο Βαρουφάκης, ούτε ο Μωραϊτάκης που βγαίνει στο Kontra.  Ο Βαρουφάκης μπορεί να έχει πολιτικές βλέψεις, Ο Φίλιππας που βλέπαμε στο 10 προωθούσε το βιβλίο του, το ποιόν του Μωραϊτάκη το γνωρίζουμε από τη Νuntius.  Ο λόγος αυτών των ανθρώπων όπως και όλων όσων παρουσιάζουν απόψεις καθημερινώς, από τον Ντουκάκη ως την κόρη Ντόρα, περιέχει εμβόλιμα ψήγματα αλήθειας, αλλά δεν είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ.  Η πλήρης εικόνα δεν παρουσιάζεται ποτέ και πουθενά, γιατί δεν είναι σε συμφέρον των αρχόντων να λέγεται.  Όσοι λόγου χάρη επί εποχής Ολυμπιακών Αγώνων, ανέφεραν πως ιστορικά οι διοργανώτριες χώρες βίωναν τρομερές οικονομικές υφέσεις για πολλά χρόνια ως και δεκαετίες μετά το πέρας των Αγώνων, χλευάζονταν ως "κομμουνιστές", "εχθροί του πολιτισμού και της χώρας".  Οι "εχθροί ανθέλληνες" όμως έλεγαν απλώς ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. 

Στη δική μου συνείδηση, είναι ολέθριο για τους πολίτες της Ελλάδας η εμμονή στη φαύλη είκόνα της "Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης".  Δεν υπάρχει καμμία ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, υπάρχει μια αποτυχημένη προσπάθεια τευτόνων να δημιουργήσουν το αντίπαλο οικονομικό δέος στις ΗΠΑ.  Ήταν καλό ως σύλληψη, μόνο που οι Αμερικανοί είναι πολύ ισχυροί ακόμη, προκειμένου να πέσουν.  Χώρια που εκείνοι έχουν όπλα.  Και παραδοσιακώς, ο έχω τα όπλα υποτάσσει. 

Στη δική μου συνείδηση, η ΕΕ θα είχε ήδη αποσυντεθεί εάν η αμερικανική οικονομία δεν βρισκόταν σε κακό χάλι.  Το σχέδιο που ξεκίνησε ως "κοίτα τώρα να δεις πως θα διαλύσουμε το ευρώ" σκόνταψε στην ενδεχόμενη παγκόσμια κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος με αποτέλεσμα να βλέπουμε τώρα τον Obama να στηρίζει την ένωση, ενώ ο Cameron, δηλώνει "euro is good".  Οι δηλώσεις αυτές, ουσιαστικά υπηρετούν το απειλούμενο χρηματοπιστωτικό οικοδόμημα που χρηματοδοτεί τις κυβερνήσεις, παρά τους λαούς των χωρών που εξέλεξαν τις κυβερνήσεις αυτές.  Μόλις οι κατάσταση στις τράπεζες ομαλοποιηθεί (που προσωπικώς πολύ αμφιβάλλω πως θα συμβεί) το σχέδιο θα επανέλθει από το σημείο που σταμάτησε.

Η δική μου συνείδηση δεν είναι ήσυχη.  Διακρίνω μεγάλες συμφορές που θα πεσουν στα κεφάλια μας ως απόρροια άστοχων χειρισμών.  Κι αν όλη η ανθρώπινη ιστορία βρίθει παρόμοιων περιόδων, δεν σημαίνει πως εμείς εδώ που μας έτυχε να ζήσουμε αυτές τις στιγμές θα πέσουμε αμαχητί.  Οι μέρες του καπιταλισμού όπως τον γνωρίζαμε είναι μετρημένες. 

Λάβετε τα Μέτρα Σας

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Think II

Επανήλθα...

Γιατί ρε δεν θέλετε να γίνει δημοψήφισμα;  Τι ακούω;  Η τοποθέτηση -λέει- επί τέτοιου δημοψηφίσματος απαιτεί πολιτική ανάλυση κι ο λαός -λέει-, ο "ελληνικός λαός" βέβαια, θα ψηφίσει επηρεασμένος και όχι ελεύθερα.  Ένα "όχι" θα ήταν καταστροφή της χώρας.  Μα να μην ακούσω έναν, έναν ρε, να πει το αυτονόητο:  "Αφήστε μια φορά το λαό να αποφασίσει τι θέλει."  Γιατί δηλαδή δεν μπορώ να αποφασίσω;  Πρέπει να συμβεί αυτό μέσω της βουλής;  Πρέπει να εκλέξω κάποιον για να αποφασίσει για μένα;  Ε όχι λοιπόν!  Θέλω να αποφασίσω μόνος μου.  Κι αν απαιτείται "πολιτική ανάλυση"  έχω τον Πρετεντέρη.  Να μου καλέσει 50 πολιτικούς αναλυτές, 5 τη φορά, να το αναλύσουν και το "ναι" και το "όχι", και το τι συνεπάγεται.  Και μετά να με αφήσουν καμιά εβδομάδα να το ψυχανεμιστώ.  Ο κυρίαρχος "ελληνικός λαός" σύμφωνα με τους πολιτικούς αρχηγούς, είναι ώριμος στο να εκλέγει κυβερνήσεις, αλλά όχι ιδιαίτερα ώριμος να αποφασίζει αν θέλει να πληρώνει τους φόρους του σε ευρώ ή σε εθνικό νόμισμα.

Βγαίνουν όλοι οι τενεκέδες και γράφουν πως έξοδος από το ευρώ είναι καταστροφή για τη χώρα, η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη και τέτοια.  Λες κι η Ισλανδία που δεν είναι στην ευρωζώνη καταστράφηκε.  Η Δανία που επέλεξε να μην υιοθετήσει το Ευρώ καταστράφηκε.  Διαβάζω πως η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και πως επιστροφή σε εθνικό νόμισμα είναι θάνατος.  Κανείς δεν θέλει να αναρωτηθεί τι πούλαγε η Ελλάδα προ του 2001.  Ξεχνούν πως με τη φθηνή δραχμή η χώρα είχε ανταγωνιστικά τουριστικά πακέτα, φθηνά αγροτικά προίόντα, ευρεία μεταποιητική βάση, κάποιες βιομηχανίες που εξυπηρετούσαν βασικές ανάγκες των Ελλήνων, έναν ολόκληρο παραγωγικό ιστό που το ευρώ ρήμαξε. 

Όλοι οι καταστροφολόγοι τείνουν να αγνοήσουν το γεγονός πως αν η Ελλάδα είχε ακόμη φθηνή δραχμή, πολλές βιοτεχνίες δεν θα είχαν κλείσει, εργοστάσια δεν θα είχαν πάει στη φθηνή Βουλγαρία, στις λαϊκές θα έβρισκες μόνο ελληνικά λεμόνια και όχι ισραηλινά, τα μακαρόνια που τρώμε θα γίνονταν ακόμη στην Ελλάδα, τα φάρμακα θα φτιαχνόντουσαν εδώ και το ρύζι μας θα το προμηθευόμασταν από τη Μακεδονία και όχι από την Καρολίνα, ενώ στη Θράκη θα φυτεύονταν ακόμη καπνά, τα οποία η ντιρεκτίβες της Ε.Ε. περιόρισαν στο ελάχιστο. 

Η Ε.Ε., 32 χρόνια τώρα μας υπαγορεύει τι θα σπέρνουμε στα χωράφια μας (θυμηθείτε τις ποσοστώσεις), τι φόρο θα βάζουμε στα ποτά μας (το ούζο πρέπει να φορολογείται όσο και το κονιάκ), τι ειδικό φόρο θα πληρώνουμε στα καύσιμα (η Ελλάδα δεν μπορούσε να έχει τον χαμηλότερο ειδικό φόρο, απλούστατα δεν μπορούσε), αν θα ρίχνουν οι Κρητικοί τα σκουπίδια τους στο ρέμα του Κουρουπητού (καταδίκη από το ευρωπαϊκό δικαστήριο), αν θα βάζουμε στα σπίτια μας λάμπες πυρακτώσεως (απαγορεύτηκαν πρόπερισυ), αν θα δεχόμαστε εργαζόμενους από το Μπαγκλαντές (που έρχονται με βίζες από την Ιταλία μέσω Πατρών).  Απέναντι σε όλα αυτά, όλα τα μέσα λένε σήμερα:  Η Ευρώπη είναι καλή, η Ευρώπη είναι καλήηηηη-η-η!

Ε λοιπόν, εγώ τώρα σας λέω, πως η Ευρώπη μπορεί και να μην είναι καλή.  Η Ευρώπη είναι καλή όσο καλός είναι μπορεί να είναι ο πατριός σου που κάθε μέρα σου λέει τι να κάνεις, πώς να το κάνεις και σε τιμωρεί αν δεν το κάνεις.  Εκτός αν δεχτούμε πως οι Έλληνες είναι τόσο ανώριμοι που χρειάζονται διαρκές και μόνιμο πατρονάρισμα, κατεύθυνση και στόχους έξωθεν. 

Φόρτωσα τώρα!

Πάω να ξεφορτώσω κι επιστρέφω...

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Think I

Ακούω διάφορα.  Διαβάζω διάφορα.  Προσπαθώ να απέχω, να περνώ απαρατήρητος.  Είναι ο μοναδικός τρόπος να επιβιώσει κάποιος αυτή την εποχή.  Δεν τα καταφέρνω πάντοτε.  Αν και ο κόσμος δεν είναι πλέον εκείνος που γνώριζα, η διαδικασία της προσαρμογής είναι προβληματική και πολλάκις επίπονη.  Είχα κατά νού, ένα ακόμη λογοτέχνημα, μια τέρψη των αισθήσεων, όμως οι καιροί επιτάσσουν συνόψεις και οδηγούς επιβίωσης.  Θα παραθέσω λοιπόν έναν κατάλογο μερικών παραμυθιών που πλασσάρονται από τα μέσα και τα ιστολόγια, μαζί με τη δική μου εκδοχή: 

Νοητικά Παραμύθια

  1. Η νέα δανειακή σύμβαση θα περιορίσει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.  Πρόκειται για φράση που τακτικά τίθεται ως μείζον θέμα στα μέσα.  Οι σχολιάζοντες συχνότατα επικαλούνται και εκφράσεις ξένων αξιωματούχων που το επιβεβαιώνουν.  Η αλήθεια είναι πως μεγάλο κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας απωλέσθη τη στιγμή που η Ελλάδα μπήκε στην ΕΟΚ.  Η μισή και πλέον εθνική νομοθεσία μας είναι απόρροια οδηγιών της Ε.Ε, οι οποίες εκδίδονται με σκοπό να ενσωματωθούν ως νομοθετήματα στα κράτη μέλη της Ευρωζώνης.  Να αναφέρω τον ΦΠΑ, το νόμο για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, τον νόμο για το ξέπλυμα του χρήματος τη MIFID, νόμους για φορολογικούς παράδεισους, για την προστασία του περιβάλλοντος, για τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τόσα άλλα, που νομοθετήθηκαν στις Βρυξέλλες και απλώς μεταφράστηκαν και αντιγράφησαν ως εθνική νομοθεσία.  Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να αρνηθεί να ενσωματώσει τις ευρωπαϊκές "οδηγίες" στο εθνικό δίκαιο.  Όταν λοιπόν κάποιος μη Έλλην σου επιβάλλει τους νόμους σου, ουσιαστικά σε ελέγχει.  Το μνημόνιο είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
  2. Η Ευρώπη και το Ευρώ είναι μονόδρομος για την Ελλάδα.  Τυχόν, έξοδος από το Ευρώ θα ισοδυναμούσε με "βαλκανιοποίηση" της χώρας.  Μπούρδες!  Ό,τι είχε να πάρει η Ελλάδα από την Ευρώπη το πήρε.  Έργα υποδομής, ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και προσώπων, κάποιες οργανωτικές δομές και κυρίως επιχορηγήσεις.  Ήταν μια καλή και δυνατή σχέση.  Αλλά τώρα τελείωσε.  Η χώρα δεν αντέχει άλλο να βλέπει τον παραγωγικό της ιστό να αποδομείται και την κοινωνία της να ευτελίζεται.  Η Ευρώπη έχει πολλά προβλήματα πλέον και μεγάλη φτώχεια, ώστε να μπορεί να συντηρεί και τους Έλληνες.  Ώρα να απογαλακτιστούμε και να πούμε "αντίο".  Στο όνομα ενός ισχυρού νομίσματος η χώρα απώλεσε το μοναδικό συγκριτικό της πλεονέκτημα ως χώρα χαμηλού παραγωγικού κόστους.  Έξοδος από το Ευρώ δεν σημαίνει "Αλβανία" ή μισθοί "Βουλγαρίας". Μπορεί να σημαίνει φθηνά τουριστικά πακέτα, ανταγωνιστικά αγροτικά προϊόντα, επάνοδο της βιοτεχνικής δραστηριότητας, άνθηση του κλάδου μεταποίησης, αγαθά που λόγω του Ευρώ τώρα τα προμηθευόμαστε από χώρες όπως το Ισραήλ την Τυνησία και την Κίνα.
  3. Ανεξέλεκτη χρεωκοπία ίσον καταστροφή Τι μου λες;  Σοβαρά;  Καταστροφή για ποιον;  Τον δανειζόμενο ή τον δανειστή;  Γιατί θα καταστραφεί η χώρα αν δεν πληρώσει τα ομόλογα της στις γαλλικές τράπεζες;  Γιατί να προβληματίζει τον Έλληνα αν πέντε συνταξιοδοτικά ταμεία της Yutah φάνε φέσι;   Μακροπρόθεσμα η χώρα δεν θα πάθει τίποτα.  Θα έχει εθνικό νόμισμα, εθνική δημοσιονομική πολιτική εθνική νομοθεσία.  Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί με ένα ανεξέλεκτο χρεωστάσιο είναι να τιναχτεί το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα στον αέρα.  Ίσως και η Ε.Ε. συθέμελα.  Εμείς όμως δεν θα είμαστε πλέον μέρος της.  Σκασίλα μας.
  4. Οι πολιτικοί είναι άχρηστοι.  Να γίνει μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας αποτελούμενη από τεχνοκράτες τώρα.   Σιγά μη βάλουμε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα!  Οι υπαίτιοι της σημερινής κατάστασης παντού στον κόσμο δεν είναι οι πολιτικοί.  Δεν ήταν πολιτικοί όσοι συμβούλευσαν την κυβέρνηση Σημίτη να αγοράσει τα δομημένα για να μειώσει το ονομαστικό χρέος και να μπει στην Ευρωζώνη.  Ήταν τραπεζίτες θαρρώ.  Οι διοικητές τραπεζών που φόρτωσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα με επισφάλειες δεν είναι πολιτικοί.  Οι σημερινοί σύμβουλοι της κυβέρνησης, οι απεσταλμένοι του ΔΝΤ, και οι "Τροϊκανοί" σίγουρα δεν είναι πολιτικοί.  Θα έπαιρνα όρκο πως είναι ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ.  Τι δηλαδή;  Να τους παραχωρήσω τώρα και νομοθετική εξουσία;  Τράβα ρε να δεις αν έρχομαι!
  5. Η διενέργεια δημοψηφίσματος έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία.  Οι εταίροι αιφνιδιάστηκαν.  Ναι ρε.  Σιγά μη τους έπιασαν και στην τουαλέτα με τα βρακιά κατεβασμένα!  Εδώ και ενάμιση μήνα ο ΓΑΠ προπαρασκευάζει σε συνεργασία με τους συμβούλους του το νομικό υπόβαθρο για τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων στη χώρα, και οι πολιτικοί -λέει- ξαφνιάστηκαν.  Κανένας αιφνιδιασμός!  Όλα βάσει σχεδίου.  Όπως οι κρίσεις των στρατιωτικών σήμερα "ελέω φόβου ενδεχόμενου πραξικοπήματος", και της άφιξης ευρωπαϊκής στρατιωτικής αστυνομίας στο στρατόπεδο της Λάρισας "ελέω φόβου κοινωνικών αναταραχών."  Το πρώτο πράγμα που έκανε ο σημερινός πρωθυπουργός όταν εκλέχτηκε ήταν να επισκεφτεί τις ΗΠΑ για φύλλο πορείας.  Το τι του ζητήθηκε να κάνει είναι βαρύ για να το περιγράψω σε αυτό το κείμενο, αλλά πέστε μου εσείς τώρα:  Θεωρείτε πως ό,τι γίνεται από το 2009 και εντεύθεν είναι προσχεδιασμένο, ή απλά η κυβέρνηση κάνει μαντεψιές και ρίχνει ζάρια;

Ουφ, κουράστηκα να ακούω βλακείες.  Βαρέθηκα να παλεύω να ανιχνεύσω τις μεθοδεύσεις που υποκρύπτουν οι πράξεις των ολίγων.  Δεν είναι η ουσία αυτή.  Η ουσία είναι να μαζευτούμε λίγες εκατοντάδες άνθρωποι και να σκεφτόμαστε ελεύθερα.  Να σταματήσει πλέον η καραμέλα:  "Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος μικρός αριθμός ανθρώπων να κλείνει τους δρόμους, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας".  Εντάξει παιδιά των δελτίων, να μου υποδείξετε μερικούς.  Και μην ξεχάσετε να με καλέσετε και στο βραδυνό να σας εκφράσω τις απόψεις μου.  Μη βλέπουμε μόνο τον Βαρουφάκη. 

Θα επανέλθω...



Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Πως Να Γίνετε Γκουρού σε 9 Βήματα (गुरु)



Οι διαδικτυακοί χαρακτήρες έχουν ιδιαίτερα γνωρίσματα.  Έτσι κάθε φορά που ακούω για κάποιον που "τα γράφει ωραία" και που "ευτυχώς που υπάρχει κι αυτός και δεν χάσαμε λεφτά", το μόνο που μου επιτρέπεται να κάνω είναι να μειδιάσω.  Είναι βλέπετε τόσο κοινότυπος, εκείνος που "πάντα κερδίζει", που "τα ξέρει όλα", που "λαμβάνει πάντοτε τις σωστές αποφάσεις", ο τύπος ο "εγώ σας τα 'λεγα", ο αλάθητος.  Αυτά στο διαδίκτυο!

Στην πραγματική ζωή τέτοιοι άνθρωποι είναι απλώς ανύπαρκτοι.  Στο διαδίκτυο όμως...

Επειδή βαρέθηκα να ξεμπροστιάζω αυτά τα άτομα και να ξεφυτρώνουν άλλα, ωσάν τη λερναία ύδρα, αποφάσισα να προσφέρω την πεμπτουσία της γκουρουδιάς στο αναγνωστικό μου κοινό, προκειμένου να γίνουμε όλοι γκουρούδες, κι έτσι ως ίσοι προς ίσους να πορευτούμε χωρίς πατρόνους και καθοδηγητές.

  1. Φτιάξτε ένα ιστολόγιο όπου θα γράφετε τις γκουρουδιές σας.  Φροντίστε να κοινοποιήσετε τη διεύθυνση του σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο κι αρχίστε να γράφετε καθημερινά, οπωσδήποτε με ψευδώνυμο.  Προς Θεού παραμείνετε ανώνυμος, μια διαδικτυακή περσόνα, ώστε εάν όλα πάνε στραβά να επανέλθετε με καινούργια ταυτότητα σε έτερο ιστολόγιο, ως αναστημένος Ιησούς.
  2. Γράφετε πάντοτε αόριστα και διφορούμενα.  Το ήξεις αφήξεις να είναι διάσπαρτο στα κείμενα σας, ώστε ποτέ κανείς να μην μπορέσει να σας κατηγορήσει πως γράψατε κάτι που δεν βγήκε.  Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:  Η αγορά μόλις έσπασε μια γραμμή τάσης και προφανέστατα είστε χεσμένος πάνω σας.  Δεν θέλετε να γράψετε "πουλήστε τα πάντα" γιατί μπορεί σε μια εβδομάδα οι τιμές να έχουν επανέλθει στα προηγούμενα υψηλά, πόσο μάλλον να προτρέψετε τους αναγνώστες σας να πωλήσουν ανοιχτά.  Πρέπει όμως κάτι να πείτε.  Ιδού η μαγική φράση"Η αγορά διέσπασε σημαντικότατα σημεία.  Αναμένουμε να δούμε ένα έγκυρο σήμα, προκειμένου να λάβουμε την ανάλογη θέση."  Προσέξτε την επιλεγμένη χρήση των λέξεων "έγκυρο σήμα".  Πουθενά δεν θα γράψετε τι στο καλό είναι τούτο το έγκυρο σήμα, όπως επίσης πουθενά δεν θα γράψετε ποιες είναι "οι ανάλογες θέσεις."  Ό,τι και να συμβεί εσείς θα έχετε πέσει μέσα.  Γκρεμίζεται η αγορά;  "Τα έγκυρα σήματα" έδωσαν πωλητικές θέσεις και κονομήσατε.  Έκανε rebound η αγορά;  "Η διάσπαση δεν ήταν έγκυρη, δεν πουλήσατε τίποτα, αντιθέτως αγοράσατε κι άλλα (αγοραστικές θέσεις) και τώρα κάθεστε πάνω σ'ενα μετοχικό θησαυρό."
  3. Με τον ίδιο απροσδιόριστο τρόπο θα απαντάτε και σε τυχόν ερωτήσεις που σας κάνουν οι αναγνώστες σας στα σχόλια τους.  Ας πούμε πως κάποιος σας στριμώχνει δημόσια ζητώντας σας να σχολιάσετε μια συγκεκριμένη κατάσταση, ας πούμε τη μετοχική συμπεριφορά της ΕΤΕ.  Εκεί τα λόγια δεν έχουν καμιά θέση.  Πετάξτε τους στα μούτρα ένα διάγραμμα, στο οποίο θα έχετε τραβήξει γραμμές (πάντα γραμμές σημειώνουμε στα διαγράμματα, ποτέ καμπύλες).  Βάλτε και μερικά βέλη και η απάντηση σας είναι έτοιμη:  Ο καθείς θα ερμηνεύσει το διάγραμμα όπως του κάθεται.  Άλλοι θα δουν τη γραμμή και το βελάκι σαν σημείο εισόδου, άλλοι σαν σημείο εξόδου, άλλοι σαν μυγοχεσιά, σημασία έχει πως αν μετά από μέρες σας προγκάρει αναγνώστης, συμπληρώνετε το διάγραμμα όλο στόμφο:  "Μα ήταν ξεκάθαρο σημείο αγοράς, τι δεν κατάλαβες;" 
  4. Αν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες σας, σας ξεφύγει μαντεψιά σε στιγμή γκορουδικού οίστρου που είναι τόσο ξεκάθαρη που δεν σηκώνει αντίθετη ερμηνεία, εφαρμόζετε τη μέθοδο "εμβόλιμο stop loss".  Θα δώσω ένα παράδειγμα από τη νεώτερη ελληνική ιστορία.  Έχετε γράψει τον Ιούνιο που ο γενικός είναι στο 1250 "θα αγοράσω στο 1023".  Μη με ρωτήσετε πως στο καλό προέκυψε το 1023.  Σας το είπε ο Αη Νικόλας μια νύχτα με πανσέληνο, ή το είδατε γραμμένο στον τάφο του Μεγάλου Tεκτονα Διδασκάλου στον καθεδρικό της Chartres.  Το θέμα είναι πως το ανακοινώσατε το νούμερο και τώρα η αγορά είναι στο 795.  Θεωρητικά, η θέση χάνει από 22% ως και 100% αναλόγως τη μόχλευσή.  Σας γράφει λοιπόν αναγνώστης που σας ακολούθησε όλος παράπονο πως τον ήπιε.  Με μια κίνηση αντιπερισπασμού τον νουθετήτε:  "Μα για αυτό έχωμε τα στοπλόσια αγαπητέ."   Απλό και απέριττο!  Εσείς βέβαια ποτέ δεν γράψατε για stoploss, ούτε για το ποσοστό της ζημιάς που πήρατε, ούτε βέβαια κάτι στα γραφόμενα σας φανερώνει πως πήρατε έστω και την παραμικρή ζημιά, λες και το stop loss σε θέση που είχατε ανακοινώσει δυο μήνες νωρίτερα ήταν τόσο σφιχτό όσο ο κώλος της παρθένας. 
  5. Κάποια στιγμή, όσο διφορούμενα και να γράφετε, οι αναγνώστες σας θα σας πιέσουν για τα καλά:  "Πες μας τι χαρτιά έχεις τώρα, τι έχεις αγοράσει, πού και πότε."  Στο κάτω κάτω δικαιούνται έναν χρησμό κι αυτοί.  Εύκολο!  Εμφανίστε ένα excellόφυλλο με μια θέση που έχετε. Ψάξτε και βρείτε όσα χαρτιά έτυχε να έχουν ανέβει τις τελευταίες μέρες.  Αυτά έχετε ντεεεε!  Μην γράψετε ποτέ τα ποσοστά επί του χαρτοφυλακίου.  Ούτε τη μέρα που τα αγοράσατε.  Μόνο την τιμή αγοράς, που πάντοτε είναι χαμηλότερη από την τρέχουσα.  Εννοείται αυτό!  Γκουρού είστε όχι κανένας Βέγγος.  Κάποιες μετοχές που θα έχετε βάλει στο χαρτοφυλάκιο ίσως τις τελευταίες ημέρες να έχουν κάνει συνολικά καμμιά 500αριά τεμάχια μόνο, πράγμα ασύμβατο με τη θέση ενός γκουρού που λογικά αναμένεται να περιλαμβάνει δεκάδες χιλιάδες τεμάχια και όχι ψιλικοκό.  Πιστέψτε με δεν θα το πάρει χαμπάρι κανείς.
  6. Να ανακοινώνετε τυχόν κινήσεις πάντοτε εκ των υστέρων.  Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.  O καλός μου φίλος MC, μου παρουσίασε τις προάλλες ένα πρωτοποριακό σύστημα που ο ίδιος αποκαλεί "Back to the Future" και έχει απόδοση 10.000% σε όλες τις περιόδους που εξέτασε, σε όλες τις αγορές που δοκίμασε και με μέγιστο drawback 1%.  Το φοβερό αυτό σύστημα, απλώς κάνει κινήσεις μία μέρα πριν οι αγορές διασπάσουν τους ΚΜΟ τους.  Σπάει ας πούμε ο κινητός στις 5/10 και δίνει σήμα για κάτω;  Εσείς είχατε πουλήσει από τις 4/10.  Το άγιο δισκοπότηρο έφθασε και το έχετε μόνο εσείς.
  7. Κάποτε θα εμφανιστεί κάποιος που θα σας προκαλέσει ανοιχτά σε αγώνα μαντεψιάς.  Μην πανικοβληθήτε!  Αποδεχτείτε την πρόκληση, αλλά σε ύστερο χρόνο προφασιζόμενος φόρτο εργασίας.  Ακόμα κι αν η εργασία σας είναι υπάλληλος κυλικείου στο υπουργείο υποδομών, εσείς θα πείτε κάτι τύπου:  "Μέχρι την εκταμίευση της 6ης δόσης είμαι πολύ πιεσμένος, μετά το συζητάμε."  Άφθαστη γκλαμουριά.  Αφ ενός οι αναγνώστες σας θα πιστέψουν πως είστε πολυάσχολος και αφ ετέρου έχετε βάλει τρικλοποδιά στον αντίπαλο σας, αλλά και σε ενδεχόμενη δημόσια διαπόμπευση.  Αν ο άλλος που σας προκάλεσε έχει τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια θα αναμένει την δική σας ανταπόκριση που ποτέ δεν θα έρθει.  Αν όχι, ήταν ένας ποταπός, γιατί να ασχοληθείτε μαζί του;
  8. Σχολιάζετε πάντα εσείς ο ίδιος τον εαυτό σας, κατά προτίμηση με ωραία επίθετα και εκφράσεις όπως "είσαι μεγάλος ρε", "τιτανοτεράστιος", "δώσε μας τα φώτα σου, εμείς είμαστε πρόβατα μπεεεεε" και τέτοια.  Εννοείτε πως σε κάθε ανάρτηση σας, θα βάζετε τουλάχιστον 15 ευνοϊκά σχόλια.  Δημιουργείστε αυλικούς με ψευδώνυμα.  Αν δεν το πράξετε εσείς ο ίδιος, δεν θα βρεθεί κανείς άλλος να το κάνει για λογαριασμό σας.  Εξάλλου, "όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος."  Μην ξεχάσετε τα likes, πεντάστερα και links στο twitter. 
  9. Αφαιρέστε τη δυνατότητα σχολιασμού σε οιονδήποτε φαίνεται πως αντιλαμβάνεται τις μεθόδους σας.  Εφαρμόστε τη δοκιμασμένη συνταγή capital.  Όποιοι σας ενοχλούν ban.  Όσοι πάνε να σας ξεμπροστιάσουν block!  Μα πως τολμούν;  Τα πρόβατα.... Μπεεεεεε
Καλή Επιτυχία.



    Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

    Τραπεζικός Κλάδος



    Όσοι φίλοι μου εργάζονται σε τράπεζες, τελευταία έχουν χαθεί.  Υπερωρίες και έκτακτη εργασία τα Σαββατοκύριακα, απορροφά όλο τους το χρόνο.  Αρχικώς, ήταν έκτακτες μαγειρικές εργασίες για τα αποτελέσματα του εξαμήνου.  Στη συνέχεια, κατέφθασαν οι "μαυροπετρίτες" για επιθεώρηση τάγματος.  Ράψιμο, μαντάρισμα, καλλωπισμός και γυάλισμα για το "καλωσόρισες".  Τώρα, ο σεφ ξαναμπήκε στην κουζίνα και μαγειρεύει εκ νέου.

    "Δεν καταλαβαίνω", μου λένε οι φίλοι μου.  "Είναι σαν να ετοιμαζόμαστε για κάτι".
    Και συνεχίζουν:  "Τα είχαμε φτιάξει όλα μια χαρά για τη Black Rock, και τώρα αναμορφώνουμε πάλι."

    "Σαν να στολίζουμε τη νύφη",  συμπληρώνω.

    Όσοι με γνωρίζουν λίγο περισσότερο, θα έχουν υπόψη τους πως απεχθάνομαι τα γεωμετρικά διαγράμματα.  Εκείνα με τις γραμμούλες και τα βελάκια που κάποιοι τα παλεύουν σαν επίσκεψη στο ιερό του Απόλλωνα, προκειμένου να βγουν το βράδυ και να πουν:  "Είμαστε με πωλητικό σήμα, αλλά με μετρητά.  Δεν αγοράζουμε ακόμη."  Εγώ αυτά τα σήματα δεν τα βλέπω, ίσως λόγω ηλικίας να αναπτύσσω γλαύκωμα.  Βλέπω όμως κάτι άλλο:  Υπάρχουν κάποια επίπεδα τιμών που οι πτώσεις σταματούν.  Και αυτό δεν συνέβη χθες, συμβαίνει εδώ και ένα μήνα.  Σαν την μπάλα που πέφτοντας από ψηλά, αναπηδά, στην αρχή με ορμή, έπειτα συκρατημένα και στο τέλος νωχελικά, πάντως αναπηδά κάθε φορά που ακουμπά στο έδαφος. 

    Όσοι έχουν ακόμη τις αισθήσεις τους, θα έχουν παρατηρήσει πως όταν έχουμε συσσώρευση τιμών σε συγκεκριμένο εύρος κάτι προμηνύεται.  Ο φίλος μου Mc,  θα το ονόμαζε "ενδιαφέρον".  Ο Θρασύβουλος, "θεϊκό σημάδι".  Ο Φραπεζίτης, "κλείσαμε τα short, τι δεν καταλάβατε;"  Ο Καισάριος πιθανότατα, να κατέβαινε με κειμενάκι τίτλου:  "Γιατί δεν αγοράζω ακόμη ΙΙΙ", αλλά αυτό είναι άσχετο.

    Όταν τα ανώτατα στελέχη των τραπεζών τελειώνουν τις συσκέψεις των στις 3 το πρωί, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:  Είτε ετοιμάζονται για συγχώνευση είτε για φούντο.  Διαλέγετε και παίρνετε!  Κάτι τέτοιες στιγμές ενθυμούμαι το τσιτάτο Κωστόπουλου: "Η ελληνική αγορά έχει χώρο για 2 1/2 τράπεζες".   Μήπως εννοούσε πως θα κλείσουν οι υπόλοιπες;  Μπαααα....  Για στάσου.... Λες;  Όχι ρε!  Αλλά και πάλι....

    Όσοι λειτουργούν ακόμη ορθολογικά θα γνωρίζουν πως όταν η τιμή των CDS της χώρας εμπεριέχει 99% πιθανότητα χρεωκοπίας, το αίμα όχι απλά ρέει στους δρόμους κατά τον Rothchild, αλλά μας έχει πνίξει όλους.  Τι υποτίθεται κάνουμε όταν συμβαίνει αυτό;  Πουλάμε;  Χμ....  Όχι ρε!   Μένουμε με μετρητά;   Νταξ' Ο Δάντης PhD. PM, LLM, Md, το κάνει αυτό, δεν είμαστε και του ίδιου διαμετρήματος.  Μήπως να αγοράζαμε;  Όχι;


    Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

    Frapezitis



    Τον Φραπεζίτη τον γνωρίζετε θαρρώ!  (http://frapezitis.wordpress.com/Κι εγώ τον γνωρίζω ανυπερθέτως.  Από παλιά.  Όχι προσωπικώς για μην παρεξηγούμεθα, αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς.  Η δική μας πιάτσα είναι μικρή.  Καμμιά εκατοστή άνθρωποι.
    Ο Φραπεζίτης που λέτε είναι λίγο αψής.  Κάποιοι λένε πως είναι ο Σπάρτης σε ver.2.0.  Θα μπορούσε, αλλά και πάλι, ποιος νοιάζεται...  Το μοναδικό του, καυστικό, πολλάκις υβριστικό ύφος, τον καθιστά μια εκ των ουκ άνευ διαδικτυακή χρηματιστηριακή φιγούρα, και τα κείμενα του αποτελούν καθημερινή πρωινή συνήθεια για πολλούς γραφικούς και μη παίκτες των αγορών.  Θα τολμούσα να τον παραλληλήσω με τον Τσουκαλά του ΧΑΑ, αλλά δεν θα το κάνω γιατί ο Τσουκαλάς είναι υπερβολικά untermensch για το αισθητήριο μου, σε αντίθεση με τον Φραπεζίτη που ισορροπεί με αρμονία ανάμεσα στην cult ξερολιά και την ανέμελη γραψαρχιδίαση.
    Αγαπάμε Φραπεζίτη και δεν σας κρύβω πως τον ζηλεύω και λίγο γιατί έχει πολλούς και αφοσιωμένους αναγνώστες, αν και κάποιοι μου είπαν πως "πειράζει" εκ των υστέρων τα κείμενα του, αφαιρώντας όλα όσα δεν του βγήκαν και κρατώντας μόνο όσα το πεπρωμένο φανέρωσε.  Εγώ δεν τα ξέρω αυτά, δεν διαβάζω Φράπα για τις γκουρουδιές, τον διαβάζω γιατί είναι ένας δοκιμασμένος δείκτης τάσης και στις μέρες μας αυτά τα χρειαζόμαστε.
    Οι φίλοι όμως επιμένουν:  Ρε συ ArTaXiA, αλλάζει τα κείμενα λέμεεεεεε.  Χώρια που εκείνο το chartaκι δεν βγάζει νόημα.  Μόνο βελάκια.  Τι θα κάνει εκεί στο 3.65;  Θα πουλήσει, θα μπει short;  Θα μπει long;  Τέλος πάντων, αυτά είναι κακοήθειες.  Ο κόσμος είναι κακός εκεί έξω.  Περιμένει το ατόπημα σου για να σε στιγματίσει for life.  Φτου κακά, μακριά από εμάς αυτά.
    Τότε μου ήρθε η ιδέα!
    Να κάνουμε ένα money game, να αγοράζουμε, να πουλάμε, να περνάμε καλά, να λέμε και τη μαλακία μας, να γουστάρουμε ρε φίλος.  Την έριξα την ιδέα στον Φράπα, γούσταρε κι εκείνος, κωλοφτιάχτηκα κι εγώ, πάει καιρός που πραγματικά λεφτά δεν βλέπουμε, ας δούμε τουλάχιστον τα πέτσινα του παιχνιδιού.  Ζήτησα λίγο χρόνο να σκεφτώ τους κανόνες και σήμερα είμαι στην ευχάριστον θέση να σας τους ανακοινώσω:


    Θα πάρει έκαστος παίκτης κεφάλαιο χιλιάδων 100.  Ο μέγιστος αριθμός τοποθετήσεων θα είναι 5, δηλαδή χαρτοφυλάκια 50 μετοχών αποκλείονται.  Αυτές τις 100 μπορεί να τις μοχλέυσει μισή φορά, δηλαδή να λάβει άλλες 50 αρχικώς, πληρώνοντας τον τόκο του 3μηνου bund, ή άλλου αντίστοιχου χρεόγραφου αναλόγως του νομίσματος.  Το νόμισμα αναφοράς είναι το Ευρώ.  Οι αγορές μπορούν να γίνουν σε οιοδήποτε οργανωμένη αγορά, αρκεί οι τιμές να είναι δημοσιεύσημες. Το παιχνίδι θα διαρκέσει ως τις 23/12 και θα διαιρεθεί σε τέσσερις φάσεις:

    Στην πρώτη φάση μπορούν να αγοράστουν μόνο μετοχές, ή αξιόγραφα εξομοιούμενα με αυτές (ΕΤF & ETN).  Τα μετρητά παραμένουν άτοκα, τα short επιτρέπονται, με 130% κάλυψη.
    Πράξεις forex μέχρι του ποσού του διαθέσιμου κεφαλαίου.

    Αυτή η φάση θα διαρκέσει τέσσερις εβδομάδες.

    Στη δεύτερη φάση, futures επιτρέπονται, μετοχών ή δεικτών, τα μετρητά λαμβάνουν τόκο,  και επιτρέπεται ο δανεισμός τίτλων.  Πράξεις forex μόνο σε future με τα margin των συμβολαίων.

    Άλλες τέσσερις εβδομάδες.

    Στην τρίτη φάση, μπορεί να αγοραστεί ο,τιδήποτε, futures μετοχών δεικτών ή εμπορευμάτων, τα ίδια τα εμπορεύματα, ομόλογα, options κάθε τίτλου, ό,τι σχήμα βάλει ο νους.  Πράξεις forex ελεύθερες.

    Άλλες τέσσερις εβδομάδες.

    Τις τελευταίες μέρες που θα υπολείπονται μέχρι τη λήξη, οι νέες αγορές παύουν και οι θέσεις θα πρέπει να ρευστοποιηθούν ώστε στις 23/12 να υπάρχουν στο λογαριασμό μόνο μετρητά.  Τυχόν άλλα νομίσματα μετατρέπονται σε Ευρώ για την ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ.

    Ο έχων τα περισσότερα στη λήξη ανακυρήσσεται μέγιστος Guru και κερδίζει τη θέση που του αρμόζει στο πάνθεον της νεώτερης χρηματιστηριακής ιστορίας.

    Ψιλά Γράμματα:

    Οι κινήσεις ανακοινώνονται την προηγούμενη ημέρα σε δύο blogger (ένας οριζόμενος από τον κάθε παίκτη) με 2 ταυτόχρονα e-mail.  Τα mail θα λένε περίπου το εξής:  "Αύριο αγορά 1000 Rio Tinto στα 35.00, ή αγορά market στο άνοιγμα ή στο κλείσιμο."  Για να μπορούμε όλοι να παρακολουθούμε τις γκουρουδιές, intraday και conditional εντολές ΑΠΟΚΛΕΙΟΝΤΑΙ.  Μόνο αντρίκια πράγματα  Αν η τιμή γίνει την επόμενη ημέρα ή αν είναι market, οι δύο blogger ανακοινώνουν την κίνηση, την προσθέτουν στο χαρτοφυλάκιο του παίκτη και την αποτιμούν.  Προμήθεια θα βάλουμε 0,3%+0,3% για να μην μπερδευτούμε.  Στα futures θα βάζουμε 8€ και στα options 5€.  Stop loss και trailing επίσης αποκλείονται.  Σου χτύπησε το stop φίλος;  Την επόμενη μέρα δώσε market και κλείστο.  Όχι πράξεις τύπου:  "Ναι, πήρα 1000 στα 35, αλλά είδα όραμα τον Αη Γιώργη και έκλεισα στο 35.30 τρία λεπτά ακριβώς πριν καταρεύσει στα 29 κι έτσι γλίτωσα."  Σε αυτό το παιχνίδι ΓΛΙΤΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ.  ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΤΕ!

    Αυτά σκέφτηκα λοιπόν και αν ο φίλτατος Φραπεζίτης αποδέχεται, να ορίσουμε bloggers και να ξεκινάμε.

    Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

    Γλώσσα & Ψέμματα


    Κάπου έχουμε χάσει το νόημα.  Κάπου στην πορεία, μας έγχυσαν στον εγκέφαλο λανθασμένα μηνύματα.  Υπό τον μανδύα της πολιτικής ορθότητας αρχικώς, στη συνέχεια όμως, οι λέξεις έχασαν την έννοια τους και η γλώσσα την σημασία της.

    Στην επιστήμη της σημειολογίας, τα σημεία που υποδηλώνονται από μία λέξη (η σημασία της δηλαδή) κατανοούνται το ένα σε σχέση με το άλλο, δηλαδή από τον συσχετισμό μεταξύ ενός σημείου με κάποιο άλλο, σε βαθμό που να μπορεί να θεωρηθεί πως "η γλώσσα δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, αλλά μάλλον την κατασκευάζει" (Saussure).  Έτσι, δεχόμενοι πως "η γλώσσα είναι το όργανο που μορφοποιεί τη σκέψη" (Hombolt), τι μπορούμε να περιμένουμε από τους άρχοντες μας που μέσω των νομοθετών μας εκτρέπουν την έννοια των λέξεων από την πραγματικότητα;

    Ας πάρουμε για παράδειγμα την έννοια της λέξης φόρος:  Φόρος κατά τον θεμελιωτή της δημοσιονομικής επιστήμης στη Γαλλία Gaston Jèze είναι "χρηματική παροχή που επιβάλλεται αναγκαστικά από το κράτος σε βάρος των ιδιωτών χωρίς αντιπαροχή, προς το σκοπό κάλυψης των δημοσίων βαρών."   Μετά έρχεται ένας επικοινωνιολόγος.  Και βαφτίζει έναν άλλο φόρο "εισφορά".  Η "εισφορά" είναι απλώς ένας φόρος με άλλο όνομα.  Όπως και το "τέλος".  Τα τέλη είναι άμεσοι φόροι που σχετίζονται με την κατανάλωση αγαθών και τη χρήση υπηρεσιών.  Θυμηθείτε το "τέλος συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας".   Υπάρχει κάποιος που μπορεί επιτυχώς να ισχυριστεί πως το ανωτέρω τέλος δεν αποτελεί απλώς έναν φόρο;  Γιατί όμως ο νομοθέτης -γλωσσικός εκτροπέας- δεν το ονομάζει "φόρο";  Μα προκειμένου να μπορεί να επιβάλλει έναν άλλο φόρο, τον "φόρο προστιθέμενης αξίας" επ' αυτού.  Σκεφτείτε τώρα την "έκτακτη εισφορά κοινωνικής αλληλεγύης".  Δεν είναι ένα κόσμημα της προπαγάνδας;  Καταρχάς, ουδεμία σχέση έχει με "κοινωνική αλληλεγύη" διότι αυτός ο φόρος -διότι περί φόρου πρόκειται- δεν έχει αναδιανεμητικό χαρακτήρα.  Επιπλέον, γιατί ονομάζεται "εισφορά";  Τι σημαίνει αυτή η λέξη;   Εισφορά, σύμφωνα με το λεξικό είναι η "συμβολή σε μια δαπάνη ή έργο".  Ταυτίζεται αυτή η έννοια με την πληρωμή φόρων;  Μόνο αν δεχτούμε πως η "έκτακτη εισφορά κοινωνικής αλληλεγύης" αποτελεί πρόσοδο προορισμένο για κοινωνικό έργο και όχι απλώς δημόσιο έσοδο που θα χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή χρεωλυσίων.  Μετά, η λέξη "έκτακτη" σε τι αποσκοπεί;  Είναι έκτακτος ένας φόρος που θα πληρώνεται ετησίως από το 2011 ως το 2016;  Εγώ θα τον ονόμαζα "προσωρινό".  Διότι το επίθετο "έκτακτος" μεταξύ άλλων σημαίνει ο "μη μόνιμος", αλλά και πάλι το επίθετο "προσωρινός" τι σημαίνει;  Το καταλαβαίνετε βέβαια πως ο νομοθέτης παίζει με τις λέξεις....

    Γιατί καταλήξαμε να παίζουμε με τις λέξεις αλλοιώνοντας τη σημασία τους;

    Καθαρά για ψυχολογικούς λόγους θα απαντούσε κάποιος.  Εγώ θα ισχυριζόμουν λόγους προπαγάνδας.  Πόσο καλύτερα νιώθει ένας παράλυτος που τον αποκαλούμε "Α.Μ.Ε.Α.";  Εξωραϊζουμε την ουσία "τον άνθρωπο που δεν μπορεί να περπατήσει" με κάποιον άλλον τύπο που γενικώς και αορίστως "έχει ειδικές ανάγκες;"  Σύμφωνοι ένας παράλυτος έχει "ειδικές ανάγκες".  Ειδικές ανάγκες όμως έχει κι ο γιος του Μιχάλη που είναι δυσλεξικός.  Το παιδάκι του Μιχάλη όμως δεν λογίζεται ως "Α.Μ.Ε.Α." παρότι έχει μαθησιακές δυσκολίες και ως εκ τούτου κάνει λογοθεραπεία και πηγαίνει σε "ειδικό" σχολείο.  Δεν είναι ανάπηρο ένα παιδάκι με δυσλεξία, σωστά;  Τι είναι ένα παιδάκι με δυσλεξία;  "Δυσλεξικό" θα απαντήσουμε όλοι.  Τότε γιατί ο "έχων παράλυση στα κάτω άκρα" δεν είναι παράλυτος αλλά "άτομο με ειδικές ανάγκες";

    Ομοίως, γιατί η νομιμοποίηση πολεοδομικών παραβάσεων καλείται "πολεοδομική τακτοποίηση;"  Για να μην σκοντάψει το θέμα στη συνταγματικότητα, θα απαντήσουν οι περισσότερο διαβασμένοι.  Το να νομιμοποιήσουμε κάτι για 50 χρόνια, κι έπειτα για άλλα 50, πληρώνοντας κάποιο τέλος, που εδώ -ναι- είναι τέλος, πλέον λέγεται τακτοποίηση;  Εγώ θυμάμαι τη συγχωρεμένη τη μάνα μου που όταν μου έλεγε να "τακτοποιήσω το δωμάτιο μου" εννούσε να στρώσω το κρεβάτι, να βάλω τα ρούχα στη ντουλάπα και τα παιχνίδια στη θέση τους.  Τώρα γιατί η "τακτοποίηση" αυτού του ίδιου δωματίου που τυγχάνει ημιυπαίθριος σημαίνει "τράβα στην πολεοδομία" και πλήρωσε;  Κι οι δικαστές, ερμηνεύοντας τις λέξεις όχι σημειολογικά αλλά γραμματικά να θεωρούν μια "νομιμοποίηση" αντισυνταγματική, ενώ μια ίδια "τακτοποίηση" συνταγματική; 

    Διάβαζα χθες το βράδυ τον "μνημονιακό νόμο" τον 3986/11. Εκεί εισάγεται η έννοια του "δικαιώματος επιφανείας".  Το "δικαίωμα επιφανείας" είναι ένας συνταγματικά ανεκτά τρόπος να πουλήσεις δημόσια γη.  Αντί να πουλήσεις το δημόσιο κτήμα, συστήνεις ένα "δικαίωμα επιφανείας" το οποίο το μεταβιβάζεις σε έναν ιδιωτή κι εκείνος ως "επιφανειούχος" κτίζει στο δημόσιο οικόπεδο, κάνει χρήση του δημόσιου αιγιαλού, ενίοτε αλλοιώνει την ακτογραμμή φτιάχνοντας μαρίνες, κοντολογίς κάνει ό,τι θα έκανε κι ως ιδιοκτήτης της έκτασης, αλλά επειδή δεν μπορούμε να του μεταβιβάσουμε την έκταση, του μεταβιβάζουμε το "δικαίωμα επιφανείας" κι αυτός μας πληρώνει το "εδαφονόμιο", περιοδικό αντάλλαγμα για το "δικαίωμα" αυτό.  Ορίζουμε τη μέγιστη διάρκεια του "δικαιώματος" στα 50 χρόνια, για να μη μας κράξουν οι αντιπολιτευόμενοι, αλλά βάζουμε στο νόμο και τη δυνατότητα ανανέωσης της, οπότε είναι όλοι ευχαριστημένοι.  

    Οιοσδήποτε σκεπτόμενος πολίτης θα αναφωνούσε:  "Μας κοροϊδεύετε;"  Εδώ όντως μεταβιβάζετε δημόσια περιουσία και αυτό συνταγματικά απαγορεύεται.   "Όοοοοχι" θα απαντήσει ο νομοθέτης, "δεν μεταβιβάζω τη γη, μεταβιβάζω τη χρήση της".  Αυτές οι γελοίες δικαιολογίες όμως, θα έπρεπε να επισημαίνονται από τους δικαστές, και να πατάσσονται.  Τι θα πει "τακτοποίηση;"  Τι τακτοποιείς δηλαδή;  Πήρες την άδεια και την έβαλες σε ωραίο ροζ κλασσέρ και από κει στον φοριαμό;  Όχι, απόκτησες νομική ασυλία έναντι μιας αποδεδειγμένης και βεβαιωμένης πολεοδομικής παράβασης.  Οπότε;  "ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣ" φίλε.  Ομοίως και στην "σύσταση δικαιώματος επιφανείας".  Τι μαλακίες μας τσαμπουνάς κύριε νομοθέτα;  Τι θα πει "επιφανειούχος";  Η χρήση ενός δημόσιου κτήματος κατ αποκλειστικότητα από κάποιον, ισοδυναμεί με αποστέρηση της ίδιας χρήσης από κάποιον άλλον.  Οπότε αυτό εξομοιούται με την επικαρπία.  Το σύνταγμα της χώρας δεν λέει τέτοια!  Μιλάει για δημόσιες εκτάσεις.  Και δημόσιος σημαίνει "ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ".  Εδώ έχουμε έναν, όχι τον καθένα.




    Μπορεί κανείς να παίζει με τις λέξεις, όσο του επιτρέπει η νοημοσύνη, η γνώση της ελληνικής και η οξυδέρκεια του.  Μπορεί επίσης να χρησιμοποιεί αυτά του τα χαρίσματα, προκειμένου να νομοθετεί εις βάρος του ελληνικού λαού.  Είναι όμως καθήκον της δικαστικής εξουσίας να θέτει τα όρια της παραποίησης των εννοιών μέσω της αλλαγής των λέξεων.  Δεν είναι μόνο οι νομοθέτες έξυπνοι άνθρωποι.   

    Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

    The End of World As We Know It.





    Γεγονός είναι πως τελευταία, όπως ορθώς παρατήρησε και ο φίλος Peter Pan, έχω αποστασιοποιηθεί από τα κοινωνικά.  Και αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με την κατάσταση των αγορών, αλλά μάλλον με την κρίση της μέσης ηλικίας.  Όταν ήμουν νεώτερος, νόμιζα πως είχα όλον τον χρόνο για το κάθε τι, χρόνο για να εργαστώ και να δημιουργήσω, χρόνο και για να αναπαυθώ, χρόνο για να ερωτευτώ χρόνο για να χωρίσω, χρόνο για να ολοκληρωθεί ένας οικονομικός κύκλος, να φθάσουν οι τιμές στο επίπεδό μου, οι μέρες δεν είχαν και τόση σημασία, άλλωστε το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται ένας νέος είναι τι ψυχή θα παραδώσει.

    Σήμερα, η αναμονή για ο,τιδήποτε, έχει μια χρονική διάσταση που αγγίζει το αναντικατάστατο:  "Να δημιουργήσω τώρα που ακόμη μπορώ, να φτιάξω περιουσία όσο ακόμη μου κόβει, να χαρώ τη ζωή όσο είμαι υγιής και γοητευτικός", πριν η Ήβη αποσύρει την εύνοια της.   Έτσι, προτιμώ να περάσω ένα μεσημέρι στην παραλία, αντί της οθόνης και ένα βράδυ στη βεράντα αντί της συγγραφής.  Όσο ακόμη έχω τη δυνατότητα...

    Σε αυτά τα τελευταία μεσημέρια, δίπλα στη θάλασσα, ολοκλήρωσα το "The Big Short" του Lewis που το είχα αγοράσει εδώ και καιρό.  Το τελείωσα ακριβώς πάνω στην υποβάθμιση της αμερικανικής πιστοληπτικής ικανότητας από την S&P.  Η οποία, βέβαια, καθόλου δεν με εξέπληξε, καθώς όφειλε να έχει συμβεί από το 2008.  Αυτό που με αγριεύει είναι η φούσκα των treasuries.  Πώς γίνεται να υποβαθμίζεται το χρέος των ΗΠΑ, να πωλούνται οι μετοχές των αμερικανικών τραπεζών και ταυτόχρονα τα T-Bonds να κάνουν νέα υψηλά;  Επιμένω πως είναι η φούσκα της δεκαετίας.  Τέτοια φούσκα που απέναντι της, τα 1750$ της ουγγιάς του χρυσού φαντάζουν αγοραστική ευκαιρία.  Παρεμπιπτόντως, είναι η πρώτη φορά που η τιμή του χρυσού, ξεπέρασε εκείνη της πλατίνας.  Της πλατίνας που είναι βιομηχανικά αξιοποιήσιμη και όπως και να το κάνουμε περισσότερο κομψή.  Συγκρίνετε ένα χρυσό Rolex, μ' ένα πλατινένιο.  Ποιο είναι ομορφότερο; 

    Το πελώριο sell-off των κεφαλαιαγορών με βρήκε short.  Με βρήκε με πολύ χρυσό, ακόμη περισσότερο ασήμι, ελβετικά φράγκα και κάμποσα spread πάνω στην καμπύλη των αμερικανικών επιτοκίων.  Ήταν μια θέση που έβγαλε αρκετά, μόνο που μου έλειπε ο βασικός πρωταγωνιστής:  Tο χαρτάκι που όλοι θέλουν, το figurini Panini, με τη φάτσα του Κυράστα που όλοι θέλουν να ανταλλάξουν, τα συμβόλαια στον Vix.  Την προηγούμενη Παρασκευή επέστρεψα νωρίτερα από τις διακοπές μου ακριβώς γι αυτό.  Για να παίξω λίγο μαζί τους.  Και παίξαμε καλά, δεν έχω παράπονο.

    Στην πορεία έκλεισα τα short, τα ξανάνοιξα, πούλησα τα AUD που μουλάρωσαν,  μπήκα long στην ΕΤΕ και βγήκα με stop και τώρα κοιτάζω να αλλάξω όλα τα USD σε CHF, μόλις χτυπήσει την πάνω αντίσταση, όπως το βλέπω ίσως και την Τρίτη αν συνεχίσει έτσι.  

    Πέρα όμως από τα χαρούμενα Αυγουστιάτικα παιχνίδια, η γη έχει αρχίσει να τρέμει και ίσως να είναι και η πρώτη φορά στη ζωή μου, που δεν μπορώ να πιθανολογήσω τα μελλούμενα, ούτε καν ως γενίκευση.  Ο δυτικός κόσμος είναι χρεωμένος, υπερμοχλευμένος και στο όριο των δυνατοτήτων που ο καπιταλισμός προσφέρει.  Μια κοινωνία θηρευτών, που σταδιακά αλλά επιταχυνόμενα, βλέπει τη βάση των θηραμάτων να στερεύει.  Το φυσικό ανάλογο, θα ήταν ένας βιολογικός αρμαγεδώνας, μόνο που στην περίπτωση μας ο Bernanke δεν τον αφήνει να συμβεί.  

    Με QE3 και καθεστώς μηδενικών επιτοκίων, βιώνουμε το ισοδύναμο της χορήγησης μορφίνης ως υποκατάστατο ίασης στα τραύματα που η υπερχρέωση μας δημιούργησε.  Ο πόνος εξαφανίζεται, αλλά μοιραία ο ασθενής εκλείπει.  Εδώ και μήνες πασχίζω να φανταστώ πως θα είναι ο κόσμος μετά το σκάσιμο της φούσκας των Treasuries.  Θα μείνει άστεγο το 1/3 των Αμερικανών;  Θα μπουν οι ΗΠΑ σε ύφεση μεγαλύτερη εκείνης του '30;  Ηλικιωμένοι θα πεθαίνουν στους δρόμους, αφού ούτε σύνταξη θα έχουν, ούτε χρήματα για νοσηλεία;  Η αξία της γης ποια θα είναι;  Θα επωφεληθούν οι Κινέζοι, αγοράζοντας την πολεμική μηχανή των Αμερικανών, κερδίζοντας τελικά την παγκόσμια κυριαρχία;   Μήπως, αντί για όλα αυτά πάμε σε hyperinflation;  Οι λιγοστοί μελλοντικοί κάτοχοι των μέσων παραγωγής, θα μπορέσουν να μετατρέψουν τον κόσμο σε ένα δεύτερο φεουδαρχικό μεσαίωνα, όπου προλετάριοι θα εργάζονται για ένα πιάτο φαγητό;  Σε έναν τέτοιο κόσμο θα είχε νόημα να κρατάς χρυσό και χωράφια, ή απέναντι στις ορδές των πεινασμένων, το μόνο χρήσιμο θα ήταν ένα Kalashnikov, πυρομαχικά και επαφές με τους ισχυρούς;

    Όσο και να σκέφτομαι, άκρη δεν βγάζω.  Ο κόσμος οδεύει στην μεγαλύτερη κρίση από την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εδώ και 1500 χρόνια, και το οικονομικό κατεστημένο σχολιάζει αν ο χρυσός είναι ακριβός στα 1800, ή ο S&P μπήκε σε bear market.  Κάποιες φορές που προσπαθώ να εισάγω αυτήν την παράμετρο "συντέλεια" σε κουβέντες που έχω με συναδέλφους και μη, αισθάνομαι σαν κύρηκας πάνω σε καφάσι στο Hyde Park που ευαγγελίζεται τη δευτέρα παρουσία.  Και το φοβερότερο όλων, εκείνο που με στενοχωρεί τα μέγιστα είναι το εξής:  "Δεν είμαι πλέον νέος."

    Δεν έχω τη δυνατότητα να περιμένω, ούτε ίσως το σθένος να παλέψω, ούτε το βιολογικό περιθώριο να επιβιώσω από ενός τέτοιου μεγέθους καταστροφή.  Το να σκάσουν όλα τα συνταξιοδοτικά ταμεία της Ευρώπης, ίσως να μην είναι και μεγάλο θέμα αν είσαι 28 χρονών.  Έχεις χρόνο να κάνεις τα κουμάντα σου.   Αν όμως είσαι 10 χρόνια πριν τη σύνταξη σου, ή ακόμα και 15, σημαίνει πρόωρο θάνατο από δριμύ ψύχος σε χαρτόκουτο στην αυλή της Παναγίας της Ελεούσας, κάποιο πρωί του Φεβρουαρίου.  Το να μπαίνεις στα 30 σου και να ανακαλύπτεις πως σε αυτή τη χώρα, η κυβέρνηση έχει βάλει σκοπό να σου πάρει αυτά τα 35.000€ κατά κεφαλήν χρέος που θεωρητικά χρωστάς, μπορεί απλώς να σημαίνει πως θα φιλήσεις σταυρωτά τους γονείς σου και θα φύγεις για την Αυστραλία με το πρόγραμμα υποδοχής καταρτισμένων στελεχών, ερχόμενος στην Ελλάδα μια φορά την πενταετία για να δεις συγγενείς.  Το να πλησιάζεις τα 50, και η κάρτα ανεργίας σου να είναι σαν τοίχος graffiti από τις σφραγίδες, ισοδυναμεί με μια διαλυμένη οικογένεια, τη δική σου, και κοινωνική περιθωριοποίηση.  

    Αυτά σκέφτομαι φίλοι μου και ειλικρινά δεν μου κάνει κουράγιο να μιλήσω πλέον για τα καθημερινά και τα τετριμμένα.  Για την τιμή της "Εθνικής", το "μεσοπρόθεσμο",  τις έκτακτες εισφορές και το fair value του S&P.  Ένας ολόκληρος κόσμος βλέπει έξω νύχτα και ισχυρίζεται πως είναι ακόμη μέρα.  Το λένε τα δελτία, το λένε οι φίλοι μας, το λέει κι ο παπάς της ενορίας.  Κι εγώ τολμώ να κοιτάξω έξω από το παράθυρο το σκοτάδι, θλίψη με κυριεύει και ψάχνω μέρος να περάσω τη νύχτα.  

    Ψάχτε κι εσείς!   

    Sic Transit Mundi Gloria

    Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

    Η Τσιγγουνιά Είναι Μαγκιά!



    Πού θα πάτε διακοπές φέτος;
    Στην Αντίπαρο.
    Α....  Ωραία επιλογή, ήσυχη.
    Μην το λες, ή κατάσταση δεν είναι όπως τότε που είχες πάει.  Το νησί έχει βελτιωθεί....

    Η συζήτηση μεταξύ τυριού και αχλαδιού με διαδικτυακή φίλη, εκεί στις ώρες του χασίματος, περιμένοντας κάτι να συμβεί, ή τέλος πάντων να έρθει η ώρα να πας στο σπίτι.

    Ναι, που λες, η κατάσταση έχει φτιάξει.
    Δηλαδή;
    Έχει οργανωμένες παραλίες, μπαράκια και τέτοια.

    Ειλικρινά, πάσχιζα να αντιληφθώ πως στα μάτια ενός περιηγητή, το να πηγαίνει στην Αντίπαρο και να του ζητούν χρήματα για να ξαπλώσει στην παραλία, ενώ παραδίπλα ημίγυμνες εικοσιπεντάχρονες θα δέχονται γύρους σφηνάκια λικνιζόμενες προς τέρψη αξύριστων ελληναράδων, είναι δείγμα προόδου και "βελτίωσης".  Άλλοι καιροί άλλα Ήθη.

    Όταν η δική μου γενιά ενηλικιωνόταν, στις παραλίες πήγαινες με την εξάρτυση σου.  Αν ήθελες σκιά, έπαιρνες ομπρέλα, αν ήθελες νερό το κουβαλούσες από το σπίτι, αν επιθυμούσες να ξαπλώσεις, μετέφερες ψάθα -όχι πετσέτα- ψάθα.  Αν πιθανολογούσες πως θα πεινούσες κατά τη διάρκεια του μπάνιου σου, έφτιαχνες και κανένα ψωμοτύρι και το'ριχνες στην τσάντα.  Εξάλλου στην επιστροφή, σίγουρα θα σταματούσες για παγωτάκι.

    Οι διακοπές στα ελληνικά νησιά είχαν κι αυτές έναν αποπνέοντα πρωτογωνισμό.  Νοικιασμένο παπί, μετά ποδαρόδρομο από τον χωματόδρομο μέχρι το κύμα, εσύ, η παρέα σου και ο Θεός.  Την πρώτη φορά θυμάμαι που κατέβηκα στη Σαντορίνη στα τέλη της δεκαετίας του '70 δεν υπήρχε ούτε ο Αθηνιός.  Μας πήραν οι λεμβούχοι και ανεβήκαμε με τα μουλάρια. 

    Στις μέρες μας, η ενζενύ, κόρη επιχειρηματία και απόφοιτος ιδιωτικού κολλεγίου, απαιτεί να της φέρνουν τον καφέ της στην ακροθαλασσιά.  Τι κι αν κουβαλάει μια τσάντα θαλάσσης, μεγαλύτερη από το σάκο που πήρα για όλο το Σαββατοκύριακο, ο capuccino freddo και η baguette με γαλοπούλα οφείλουν να σερβιριστούν στην ξαπλώστρα με το εμφιαλωμένο μέσα στην σαμπανιέρα.

    Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ούτε στην promenade des Anglais στην Νίκαια.  Εκεί, τα παραθαλάσσια εστιατόρια και καφέ κρατούν κομμάτια της παραλίας για τους πελάτες τους, όμως η υπόλοιπη παραλία είναι ελεύθερη για όλους και όλοι, μα ΟΛΟΙ κουβαλούν μαζί τους ό,τι χρειάζεται, προκειμένου η διαμονή τους παρά θιν αλός να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο ευχάριστη.

    Στην Ελλάδα των 1.5 εκατομμυρίων ανέργων, ο σημερινός νέος, θεωρεί γυφτιά τις αξίες που έδωσαν στους γονείς του τη δυνατότητα να τον μεγαλώσουν:  Την οικονομία, την αποταμίευση και την προνοητικότητα.  Οι σημερινοί 60άρηδες επένδυσαν πριν 30 χρόνια σε "παραθαλάσσια οικόπεδα" που στη συνέχεια έγιναν εξοχικά, προκειμένου να μη χρειάζεται σήμερα να τους πιάνει τον κώλο ο κάθε γαμοξενοδόχος.  Μαγείρευαν το φαγητό τους με υλικά που προμηθεύονταν σε μπακάλικα, κι αυτά τα υλίκά ήταν τα υλικά του τόπου των.  Δεν περίμεναν τον ντελιβερά να τους φέρει ρόκα παρμεζάνα και μπιφτέκι ολαντέζ.  Αν έπαιρναν τα γράμματα πήγαιναν και σπούδαζαν για να προκόψουν.  Αν πάλι όχι, μάθαιναν μια τέχνη.  Δεν κοπροσκύλευαν από εξεταστική σε εξεταστική για να καταλήξουν στο τέλος απόφοιτοι τμήματος λογιστικής του ΤΕΙ Κοζάνης.

    Οι σημερινοί 60άρηδες δεν ντρεπόντουσαν να μπουν στο λεωφορείο σαν τις σημερινές δεσποινίδες των 900€ μικτών που πληρώνουν καθημερινά 15€ ταξί γιατί τα λεωφορεία "έχουν μέσα Πακιστανούς".  Οι σημερινοί 60άρηδες καβαλούσαν τη βέσπα, έπαιρναν από το σπίτι το "βασανάκι" και ροβόλαγαν κατά την παραλία, με ό,τι είχε μέσα η τσέπη τους.  Δεν τράβαγαν δυο μισθούς, για να κλείσουν στο St. Barth για να πουλήσουν μούρη στη γκόμενα που ψάρεψαν πριν τέσσερις μήνες στο Villa. 

    Σε όλους τους τόπους που έχω ταξιδέψει, οι τοπικές κοινωνίες κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να εξοικονομήσουν πόρους για τους κατοίκους των καταρχάς, και δευτερευόντως για τους επισκέπτες των.  Στις εξοχές της Μαδέρας, χτιστά barbeque περιμένουν τους εκδρομείς για να ψήσουν.  Στα χωριά της Ισλανδίας, αγρότες φιλοξενούν αντί ευτελούς αντιτίμου τους ταξιδιώτες, οι οποίοι κοιμούνται σους υπνόσακους που κουβαλούν μαζί τους.  Στη γαλλική Ριβιέρα, camping δέχονται τους επισκέπτες που δεν θα μπορούσαν ποτέ να μείνουν στο Negresco.  Στη Γερμανία, φούρνοι μικροκυμάτων στα σούπερμάρκετ, διευκολύνουν τους εργαζόμενους στο να φάνε ένα φθηνό γεύμα που αγοράζουν προκατεψυγμένο.  Στην Αυστρία, κρήνες στις πλατείες ξεδιψούν τους τουρίστες.  Στην Ελλάδα.....

    Στην Ελλάδα, είναι γυφτιά να μην ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΞΑΠΛΩΣΤΡΑ στην παραλία, να μην παραγγείλεις σάντουϊτς και να μην καταναλώσεις τουλάχιστον τρεις μπύρες.  Στην Ελλάδα είναι καρμιριά να μείνεις σε σκηνή, γιατί σε σκηνές μένουν μόνο οι ΚΝΙΤΕΣ, και κάτι τελειωμένοι που πάνε μόνο Ελαφονήσι.  Στην Ελλάδα είναι πολύ Β να μετακινείσαι με το λεωφορείο ακόμη κι αν θες να πας σε συναυλία στο ΠΑΛΛΑΣ, όπου το parking θα σου στοιχίσει 17€ για τρεις ώρες.  Στην Ελλάδα, δεν νοείται να γεμίσεις νερό από το ψυγείο σου για να πίνεις, κάνοντας τα ψώνια σου στην Ερμού.  Οφείλεις να το πάρεις από το περίπτερο.  Στην Ελλάδα τέλος,  δεν σου επιτρέπεται να πεις πως δεν μαλακιζόσουν στο ΙΕΚ ΜΑΧΛΕΠΑΣ,  ξεσκίζοντας ουσιαστικά τις οικονομίες του πατέρα σου, αλλά δούλευες σερβιτόρος, και με όσα αποταμίευσες τώρα άνοιξες ένα δικό σου καφέ.  Διότι ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, είναι chic absolu  να είσαι άνεργος δικηγόρος που αν και 35άρης μένεις με τους γονείς σου, οι οποίοι και σε συντηρούν, αλλά tres banal να δουλεύεις οικοδομή και στα 35 σου να έχεις οικογένεια, την οποία και συντηρείς ο ίδιος.

    Και μετά μου λέτε "δεν φτάνουν τα χρήματα" ε; 

    Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

    Ultima Thule


    By a route obscure and lonely, haunted by ill angels only,
    Where an Eidolon, named Night, on a black throne reigns upright,
    I have reached these lands but newly, from an ultimate dim Thule –
    From a wild weird clime, that lieth, sublime, out of space - Out of time.


    Μερικοί θεωρούν πως το ιστολόγιο μου οφείλει να είναι η μελωδία της ευτυχίας.  Να περιγράφει ειδυλλιακές στιγμές, έκπαγλες εικόνες, να δίνει και κανένα tip για τις αγορές.  Κι ο αναγνώστης "Αργύρης Ηλίας" πολύ στενοχωρήθηκε που η προηγούμενη μου ανάρτηση απέπνεε έναν αέρα μιζέριας.  Ξέχασε φαίνεται πως εδώ δεν είναι το "People", ούτε η "Espresso" αλλά ένα μέσο διάχυσης απόψεων και επικοινωνίας.  Μου μήνυσε λοιπόν πως "με το να διαφημίζω τη μιζέρια μου δεν κερδίζω ούτε τη λύπη του".  Μάλλον τη λύπηση του θα εννοούσε, αλλά τι τα θέτε, ο αναγνώστης "Αργύρης Ηλίας" δεν είναι κανένας λόγιος, ΕΛΔΕάρχης είναι.  Ξέρετε δα πως είναι τούτοι οι ΕΛΔΕάρχες: Καλοζωισμένοι brokers που αντί να ξεπλένουν χρήμα αγοράζοντας χρυσαφικά και τζοβαϊδια,  μοστράρονται για ειδήμονες και γκουρούδες των κεφαλαιαγορών.  Κάτι πρέπει να του είχα πει αυτού του γκουρού παλιότερα στο δικό του ιστολόγιο -ξέρετε- πάνω στην κλασσική γκουρουδιάρικη μαντεψιά "το δολλάριο θα πάει επάνω αν σπάσει το 1,315, κάτω αν περάσει το 1,345 ενώ αν μείνει στο εύρος, δεν μπορούμε να περιμένουμε και πολλά" και μου τη φύλαγε.  Μου τη φύλαγε ο γκουρού που λέτε και μόλις του έδωσα την ευκαιρία -τσουπ- να το το σχολιάκι.  Κοίτα να δεις όμως σε ποιο μέρος με βρήκε το σχόλιο του μέτριου....



    Bottomless vales and boundless floods, and chasms, and caves, and Titian woods,
    With forms that no man can discover, for the dews that drip all over;
    Mountains toppling evermore Into seas without a shore;

    Προφανώς, κάποιοι νομίζουν πως με το να γράψουν μια απύθμενη παπαριά και να τη στείλουν για σχόλιο, μου κάνουν τη μούρη ραβιόλια.  Η πραγματικότητα βέβαια είναι πως η επίδραση που μπορεί να έχει ένα παρόμοιο κακεντρεχές σχόλιο στην αυτοπεποίθηση μου δεν είναι μεγαλύτερη από το ειδικό βάρος μιας μεμονωμένης ρέγγας στο μενού της megaptera novaeangliae.  Γιατί σε αντίθεση με τον βιοπαλαιστή ΕΛΔΕΑρχή/Γκουρού, ΕΓΩ δεν απαιτείται να ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΤΙΠΟΤΑ.  Δεν γράφω προς άγραν πελατείας, ούτε θέλω να προβάλλω τις ικανότητες μου περί των αγορών.  Γράφω για το κέφι μου, όταν θέλω, όπως θέλω, με τον τρόπο που θέλω και υπό της συγκεκριμένης ιδιοσυγκρασίας της μέρας, χαρούμενα όταν επιβάλλεται, επιφυλακτικά όταν απαιτείται και -ναι ρε ΠΑΠΑΡΑ ΕΛΔΕάρχη- μίζερα όταν δέκα ανεγκέφαλοι κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μου χαλάσουν τη μέρα. 



    Seas that restlessly aspire, surging, unto skies of fire;
    Lakes that endlessly outspread their lone waters, lone and dead, —
    Their still waters, still and chilly with the snows of the lolling lily.


    Κάποιοι άλλοι αναγνώστες πάλι, απλώς χαίρονται που με διαβάζουν.  Και αυτή τους η τέρψη μεταφέρεται στη συνέχεια στα δικά μου μάτια.  Μετασχηματίζεται σε λέξεις και ομορφα λόγια.  Στολίζεται με λαμπρές εικόνες.  Και τότε, ίσως το ιστολόγιο, για λίγο, βάζει τα καλά του και γίνεται πραγματικά η μελωδία της ευτυχίας.   Κι ενώ για ώρες και ώρες, η σκέψη κενή τριγυρίζει χωρίς προορισμό...


    ... βρίσκει τον δρόμο της και όλα ξεκαθαρίζουν όπως ο ήλιος διώχνει την πάχνη από τις βαθιές κοιλάδες.  Και οι ιδέες, χειμαρώδεις ξεχύνονται όπως τα ρυάκια από τα σκοτεινά βουνά στο φως.



    Υπάρχουν πολλά πράγματα που μου είναι δύσκολο να περιγράψω.  Ξεκινώ να μιλήσω για αυτά, έχοντας την εικόνα ολοκληρωμένη μέσα στο μυαλό μου, κι όμως, η γλώσσα αρνείται να ανοίξει την πόρτα της στις σκέψεις που συνωστίζονται στο νου.  Και μένω με το στόμα κλειστό μη μπορώντας να εκφράσω όλα εκείνα που ήθελα να πω.  Όταν λοιπόν διάβασα το σχόλιο του φίλτατου ΨουΞ, βρισκόμουν εδώ:



    Μου είχε έρθει μόλις ειδοποίηση για τα trailing stops της NBG και μπήκα για να ενημερωθώ για τα trades.  Το πόση λίγη σημασία βέβαια μπορεί να έχει ένα trade σε ένα μέρος σαν κι αυτό  (http://www.stykk.is/webcam.html) είναι προφανές, οπότε επικεντρώθηκα περισσότερο σε άλλες δραστηριότητες.  Υποσχέθηκα λοιπόν να τράβηξω μερικές φωτογραφίες για τον φίλο ΨουΞ, γιατί εκεί ήταν που ένιωσα ένα αληθινό τίμιο και ειλικρινές σχόλιο από έναν άνθρωπο που δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου και πιθανότατα δεν θα συναντήσω ποτέ.  Εκείνη τη στιγμή όμως, αισθάνθηκα σαν να τον γνωρίζω.

    ΨουΞ αυτές οι τρεις φωτόγραφίες είναι για σένα:


    By the lakes that thus outspread their lone waters, lone and dead, —
    Their sad waters, sad and chilly with the snows of the lolling lily, —
    By the mountains — near the river murmuring lowly, murmuring ever, —
    By the gray woods, — by the swamp where the toad and the newt encamp, —
    By the dismal tarns and pools where dwell the Ghouls, —
    By each spot the most unholy —
    In each nook most melancholy, —
    There the traveller meets aghast
    Sheeted Memories of the Past —
    Shrouded forms that start and sigh as they pass the wanderer by —
    White-robed forms of friends long given, in agony, to the worms, and Heaven.


     

    Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

    Summer Greek Day

    Όλα αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν.  Οι δρόμοι άδειοι από κόσμο, οι παραλίες έχουν αρχίσει να γεμίζουν, η βουλή θα προσδώσει την εμπιστοσύνη της στην παρούσα κυβέρνηση, το "μεσοπρόθεσμο" θα ψηφιστεί εκτός απροόπτου αύριο, το χρηματιστήριο θα κάνει άλμα, η χώρα θα λάβει την αναμενόμενη δόση της. 

    Χθες βρισκόμουν χαμένος κάπου στον Ταύρο.  Ανάμεσα σε εγκαταλελειμένες βιοτεχνίες και φουριόζους φορτηγατζήδες, να ψάχνω για ένα αμορτισέρ κρεβατιού.  Ένα αμορτισέρ ενός ακριβά αγορασμένου κρεβατιού από επώνυμο κατάστημα, που ξαφνικά αποφάσισε να εγκαταλείψει τον ενοχλητικό μικρόκοσμο του υπνοδωματίου μου, φτύνοντας με πίεση μηχανόλαδο πάνω στις κουβέρτες, τα κλινοσκεπάσματα και ότι άλλο είχα αποθηκεύσει κάτω από το στρώμα.  Τι δουλειά όμως είχα κοτζαμάν ευγενής να τραβιέμαι στα σκονισμένα ερείπια της οδού Πόντου;  

    "Ναι γεια σας, εσείς μας καλέσατε για μια ζημιά;"
    "Ναι, θέλω ένα αμορτισέρ για το κρεβάτι"
    "Θα θέλατε να το τραβήξετε μια φωτογραφία, προκειμένου να δω αν το έχουμε;"
    "Όχι, αλλά είμαι εδώ δίπλα, μισό να το κοιτάξω.  Λοιπόν, είναι μαύρο με νίκελ και έχει δυο δαχτυλίδια."
    "Χμ..... Αυτά είναι ακριβά.  Και δεν έχουμε.  Θα πρέπει να κοιτάξω στην αποθήκη κι αν όχι, θα παραγγείλουμε από Ιταλία."
    "Καλώς, θα περιμένω νέα σας."

    Στο διαδίκτυο αυτά τα αμορτισέρ ο Κινέζος μου τα πουλάει FOB $3 το ένα.  Από αυτόν τα αγοράζει ο Ιταλός που τα χτυπάει με την επωνυμία του και τα πουλάει στον δικό μας.  Ο "τεχνικός" ζήτησε 135€ για το ένα.  Κάποιος στον Ταύρο πουλάει με 10€ το ζευγάρι.  Είναι τα ίδία αμορτισέρ.  Για 260€ διαφορά θα έφτανα και στην Κωνσταντινούπολη...

    Πριν 20 ημέρες, κάηκε μια λάμπα.  Αποσύνδεσα τη λάμπα και πήγα ως τον τοπικό "αποθήκη ηλεκτρολογικού υλικού ο Σπασοκλαμπάνιας."  Η στιχομυθία ήταν η εξής:

    "Ωπ, θα σε στενοχωρήσω" είπε ο υπάλληλος/βιοπαλαιστής κοιτώντας τη λάμπα που κρατούσα στο χέρι.
    "Γιατί να το κάνεις αυτό, καλέ μου άνθωπε;"  Απάντησα.
    "Αυτές είναι λάμπες Τ4, από το Praktiker αγόρασες το φωτιστικό;  Α-πα-πα κινέζικα πράγματα, δεν υπάρχουν προδιαγραφές.  Δεν τις έχουμε αυτές τις λάμπες.  Να πας Πλάτωνος 42, είναι εκεί ένας που έχει λάμπες, μπας και βρεις...."

    Στην Πλάτωνος 42, τα ίδια.

    "Δεν τις έχουμε αυτές.  Δεν είναι όπως οι Τ5 που έχουν προδιαγραφές.  Λυπάμαι."

    Στο διαδίκτυο ο Κινέζος έχει τις λάμπες με 0,50 λεπτά τη μία.  Πρέπει να αγοράσω ένα κιβώτιο με 10.000 κομμάτια όμως.  Κατέληξα στον Λέντζο και έκανα τη δουλειά μου.  Επίσης είχε και το Praktiker.

    Χθες, εκεί που ψυχανεμιζόμουν πόσες ΕΤΕ θα αγοράσω σήμερα (που θα αντιδράσει η αγορά όπως προείπαμε γιατί θα ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο κ.τ.λ. μην ξεχνιόμαστε)  κάνω μια πίσω στην υπέροχη διευθυντική μου πολυθρόνα αγορασμένη ένα σκασμό λεφτά από τη Sato παρακαλώ, και το ελατήριο του μηχανισμού γίνεται σφεντόνα.  Ανάλογη κρούση στην εταιρεία:

    "Το Service θέλετε;  Θα καλέσετε το 4811610"
    "Καλημέρα σας, έχω μια πολυθρόνα Grammer και θέλω το ελατήριο του Relax."
    "Είστε άτυχος, το τελευταίο το βάλαμε προχθές."
    "Προχθές μου χάλασε αλλά ήταν Σάββατο."
    "Μπορούμε να παραγγείλουμε από τη Γερμανία, αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι εδώ πριν τον Αύγουστο που κλείνουμε για διακοπές...."
    "ΕΝΑ ΕΛΑΤΗΡΙΟ;"

    Σήμερα το πρωί λοιπόν, πίσω από την εφορία του Μοσχάτου, στις γραμμές του τρένου, στην έγκριτη "Βιομηχανία Ελατηρίων Μιχαήλ" πήρα 4 ελατήρια αντί 10€, έτσι να μου βρίσκονται, χωρίς απόδειξη όμως.  Ντράπηκα να ζητήσω..... Ο κύριος Μιχαήλ ήταν τόσο εξυπηρετικός και η κόρη του στο λογιστήριο τόσο όμορφη....

    Πίσω στο σπίτι, και αφού η λάμπα αλλάχτηκε, το φωτιστικό εξακολουθούσε να μη λειγουργεί.  Ο φίλος μου ο ηλεκτρολόγος, προθυμοποιήθηκε να παραγγείλει στον προμηθευτή του ένα παρόμοιο αντί 30€.  Κοστολόγιο Κινέζου:  €5.00.  Δεν θα είναι κινέζικο όμως, αλλά τούρκικο!  Με Κινέζικο Ballast και λάμπες, φτιαγμένο στην Τουρκία.

    "Έρχεται φθηνότερο από το να το έφερνε ο εισαγωγέας από την Κίνα;"
    "Ναι ρε, πας καλά;  Καμία σχέση τα μεταφορικά!"

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ 

    Κατοικούμε σε μια χώρα που οι επιχειρηματίες θεωρούν πως εμείς οι καταναλωτές είμαστε βουκόλοι βουνοκορφών, που δεν επικοινωνούμε μεταξύ μας, δεν έχουμε διαδίκτυο και δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως όταν κάτι τιμολογείται παγκοσμίως στα 5€, δεν μπορεί να τιμάται στην Ελλάδα 135€, ακόμη κι αν ορκίζεσαι πως το έφερες από τη Via Montenapoleone του Milano.

    Βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου άρνηση των επιχειρηματιών να παράξουν προϊόντα, ό,τιδήποτε προϊόντα και να είναι αυτά.  Εντάξει το να κάνεις μια Boeing στην Ελλάδα είναι κομμάτι δύσκολο, αλλά γιατί να μη μπορείς να φτιάξεις παντόφλες και μου φέρνεις τα Crocks από τη Βοσνία με 38€, γιατί να μη μπορείς να φτιάξεις έναν λαμπτήρα και παρακαλάω τον Τούρκο να μου τον φέρει με 2€, γιατί αυτή η χώρα δεν παράγει πλέον τίποτα, ούτε καν σχοινί για άπλωμα! 

    Αντιμετωπίζουμε επιχειρηματίες καθημερινά που όχι μόνο δεν μας σέβονται, αλλά κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, προκειμένου να μας κλέψουν.  Είτε νοθεύοντας τα προίόντα τους, είτε αρνούμενοι να υποστηρίξουν όσα πωλούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,  μας υπερκοστολογούν, ερχόμενοι μετά να απολογηθούν:  "Μα είναι Κινέζικο ρε φίλε τι περιμένεις;"  "Περιμένω ρε καραγκιόζη να το πουλάς όσο το πουλάει ο Κινέζος, 5€, όχι 50€!  Γιατί αν το πληρώσω 50 και χαλάσει θα έρθω και θα απαιτήσω να μου το φτιάξεις, ενώ αν το έχω αγοράσει 5 θα πω και χαλάλι που κράτησε ένα χρόνο.

    Τις προάλλες μου τελείωσαν οι σακούλες της ηλεκτρικής σκούπας.  Πήγα λοιπόν να αγοράσω:
    "Έχω γερμανικές, που είναι και υφασμάτινες, 10€ οι 6."
    "Δεν θέλω γερμανικές, ούτε υφασμάτινες, θέλω τις χάρτινες που έβαζα ως τώρα."
    "Δεν υπάρχουν πλέον χάρτινες σακούλες."

    Συνειδητοποιήσα πως σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων, δεν βρέθηκε ένας να βάλει ένα κεφάλαιο 20.000€, να προσλάβει 5 εργάτες και να πράξει το αυτονόητο:  ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΓΧΩΡΙΑ ΑΓΟΡΑ ΜΕ ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΣΚΟΥΠΕΣ!"

    Διότι, όπως και στην περίπτωση των ελατηρίων, ο Έλληναρας θαρρεί πως οι σακούλες για σκούπες είναι προϊόντα υψηλής τεχνολογίας που έρχονται με παραγγελία από τη Γερμανία, κι όχι ένα γαμημένο κομμάτι χαρτί κολλημένο στις γωνίες με μια  τρύπα με περιθώριο από χαρτόνι που μπορείς να το φτιάξεις και σπίτι σου με μια UHU (κι αυτή γερμανική το φελέκι μου).

    Κατά τα λοιπά, περιμένουμε την εκταμίευση της πέμπτης δόσης....

    ΔΕΝ ΤΟ ΚΛΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;  Προσωπικά στον ελεύθερο χρόνο μου (μεταξύ βόλτας στο Μοσχάτο και αναζήτησης λάμπας Τ4 στο ευρύτερο λεκανοπέδιο) θα φτιάχνω σακούλες για σκούπες.