Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Benvinguts



Επέστρεψα από ένα επαγγελματικό ταξίδι σε χώρα φορολογικού παράδεισου. Από εκείνες που η FATF έχει γραμμένες στα κατάστιχα. Μια χώρα πάνω στα βουνά, στην οποία εισέρχεσαι βολίδα και εξέρχεσαι μετά από μισή ώρα έρευνας για καπνικά προϊόντα, αλκοολούχα και όπλα.  Κοντολόγις, μια χώρα πρότυπο.  Χωρίς ΦΠΑ, χωρίς δασμούς, τέλη και άμεσους φόρους.  Χωρίς φόρους εισοδήματος, κληρονομιάς, ή κεφαλαιακούς. Με περισσότερα από 2.500 καταστήματα καταναλωτικών ειδών που ευημερούν και 83.000 μόνιμους κατοίκους που όλοι εργάζονται, απολαμβάνουν δωρεάν παιδείας και περίθαλψης και σε χαιρετούν χαμογελαστοί.

Συνόδευσα έναν εκλεκτό μου πελάτη που θέλησε να μεταφέρει τους κόπους του σε σίγουρο μέρος.    Και δεν ήταν ο μόνος.  Οι μισοί Έλληνες δέχονται τηλεφωνήματα, προκειμένου να μετατρέψουν Ευρώ σε συνάλλαγμα, να αποσύρουν καταθέσεις σε άλλες χώρες, να αγοράσουν χρυσές λίρες.  Οι υπόλοιποι μισοί είναι πλέον κάτω από το όριο της φτώχιας, οπότε τι να λέμε...
Τον τελευταίο καιρό έχω βρεθεί πολλές φορές εκτός Ελλάδος, όμως δεν είναι το ίδιο να επισκέπτεσαι τη Βρετανία, όπου μεθοδεύεται η εργατική τάξη του μέλλοντος, τη Γαλλία, όπου πάντοτε κάποιος θα απεργεί, ή την Ιταλία όπου επίσης πάντοτε κάποιος θα σου γκρινιάζει για την οικονομική κατάσταση.  Εκεί, πάνω στα βουνά, ένιωθα σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.  Ακόμη και στην αγαπημένη μου Ελβετία, η πτώση στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων είναι εμφανής.  Ενώ, πάνω στα άλλα βουνά, έβλεπες την ευημερία να σε καλωσορίζει.

Οι τράπεζες πολλές, αν και διακριτικές.  Ο κόσμος επίσης συμμαζεμένος.  Σε αντίθεση με τις ορδές των Ρώσσων με τις Ferrari στη Ριβιέρα, τους Εβραίους στη Γενεύη και την ασπρίλα των κελεμπιών του City, τίποτα το κραυγαλέο δεν υπήρχε που να ουρλιάζει:  Φέρτε μας τα χρήματα σας, κι εμείς θα φροντίσουμε να μη μάθει ποτέ κανείς γι αυτό.  Αρκεί βέβαια να ακολουθηθεί η "κλασσική διαδρομή":  Αθήνα, Μαϊάμι, Παρθένοι Νήσοι... 

Ο πελάτης μου αναχώρησε ικανοποιημένος.  Εγώ έμεινα δυο μέρες ακόμη να θαυμάσω αυτόν τον φορολογικό παράδεισο...

Και επέστρεψα στην κόλαση του Δάντη!

Τι σιχτίρι και κακό, γκρινιλίκι, μίρλα και καντήφλα που αντιμετώπισα!  Όλοι, μα όλοι οι φίλοι μου ψάχνονται να εγκαταλείψουν τη χώρα.  Το θέμα είναι πως εκεί που θέλουν να πάνε, μέσα στην επόμενη δεκαετία θα αντιμετωπίσουν ανάλογα προβλήματα.  Είναι θέμα χρόνου.  Το δυτικό σύστημα παραπαίει, στην αρχή είχαμε τους πολέμους για ρυθμιστές, μετά τις υποτιμήσεις, μετά φέραμε μετανάστες, τώρα βρισκόμαστε σε οριακό σημείο.  Αισθάνομαι πως η επόμενη δεκαετία θα βρει όλον τον δυτικό κόσμο, δομημένο σε μια κοινωνία νοτιοαμερικάνικου τύπου:  "Τους έχοντες τα παραγωγικά μέσα, ασφαλισμένους σε όμορφα προάστια, τη μπουρζουαζία του 21ου αιώνα αφενός, και τους προλετάριους αφ ετέρου, ως παραγωγικό ιστό, ημιμαθείς, προβληματικούς και φτωχούς.  Και ειλικρινά δεν θα έχει καμιά σημασία σε μερικά χρόνια αν θα είσαι Έλληνας στην Ελλάδα, Αλβανός, ή Πακιστανός.  Όπως και δεν θα έχει καμιά σημασία αν θα είσαι Αλγερινός μετανάστης στο Παρίσι ή άνεργος αμόρφωτος Γάλλος.  Οι φτωχοί θα γίνουν όλοι ένα, κι οι κατέχοντες ένα διαφορετικό ένα.  Και στη μέση;  Τι-πο-τα!

Αυτά αφουγκράστηκα στο τελευταίο μου ταξίδι.  Είναι κρίμα να είναι οι άνθρωποι τόσο κοντόφθαλμοι.  Να νομίζουν πως έχουμε "ελληνικό θέμα" "ιρλανδικό πρόβλημα" "ισπανική νόσο".  Δεν νοσούν οι κυβερνήσεις.  Νοσεί η δομή της κοινωνίας ως έχει.  Και οι μοναδικοί που μπορούμε να κάνουμε κάτι γι αυτό είμαστε εμείς.  Εμείς που μέρα με τη μέρα παραιτούμαστε υπέρ της αδικίας, που δεν πάμε να ψηφίσουμε, που γκρινιάζουμε από τους καναπέδες, που ψάχνουμε δουλειά στις Βρυξέλλες...

Προτιμώ να καταφύγω στον φορολογικό παράδεισο, έστω μαζεύοντας καπνά, ζώντας σε μια αξιοπρεπή κοινωνία, από το να βρεθώ ξανά στα γυάλινα κτίρια, υπηρετώντας τον Μαμμωνά.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Ο Κυρίαρχος Λαός (Ιστορίες Ακύρου Κάλλους)



"Ο λαός επέλεξε".  "Ο λαός αποφάσισε".  "Ο λαός έδωσε το μήνυμα".

Ήταν η πρώτη φορά που ψήφισα σε αυτήν τη χώρα.  Ήταν η πρώτη φορά που θέλησα να εξασκήσω το κυρίαρχο πολιτιακό μου δικαίωμα, το δικαίωμα του εκλέγειν.  Για τη γειτονιά μου και την πόλη μου.  Κατέβηκαν επτά συνδυασμοί.  Ο καθένας με καμιά τριανταριά υποψήφιους.  Άτομα τα οποία δεν γνωρίζω και δεν φρόντισαν να τους γνωρίσω.  Πήγα μια βόλτα από τα εκλογικά τους τμήματα να δω τις φάτσες τους.  Να διαπιστώσω κατά πόσο τους κολακεύουν οι μέγα φωτογραφίες που κοσμούν τις αφίσες των.  Αμέσως απέριψα τους δύο.  Τέτοιες φυσιογνωμίες δεν τις εμπιστεύεσαι ούτε για να σου μαζεύουν τα σκουπίδια, όχι για να σε κυβερνήσουν.  Μίλησα με τους υπόλοιπους.  Ένας μου έβγαζε απίστευτη οργή στην άρθρωση του.  Το τελευταίο που θα ήθελα για την πόλη μου, θα ήταν ένας όργιλος δήμαρχος.  Ο επόμενος, ο μεγαλύτερος ηλικιακά όλων, εκφραζόταν με μια διάχυτη έπαρση:  "Εγώ που ήμουν εκείνο, κι έκανα το άλλο κι έχω καταφέρει τόσα."  Συγγνώμη φίλε μου, αν είναι να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε να παίξουμε άλλο παιχνίδι, εδώ θέλω να επιλέξω υποψήφιο.  Ο επόμενος, ήταν πολύ απασχολημένος με τους φίλους του, που δεν μου έδωσε σημασία.  Αν δεν έχεις χρόνο για τον δημότη σου, δεν έχω κι εγώ σταυρό για σένα καλέ μου.  Έμειναν δύο, από τους οποίους επέλεξα εκείνον με τα ομορφότερα επιχειρήματα, διότι αμφότεροι μου ήταν εξίσου συμπαθείς. 

Χθες, είχε μία καταπληκτική ημέρα.  Λιακάδα και ζέστη, τέτοια ζέστη μέσα στο Νοέμβριο σε κάνει να θέλεις να ζεις εδώ, στην άκρη των Βαλκανίων.  Έξω από το εκλογικό κέντρο/σχολείο, μια καλή μου φίλη:
 "Ωωω...  Τι κάνεις;  Εκθαμβωτικός όπως πάντα."  Για να συμπληρώσει:
 "Η μητέρα μου βάζει υποψήφια...  Αν θέλεις."
"Πώς λέγεται η μητέρα σου;" έκλεισα την κουβέντα.

Δυστυχώς η μητέρα της, δεν βρισκόταν στον εκλογικό συνδιασμό του υποψηφίου που είχα επιλέξει.  Δεν είχα όμως κανέναν λόγο να το αναφέρω αυτό.  Αφού εκπλήρωσα το δημοκρατικό μου καθήκον, πηγα στην πλατεία λίγο πιο πάνω για μια σοκολάτα.

Ο υποψήφιος μου  έλαβε 1,497 ψήφους σε σύνολο 27,124.  Η αιτία;  Υποστηρίχθηκε από "κακό" κόμμα.  "Κακό" είναι το κόμμα που δεν είναι το δικό μας.  "Κακό" είναι οποιοδήποτε κόμμα που θεωρούμε πως δεν αρμόζει σε μας.  Αν είμαστε Νεοδημοκράτες, κακοί είναι οι του ΚΚΕ, αν ήμαστε αριστεροί κακοί είναι οι του ΣΥΡΙΖΑ, αν είμαστε ψευδοσοσιαλιστές, κακός είναι όποιος είπε "όχι" στο μνημόνιο.  Αυτό δυσκολεύομαι πολύ να το καταλάβω.  Οι φίλοι μου, είτε απήχαν των εκλογών, είτε έριξαν λευκό ψηφοδέλτιο.  Μου φαίνεται αδιανόητο!

Όσοι δεν προσέρχονται να ψηφίσουν δεν εκλέγουν άρχοντες.  Άρχοντες εκλέγουν όσοι τελικά ψηφίζουν.  Τα άκυρα δεν προδίδουν κάποιου είδους διαμαρτυρία, τα άκυρα ψηφοδέλτια απλά ενισχύουν τις επιλογές των έγκυρων.  Καταλήγουμε σε σύνολο 51,958 εγγεγραμμένων να επιλέγουν λιγότεροι από τους μισούς.  Μετά οι υπόλοιποι, οι "διαφωνούντες/άκυροι" γκρινιάζουν επειδή δεν αλλάζει τίποτα σε αυτόν τον τόπο.

ΠΩΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΤΙ, ΑΝ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΠΑΡΑΙΤΕΙΣΤΕ, ΕΚΧΩΡΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΣΑΣ;

Εσύ δεν πας να ψηφίσεις ο άλλος δεν πάει,  ο παραδίπλα πάει για καφέ κι ο άλλος στο βάθος την αράζει στον καναπέ του.  Τελικά, κάποιος υποψήφιος μαζεύει τους φίλους τους και την επιρροή του και βγαίνει δήμαρχος.  Γιατί;

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΠΗΓΑΝ ΚΑΙ ΨΗΦΙΣΑΝ, ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ. 

Εσύ τους άφησες να κάνουν ό,τι θέλουν.  Επειδή νομίζεις πως είναι "cool" να μην ψηφίζεις και την επόμενη μέρα να βρίζεις τους κυβερνώντες.  Φίλε μου, νομίζω πως είσαι ηλίθιος!  Εντάξει λοιπόν, μείνε στην πλάνη σου, και κάνε χαζοκουβέντα στις χασαποταβέρνες τις Κυριακές για το χάλι της χώρας.  Και μετά έλα να μου κλαφτείς για όλα όσα σ' ενοχλούν. 

Το άκυρο δεν είναι λύση.  Ο άκυρος υποψήφιος είναι μακράν καλύτερη επιλογή, διότι ενδυναμωμένος, αποτελεί υπολογίσιμη δύναμη.

ΜΗΝ ΨΗΦΙΖΕΤΕ ΑΚΥΡΟ!  ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΚΥΡΟΥΣ!


Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Μετριότης, Μετριοτήτων, οι Πάντες Μετριότης!



Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010.  Τσαγκαροδευτέρα.  Περίμενα όλο το Σαββατοκύριακο να μου στείλει ο δικηγόρος μου, κάτι προτάσεις για το εφετείο.  Ο δικηγόρος, τον οποίο αμοίβω προκειμένου να με εξηπηρετεί.  Το e-mail έφθασε σήμερα το πρωί στις 7.30.  Άργησα στην εργασία μου διότι έπρεπε να διορθώσω το κείμενο -το οποίο ήταν γραμμένο στο πόδι σημειωτέον- και να το ξαναστείλω. 

Έξω από την πόρτα μου βρήκα περί τα δέκα φυλλάδια υποψηφίων στις επερχόμενες εκλογές.  Στις φωτογραφίες, επειδή δεν υπάρχει ούτε ίχνος προγράμματος, αγέλαστες μεγαλοκοπέλες, κάτι μέλη νεολαίων κομμάτων με μακρύ μαλλί, τεχνογιάπηδες, ένας είχε υπέροχο βιογραφικό, όμως δεν εξηγεί πως θα συνδιάσει τη θέση του συμβούλου στη Deloitte με τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου.

Πέρασα από την τράπεζα προκειμένου να λάβω κάποιες πληροφορίες.  Μια κοπελίτσα που μασούσε τσίχλα, ήταν η υπάλληλος που έτυχε να με εξυπηρετησέι. Εξυπηρετήσει, τρόπος του λέγειν.  Τις έκανα επτά ερωτήσεις και γνώριζε μόνο την μία.  Ο διευθυντής, είχε πει να μην τον ενοχλήσει κανείς, γιατί βρισκόταν σε τηλεδιάσκεψη.  Κοινωνία της πληροφορίας, greek version.

Χθες το μεσημέρι, είχε πολύ όμορφη ημέρα.  Τελειώνοντας κάποιες εργασίες στο σπίτι αποφάσισα με την καλή μου να πάμε να φάμε κάπου.  Με το που καθήσαμε, στην πρασιά μπροστά στο εστιατόριο, ένοικος της διπλανής πολυκατοικίας αποφάσισε να επιδιορθώσει το από δεκαπενταετίας αυτοκίνητό του.  Πέντα λεπτά, ενενήντα ντεσιμπέλ, και 345mg ΝΟ αργότερα,  κατευθυνθήκαμε προς το εσωτερικό του εστιατορίου.  Καμία τύχη! Βιετναμέζοι μάγειρες βαρούσαν wok, τσιγάριζαν κρεμύδια και τηγάνιζαν φιλετάκια σετσουάν δίπλα ακριβώς στο τραπέζι μας.  Το ποτήρι ήταν ραγισμένο στο χείλος.  Ζήτησα το φαγητό σε πακέτο και το φάγαμε στον κήπο.

Στο YouTube, συμπαθέστατος κουρεύς, στολίζει κάποιον Μαρίνη γιατί τον έβαλε σορτ σε S&P, ελληνικό και βαμβάκι.   Αναζητώ τον Μαρίνη σε άλλο στιγμιότυπο.  Ο Χριστός!  Πρόγραμμα Trash TV χρηματιστηριακού περιεχομένου.  Σιγαρέτο, τραπέζι ουζερί, μπουφανάκι οκαζιόν, αμπελοφιλοσοφία.  Τρεις μέρες μετά τα βίντεο του Μαρίνη εξαφανίστηκαν από το διαδίκτυο.  Τυχαίο;  Δε νομίζω!

Το ότι στην Ελλάδα δεσπόζει η κοινωνία της μετριότητας το γνώριζα.  Μέτριοι άρχοντες, μέτριοι κυβερνώντες, μέτριοι διοικούμενοι, μέτριοι επαγγελματίες, μέτριες λύσεις, μέτριοι μισθοί, μέτριες ευκαιρίες, μέτριες φιλοδοξίες.  Η πρόσφατη όμως οικονομική κρίση, ανήγαγε τη μετριότητα σε προσόν.  Οι υπάλληλοι εργάζονται ίσα-ίσα προκειμένου να μην απολυθούν.  Οι εργοδότες τους αμοίβουν ίσα-ίσα προκειμένου να μην παραιτηθούν.  Οι παροχή υπηρεσιών αγγίζει τα όρια του φαιδρού.  Ευγένεια, χαμόγελο, εξυπηρέτηση, οι αξίες εκείνες που κάνουν μια επιχείρηση να προκόβει έχουν αντικατασταθεί από μίρλα, γκρίνια, μιζέρια και υπολειτουργία.  Σαν να βλέπω ένα reality show όπου κι αν κοιτάξω.  Μόνο που εν προκειμένοις, οι πραγματικοι παίκτες reality, είναι συμπαθέστεροι και περισσότερο φωτογενείς από τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους π.χ.

Δεν μεγάλωσα έτσι.  Οι γονείς μου έλεγαν να είμαι ευγενικός.  Οι πνευματικοί μου επέμεναν να είμαι δίκαιος.  Οι δάσκαλοί μου απαιτούσαν να είμαι επιμελής.  Οι καθηγητές μου, μου επέβαλαν να είμαι καταρτισμένος.  Οι συνεργάτες μου έθεσαν ως προϋπόθεση να είμαι ικανός.  Ο κοινωνικός μου περίγυρος με προτρέπει να είμαι ευχάριστος.  Οι φίλοι μου, ζητούν να είμαι φιλεύσπαχνος.  Οι πελάτες μου, να είμαι συνεπής.  Οι αναγνώστες μου, θέλουν να είμαι διδακτικός.  Αυτές και τόσες άλλες αξίες ξεχωρίζουν τον ΑΝΘΡΩΠΟ από την πλέμπα.  Τον επαγγελματία από τον τυχοδιώκτη, τον φίλο από τον εκμεταλλευτή, τον σύμβουλο από τον τελειωμένο καραγκίοζη που σορτάρει τον S&P  παγίως και αδιαλείπτως επειδή κάτι μέσα του του λέει να παραμείνει δέσμιος των μειονεκτημάτων του. 

Δεν ξέρω αν αυτός ο λαός των Ελλήνων, κατέληξε έτσι εξ αιτίας των περιστάσεων, ή αυτή είναι τελικά η μοίρα του.  Να ζει στο περιθώριο του πλανήτη, παρέα με τις ψευδαισθήσεις του.   Χωρίς όραμα και ιδεολογία, χωρίς σκοπό, προορισμό και συναίσθηση της θέσης του.  Δεν αντέχω άλλη μετριότητα.  Δεν είμαι έτσι.  Δεν ήμουν ποτέ έτσι.  Κι ούτε θα γίνω, ακόμη κι αν μείνω ο τελευταίος εραστής της τελειότητας, της αγνότητας, της ομορφιάς, της γνώσης και της σύνεσης σε αυτή την τελειωμένη κοινωνία, όπου ο κάθε Μαρίνης παίρνει δυο ντουζίνες παληκάρια στον λαιμό του, επειδή -λέει- το βαμβάκι είναι σε ιστορικά υψηλά.

Η βλακεία σου φίλε μου είναι σε ιστορικά υψηλά!