Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Όμορφος, Καινούργιος Κόσμος


Ξύπνησα σήμερα το πρωί και συνειδητοποιήσα πως ο κόσμος που έμαθα και γνώρισα δεν είναι αυτός που ζω σήμερα.

Θυμάμαι πως στο σχολείο μας μιλούσαν για δημοκρατία και την ελευθερία του πολίτη.  Σήμερα νόμοι ενάντια στο 38% του γενικού πληθυσμού βλ. "Απαγόρευση καπνίσματος σε δημόσιους χώρους", λαμβάνονται χωρίς καν διαβούλευση με την ομάδα των πολιτών που θίγεται. 

Θυμάμαι, στις ανώτερες σχολές μας δίδασκαν για την προστασία των πολιτών από τις υπερβολές της διοίκησης και την προστασία του δικαιώματος της έκφρασης και της ανωνυμίας.  Σήμερα, η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων έχει έξι εκατοντάδες καταγγελίες για τις κάμερες, πρακτική καθ'όλα παράνομη, χωρίς να θέλει να δικαιώσει τον πολίτη.

Θυμάμαι, στην πρακτική μας, μαθαίναμε για τον καπιταλισμό και την ελεύθερη αγορά, no barriers to entry, no duties, είναι τα χαρακτηριστικά του, μαζί με την "αόρατη χείρα".  Αυτά τα πράγματα δεν τα βρίσκεις σε καμμία οικονομία σήμερα.

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και κατάλαβα πως παίζουμε ένα παιχνίδι, έχοντας διδαχτεί κανόνες που έχουν αλλάξει προ πολλού και κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μας ενημερώσει.  

Θυμάμαι τις μελέτες περί της αυτορύθμισης των αγορών.  Αντί να αφεθεί το σύστημα να επανέλθει σε σημείο ισορροπίας, οι κυβερνήσεις πριμοδοτούν τις τράπεζες με κεφάλαια.

Θυμάμαι τα βιβλία του Keynes και του Friedman περί της ανάπτυξης και του ρόλου των κυβερνήσεων.  Δόθηκε Nobel γι αυτό από τη διεθνή κοινότητα...  Αντί οι κυβερνήσεις να επωμισθούν τον αναπτυξιακό ρόλο, αυξάνουν φόρους για να μέιώσουν πρόσκαιρα τα ελλείματα, καταποντίζοντας τη δυνατότητα της επιχειρηματικότητας να ανασυσταθεί από την κρίση.

Θυμάμαι το περίφημο "Invisible Hand" του καπιταλισμού.  Διαβάζω για τις προγραμματισμένες αγορές ομολόγων από τη FED,  τις συντονισμένες παρεμβάσεις θεσμικών στις αγορές, τις δηλώσεις των Ιαπώνων για το νόμισμά τους.

Θυμάμαι τα αξιώματα της τεχνικής ανάλυσης:  "Many Participants", "Great Volume", "Universal Access To Information".  Κοιτώ τον ημερήσιο τύπο, διακρίνω πέντε μεγάλους "οίκους" να κάνουν παιχνίδι και μερικές κυβερνήσεις.  

Αυτός δεν είναι ο κόσμος που διδαχτήκαμε.  Δεν είναι καν ο κόσμος που ζούσαμε.  Αυτός είναι ένας νέος κόσμος, που αποθεώνει την εξαπάτηση και το ψεύδος, που στηρίζεται σε μια οικονομική ολιγαρχία, κυρήσσει μια ανύπαρκτη δημοκρατία, πρεσβεύει έναν κίβδηλο καπιταλισμό και κόπτεται μόνο για τη διαιώνιση ένος παρηκμασμένου μοντέλου ζωής.

Η ΑΜΚ της ΕΤΕ κόστιζει στους μετόχους 95.300.000€ ως δαπάνες έκδοσης, σύμφωνα με το ενημερωτικό της δελτίο.  Μπορεί σαν σχετικός αριθμός να είναι το 5% της έκδοσης αλλά σαν απόλυτο νούμερο είναι εξωπραγματικό για την τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα.  Από αυτά 68.100.000€ πήγαν στους "φίλους μας" ξένους οικους ως "εγγύηση κάλυψης αδιάθετων".  Με κάποιες όχι και τόσο διαφανείς διαδικασίες τιμολόγησης και βεβαίως χωρίς διαγωνισμό υποθέτω.  Η τράπεζα, η οποία προσλαμβάνει μόνο μέσω ΑΣΕΠ καθαρίστριες και ταμείες και τηρεί κατά γράμμα τις μισθολογικές επιταγές της κυβέρνησης, μοίρασε χρήμα σε ημέτερους οίκους για κάτι το οποίο θα μπορούσε να καλυφθεί με το 1/3 αυτού του ποσού.  Κατά τα λοιπά, διάγουμε εποχές έντονης λιτότητας.

Ξύπνησα σήμερα το πρωί, έτοιμος να αντιμετωπίσω αυτόν τον καινούργιο κόσμο με τα ίδια του τα όπλα.  Ελπίζω και εύχομαι να μην είμαι μονος...  

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Nine P.M. Reloaded


Τρέχω και δεν σώνω αδέλφια!  Εκεί που από τα μέσα Ιουνίου, έψαχνα δραστηριότητες να γεμίσω τις ώρες μου, με το που μπήκε ο Σεπτέμβριος η καθημερινότητα μπήκε σε διαδικασία F.Fw.  Σκέψου, οργανώσου, αποφάσισε, ενέργησε!  Και εκεί που οι παραστάσεις εμπρός μου ήσαν ο αφρός των κυμάτων και η μυρωδιά της θάλασσας, το πρωινό μου ξεκινά με το καθημερινό μπινελίκι στον Ελληνάρα δημόσιο ή οιωνεί δημόσιο υπάλληλο και την εξάτμιση του "Αφέρωφ Προύσσης" να μου λερώνει το κουστούμι.

Μου λείπει ύπνος.  Το κόκκινο Moleskine έχει πλέον γεμίσει μέχρι και την 43η εβδομάδα, ενώ οι τέσσερις ημέρες διακοπών που μου υπολοίπονται, στοιχειώνουν κάθε νύχτα το νου μου, υπενθυμίζοντας μου πως το καλοκαίρι τελείωσε και καλά θα κάνω να σπεύσω.

Σπεύδω λοιπόν...

Μου αρέσει ο Σεπτέμβριος γιατί είναι ο πλέον παραγωγικός μήνας του χρόνου.  Οι Εβραίοι διδάσκαλοι εορτάζουν το Rosh Hashanah, την Πρωτοχρονιά τους αυτόν τον μήνα, που συμπίπτει με την έναρξη του οικονομικού έτους.  Έτσι και ο δικός μου, με κάλεσε την προηγούμενη Πέμπτη να υποδεχτούμε το έτος 5771,  φυσώντας το Shofar, τρώγοντας μήλα με μέλι και ανταλλάσσοντας ευχές για το μέλλον. 

Να είναι οι ίδιοι Εβραίοι διδάσκαλοι που συμβούλευσαν τους ιθύνοντες της ΕΤΕ να προβούν στην ανακοίνωση της ΑΜΚ την ίδια ημέρα, έπειτα από σωρεία διαψεύσεων των δημοσιευμάτων που επεσήμαιναν ακριβώς τα ανακοινωθέντα, ήδη από τον Ιούνιο, αρχή της περιόδου ραστώνης;  Δεν μπορώ να το επαληθεύσω, γεγονός είναι όμως πως αυτή η εξέλιξη πρόσθεσε επιπλέον φόρτο στο ήδη επιβαρυμένο μου πρόγραμμα.  577 κελιά του Excel, Τρίτη βράδυ με πιθανές τιμές στόχους για τη μετοχή, παρέα με τον quant, με sangria και φρούτα να πέφτουν στις εκτυπώσεις που έπρεπε να βρίσκονται το επόμενο πρωί στο γραφείο της Pilatusstrasse.  

Ξεκινώντας τα short από τα 9,73€ φορτωθήκαμε συμβόλαια εδώ, στο AMEX κάναμε spreadάκια με τα options του ADR, προσπαθώντας να μη φύγει το VAR από τη νόρμα.  Ο Mattias, το ίδιο άϋπνος με μένα γκρίνιαζε γιατί δεν το κάναμε αυτό από την προηγούμενη που οι τεχνικοί δείκτες, κατεδείκνυαν πως κάτι συνέβαινε, απολογήθηκα αιτιολογώντας τις κινήσεις μας με βάση τα δημοσιευμένα δεδομένα και όχι τις φήμες, τέλος πάντων, ο Σεπτέμβριος μπήκε φουριόζος και μου μένουν τέσσερις ακόμη μέρες διακοπών, αλλά νομίζω αυτό το ξαναέγραψα...

Διαβάζω τα πονήματα των διαδικτυακών μου φίλων, ο Mc στο http://www.mantri.gr/index.php?/topic/606-%ce%b5%cf%84%ce%b5-%ce%ad%ce%ba%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b7-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%ce%b4%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%8d%ce%be%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%ba/  μου θύμισε μια παλιά μας κουβέντα που δεν απέχει και πολύ από την "κοινή λογική" και που αναπτύσσεται ως:  "Περιμένω μια αντίδραση 10% από το χαμηλό, προκειμένου να αγοράσω".  Ούτως ή άλλως και η δική μας τεχνική, στην ίδια αρχή βασίστηκε, αντεστραμμένη όμως:  Είδαμε μια πτώση 10% από το τοπικό υψηλό που επαληθεύτηκε από αδυναμία νέας τοπικής κορυφής, οπότε και του "γαμ....σαμε τη μάνα στις ανοικτές πωλήσεις."

Λίγο παραπέρα, ο εκλεκτός Βασίλης Μαρκάκης στο http://vasilismarkakis.blogspot.com/ κάνει εξαιρετική δουλειά, εκπαιδεύοντας ερασιτέχνες και μη παίκτες, στα μυστικά της τεχνικής ανάλυσης.  Αν και πολλές φορές διαφωνώ με τη μεθοδολογία του (πολλή γεωμετρία και ελάχιστη στατιστική), συμβουλεύομαι τα διαγράμματα του γιατί με απαλλάσσουν από εργατοώρες ειδικής τεχνικής μελέτης.  Σκέφτομαι πως του χρωστάω το δεύτερο μέρος των "Βροντάκηδων & Φορτουνάκηδων",  είναι όμως τόσες οι καθημερινές εξελίξεις που ακόμα και ένα δίωρο αφιερωμένο σε ένα λογοτεχνικό κείμενο είναι χρόνος που δεν περισσεύει.

Ο καιρός συννέφιασε, ακόμα κι αυτό το Σαββατιάτικο μπάνιο δεν δείχνει ασφαλές, άσε που το βράδυ πρέπει να είμαι απολύτως ξεκούραστος.  Η συμφοιτήτρια που συνάντησα στο συμβούλιο μετά από είκοσι χρόνια ήταν κατηγορηματική:  "Γουστάρω τους τύπους όπως εσύ που δεν έχουν αλλάξει και πολύ όλα αυτά τα χρόνια."  Θα προτιμούσα βέβαια η φράση να ήταν:  "που δεν έχουν αλλάξει καθόλου", αλλά δυστυχώς ο χρόνος είναι αμείληκτος και εδώ.  Εδώ κυρίως! 

Σεπτέμβριος...  Μετρώ 16 εκκρεμότητες σε τέσσερις βασικές κατηγορίες που πρέπει να κλείσουν πριν βγει ο μήνας.  Οψόμεθα!






Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Du Sublime au Ridicule, Souvent il n'y a qu'un Pas



Η φάτσα μου φάνηκε γνωστή.  Αυτή η φαλάκρα, η αποδιοργανωμένη άρθρωση, ο υπεροπτικός λόγος.  Κανάλι "Τηλεφώς" σε απονενοημένο zapping, τρώγοντας τη σαλάτα του Κυριακόβραδου μεταξύ φθοράς για την εβδομάδα που έρχεται και αφθαρσίας για την αργία που φεύγει.  Στάσου ρε φίλε......

Ήταν ο "Ρέγγας".

Έλα Χριστέ και Παναγία!  Τι γράφει στο σούπερ;  Συγγραφέας.  Πρώην ασθενής σκλήρυνσης κατά πλάκας;  Τι να σημαίνει πάλι αυτό;  Πώς νοείται ένας "πρώην ασθενής;"  Είναι ιδιότητα σαν του συγγραφέως;  Δεν μπορεί λάθος θα κάνω.... 

Άφησα την πίκλα τρυπημένη στη μύτη του πηρουνιού κι έτρεξα στο αδέκαστο αρχείο μου.
Ναι, ήταν εκεί.  Ανάμεσα στη Boyden και στην Impact, η κάρτα του τύπου:   "Excellence Α.Ε.Λ.Δ.Ε".   Πάνε χρόνια...

Το κτίριο στην Σκουφά, χαρακτηριστικό της περιοχής.  Στον πρώτο όροφο το συνηθισμένο σκηνικό.  Οθόνες, βαριεστημένοι τύποι,  στόρια τίγκα στη σκόνη και το καυσαέριο, παρκέ με σημάδια από σβησμένες γόπες, άτιμο '99 που με είχε αναγκάσει να αναζητώ εργασία σε untermensch επιχειρήσεις, θυμάμαι ήταν ένας συνάδελφος που μου είχε απευθύνει τη σύσταση:  "Να πας, γιατί ο τύπος θέλει να επεκταθεί τώρα στα πέτρινα χρόνια και στο κάτω-κάτω, σιγά και τη δουλειά που θα κάνεις..."

Πήγα!

Μου άνοιξε την πόρτα μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα.  Τεχνητός φωτισμός, ένας τύπος παραμέσα, απορροφημένος στην ύψιστη μελέτη των Κ.Μ.Ο., tickerάκι να τρέχει στο Origin, αναμενόμενη εικόνα ΕΛΔΕ των αρχών της δεκαετίας, εκτός από μία λεπτομέρεια:  Από την κουζίνα, ερχόταν μια μυρωδιά τηγανισμένου ψαριού, συν εκείνο το τσιρτσίρισμα του λαδιού στο τηγάνι.  Αυτάααααα ήταν!  ΕΛΔΕ avant-garde.

"O κύριος Φωτόπουλος θα σας δεχτεί τώρα", μου ανακοίνωσε η μαυροφορεμένη γυναίκα μετά από την κλασσική δεκάλεπτη αναμονή του υποψηφίου συνεργάτη/υπαλλήλου.  Πέρασα στο γραφείο.  Το μάτι μου έπεσε στην καρέκλα.  Σακάκι περασμένο στην πλάτη και γραβάτα με λεκέ από λάδι, τύπου "Γκαρσόν!  Λεκιάστηκα" ριγμένη πάνω στο σακάκι σταυρωτά.  Πορτοπαράθυρα ανοιγμένα για να μπαίνει το δροσερό αεράκι του κέντρου της πόλης, μαζί με το θόρυβο, το καυσαέριο και τις σκόνες,  ο διευθυντής με το πουκάμισο, ανοιγμένο, σηκωμένα μανίκια.

Μετά τα τετριμμένα, εγώ είμαι αυτό, εσύ είσαι εκείνο, εμείς εδώ κάνουμε αυτά, τι ξέρεις να κάνεις εσύ, τρεις το λάδι, πέντε το λαδόξυδο, συμφωνήσαμε στις ώρες εργασίας, μειωμένες ώστε να μπορώ να φεύγω νωρίτερα για να βρίσκομαι στην εφημερίδα εγκαίρως, το μισθό, βασικό συν κάτι ακόμη μπας και φέρω κανέναν πελάτη, και τα καθήκοντα, λίγη ανάλυση, λίγη μελέτη, εντολοληψία, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι του.

Βγαίνοντας από το γραφείο εκείνο, σαστισμένος από τη συνάντηση και με τα ρούχα μέσα στην τσίκνα της ψαρίλας, τηλεφώνησα αμέσως στη σύντροφό μου:

"Ναι αγάπη μου, καλά πήγε, όμως δεν έχω καθόλου καλό προαίσθημα για όλο αυτό".
.....
"Ναι, το ξέρω πως δεν νοείται οικογένεια δίχως σταθερό μισθό, αλλά εδώ μιλάμε για χάλι."
.....
"Εντάξει καρδιά μου, να ξέρεις πως θα το κάνω μόνο για σένα."

Το 2002 ήταν πολύ δύσκολη χρονιά.  Από εκεί που πετούσαμε, στην κυριολεξία τα χρήματά μας, γιατί δεν είχαμε τίποτα πλέον που να χρειαζόμασταν και να μην το είχαμε ήδη αποκτήσει, βρεθήκαμε να μην καλύπτουμε ούτε το ΤΕΒΕ μας.  Κι ενώ οικονομικό πρόβλημα δεν ετίθετο, η εμμονή των συζύγων στο στερεότυπο:  "Σταθερός μισθός = Σωστός οικογενειάρχης" εξανάγκασε πολλούς από εμάς, τους "Λύκους των Αγορών" σε αναζήτηση μισθωτής εργασίας, συχνά χωρίς περαιτέρω σκέψη, όπως φάνηκε εκ των υστέρων.

Την επόμενη ημέρα το πρωί, βρισκόμουν στη νέα μου εργασία.  Ο χώρος, απαράλλαχτος με την προηγούμενη εκτός από την τηγανίλα.  Η γνωστή γυναίκα, με το γνωστό μαύρο ένδυμα με υποδέχτηκε.  Τακτοποιήθηκα στη θέση μου, οργάνωσα το χώρο μου, έκανα τα τηλεφωνήματά μου, η αγορά άνοιξε.  Λίγο αργότερα, σκάει μύτη ο "Ρέγγας" με σακούλα σουπερμάρκετ, ιχθύες, έλαια, μπαχάρια και κρασί.  Τα αφήνει στην κουζίνα, πάει στο γραφείο του, βγάζει σακάκι και γραβάτα, την ίδια γραβάτα με το λεκέ και αράζει στη διευθυντική του πολυθρόνα.  Ύστερα με φωνάζει:

"Ξέρεις, είμαι οπαδός της υγιεινής διατροφής, είναι πολύ σπουδαίο να τρεφόμαστε σωστά".
......
"Γαμώτο όμως, χθες μου λερώθηκε η γραβάτα, μήπως ξέρεις πως να την καθαρίσω;"
......
"Από εσένα θέλω καθημερινά να μου ετοιμάζεις ένα report για να λέμε στους πελάτες τι να αγοράσουν."
.....
"Εμένα που με βλέπεις, μπορώ να πουλήσω ο,τιδήποτε.  Δεν θέλω όμως να χάνουν οι πελάτες μου."

Μετά με οδήγησε σε ένα άλλο δωμάτιο, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα για άποθήκη.  Δεν ήταν όμως!  Άνοιξε την πόρτα.  Στο βάθος, γυρισμένη πλάτη, μεσόκοπη κυρία μιλούσε στο τηλέφωνο.  Στη μπαλκονόπορτα κουρτίνα.  Στο πάτωμα μάλλινο νομαδικό χαλί.

"Αυτή η κυρία τηλεφωνεί στους πελάτες μας και τους λέει τις προτάσεις μας.  Από αύριο οι προτάσεις που θα τους λέει, θέλω να είναι δικές σου."
"Κύριε Φωτόπουλε, δεν είναι δυνατόν να έχουμε καθημερινά προτάσεις.  Οι ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται μέρα-μπαίνει, μέρα-βγαίνει."
"Σιγάαααααα!  Μέχρι τώρα τις έγραφα μόνος μου και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα.  Το ίδιο θα κάνεις κι εσύ!"

Κι έφυγε για να τηγανίσει απερίσπαστος τα ψάρια του.

Έφτιαξε και χωριάτικη...

Το ίδιο απόγευμα από την εφημερίδα:
"Αγάπη μου, δεν υπάρχει χαϊρι σε αυτή την επιχείρηση.  Αν δεν κλείσει φέτος, θα κλείσει του χρόνου."
.....
"Ήταν μία απερίσκεπτη επιλογή.  Σου υπόσχομαι, θα βρω κάτι καλύτερο."

Και δεν ξαναπάτησα!

Και κοίτα να δεις τώρα...

Ο Ρέγγας σε ρόλο "πρώην ασθενή" και "συγγραφέα".  Τον ψάχνω στο διαδίκτυο:
"Αγαπητοί φίλοι, ξεκινώ εκπομπή στο κανάλι τηλεφώς από την ερχόμενη Κυριακή το απόγευμα και κάθε Κυριακή όπου θα παρουσιαθούν θέματα που αναλύονται στο βιβλίο Έτσι Γίνεται το Θαύμα, καθώς και από το επόμενο βιβλίο μου βιβλίο που θα εκδοθεί σε ένα περίπου χρόνο.

Σκοπός αυτής της ενέργειας, όπως και του βιβλίου είναι να βοηθήσω τον κόσμο να γίνει καλύτερος, να καταλάβει την πραγματική του φύση, να κατανοήσει ότι για ότι του συμβαίνει είναι υπεύθυνος και ότι μπορεί αν αλλάξει τον τρόπο σκέψεις και αντιλήψεις τον πραγμάτων να πετάξει σε όλους τους τομείς της ζωής του.

Θα αναλυθούν θέματα που ενδιαφέρουν τους περισσότερους όπως: πως θα γίνεται εσείς ή οι δικοί σας καλά από ανίατες ή χρόνιες ασθένειες, να αδυνατίσετε, να κόψετε κακές συνήθειες όπως το αλκοόλ, το κάπνισμα, ίσως και τα ναρκωτικά, να γίνεται καλά από την κατάθλιψη που σας δημιουργήθηκε από διάφορα αρνητικά, αλλά και φυσικά γεγονότα στη ζωή σας όπως είναι η κλιμακτήριο στις γυναίκες."

Η κλιμακτήριο λοιπόν...  Ίσως και τα ναρκωτικά!
 
Για την Ελδοταμπακιέρα τσιμουδιά. 
 
Τέτοιοι άνθρωποι έσπειραν, λίπαναν και θέρισαν το '99, σκέπτομαι.  Συγγραφείς, πρώην ασθενείς σκλήρυνσης κατά πλάκας.  Που έγραφαν καθημερινά προτάσεις αγοράς μετοχών ενώ από το νόμο δεν είχαν αυτή τη δικαιοδοσία.  Που είχαν υπάλληλο να κάνει cold calling ενώ απαγορεύεται ρητά.  Που σύστησαν χρηματιστηριακά γραφεία χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για τα χρηματιστήρια.  Που στην τελική είδαν φως και μπήκαν.
 
Τα έκαναν πουτάνα και έφυγαν νύχτα, χωρίς να σβήσουν καν το φως.
 
Έκλεισα την τηλεόραση και πέταξα την υπόλοιπη σαλάτα  Μου κόπηκε η όρεξη!