Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Hijo De Luna Llena


Ο κόσμος ανεβοκατέβαινε τη "La Rambla" κοιτώντας με περιέργεια τους μασκαρεμένους καλλιτέχνες/διασκεδαστές, ακίνητους, στολισμένους, με τον δίσκο για τα κέρματα πάντα εμπρός τους.  Λίγο παρακάτω, tapas για όλα τα γούστα, μενού από €11.90 προς τόνωση του ανταγωνισμού και recuerdos σε καταστήματα επανδρωμένα από Ινδούς. 

Ο ήλιος έκαιγε και οι 32 βαθμοί, ενισχυμένοι από την υγρασία του ρεύματος του Ατλαντικού που παραδόξως φτάνει μέχρι εδώ, έκανε τα ρούχα να κολλάνε ακόμη κι αν φορούσες μόνο το σορτσάκι σου.  Χάζευα τους ταύρους, ταύροι παντός καιρού, μαύροι ταύροι, κόκκινοι ταύροι, πολύχρωμοι  "estilo Gaudi", αυτή η πόλη  θα έπρεπε να είναι η πρωτεύουσα των ανά τον κόσμο Bulls, αλλά φευ, το τηλέφωνο χτύπησε ακριβώς τη στιγμή που παζάρευα την τιμή του πορσελάνινου ταύρου με τον Ινδό πωλητή:

"Δεν σε παίρνω για καλό!" Είπε η φωνή που δεν ήθελα να ακούσω.
"Το ξέρω, χτύπησε το stop;  8.23 ήταν πριν μία ώρα που το κοίταξα," απάντησα.
"8.01, έκανε settlement", συνέχισε η νέμεσις ατάραχη.
"Στα πα...ρια μας", είπα εκνευρισμένος κι έκλεισα το κινητό.

Βεβαίως, κάθε άλλο παρά στα πα...ρια μας ήταν αυτή η εξέλιξη.  Εγκατέλειψα την αναζήτηση ταύρων και πήγα στο πλησιέστερο σημείο WiFi προς ενημέρωση.

Μμμμμάλιστα!  Πτώση 6.53%, με στοπ στο 8.15 που όμως δεν έγινε καν και με settlement στο 8.01, ο σκοπός του τηλεφωνήματος ποιος ήταν;  Προτροπή σε ικεσία προς αποφυγή περαιτέρω ζημιών;

Και μετά σκέφτηκα όλη εκείνη την παγκόσμια βλακεία περί των σημείων στήριξης και αντίστασης.  Σου λένε πως από το τάδε σημείο περνά μια ευθεία, που επειδή κάπου, κάπως, κάποτε εκείνη η τιμή ήταν τοπικό υψηλό, θα είναι τώρα -άκου τώρα κάτι πράγματα- αντίσταση, ή επειδή -λέει ο γκουρού παπαρ...γος- μια άλλη ευθεία γραμμή που εκείνος τράβηξε αυθαίρετα και ενώνει δυο ή περισσότερα σημεία περνά από μια άλλη τιμή, λειτουργεί τώρα ως τιμή στήριξης ή άντε αντίστασης.

Περπάτησα ως το Port Vell και κάθησα λίγο να ανασυγκροτήσω την προσεχή τακτική μου.  Εκεί, καθισμένος απάναντι από τις golondrinas κατέληξα στα εξής συμπεράσματα:


  • Τα επίπεδα στήριξης και αντίστασης που καθορίζονται από ΕΥΘΕΙΕΣ, είναι απίθανο να λειτουργούν ανεξάρτητα από την ψυχολογία των συναλλασσομένων, επειδή ακριβώς στη φύση δεν υπάρχουν ευθείες. 

  • Ακόμα κι αν δεχτούμε την ύπαρξη ευθειών στα διαγράμματα, ένα απόλυτα ακριβές διάγραμμα, το οποίο θα ήταν ένα διάγραμμα που ας πούμε αντί να μετρά τον χρόνο στον άξονα ψ, μετρούσε ποσότητες τεμαχίων, θα σηματοδοτούσε διαφορετικά σημεία.

  • Πόσες φορές δεν έχω διαβάσει τεχνικές αναλύσεις που ορίζουν ένα σημείο ως σημείο στήριξης, για να έλθει την επόμενη ημέρα ο ίδιος συντάκτης να συμπληρώσει πως το "σημείο στήριξης δεν κράτησε" και πως τώρα οι τιμές "οδεύουν στο επόμενο σημείο, κάποιες μονάδες χαμηλότερα.

  • Μα, επαγωγικά αν εκείνη η τιμή βρισκόταν σε σημείο στήριξης δεν θα έπρεπε να κρατήσει τουλάχιστον μια ημέρα;  Ποια η έννοια ενός σημείου στήριξης το οποίο δεν στηρίζει τίποτα και καθόλου;
Απεφάνθην πως τέτοια σημεία αφορούν αποκλειστικά και μόνο σε μια εικασία των εμπλεκομένων και τίποτα περισσότερο.  Ομοίως και η επαγωγική συλλογιστική περί των retracement levels και των αριθμών Fibonacci.  Το να προσπαθεί κανείς να συρράψει φυσικούς νόμους πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά είναι σαν να πιστεύει πως ένα αηδόνι μπορεί να κελαηδήσει τον Κανόνα του Pachelbel.

Όταν ο Dow σχηματοποίησε τη θεωρία του πριν εκατό χρόνια, υπήρχε μόνο η ασθενής ανθρώπινη μνήμη, που στερούμενη των σημερινών ηλεκτρονικών βοηθημάτων, θυμόταν μερικές δεκάδες τιμές, ενώ οι αριθμομνήμονες της εποχής μπορούσαν να ερμηνεύσουν την κορδέλα γνωρίζοντας τους παίκτες και τις κινήσεις των.  Σήμερα, μπορώ να διαβάσω εκατό τεχνικές αναλύσεις σε μιάμιση ώρα, όλες αποτέλεσμα ισχυρών υπολογιστικών συστημάτων που ξεπερνούν κατά εκατοντάδες χιλιάδες φορές την πενιχρή δυνατότητα της συμπεριφοράς που έγινε η έμπνευση για όλες αυτές της θεωρείες:  Την ανθρώπινη φύση.

Εκείνη τη μέρα η εντολή μου δεν μπόρεσε να εκτελεστεί στο 8.15 γιατί το βάθος της αγοράς δεν το επέτρεψε.  Επιπλέον, από το 8.23 μέχρι το κλείσιμο δεν έγινε καμιά συναλλαγή.  Έλαβα ένα τηλεφώνημα που θα μου επέτρεπε να κλείσω θέση μετά το settlement, σε συναλλαγές που δεν θα προσμετρούνταν για το κλείσιμο και που επομένως κανένας vendor τιμών δεν θα έδινε στους μελλοντικούς αναλυτές.  Αν το έντονο παζάρι των ταύρων δεν μου επέτρεπε να δεχτώ εκείνη την κλήση, δεν θα μάθαινα ποτέ το settlement.  Αν βρισκόμουν στο γραφείο μου αντί στη La Rambla, θα είχα εξέλθει της θέσης νωρίτερα και οι συναλλαγές μου θα βρίσκονταν στους υπολογιστές όλου του πλανήτη την επόμενη ημέρα, καθώς ο αριθμός των συμβολαίων μου, θα αντιπροσώπευε περισσότερο από το 10% του ημερήσιου όγκου.  Τόσα "αν" που μου φαίνεται εξαιρετικά ανόητο να πιστέψω πως ένα σύστημα τόσο απλό όπως οι "γραμμές στήριξης/αντίστασης" μπορούν να παραμετροποιήσουν.  Για να είμαι ειλικρινής θεωρώ πως κανένα σύστημα δεν μπορεί να παραμετροποιήσει την επενδυτική ψυχολογία.  Γι αυτό και πλέον οι άνθρωποι εμπιστεύονται τις συναλλαγές τους στους υπολογιστές:

ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΕΣ ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΧΙ!

Αποφάσισα πως η διάθεση μου ήταν πολύ καλή για να χαλάσει από ένα χαμένο στοπ και τελικά δεν έκανα τίποτα.  Εκ των υστέρων, το να αφήνεις μια paella και μια χορεύτρια flamenco να σε κάνουν να νοιώσεις πως ήσουν εσύ σωστός και η αγορά όχι, είναι μια κατακριτέα επιλογή.  Θα έπρεπε να εμπιστευτώ τους υπολογιστές ίσως; 

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Summer Breeze



"Σου λέει τίποτα αυτό για την εικασία PORC του Higman", με ρώτησε ο εκ δεξιών καθήμενος μου, αμέσως μετά το πέρας της ομιλίας.  Ένιωσα σαν τον Tartaglia, προσκεκλημένος σε αγώνα δεξιοτήτων.
"Νομίζω πως το 4p3+17p2+7p+5, δίνει τη λύση", μουρμούρισα στον ερωτώντα.

Τι περίεργη ράτσα αυτοί οι quants.  Είχα αποδεχτεί αυτή την πρόσκληση προσβλέποντας σε κάποιο νέο τέχνασμα παραγωγής πλούτου.  Αντ' αυτού βρισκόμουν περικυκλωμένος από μυστήριους τύπους που μου πέταγαν πολυώνυμα στα μούτρα.  Σίγουρα κάποια από όσα έβλεπα στις διαφάνειες θα μου φαινόντουσαν χρήσιμα κάποτε, κάπου, ίσως σε άλλη ζωή, όχι όμως αυτό το θερμό καλοκαίρι που μοίραζε χρήμα επί δικαίων και αδίκων. 

Το ίδιο βράδυ στο τοπικό netcafe μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των άλλων διαχειριστών που περιφερόντουσαν στο ξενοδοχείο, προσπαθούσα να μαντέψω τα σημεία καμπής της παραβολής του EURXUSD, στα τρίωρα διαγράμματα.  Η εφαρμογή που έτρεχα, το νέο καμάρι του IT της Deutsche Bank ήταν αρκετά εντυπωσιακή, όμως καμία αίσθηση δεν δημιουργούσε στον πιτσιρικά δίπλα μου που απορροφημένος έπαιζε Final Fantasy.  Η επόμενη ημέρα ήταν η τελευταία κι είχα ακόμη μία για να απολαύσω την περιοχή.

Εντωμεταξύ, στη μικρή αγορά των Αθηνών, εμφανίστηκαν πάλι οι γνωστοί φαφλατάδες:

"Έλα ρε, δεν πήγες διακοπές;"
"Καλά πας ρε φιλαράκι, 30 χιλιάρικα την ημέρα βγάζω, τώρα θα φύγω;"

Το να ακούς κάτι τόσο φαιδρό μέσα στον μικρόκοσμο του trading desk ισοδυναμεί με φτύσιμο κατά πρόσωπο, στον δροσερό αέρα του κοσμικού θέρετρου όμως προκαλεί μόνο ελαφρό μειδίαμα.

"Άρα να υποθέσω πως ο φίλος μας ο Dell, χάνει τόσα καθημερινά τώρα;"
"Όχι φιλαράκι, έδωσε αγοραστικό σήμα."
"Πού, πότε, πες μου να πάω να το διαβάσω."
"Όχι ρε, όχι δημόσια... Έδωσε όμως!"

Το επόμενο τηλεφώνημα ήταν στο dealing room. 

"Bonjour Hercule"
Ησυχία άκουγα...
"Έλαβα ένα τηλεφώνημα από κάποιον που ισχυρίζεται πως βγάζει 30k τη μέρα...."  Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη φράση μου....
"Να μου τον γνωρίσεις!"
"Έχουν βγει τέτοια ποσά;"
"Μα...κιες, κανείς δεν κρατά τη θέση αρκετά.  Όλοι μπαίνουν και βγαίνουν."

Ο Hans Kristian Andersen θα μπορούσε να έχει εμπνευστεί όλες του τις ιστορίες, περιδιαβαίνοντας μόνο μερικές μέρες σε μια αίθουσα συναλλαγών.  Για ακόμη μια φορά, αναρωτήθηκα τι σχέση έχω εγώ, καλλιτέχνης άνθρωπος, με αυτό το συνάφι.

Κοίταξα λίγο τα βραδυνά νέα και αποκοιμήθηκα χωρίς ενοχές που δεν ήμουν εγώ ο "30 χιλιάρικα τη μέρα φιλαράκι."  Ονειρεύτηκα αμμουδιές και δροσιά, πρόσωπα αγαπημένα και ευτυχισμένες στιγμές. 

Καμμιά εικοσιπεντάχρονη καλλονή δεν σκίασε την ευτυχία μου εκείνη τη νύχτα.  Ευτυχώς δεν άρχισαν να με μαστιγώνουν οι γεροντοέρωτες σαν μερικούς μερικούς.

Η τελευταία διάλεξη του συνέδριου είχε τον απίθανο τίτλο: "Οι εξισώσεις z και η εφαρμογή τους στην πρόβλεψη των χρονικών σειρών."  Μεγαλοδύναμε, αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά!  Δεν άντεξα να την παρακολουθήσω όλη.   Έφυγα για την παραλία να ξεκουράσω τα μάτια μου από τα σύμβολα. 

Εκεί, είχα όλο το χρόνο να αναρωτηθώ εάν είναι προτιμότερο να μείνει κανείς μακάριος στους ρούνους, να κρυφακούει, ή να πάει το παιχνίδι ένα βήμα παραπέρα, στον συναρπαστικό κόσμο των μαθηματικών.
Οι ρούνοι έχουν ένα καλό:  Δεν επιδέχονται αμφισβήτηση καθώς η ερμηνεία τους είναι εντελώς υποκειμενική.  Δεν σου βγήκε η γραμμή;  Λες:  "Δεν μέτρησα σωστά".  Βγήκες πάνω στην αντίσταση, κλείνοντας τις θέσεις και μετά όλοι οι χλεχλέδες σου κομπάζουν πως βγάζουν  παρά με τη σέσουλα;  Λες:  "Αφού δεν σταμάτησε στο 33, πάμε για το 50%."  Κλασσική Τσαρλατανική 1010.
Η υποκλοπή έχει άλλη μαγεία:  "Ναι, αγόρασε ΜΟΗ, η Τρόϊκα θα επιβάλλει πώληση των μισών εργοστασίων,  ποιος θα προμηθεύει μετά τη ΔΕΗ;  Ο Βαρδής φυσικά με τον Ευάγγελο."  Ούτε γραμμές, ούτε μετρήσεις, ούτε προσομοιώσεις, με λίγες σωστές γνωριμίες, κάποια tips και λίγη απλοχεριά, μαζεύεις ό,τι ψίχουλο περισσεύει από τα σκυλόψαρα αβλαβώς και αζημίως.  Κίνδυνος;  Αν κάποιος σε βάλει στο μάτι μπορεί να σε μετατρέψει από "παιχταρά" σε τρόφιμο της Α' πτέρυγας.
Η quantitative analysis τώρα είναι το κάτι άλλο.  Δεν μπορείς να μιλήσεις με κανέναν γιατί δεν σε καταλαβαίνει κανένας, χρειάζεσαι ώρες μόνο και μόνο για να διατυπώσεις αυτό που ψάχνεις να βρεις και μετά εβδομάδες για να λύσεις το πρόβλημα.  Καταλήγεις με μια πιθανότητα κέρδους 99.9%, η οποία είναι το μαγικό δισκοπότηρο του trader, αλλά το ποσοστό του βέβαιου πλέον κέρδους δεν θα υπερβαίνει ποτέ το 0.5%, οπότε θα χρειάζεσαι ένα σκασμό κεφάλαια για να έχει νόημα για σένα.  Κι επειδή δεν θα τα έχεις, θα λιώνεις στις αίθουσες αναμονής των πλουσίων, όπου όταν τελικά θα τους εξηγείς τι κάνεις, δεν θα σε καταλαβαίνουν.  Αν είσαι τυχερός, θα σε προσλάβουν σε καμιά σοβαρή εταιρεία, όπου θα ζεις τουλάχιστον αξιοπρεπώς.

Ευτυχώς, που είμαι καλλιτέχνης.