Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

"Πουλάνε Ακίνητα σε Τιμές Προ Κρίσης" (aka Ο Loser Μεσίτης Σου Σε Νέες Περιπέτειες)

(Το οικόπεδο στο Μαρούσι προ αντιπαροχής)

Είναι άξιο σχολιασμού το πως εξοργίζομαι με αυτά τα κειμενάκια του capital.gr.  Λες κι αυτοί οι δημοσιογραφίσκοι πληρώνονται για να γράφουν κενολογίες.  Αλλά βέβαια, "κατά μάνα κατά κύρη"..

"Είχα αποφασίσει να αγοράσω ένα νεόδμητο σπίτι 100 τ.μ στο Μαρούσι" ξεκινά το πόνημα, "αλλά ο ιδιοκτήτης δεν δεχόταν παζάρια", συνεχίζει.  Πρώτη στοχευμένη παράγραφος στον "άπονο κατασκευαστή που ρουφά με το μπουρί της σόμπας το μεδούλι του εργαζόμενου που πασχίζει να στεγάσει το βιος του."  Διότι "ο ιδιοκτήτης" εδώ δεν είναι άλλος από τον εργολάβο, αφού το σπίτι είναι νεόδμητο.  Στην νεοελληνική σημειολογία, ο κατασκευαστής είναι κάποιος άξεστος μεσήλικας με προκοίλια και "μερσεντέ" και ως ούτος παρουσιάζεται από τις ασπρόμαυρες ταίνιες του '50 (Παπαφρονιμόπουλος) ως και στις επιθεωρήσεις στο Δελφινάριο με τον Σεφερλή.  Ο κατασκευαστής/εργολάβος εμφανίζεται στην λαϊκή κουλτούρα ως ο ανήθικος μισάνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον μόχθο του λαού, προσφέροντας του υπερτιμολογημένα ακίνητα.  Είναι όμως έτσι;

Ρώτησε άραγε ο αρθρογράφος πόσο αγόρασε ο συγκεκριμένος κατασκευαστής το οικόπεδο στο Μαρούσι;  Αναρωτήθηκε ποτέ γιατί ένα γωνιακό οικόπεδο 385τ.μ. στο Μαρούσι, όπου ο παππούς του αντιπαρεχόμενου χρησιμοποιούσε για μποστάνι να τιμάται 1.2 εκ. Ευρώ;  Γιατί πιθανότατα τόσο θα το πλήρωσε ο "εκτός τόπου και χρόνου" κατασκευαστής.  Ο εγγονός τώρα του αρχικού οικοπεδούχου που με ένα μποστάνι, έκανε τη μπάζα της ζωής του, είναι ο "άνθρωπος του μόχθου", "ο Έλληνας που παλεύει να ζήσει εν μέσω κρίσης."  Ο εργολάβος που προσφέρει μεροκάματο σε 150 εργάτες , πληρώνει τις εισφορές τους (επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, δεκτό), που δίνει δουλειά σε μηχανικούς, συμβολαιογράφους, μαντραδόρους, αλουμινάδες, σιδεράδες, μαρμαράδες, ηλεκτρολόγους, υδραυλικούς, τσιμεντάδες και τόσους άλλους, οφείλει να κατεβάσει τις τιμές του, γιατί "υπάρχει κρίση".  Ο οικοπεδούχος που παντελόνιασε το χρήμα, τα 2/3 μαύρα (γιατί η αξία του συμβολαίου ήταν η αντικειμενική) και που ποτέ δεν πλήρωσε ούτε ένα ένσημο σε οιονδήποτε "μάστορα" φώναξε για να του κάνει μερεμέτι στο σπίτι του και που δεν πληρώνει ΦΠΑ ούτε στον συντηρητή του ανελκυστήρα, είναι "ο καλός".  Ο άλλος, ο πωλητής είναι "ο κακός".

Στην επόμενη παράγραφο του κειμένου εισάγεται "ο μεσίτης".  Ίσως το πιο παρασιτικό επάγγελμα της σύγχρονης κοινωνίας, ο μεσίτης παραπονιέται που οι πωλητές ζητούν τιμές "προ κρίσης".  Διότι ο μεσίτης στο σουπερμάρκετ που πήγε ψωνίζει με τιμές "προ κρίσης."  Βενζίνη στο όχημά του βάζει επίσης με τιμές "προ κρίσης".  (Είχε κάτι βαρέλια στην αποθήκη του γεμάτα με καύσιμα από το '74).  Ειλικρινά, αυτό το "προ κρίσης" και "μετά κρίσης" δεν το έχω αντιληφθεί.  Πλήρωσα προ μηνός για μια οικοδομική άδεια.  Η αμοιβή του μηχανικού (θεσμοθετημένη με νόμο) ήταν η ίδια με πέρισυ.  Οι τεκμαρτές εισφορές που πλήρωσα στο ΙΚΑ (χωρίς αυτές δεν βγαίνει άδεια), οι γνωστές.  Ο συμβολαιογράφος (επίσης με θεσμοθετημένες με νόμο αμοιβές), δεν μου έκανε κάποια έκπτωση.  Ο δικηγόρος, ζήτησε και περισσότερα (ΦΠΑ γαρ) από τα καθιερωμένα.  Οι τεχνίτες που εργάστηκαν, όχι μόνο δεν μου έκαναν έκπτωση αλλά απαίτησαν και πληρωμή τοις μετρητοίς (πονηροί καιροί), κάτι που με επιβάρυνε με επιπλέον χρηματικό κόστος.  Τα δημοτικά τέλη και φόροι, είναι πάνω 3% από πέρισυ.  Ο δε μεσίτης που ανέλαβε την πώληση απαίτησε την αμοιβή του στο ακέραιο.  Πού ζω εγώ;  Σε εικονική πραγματικότητα;  Δηλαδή τώρα, αυτό το ακίνητο θα πρέπει να το πουλήσω με έκπτωση επειδή "υπάρχει κρίση;"  Κρίση υπάρχει στο κεφάλι σας λεβέντες μου!

Ο δημοσιογράφος της πεντάρας (ρεπορτάζ μηδέν) συνεχίζει, ρίχνοντας τώρα στην πυρά τους μικροϊδιοκτήτες, οι οποίοι κατά δήλωση του, "αγνοούν την οικονομική πραγματικότητα."  Όταν επί δεκαετίες οι "μεσίτες" (φελλοί στερούμενοι γενικότερης οικονομικής θεώρησης), έγραφαν στις φυλλάδες πως "τα ακίνητα είναι οι καλύτερη επένδυση", πως "10% η μέση ετήσια αύξηση των ακινήτων στη δεκαετία" και το απαράμιλλο "κανείς δεν ζημιώθηκε αγοράζοντας γη", κι έσπρωχναν μεροκαματιάρηδες και μισθοσυντήρητους να δανείζονται για 40 χρόνια για να αγοράζουν τούβλα και σοβάδες (πολλές φορές με δάνεια που οι ίδιοι οι μεσίτες φρόντιζαν για τη χορήγησή τους), τώρα κόπτονται για την "οικονομική πραγματικότητα";  Εσύ ρε τενεκέ δεν μου έλεγες μέχρι πρόπερσυ πως το "σπίτι μου αξίζει τόσο;"  Τώρα θυμήθηκες πως έπειτα από 60 χρόνια ανόδου οι τιμές μπορεί να πέφτουν κιόλας;  Σώωωωωπα!  Την αμοιβή σου εσύ τη μείωσες;  Εσύ μηχανικέ;  Εσύ συμβολαιογράφε;  Εσύ δικηγόρε;  Εσύ εργάτη;  Εσύ ΔΕΗ;  Εσύ ΕΥΔΑΠ;  Εσύ ΙΚΑ;  Εσύ ΔΟΥ;  Εσύ ΟΤΕ;  Εσύ ΔΕΦΑ;  Όχι;  Τότε τον "Μπουλελέ!"

Τόσο αξίζει το ακίνητό μου!  Γιατί;  Γιατί τόσο λέω εγώ.  Και δεν το πουλάω.  Κι αν εσύ λες πως δεν αξίζει τόσο, τράβα και βρες ένα ίδιο με λιγότερα.  Ελεύθερη αγορά έχουμε.  Πρέπει δηλαδή να το πουλήσω όσο θες εσύ μεσίτη, για να γίνει η συναλλαγή και να πάρεις τα μεσιτικά;  Αμ δε;  Εσύ ο ίδιος που έχεις μετοχές της ΕΤΕ από την αύξηση πέρισυ γιατί δεν τις πουλάς με 9 Ευρώ;  Αφού τόσο λέει το ταμπλώ πως αξίζουν.  Άντε να σε χαρώ!  Πούλησέ τις!  Και τον ΟΤΕ να πουλήσεις. Και αύριο που θα πας Σούπερ να ψωνίσεις για το μωρό, πες στην ταμία να σου χτυπήσει λιγότερο τη φρουτόκρεμα.  Κι αν δεν δεχτεί, να μην την πάρεις.  Πάρε το μωρό σου στα λιβάδια να το βοσκήσεις.

Αι σιχτίρ πια ανεγκέφαλοι!


Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Βροντάκηδες VS Φορτουνάκηδες (Ι)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια παρέα ανθρώπων που μοιράζονταν το ίδιο πάθος για τις αγορές.  Κάποιοι τις μελετούσαν, κάποιοι τις εξέταζαν, άλλοι έγραφαν γι αυτές, μερικοί τις αφουγκράζονταν και ήταν και ένας-δυο που πραγματικά τις αγαπούσαν.  Αγάπη όχι με την τετριμμένη έννοια που οι λόγιοι της εποχής μας δίνουν στο βαθύ ενδιαφέρον, αλλά μάλλον εκείνο το τρυφερό συναίσθημα της αφοσίωσης, σεβασμού και αιώνιας πίστης που πια μόνο οι ερωτευμένοι αισθάνονται.

Η παρέα αυτή πέρασε μαζί, όμορφες και άσχημες στιγμές, θριάμβους, καταστροφές, είδε τα όνειρα της να πραγματοποιούνται και τους χειρότερους εφιάλτες της να εμφανίζονται, έχασε την ελπίδα της αλλά όχι την πίστη της σε αυτό που τελικά συνέδεε όλα τα μέλη της παρέας μεταξύ των: "Οι αγορές δεν μπορούν να πάψουν να υπάρχουν."

Υπάρχουν όμως πολλοί που δεν τις αγαπούν.  Δεν είναι ο ήχος του κουδουνιού της Wall που τους συγκινεί, ούτε τα πρασινοκόκκινα κελιά που αναβοσβήνουν στις οθόνες.  Δεν είναι εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά τους κάθε φορά που ανοίγουν ένα trade, ούτε η γλυκιά προσμονή του log καθημερινά που τους συνεπαίρνει.  Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να γράφουν στις οικονομικές στήλες, να συμβουλεύουν επενδυτές, να τρέχουν προσωμοιώσεις στο Matlab και να αναρτούν δημοσιεύματα στα ιστολόγια, αλλά δεν το κάνουν ούτε από αγάπη, ούτε με αγάπη.  Είναι μέτριοι και ποταποί. 

Υπάρχουν τύποι, ακόμη κι επαγγελματίες του χώρου που αποστρέφονται τις αγορές.  Τις φοβούνται.  Τις μισούν, γιατί εκείνες τους ξεμπροστιάζουν, εμφανίζουν την ανικανότητα που συμπιέζουν επιμελημένα κάτω από χιλιάδες λέξεων και παραδειγμάτων.  Ξεγυμνώνουν την ιδιοτέλεια που κρύβουν στην ψυχή τους, την ημιμάθεια που φωλιάζει στο νου τους και την μίζερη κινητήριο δύναμη που κατοικεί στην ψυχή τους.  Την φιλαργυρία!

Με τον ίδιο τρόπο που ένας επίορκος δικαστής, ένας λιποτάκτης αξιωματικός κι ένας ανήθικος ιατρός καταπατούν τους όρκους των απέναντι στην κοινωνία, έτσι κι ο κάπηλος κερδοσκόπος, επιτελεί μέγιστη ύβρη.  Όταν κανείς προσεγγίζει ως εκμεταλλευτής καταλήγει πάντοτε δυστυχής και πένης.  Αργά ή γρήγορα...

Στην μακρόχρονη πορεία μου, από τα γραφειάκια της πάλαι ποτέ κραταίας Σοφοκλέους, μέχρι τα αστραφτερά κρύσταλλα του City, συνάντησα πολλούς φελλούς.  Βρέθηκαν στο διάβα μου, λόγω θέσης, ιδιότητας, ή ως έκφανση της συμπαντικής τυχαιότητας και πάντοτε, μα πάντοτε είχαμε άσχημα ξεμπερδέματα.  Ο φελλός σε αυτόν τον χώρο δεν δύναται να είναι βλάκας.  Είναι πάντοτε φιλάργυρος!

Φανταστείτε κάποιον που ασχολείται με "χρηματιστήρια".  Παίζει και μαθαίνει, διαβάζει ενίοτε, ενημερώνεται, έχει τις επιτυχίες του, ας πούμε πως είναι σε καλό δρόμο.  Έρχεται η ώρα που συναντιέστε και του εξηγείτε πως ό,τι έχει κάνει ως τώρα, όλα του τα κέρδη, το σύστημά του και η φιλοσοφία του είναι ένας στατιστικός αριθμός, έτυχε να βρίσκεται στην ευμενή πλευρά του τυχαίου.  Το γνωρίζετε αυτό καλά, γιατί σε αντίθεση με εκείνον, έχετε δει πολλά συστήματα και πολλούς παίκτες, όλους αυτοσυστηνόμενους ως αυθεντίες.  Εκείνος γνωρίζει μόνο τον εαυτό του και το σύστημά του.  Είναι θέμα χρόνου να βρεθεί στην άλλη πλευρά.  Το να σας προσλάβει θα του κοστίσει λιγότερο από .5 τοις χιλιόις του τζίρου του.  Ας πούμε 1/4 του pip σε μια forex συναλλαγή.  Δεν θέλει να πληρώσει!  Είναι τσιγγούνης.  Στο επόμενο σας ταξίδι στην πόλη του, θα έχει αφοσιωθεί στην τακτική του εργασία, έχοντας μόνο άσχημα πράγματα να πει για τις αγορές.  Είναι υβριστής.  Οι αγορές τον τιμώρησαν.

Φανταστείτε τώρα έναν κήρυκα της υποτίμησης.  Έχει μια άποψη για τη ζωή.  Βλέπει παντού μόνο απατεώνες και ψεύτες.  Οι αγορές γι αυτόν δεν είναι ο τόπος που αγοραστές και πωλητές συναντιούνται για να ανταλλάξουν αξίες, αλλά ένα δόλιο όργανο θλιβερής χειραγώγησης.  Αρνείται μονίμως αυτό που βλέπει.  Αρνείται να αναγνωρίσει πως η τιμή που έγινε οι συναλλαγή είναι εκείνη που και τα δύο μέρη, και ο αγοραστής και ο πωλητής συμφώνησαν.  Για εκείνον η δίκαιη τιμή είναι δέκα Ευρώ παρακάτω, ενίοτε και το μηδέν.  Στην ψυχή του υπάρχει μόνο το τίποτα.  Αν του υπενθυμίσεις την υπέροχη ζωή που το χρηματιστήριο μπορεί να χαρίσει σε οιονδήποτε ανάμεσα στο μηδέν της αρχής και το μηδέν του τέλους, θα σου πετάξει κατάμουτρα αράδες από άλλους δυσκοίλιους κήρυκες.  Θα περίμενε κανείς πως ένας τέτοιος τύπος θα είχε κάνει αμύθητη περιουσία, εκτιμώντας σωστά τις τελευταίες οικονομικές κρίσεις.  Φευ!  Φιλαργυρία φίλοι μου.  Όταν έβρεχε Ευρώ (όπως χαρακτηριστικά είπε σχολιαστής γνωστής χρηματιστηριακής στήλης για έναν παρόμοιο χαρακτήρα) εκείνος κρατούσε ομπρέλα, μήπως και τον χτυπήσει κανένα κέρμα στο κεφάλι.  Οι αγορές δεν θα μπορούσαν ποτέ να ανταμοίψουν έναν τέτοιο ασεβή.

Στην χρηματιστηριακή που περάσατε για να πιείτε έναν καφέ με έναν συνάδελφό σας, ο Δ.Σ. παραπονιέται πως τα έσοδα της επιχείρησης δεν φτάνουν ούτε για τις εισφορές στο ταμείο του.  Ο επιχειρηματίας τούτος έχει στη δούλεψή του άτομα τα οποία απλώς του κοστίζουν φθηνά.  Τα πληρώνει ίσα-ίσα για να μην παραιτηθούν, κι εκείνα με τη σειρά τους εργάζονται ίσα-ίσα, προκειμένου να μην τα απολύσει.  Αγάπη γι αυτό που κάνουν αμφότεροι;  Ανύπαρκτη!  Δεν με εκπλήσσει το γεγονός πως δεν τα πάνε καλά.  Του προτείνετε να σας χρησιμοποιήσει ως σύμβουλο και εκπαιδευτή του προσωπικού του:  "Μα τι να σου δίνω εσένα;  Θα μας κοστίζεις ο κούκος αηδόνι."  Φιλάργυρος;  Οπωσδήποτε.  Ακριβός στα πίτουρα και φθηνός στο αλεύρι.  Αναμφίβολα.  Ευτυχώς που έχει προσωπική περιουσία και μπορεί να χρηματοδοτεί την επιχείρησή του.  Όμως πάλι δεν φταίνει οι αγορές.  Είναι κι αυτός "υβριστής".

Συνεχίζεται