Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Safe Havens




Το να προσπαθεί να γίνεται κάποιος επενδυτικά ευχάριστος κατά την τρέχουσα οικονομική συγκυρία είναι σαν να λέει κανείς ανέκδοτα σε μνημόσυνο προκειμένου να διασκεδάσει τους τεθλιμένους συγγενείς. Η οργή ανάμεσα στις τάξεις των ενασχολούμενων μετά των αγορών είναι παραπάνω από έκδηλη.

Λίγο μετά τα χαμηλά του 2009, υπήρξαν εκείνοι που παρομοίαζαν την αντίδραση των αγορών κατ αντιστοιχία με εκείνη του 1931, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου περί μιας ολόκληρης γενιάς επενδυτικά εγλωβισμένων. Δεν τους πίστεψα! Η συνύπαρξη φρεσκοτυπωμένου από την πρέσσα της FED εκατοδόλλαρου με τις εικόνες των ρακένδυτων επενδυτών στους δρόμους της Ν. Υόρκης δεν συνάδει, τουλάχιστον στη δική μου αντίληψη. Στοιχημάτισα συνεπώς σε μία περισσότερο '70s κατάσταση. Με τις πετρελαϊκές της κρίσεις, τις φούσκες της, τις καμπάνες και τις εξάρσεις της. Τοποθέτησα λοιπόν λίγο περισσότερο από το 50% των διαθεσίμων μου σε εμπορεύματα, βασικά/πολύτιμα μέταλλα, συμβόλαια ενέργειας, ακόμα και αγροτικά, πουλώντας ταυτόχρονα τα αμερικανικά ομόλογα όπου και όσο τα έβρισκα.

Στην πορεία, έγινα μάρτυρας του θαύματος του νερού που έγινε κρασί...

Κάθε αναταραχή του συστήματος οδηγεί τη ρευστότητα ακριβώς εκεί από όπου θα έπρεπε να απέχει. Κάθε διόρθωση επενδυτικής κατηγορίας αξιογράφων, διοχετεύει κεφάλαια στα ομόλογα με την ίδια διαστροφή που ο μαζοχιστής αποζητά το μαστίγιο. Η εμμονή με την οποία η επενδυτική νομενκλατούρα αποκαλεί τα ομόλογα και δη τα αμερικανικά "safe haven" ομοιάζει με την βεβιασμένη οργανική ροπή των κουνουπιών να πάνε και να καίγονται στις λάμπες τις καλοκαιρινές νύχτες.

Και σταδιακά, ανέκαμψε και ο χρυσός...

Άνοδος, που ξεπέρασε τα προηγούμενα υψηλά. Οι Αμερικανοί εξαπέλυσαν τα napalm. "Φούσκα ο Χρυσός" τη μια μέρα. "Έτοιμος για διόρθωση ο Χρυσός", την επόμενη. "Ο Χρυσός είναι ένα εμπόρευμα το οποίο δεν έχει καμιά χρήση πέρα από τα κοσμήματα", είπαν οι περισπούδαστοι. Και η ουσία πίσω από όλα αυτά είναι βέβαια πως οι φίλοι μας εν Εσπερία, δεν θέλουν τίποτα να κλονίσει το χρέος τους, ως το ασφαλέστερο στον πλανήτη. Αυτό που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει όλους αυτούς τους προπαγανδιστές, είναι με βάση ποιο σκεπτικό το χρέος μιας χώρας να είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο για τη ρευστότητα του παγκόσμιου συστήματος. Ανατιμάται λέει το δολλάριο έναντι του Ευρώ, διότι εκφράζονται αμφιβολίες για τα χρέη των κρατών της Ευρωζώνης. Για το χρέος των ΗΠΑ, γαργάρα! Αγοράζοντας δηλαδή αμερικανικά δολλάρια, δεν αγοράζω ένα liability των ΗΠΑ απέναντί μου; Το οποίο καλύπτεται με τι; Τις εισφορές των Αμερικανών φορολογουμένων; Τις αμερικανικές εξαγωγές; Τα αποθέματα σε χρυσό της FED;

Και ενώ όταν αγοράζω δολλάρια και αμερικανικά ομόλογα με απόδοση 3.14% στη δεκαετία, δεν έρχεται κανείς να με συμβουλεύσει, όταν πηγαίνω να αγοράσω χρυσό, εμφανίζονται όλοι οι απίθανοι τύποι από το πουθενά να με προστατεύσουν από την ενδεχόμενη φούσκα. Διότι με νοιάζονται βρε! Δεν θέλουν να χάσω τα λεφτά μου! Είναι οι φίλοι μου, που με βοηθούν στις επενδυτικές μου επιλογές.

Και τι μου λένε;

Risk Free μου λένε... Safe Haven μου λένε, το δολλάριο σαν διεθνές επενδυτικό καταφύγιο μου λένε! Ευχαριστώ δεν θά πάρω. Προτιμώ να χάσω τα χρηματά μου σε κάτι το οποίο δεν φθείρεται, δεν οξειδώνεται, δεν αλλοιώνεται, εμπεριέχει μεγάλη αξία σε σχέση με το βάρος του, άρα αποθηκεύεται εύκολα και είναί σπάνιο, παρά σε κάτι άϋλο, αλλοιώσιμο, που το μόνο που εμπεριέχει είναι μια υπόσχεση από την αμερικανική κυβέρνηση.

Από υποσχέσεις χορτάσαμε!

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

To Καλό Παιδί

Καλό παιδί δεν θα μ' έλεγες ποτέ. Ούτε καν στην ηλικία της αθωότητας. Τότε που τα αγοράκια, μαθημένα από τους γονείς -τη μαμά κυρίως- πήγαιναν να πάρουν τα κοριτσάκια από το σπίτι, να τα βγάλουν έξω, να φροντίσουν να περάσουν εκείνα καλά, και μετά να αποχαιρετιστούν σε κάποια εξώπορτα ως αρμόζει σε όλα τα καλά παιδιά. Δεν το έκανα εγώ αυτό. Πήγαινα εκεί που ήθελα να πάω, κι αν το κοριτσάκι ήθελε, έπαιρνε τις φίλες του, ή το ταξί και μ' έβρισκε εκεί που ήμουν. Ενίοτε, δεν με έβρισκε καν, γιατί εντωμεταξύ, συχνά, άλλαζα ιδέα και πήγαινα κάπου αλλού, ξεχνώντας να ενημερώσω..

Παρ' όλα αυτά, το κρεβάτι μου ήταν γεμάτο. Εγωιστή με έλεγαν, παρτάκια με έλεγαν, άκαρδο με έλεγαν και εριστικό, τα λόγια μου ήταν προσβλητικά και οι τρόποι μου απαράδεκτοι, αλλά εκείνες πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Κι όσο εγώ δεν ήθελα πολλά-πολλά και το motto ήταν γδύσου/ντύσου/φύγε, τόσο έβρισκα δεύτερη οδοντόβουρτσα στο μπάνιο, νυχτικάκι στη ντουλάπα και προσκλήσεις για γεύμα με τους γονείς.

Οι περισσότερο μυαλωμένες, ψυλλιαζόντουσαν τη δουλειά από τον πρώτο μήνα. Οι σχέσεις εκείνες δεν σαραντάριζαν καν. Μόνη ανάμνηση ένα κελί στο Excel με τις ξεπέτες. Το οποίο μεγάλωνε και μεγάλωνε...

Και μετά αποφάσισα να νοικοκυρευτώ! Θα μείνεις μαγκούφης μου έλεγαν. Θα πάψει να περνά η μπογιά σου και δεν θα βρίσκεις γυναίκα μου έλεγαν. Οι φίλοι μου παντρεύτηκαν κι έγιναν γονείς. Αντί για βραδιές οινοποσίας, είχαν τώρα το καράτε του μικρού και τον ωριλά για της αμυγδαλές της μπέμπας.

Άφησα πίσω τον αλήτη εαυτό μου και υιοθέτησα τη στάση του "καλού παιδιού". Το "θα είμαι στο Mamacas, αν θες πέρνα", έγινε "έχω δυο εισιτήρια για το Sleuth, νομίζω σου αρέσει ο Κιμούλης αγάπη μου". Ομοίως η ατάκα "όπως έρχεσαι δεν σταματάς στην πλατεία να πάρεις δυο σουβλάκια", μετουσιώθηκε στο κομψό: "Επειδή θα πεινάς αργότερα, έχω κλείσει τραπέζι στο Kitchen Bar". Κα-τα-στρό-φη!

Με το που έφυγε από πάνω μου η πατίνα του λεχρίτη, η λίμπιντο των θηλυκών έπεσε γρηγορότερα κι από την τιμή της μετοχής της ΕΤΕ στην πρόσφατη κρίση. Δεν ήμουν πλέον ο Loser που κάθε γυναίκα θα ήθελε να φέρει στον ίσιο δρόμο, είχα μεταμορφωθεί σ' εκείνον τον τύπο άνδρα που οι γυναίκες θέλουν να διαβάζουν στα ρομάντζα, αλλά αποφεύγουν να προσκαλούν στην κρεβατοκάμαρά τους.

Μου έλεγαν λοιπόν: "Είσαι πολύ γλυκός", κι εννοούσαν "θα μπορούσες να είσαι μία από τις φίλες μου". Μου τόνιζαν: "Είσαι τόσο διακριτικός και ανεκτικός" και είχαν στο μυαλό τους το: "Με ανέχεσαι αδιαμαρτύρητα, παρ' όλο που σου βγάζω το λάδι". Ακουσα το: "Μου φέρεσαι πολύ καλύτερα από τον πρώην μου", και το θέμα ήταν πως ακριβώς γι αυτό "εκείνον τον είχε γκόμενο κι εμένα ούτε να με φτύσει." Τέλος, οι γονείς "με γούσταραν πολύ", αλλά ποια γυναίκα θέλει τύπο που να τον "πηγαίνουν οι γονείς της;"

Τώρα πλέον, δηλώνω πως το σπίτι μου είναι κατασχεμένο από το ελληνικό δημόσιο για χρέη, εξαφάνισα το αυτοκίνητο και κυκλοφορώ μόνο με μοτό, στα ραντεβού ντύνομαι σαν να πήγαινω τον σκύλο μου βόλτα, έκοψα την καθαρίστρια και το σπίτι είναι σαν αχούρι και αργώ πάντοτε μισή ώρα στα ραντεβού μου. Θρί-α-μβος!

Οι γυναίκες αυτοϋποτιμούνται, θέλουν να νοιώθουν καλές Σαμαρείτισες, συχνά οσιομάρτυρες και η πρόκληση να νοικοκυρέψουν έναν σχεδόν άνεργο λεχρίτη που δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τίποτα, πόσο μάλλον γι αυτές είναι τέτοιο δόλωμα που δεν μπορούν να αντισταθούν. Όλες τώρα σταματούν στις βιτρίνες με τα δαχτυλίδια, μου λένε πόσο γλυκά είναι τα παιδιά και μου μαγειρεύουν σπιτικό φαγητό για να "μην τρώω αυτές τις αηδίες απ' έξω." Ενώ ως βολικός, καλωσυνάτος, διακριτικός και με κατανόηση άνδρας, μετρούσα χιλιόμετρα στο πήγαιν' έλα, αμέτρητες καληνύχτες, "πονοκεφάλους" και τη χλεύη των σερβιτόρων, maitre και πορτιέρηδων που το ξέρουν καλά το παραμύθι, τώρα ως τελειωμένος και δίχως στον ήλιο μοίρα τύπος, έχω γυναίκες που με πλένουν, με φροντίζουν με ταϊζουν, με πάνε διακοπές και με ανέχονται. Και επιπλέον με φαντάζονται με γαμπριάτικο κουστούμι σε σκαλιά εκκλησίας να τις περιμένω.

Που πα ρε Καραμήτρο;