Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Back In Business

Άντε τελείωσε κι αυτό. Είκοσι πέντε εβδομάδες πτώσης δεν δα είναι και μικρό πράγμα. Nα βλέπεις τους Αμερικανούς φίλους σου φορτωμένους κι εσύ να τρέχεις κάθε τρεις μέρες για margin call. Όσο εμπειρότερος γίνομαι σε αυτά τα τερτίπια των αγορών τόσο περισσότερο τείνω να διακρίνω τα παιχνίδια πίσω από τις πράξεις. Και το παιχνίδι που παίζεται στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από το "για να σε κάνω να μου κάτσεις, πρέπει να σε πείσω πως σήμερα είναι η τελευταία μέρα της ζωής σου"! Και είναι τόσο λεπτοί οι χειρισμοί που πρέπει να γίνουν που συχνά η διαφορά μεταξύ του "δόξα το Θεό που δεν έχασα τη δουλειά μου ακόμα" και του "θα σας πάρει ο διάολος τον πατέρα λαμόγια" εξαρτάται από τον τρόπο που διατυπώνονται τα super στα δελτία.

Κατά τα λοιπά, η απαγόρευση των ανοικτών πωλήσεων από την Ε.Κ. προχθές μου έδωσε το σήμα που ήθελα προκειμένου να αναστρέψω τις θέσεις μου. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Ήταν ο φόβος της Τρίτης, όταν η ΕΤΕ πήγε κάτω από τα 10€. Σίγουρα, έχετε αισθανθεί εκείνο το σφίξιμο, πόνο ανακατεμένο με συντριβή και μια επιτακτική ανάγκη να εγκαταλείψετε και να πάτε να κρυφτείτε κάπου, μέχρι να περάσει η καταιγίδα. Συνομιλούσα με τους πελάτες μου και η παραίτηση ήταν πρόδηλη σε όλο το φάσμα του λόγου των.

Τέλος πάντων έκλεισα τα short και δήλωσα στη στήλη του φίλτατου Κώστα πως "αν το ρητό λέει να τοποθετούμεθα όταν υπάρχουν πτώματα και αίμα στους δρόμους, τότε η στιγμή είναι αυτή." Και ήταν αλήθεια. Μπορούσες να μυρίσεις το φόβο σε κείνο το 21% YTM του ελληνικού διετούς. Το οποίο βέβαια δεν το αγόρασα, αφού η ίδια απόδοση μπορεί να βγει σε μία εβδομάδα στο ΧΑΑ έναντι 52 για το ομόλογο.

Και "τσουπ" οι αρκούδες χύμηξαν να με φάνε: "Αν εσύ επενδύεις με ρητά, τότε σου εύχομαι καλή τύχη". "Η χώρα θα πτωχεύσει, η Ευρώπη θα ρημάξει, ο κόσμος θα γίνει στάχτες κι εσύ τολμάς να αγοράζεις, ηλίθιο σκουλίκι;" ήταν η κεντρική ιδέα του αντίλογου.

Δεν είναι κακό να είναι κανείς απαισιόδοξος, να βλέπει το τέλος και να θλίβεται. Το τέλος του καπιταλισμού είναι αναμφίβολα πιθανό, πλησιάζει και θα είναι σκληρό. Το ίδιο όμως και το δικό μου τέλος ως ζωντανός οργανισμός. Δεν διάγω δα και την πρώτη μου νεότητα, κάποιες ενοχλήσεις τις έχω και οι επισκέψεις στους γιατρούς είναι πλέον ετήσιες και ενδεδειγμένες, άφήστε που δεν μπορώ να κάνω όλα όσα έκανα εντός παιδιάς και εκτός. Και κάποιοι φίλοι βρίσκονται ήδη "εις τόπους χλοερούς". "Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον", σωστά;

Το γεγονός πως και το δικό μου τέλος πλησιάζει δεν με εμποδίζει να γλεντώ τη ζωή που μου έχει απομείνει. Να χαίρομαι, να κάνω όνειρα και να κερδοσκοπώ. Θα το έκανα ακόμα κι αν είχα μόνο μερικούς μήνες ζωής γιατί κάθε στιγμή του χρόνου παρουσιάζει την ευκαιρία της και η μελαγχολία μόνο προβλήματα δημιουργεί.

Έτσι λοιπόν, προχθές αγόρασα. Ναι, το τέλος πλησιάζει και θα γίνουμε όλοι χώμα, οι αγορές, τα κράτη, οι επιχειρήσεις, ο διπλανός μας, βάνδαλοι θα μπαίνουν στα σπίτια μας και θα μας λεηλατούν τους κόπους μας, αναρχία και ταραχές παντού, το χρήμα θα χάσει την αξία του, κι όσοι γλιτώσουν θα εύχονται να ήσαν νεκροί. Μοιάζει με "αποκάλυψη", έτσι δεν είναι; Αυτή όμως είναι η εικόνα που δίνουν οι αρκούδες για το μέλλον των PIIGS.

Νομίζω έχω λίγο χρόνο ακόμη....


Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Athens 2004 (Εfkaristume Atina)

Όταν δώδεκα χρόνια πριν, η Ελλάδα υπερψηφίστηκε από τους αθάνατους προκειμένου να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, δεν χάρηκα καθόλου. Παρότι την επόμενη μέρα βγήκαν ένας σκασμός κέρδη από κάτι αηδίες χαρτιά τύπου ΑΕΓΕΚ και OΛΥΜΠ, που για κάποιον άκυρο λόγο καρφώθηκαν στο 8%, λες και τα έργα των αγώνων θα δίδονταν με απευθείας ανάθεση στους Στέγγους και λοιπούς επιχειρηματίες του οικονομικού στερεώματος της εποχής. (Ήταν τόσα και απρόσμενα τα κέρδη που αγόρασα έναν ασημένιο Dupont με το μονόγραμμά μου εκείνη τη μέρα, παρότι δεν είμαι καν καπνιστής).

Δεν ευχαριστήθηκα όμως καθόλου.

Όλες οι διοργανώτριες χώρες των προηγουμένων ετών, με εξαίρεση τις ΗΠΑ με την Atlanta το 1996, είχαν εξαναγκάσει τους πολίτες των σε δυσβάστακτα χρέη, για τα έργα και τη διοργάνωση των αγώνων. Ο Καναδάς δε, δεν είχε καν μπορέσει να ξεχρεώσει ως τότε, κοντά δυο δεκαετίες αργότερα τα χρήματα που είχε δαπανήσει για τους αγώνες του Montreal. Τι κι όμως εάν κάποιοι σαν κι εμένα έφριτταν με τις προϋπολογιζόμενες δαπάνες, οι εργολάβοι ετοιμάζονταν για το πάρτυ.

Το οποίο ήταν ομολογουμένως πλουσιοπάροχο.

Οκτώ δισεκατομμύρια, ενενήντα πέντε εκατομμύρια Ευρώ (8,95) κόστισαν οι δεκαπέντε εκείνες ημέρες του Αυγούστου του 2004 στον φορολογούμενο εν Ελλάδι. Από αυτά ο "Αθήνα 2004" δαπάνησε 1,752 δισ €. Ποσό 7,2 δισ €. ήταν η άμεση δαπάνη στον κρατικό προϋπολογισμό. Ποιο ήταν το όφελος για τη χώρα;

Οι πολιτικοί έλεγαν πως με τους αγώνες θα αυξανόταν η προβολή της χώρας και σαν συνέπεια αυτού η ροή τουριστών. Πέντε τοις εκατό την υπολόγιζαν. Σήμερα, έξι χρόνια μετά το 40% των καταλυμμάτων της χώρας είτε υπολειτουργεί, είτε ετοιμάζεται για λουκέτο. Προφανώς η διαφήμιση ήταν ακριβή και κράτησε λίγο, αφήστε που τους τελευταίους τρεις μήνες η Ελλάδα είναι καθημερινά στα δελτία όλων των χωρών του ΟΟΣΑ εντελώς τζάμπα, οπότε μάλλον κάτι πήγε στραβά εδώ.

Οι πολιτικοί έλεγαν πως οι αγώνες θα προσέφεραν αύξηση του ΑΕΠ κατά 1.3% και βελτίωση του λόγου του δημοσίου χρέους προς αυτό. Το κατά πόσο οι αγώνες συνέβαλαν στο ανωτέρω νομίζω δεν επιδέχεται σχολίου.

Οι πολιτικοί έλεγαν πως οι αγώνες θα δημιουργούσαν 30,000 νέες θέσεις εργασίας. Προφανώς, ξέχασαν να αναφέρουν πως αυτές οι θέσεις θα έπαυαν άμέσως μετά το πέρας των αγώνων. Επίσης, παρέλειψαν να επισημάνουν πως οι εργάτες που συντέλεσαν στην κατασκευή των έργων μόνο Έλληνες δεν ήταν.

Οι πολιτικοί έλεγαν πως τα έργα "θα μείνουν στην Ελλάδα". Αναμφίβολα, το εισιτήριο των 50€ που πληρώνω για μια συναυλία στο Badminton και οι εμπορικές εκθέσεις στο Tae kwon do είναι πράγματα για τα οποία αξίζει να φορολογούμαι με 1500€ περισσότερο κάθε χρόνο.

Οι πολιτικοί δεν προσμέτρησαν σε αυτό το κόστος τα έξοδα του Μετρό της Αθήνας, του Τράμ, του Αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος, της ΠΑΘΕ, της Αττικής Οδού και της γέφυρας Χαριλάου Τρικούπη στο Ρίο, διότι όπως κομψά διευκρίνησαν "ήταν προγραμματισμένα να γίνουν και η κατασκευή τους δεν σχετίζεται απευθείας με τους αγώνες". Καλά έκαναν βρε. Είμαι τόσο χαρούμενος με τα 2.90€ των διοδίων, των 13€ της γέφυρας, των 15€ του Ελ. Βελ που χαλάλι τους, που φόρτωσαν τους φορολογούμενους με τα χρέη για την κατασκευή των.

Όταν λοιπόν άκουσα τότε το 2004 εκείνο το "efkaristume Atina" είπα μέσα μου: Ευχαριστούμε Αθήνα που μας έδωσες την ευκαιρία να σου φτιάξουμε αεροδρόμιο, δρόμους, γέφυρες, να σου εγκαταστήσουμε κάμερες και συστήματα ασφαλείας, που μας προσέλαβες για να σου φτιάξουμε το ολυμπιακό χωριό, που μας τάϊσες και μας πότισες, μας πλήρωσες ως συμβούλους για οικονομοτεχνικές μελέτες, μας ανάθεσες ένα σωρό εργασίες, κι όλα αυτά για πράγματα τα οποία τελικά μάλλον δεν χρειαζόσουν.

Και αμέσως θυμήθηκα την Μπέττυ Αρβανίτη ως ξεπεσμένη αριστοκράτισσα που δεν της δίνει πλέον βερεσέ ούτε ο μπακάλης, να ξεπουλά το μονόπετρο της μητέρας της προκειμένου να καλέσει την καλή κοινωνία σε μία τελευταία ευκαιρία να της κάνει εκείνη την πρόταση γάμου ο δανδής μεν, προικοθήρας δε, Βάσος Αδριανός.

Γιατί αυτό ήταν η διοργάνωση των αγώνων για τη χώρα: Ένα πάρτυ με βερεσέδια, όπου έφαγαν και ήπιαν όλοι πλην των Ελλήνων. Και τώρα που ήλθε ο λογαριασμός, δεν υπάρχει Παράβας να τον πληρώσει...

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Παραδοσιακές Γυναίκες

Η τριαντάχρονη στο τραπέζι του Φλόκα, όπου είχαμε βρεθεί μαζί με την επιστήθια φίλη της ήταν κατηγορηματική: "Ο Άνδρας οφείλει να προσφέρει στη συνοδό του ό,τι απαιτείται στις κοινές τους εξόδους, δηλαδή να της πληρώνει τους καφέδες, τα ποτά και το φαγητό της." Ο λόγος της εμβόλιμος, έπειτα από μυστική προφανώς συννενόηση με την φίλη της, την οποία μου προόρισε για σύντροφο. Η καλή μου δίπλα μου, δεν σχολίαζε το παραμικρό, παρά κοιτούσε τις συσπάσεις στο πρόσωπό μου, προκειμένου να σχηματίσει την αρχέγονη γυναικεία πεποίθηση: "Είναι αυτός ο Τύπος κατάλληλος για Πατέρας των παιδιών μου;" Εγώ, ακροπατώντας ανάμεσα στην καλαισθησία και την επιβεβλημένη υπεράσπιση της οικονομικής ανεξαρτησίας του αρσενικού από τα φιλάρεσκα αρπακτικά, παράθετα τις ενστάσεις μου κομψά, αλλά εις μάτην. Η τελευταία κουβέντα της ομιλούσας ήταν καταπέλτης: "Και καλά τώρα, εσύ νοιώθεις καλά να βγάζει η γυναίκα σου περισσότερα από σένα;"

Ζώντας σχεδόν όλη μου την παραγωγική ζωή με αβέβαια και αόριστα εισοδήματα, έχει τύχει πάμπολλες φορές "η γυναίκα μου να βγάζει" όχι μόνο περισσότερα από εμένα, αλλά να χρειαστεί να συμβάλλει στην κάλυψη έκτακτων αναγκών από το δικό της εισόδημα. Κάποιες κινήσεις που δεν βγήκαν, ένας πελάτης που δεν σε πλήρωσε, μια δικαστική περιπέτεια, έλεγχος από την εφορία, και ξαφνικά ο μισθός της συντρόφου, καθίσταται η μόνη αξιόπιστη πηγή διαβίωσης για το μήνα ή το τρίμηνο. Και ναι, η σύντροφος αγόγγυστα και χωρίς δεύτερη σκέψη συνέδραμε. Με μία όμως διαφορά: Δεν ήταν Ελληνίδα.

Οι Ελληνίδες γυναίκες αρέσκονται να κατηγοριοποιούνται ως "παραδοσιακές" κατά το δοκούν, με την έννοια της "παραδοσιακής" τσιτωμένη στις δικές τους ανάγκες. Η Ελληνίδα παραδοσιακή λοιπόν, δέχεται με χαρά κεράσματα και δώρα από το αρσενικό, συμβάλλοντας κυρίως με την παρουσία της στις εξόδους και τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Πέραν τούτου ουδέν. Κατά μία έννοια την δικαιολογώ. Οι δαπάνες αισθητικού χαρακτήρα είναι πολύ αυξημένες, βοηθούμενες και από την επίπλαστη εικόνα της αψεγάδιαστης καλλονής που προωθούν τα μέσα. Αν ένα κομμωτήριο το μήνα, δύο μανικιούρ, το γυμναστήριο, η αισθητικός για τα φρύδια και τον καθαρισμό, ο Χόντος για την περιποίηση, αποσπούν από μία γυναίκα που διαγωνίζεται στην ανεύρεση συζύγου περί τα 400 Ευρώ το μήνα στην καλύτερη περίπτωση, προσθέτωντας άλλα 200 για δαπάνες ένδυσης/υπόδησης μηνιαίως κατά μέσο όρο, ένας μισθός, άντε και των 1300 Ευρώ καθαρών λέω εγώ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μη "παραδοσιακές" πρακτικές. Κι επειδή πέρα από τα καλλυντικά της, μια γυναίκα θα έχει σίγουρα ένα αυτοκινητάκι πόλης, κινητό τηλέφωνο και δραστηριότητες με τις φίλες της που εκεί η "παράδοση" δεν έχει λόγο, η καθεμιά πληρώνει το μερίδιό της, αντιλαμβανόμαστε πως αυτή η πεποίθηση είναι κομμένη και ραμμένη στο διαθέσιμο εισόδημα της νέας, σύγχρονης Ελληνίδας.

Από την άλλη βέβαια, η σύγχρονη "παραδοσιακή" γυναίκα ουδεμία σχέση έχει με την όντως παραδοσιακή γιαγιά μου, που μαγείρευε, κρατούσε το σπίτι, τα παιδιά και είχε τον παππού μου στην τρίχα, πλυμένο, σιδερωμένο και κοκέτη. Η παραδοσιακή γιαγιά μου, αφιέρωνε το χρόνο της στην οικογένειά της, απάλλασε την κεφαλή της οικογένειας από δαπάνες τόσο οικονομικές, όσο και χρόνου, δίδοντας προστιθέμενη αξία στην έννοια της "νοικοκυράς" μια ιδιότητα που οι σημερινές γυναίκες απεύχονται. Επιπλέον, κατά το γάμο προσέφερε εφάπαξ οικονομικό κίνητρο με τη μορφή της προίκας, το οποίο μπορούσε να αξιοποιηθεί από τον σύζυγο είτε ως εταιρικό κεφάλαιο, είτε ως μειωμένη δαπάνη στέγασης. Ο σύζυγος με τη σειρά του, σίτιζε και στέγαζε την σύζυγό του συνήθως εφ όρου ζωής, ή και περισσότερο, αφού ακόμα και σήμερα η χήρα λαμβάνει τη σύνταξη του συζύγου. Αυτή είναι η οικονομική φύση της "παράδοσης"!

Σήμερα όμως; Η άμοιρη εργαζόμενη γυναίκα καταλήγει να δαπανά από 45% έως 65% του μισθού της, ασχολούμενη ουσιαστικά με νύχια, τρίχες και περιορισμο λίπους. Δηλώνει βέβαια πως όλα αυτά τα κάνει "για τον άνδρα της", όμως πολύ αμφιβάλλω πως οι άνδρες ερωτώμενοι θα συμφωνούσαν με κάτι τέτοιο, αν τους δινόταν η ευχέρεια της επιλογής. Επαγωγικά ο άνδρας, εάν θέλει να ζει εντός κοινωνικού πλαισίου, πρέπει να δαπανά από 250 ως και 1000 Ευρώ το μήνα σε κοινές δραστηριότητες, αλλά με μια διαφορά. Τις οικιακές εργασίες δεν τις κάνει πλέον η σύζυγος, διότι "εργάζεται". Κι εδώ είναι το κοινωνικό παράδοξο: Μια γυναίκα εργάζεται ας πούμε προς 1000 Ευρώ το μήνα, χάνοντας 10 ώρες την ημέρα. Συντηρεί αυτοκίνητο για να πηγαίνει στη δουλειά της (μη με τρώνε τα λεωφορεία αγάπη), φτιάχνεται στολίζεται (μα σαν τη μάγισσα να πηγαίνω στη δουλειά αγάπη), μετά επιστρέφει στο σπίτι κουρασμένη (να πληρώνουμε μια οικιακή βοηθό αγάπη, είναι τώρα να σιδερώνω μετά τη δουλειά;) και παιδικό σταθμό, ή αλλοδαπή για να φυλάει το μωρό (τι να κάνω αγάπη, να αφήσω τη δουλειά μου;)

Ναι λοιπόν αγάπη! Να αφήσεις τη δουλειά σου, να πουλήσεις το αυτοκίνητό σου γιατί δεν θα σου χρειάζεται πλέον, να κόψεις τους Χοντους, γιατί μέσα στο σπίτι όλη τη μέρα δεν θα σε βλέπει κανείς, να αφοσιωθείς στον άντρα σου και στο παιδί σου και μετά να ΑΠΑΙΤΕΙΣ να σε βγάζει έξω μια φορά την εβδομάδα, όπως η παράδοση πρεσβεύει! Να μάθεις να φτιάχνεις και κανένα φαϊ, να πατάς κανένα κολλάρο και να συμμαζεύεις και το στρίφωμα. Και πες και στον πατέρα σου, εκείνο το σπίτι να στο δώσει προίκα, γιατί πλέον τα δάνεια κομμένα.

Τέτοια γυναίκα, θα την παντρευτώ αμέσως γιατί θα είμαι σίγουρος πως η προτεραιότητά της είναι το σπίτι της και τα παιδιά της. Την άλλη, εκείνη που ψάχνει solarium τώρα που είναι άνοιξη και βγήκε τσάρκα με κίτρινες γόβες και τη νέα LV, να την πάρει κανένας ιδιοκτήτης νυκτερινού κέντρου. Εγώ είμαι οικογενειάρχης, όχι σπόνσορας.

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Υπουργείο Οικονομικών

Κοίτα να δεις τι έγινε τώρα... Πάλι δυσκολία έχει η χώρα να δανειστεί. Και η απόδοση του ελληνικού Ευρωομολόγου έχει ξεπεράσει σε απόδοση, εκείνων άλλων χωρών που στα δικά μας αυτιά ακούγονταν ως τώρα οι πλέον προβληματικές, όπως η Λετονία, η Ουγγαρία, ή η Πολωνία. Ευτυχώς υπάρχει η Ουκρανία, το Πακιστάν, η Αργεντινή και η Βενεζουέλα, χρεώστες με παράδοση στα υψηλά spread και η Ελλάς του Παπανδρέου του τρίτου δεν βρίσκεται στην πρώτη τριάδα. Βρίσκεται όμως πέμπτη στη σειρά, με πιθανότητες πτώχευσης στο 31,25%.

Αυτό που ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω είναι γιατί το οικονομικό επιτελείο δεν στρέφεται στην εσωτερική αγορά, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του σε ρευστό. Θεωρεί πως οι αποταμιεύσεις των κατοίκων δεν μπορούν να εισφερθούν; Είναι σαν να βρίσκεσαι σε απόγνωση και ενώ ο χοντρός του ρετιρέ είναι πνιγμένος στο μετρητό, εσύ να τρέχεις από Eurobank σε Alphabank παρακαλώντας για ένα καταναλωτικό των 8k€. Πόσοι πενηντάδηρες θα ήταν υπέρευχαριστημένοι με μια απόδοση 5% στην επταετία, αντί να σιχτιρίζουν με τα 2.2% και 2.8%; Όπως ακριβώς και με τις προνομιούχες των τραπεζών του 10% τοκομεριδίου που δεν τις είδαμε ποτέ, αφού το δημόσιο κράτησε το ρόλο του προστάτη/σωτήρα για τον εαυτό του. Άσχημα θα ήταν αντί να ψαχνόμαστε με τα P/E και τα ρημαδομερίσματα, να απολαμβάνουμε ένα 10% ετησίως από τις προνομιούχες της ΕΤΕ, έστω και μέχρι να ανακληθούν;

Αλλά όχι! Εσύ φορολογούμενε είσαι καλός μόνο για να δίνεις φακελάκια στην πολεοδομία Αν. Αττικής και ρουσφέτια στον "γραμματέα" για την "υπόθεσή" σου. Είσαι καλός μόνο για να σε φορολογούν κατά το δοκούν, ένώ τη σωτηρία την προσφέρει άλλος, με τα δικά σου χρήματα βέβαια και εξ ονόματός σου. Εσύ όχι! Δεν δύνασαι.

Δεχόμενοι πως το Ελληνικό Δημόσιο είναι οι φορολογούμενοι αυτής της χώρας, οι φορολογούμενοι θα πρέπει να καλύψουν τα ελλείματα αυτοβούλως και εντόκως. Αυτοί οφείλουν να είναι "The Last Resort Lenders" και όχι οι Γερμανοί ή άλλοι φορολογούμενοι. Στο κάτω κάτω, αν πτωχεύσει η χώρα, οι φορολογούμενοι εν συνόλω δεν θα πτωχεύσουν; Οπότε, γιατί να μην κληθούν να καλύψουν τις δανειακές ανάγκες διμερώς, χωρίς προμήθειες σε "οίκους" και τράπεζες για "διαμεσολάβηση".

Ο "οίκος" σε αυτές τις περιπτώσεις εισπράττει προμήθεια που μπορεί να φθάσει και το 1,5% της έκδοσης για να κάνει τι; Να τιμολογήσει το ομόλογό σου και να βγει στη γύρα να το πουλήσει. Θέλεις εσύ τιμολόγηση; Όχι ανόητε, δεν θέλεις. Άνοιξε το Taxis, βάλε ένα ρημαδοκουτάκι, όπου ο κάθε φορολογούμενος θα γράφει το ποσό με το οποίο θα θέλει να δανείσει τη χώρα και το επιτόκιο το οποίο θα είναι ευχαριστημένος να λαμβάνει και σε μιά εβδομάδα έχεις ένα ωραιότατο Order Book το οποίο σου δίνει το μεσοσταθμικό επιτόκιο της έκδοσης χωρίς τη διαμεσολάβηση του "οίκου".

Μετά, αντί να πληρώσεις νταβατζιλίκι έως και 0,5% στην κάθε "κλαϊνμάϊνbank" για να κάθεται ο συνταξιούχος στο καρεκλάκι με την "Ημερησία" και να του πιπιλάει τα αυτιά ο χαμηλόμισθος ντενεκές με το κουστουμάκι από το Glou, βάζεις το ποσό που το κάθε ΑΦΜ "μετά φόβου ΔΟΥ" έχει δηλώσει πως θα εισφέρει στο Δημόσιο και του δίνεις 15 μέρες προθεσμία να πάει στο ταμείο και να στο καταθέσει. Εσύ μετά, κάθε τρίμηνο του καταθέτεις τους τόκους του και στη λήξη του δίνεις και το κεφάλαιό του και πηγαίνει στην ευχή του Θεού.

Προμήθειες; ΜΗΔΕΝ! Κόστος; Το πολύ 0.5 τοις χιλίοις της έκδοσης για την εφαρμογή στο Taxis που υπάρχει ήδη και τα πήγαιν'έλα στα ταμεία. Αν μετά θέλεις και διαπραγμάτευση, δώσε στην έκδοση κι έναν ISIN Νumber και σύνδεσέ την με το ΥΔΑΤ.

Προς Θεού όμως. Μη μου σκοτίζεις τον έρωτα καθημερινά με την καραμέλα: Έχω λεφτά, δεν έχω λεφτά, θα βρω λεφτά; Μα είχα λεφτά, ποιος τα έφαγε;

Veritas Lex Tua