Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Άνοιξη



Η ώρα 9.16. Περιμένω να ανοίξει η Ευρώπη και ακούγοντας το Poppiholla του Chicane (remix ουσιαστικά του Hoppiholla του Ros), βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου, αν μπορώ να πω κάτι ουσιώδες μέχρι τις 10.00.

Γεμίσαμε bulls φίλοι μου. Εκεί που οι δυσκοίλιοι ήταν οι αγαπημένοι μας, εμφανίστηκαν τύποι από το πουθενά, ευαγγελιστές της ανόδου. Με ιστορία τους "την μεγαλύτερη άνοδο από το 1931 στην Αμερική", δηλώνουν στα μέσα πως "τώρα είναι η ώρα να μπείτε", "μετοχές η μόνη λύση".

Πάλι ανατρέχω στα βιβλία μου: "Χαρακτηριστικό της κορύφωσης η ευδιαθεσία και η καθολική πίστη σε διαρκή άνοδο των τιμών." Χάζεψα λίγο το CNBC. Μεταξύ διάσκεψης του Opec και "S&P slams Greece" ήταν το μήνυμα της ημέρας: "Δεν αναμένεται αλλαγή του σκηνικού στην κεφαλαιαγορά μέχρι το Σεπτέμβριο." Υποθέτω, Σεπτέμβριο αναμένουν αλλαγή πολιτικής από τη FED.

Περσινά, ξυνά σταφύλια!

Μου μυρίζει κλαρίνο (σ.σ. Μπουγάς American Clarinet). Μακάρι όμως να μπορούσα να πιθανολογήσω τη στιγμή της αλλαγής της τάσης. Με επενδεδυμένο το 110% του κεφαλαίου μου, νοιώθω πολύ γυμνός απέναντι σε ενδεχόμενη αναστροφή. Αλλά όχι σήμερα. Την Παρασκευή έχουμε λήξεις παραγώγων, χθες είχαμε νέο υψηλό στην Αμερική, το δολλάριο κάτω από το 1.3750 (ναι ναι, το έβλεπαν στο 1.20 γιατί το Ευρώ πέθανε), πετρέλαιο σταθερά πάνω από τα 80 και στη ζούλα περνάνε οι ειδήσεις: "Αριθμός ρεκόρ νέων χρηματιστηριακών κωδικών στην Κίνα" και "China the greatest bubble in history". Ω ρε γλέντια!

Οι Ελβετοί φίλοι μου άφαντοι. Τις τελευταίες ημέρες ασχολούνται με άλλες δραστηριότητες. Το βλέπουμε και στον τζίρο, εδώ στην ισχνή Αθήνα. Τι τελειωμένη αγορά αλήθεια! Πέντε τύποι όλοι κι όλοι, μα καρδιά μικρού παιδιού. Το φαινόμενο αποεπένδυδης σοβαρών παικτών από την Αθήνα είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Ας πρόσεχαν. Μπορείς να αρμέγεις μια αγελάδα για χρόνια, αν όμως την σκοτώσεις δεν έχεις πλέον γάλα.

Την Παρασκευή είπα να "ασφαλίσω" κάποιες θέσεις, εδώ στην Αθήνα. Έριξα το αγαπημένο μου χαρτί την "ΕΤΕ". Ευτυχώς έκλεισα τα "short" χθες, αν και όχι τόσο χαμηλά, όσο πήγε. Με έπιασαν κυριολεκτικά στον ύπνο. Ξύπνησα από τα alert του "trade execution" στο κινητό. Ήταν λίγο πριν τις 4, και ήταν νούμερα που τα είχα βάλει από προχθές. Τώρα είμαι επίσης Long Only στην Αθήνα. Όχι όμως τράπεζες. Προς Θεού, για kinky μόνο Συγγρού, οχι Λ. Αθηνών.

Ώρα 9.42, το Poppiholla Radio Edit μόλις τελείωσε. Δεν διακρίνω γιατί η σημερινή ημέρα να είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Άντε να τελειώσει η περίοδος αποδοχής της ΣΕΛΜΚ να απελευθερωθεί κάποια ρευστότητα γιατί θέλω να κάνω παιχνιδάκι με χαρτί των 70 τεμαχίων την ημέρα. Πρότεινα το σχήμα σε παρέα φίλων και συμφώνησαν άπαντες. Φανταστείτε το μέγεθος της βαρεμάρας που μας έχει ζώσει.

Ημερολόγιο κυβερνήτη: 17/3/2010, 14' για το άνοιγμα της Ευρώπης.

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Τέλος Εποχής




Είναι ένας μήνας και πλέον που απέχω. Όχι μόνο από τα φόρα, αλλά από όλες τις επαγγελματικές συναναστροφές με την ευρεία έννοια. Σε αντίθεση με κάποιους που ανανεώνουν τακτικά και συνεχώς το ραντεβού τους με τους αναγνώστες τους, προσωπικά αδυνατώ να συγγράψω εάν δεν έχω κάτι να πω. Τον τελευταίο καιρό αφουγκραζόμουν τα τεκταινόμενα. Στη συνέχεια προσπαθούσα να τα παραβάλλω με άλλα αντίστοιχα γεγονότα της νεώτερης και παλαιότερης ιστορίας. Όπως και να τα συνδύαζα το συμπέρασμα ήταν ένα: Το μέλλον είναι ζοφερό!

Νομίζω πως κυρίως φταίνε οι άνθρωποι ως πολίτες. Έχουν γίνει πολύ εύκολος στόχος για τους ολίγους. Στην λεγόμενη "κοινωνία της πληροφορίας" η άλωση του ανθρώπινου εγκεφάλου με στοχευμένα μηνύματα είναι ολέθρια επιτυχής. Το πως από το "παρακράτος της διαφθοράς" φτάσαμε στο "όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι και χρειάζονται θυσίες" είναι μια εκλεκτή μεθόδευση από μέρους των κοινωνών των μηνυμάτων. Η αντίδραση του όχλου υποτυπώδης έως ανύπαρκτη. Μια πορεία, κάποια αφημένα σκουπίδια να μυρίσουν, ένα λεωφορείο που δεν έρχεται, αστεία πράγματα που καταλήγουν να ταλαιπωρήσουν όχι τον εχθρό αλλά τον ίδιο τον πολίτη. Ο εχθρός, από την άλλη ενισχύεται και συνεχίζει.

Πόσο ανόητοι μπορεί να γίνονται κάποιοι όταν κατακλύζονται από τα ψευδή μηνύματα;

Παρατηρούσα τα super του Bloomberg χθες το βράδυ: "2 Year Notes post significant gains for the week on easing Greece's tension." Και στη συνέχεια: "Euro advances as Greek fear settles down." Στο CNBC ο εκλαμπρότατος κ. Παπακωνσταντίνου δηλώνει στην κομψή Maria Bartiromo πως "η Ελλάδα κατέχει 2% ειδικό βάρος στο Ευρώ" και πως "είμαστε πολύ μικροί για να αποτελούμε κίνδυνο για την Ευρωζώνη". Τι από τα δύο να είναι αλήθεια άραγε; Να ακολουθήσουμε το δόγμα του: "Η Ελλάδα είναι η παρανυχίδα της Ευρώπης", ή ίσως την πεπατημένη του αποδιοπομπαίου τράγου; Το μόνο παρήγορο είναι πως στην αναζήτηση του Google, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου εμφανίζεται πρώτος, πριν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου! Η τέχνη υπεράνω πολιτικής.

Είναι ίδιο γνώρισμα του τύπου το να αναζητεί ευκολόπεπτες και επιφανειακά αδιαφιλονίκητες αιτίες για κάθε γεγονός που συμβαίνει.
Πιέζεται το Ευρώ; >>Κλονίζεται η εμπιστοσύνη στο σύμφωνο σταθερότητας >>It's Greece stupid! (Αριστοτέλεια Αναλογία) Αλλά μετά από δυο μέρες:
Mexican Peso slumps due to Greece's problems >> Μας πήρε όλους η μπάλα >> Κάτι έπρεπε να γράψει κι ο έρμος ο δημοσιογραφίσκος. (Αναγκαστική Αναλογία)

Χαζεύοντας επί σειρά ετών τα δελτία καιρού, παρατηρώ πως όλα τα βαρομετρικά χαμηλά μας έρχονται από την Ιταλία. Αφού σκιάζουν και καταβρέχουν τη γείτονα χώρα, τα άθλια σύννεφα, αυτοί οι υπονομευτές της ελληνικής παράδοσης ως χώρας του ήλιου, μας δημιουργούν προβλήματα: Στη διάθεση, στις υποδομές, στα σχέδια μας για το Σαββατοκύριακο. Αυτό εάν είμαι σώφρων ερμηνεύται απλούστατα, δοθέντος της φοράς περιστροφής του πλανήτη. Καταλαβαίνετε όμως πως εάν θέλω αναγνωσιμότητα στο κείμενο, και ενδεχομένως να περάσω τα μηνύματα μου, η φορά της γης ως εξήγηση του γεγονότος πως όλα τα βαρομετρικά έρχονται από την Ιταλία δεν μου κάνει. Οπότε;

"Η Ιταλία υπονομεύει την ελληνική Λιακάδα, προκειμένου να προσελκύσει Τουρίστες στις Ακτές της." Και θα συνεχίσω με: "Η οικονομική κρίση έχει στρέψει τους Ιταλούς σε αθέμιτες πρακτικές εναντίον της χώρας μας. Πυκνώνουν τα σύννεφα που μας έρχονται από την Αδριατική. Τι δηλώνουν οι αρμόδιοι υπουργοί."
Την πρώτη φορά που θα το διαβάσετε θα γελάσετε. Την χιλιοστή πρώτη που θα σας το γράψω, θα κατεβείτε στους δρόμους για να διαδηλώσετε εναντίων των Ιταλών. Έτσι είναι οι άνθρωποι, φίλοι μου...

Αυτές οι στοχευμένες εκλογικεύεσεις ήταν για δεκαετίες κτήμα των αθλητικών φυλλάδων, χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα για την κοινωνία. Θα τολμούσα να πω πως τις έβρισκα μάλλον χαριτωμένες. Όταν όμως οι πρακτικές αυτές μεταπηδούν σε ευαίσθητους τομείς όπως η οικονομία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα, με κυριεύει μια ανησυχία. Άλλο πράγμα να φταίει η "παράγκα", ο "πρόεδρος" ή ο διαιτητής για το διπλό του γηπεδούχου, κι άλλο να αλλοιώνονται γεγονότα, να εκτρέπεται η λογική, να επινοούνται αιτίες, προκειμένου να περιοριστούν, η κρίση, η βούληση και τα δικαιώματα του πολίτη.

Αυτό που βλέπω στο βάθος της κρυστάλλινης σφαίρας δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Υποδουλωμένοι λαοί, αποδομημένες τοπικές κοινωνίες, ψυχικές διαταραχές και εξαρτήσεις, μιζέρια και φτώχεια. Αυτό είναι το μέλλον που οι ολίγοι προετοιμάζουν για τους πολλούς. Τους πολλούς που εδώ και αιώνες χρησιμοποιούνται ως δούλοι, αναπαραγωγικό υλικό, εργατικό δυναμικό, καταναλωτικό κοινό, πελάτες, ψηφοφόροι, υποκείμενα, πειραματόζωα, σκεύη ηδονής, υποχείρια, δέκτες πρακτικών. Όλα τα ανωτέρω βέβαια είναι χαρακτηριστικά του όχλου, του "λαού", όμως πέρα από αυτό, ο "λαός" έχει τη δύναμη κάποιες φορές να ανατρέπει τα σχέδια των ολίγων. Συνήθως η ανατροπή κρατάει ελάχιστα, καθώς κάποιοι άλλοι "ολίγοι" καλύπτουν τις θέσεις της παλαιάς ολιγαρχίας που ανατράπηκε με πρόσφατο πάράδειγμα την Σοβιετική νομεκλατούρα που παραχώρησε τα προνόμια της όχι στο λαό, αλλά στην κεφαλαιουχική ολιγαρχία της σύγχρονης Ρωσσίας.

Έχοντας το προνόμιο να υπηρετώ τους ισχυρούς, γνωρίζω πως ο μόνος τρόπος να γλιτώσει κάποιος από το "μέλλον" του όχλου είναι να προαχθεί στις τάξεις των "ολίγων", ή ακόμα καλύτερα να δημιουργήσει ο ίδιος μια ολιγαρχία από το μηδέν. Τίποτα πέρα από αυτό δεν έχει λειτουργήσει στο ρου της ιστορίας. Βασιλείς και αυτοκράτορες, συχνά δανείζονταν από την ολιγαρχία και όφειλαν σε αυτήν, κυβερνήτες και στρατηγοί, ήταν ανίσχυροι χωρίς τα χρήματα της ελίτ, καθώς τόσο οι στρατοί, όσοι και οι αυλικοί και διοικητικοί κοστίζουν σε πόρους. Τελικά ήσαν οι ελέγχοντες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που διαμόρφωναν τα καθεστώτα και όριζαν τους νόμους της κάθε αυτοκρατορίας.

Είναι κρίμα να ξυπνώ κάθε πρωί και να αισθάνομαι αυτή τη φυγή της τοπικής ελίτ. Η χώρα αποστερείται από όλους τους φυσικούς της πόρους, οι οποίοι περνούν στον έλεγχο αλλοδαπών συμφερόντων. Το χρήμα επίσης αλλάζει χέρια περνώντας σε ανθρώπους που κατοικούν πολύ μακριά από εδώ. Κι εγώ πλέον, δεν έχω κεφάλαια για να υπηρετήσω. Δεν έχω πλουσίους να συμβουλεύσω, γιατί δεν υπάρχουν πλέον πλούσιοι. Δεν υπάρχουν χρήματα προς επένδυση. Και η χρηματιστηριακή αγορά των Αθηνών, θυμίζει τα αρχοντικά της Σύρου, πλούτος και μόχθος μιας άλλης εποχής που απλά στέκεται ως ιστορικό ενθύμιο.

Δεν θα σας κουράσω άλλο φίλοι μου.

Aρκετόν τη ημέρα, η κακία αυτής