Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Investors' Mental Bug #1 (I am the King of the World)

Καθαρά ανταγωνιστικό άθλημα, η ενασχόληση με τα χρηματιστήρια εμπεριέχει όλα με όσα οι άντρες συνήθως επαίρονται. Χρήμα για τον νικητή, συντριβή του ηττημένου, ίντριγκα, εφαρμογή τεχνικών, εξαπάτηση, αδρεναλίνη, τεστοστερόνη, επιβράβευση. Εξ'ου και οι άρρενες κυριαρχούν στις πλατφόρμες. Ελάχιστες γυναίκες έχω συναντήσει στις οθόνες κι αυτό μάλλον έχει να κάνει με την ιδιαίτερη φύση του συγκεκριμένου "παιχνιδιού". Όπως και στις λέσχες. Οι άνδρες είναι που καταστρέφονται από το τζόγο, οι άνδρες είναι οι θιασώτες των τυχερών παιγνίων. Οι γυναίκες, ως ικανότερες στον υπολογισμό των πιθανοτήτων, απλά απέχουν. Κι όσες φορές δεν απέχουν, μετέχουν περισσότερο για κοινωνική συναναστροφή, παρά για να κερδίσουν χρήματα. Οι άνδρες όμως;

Πόσες φορές δεν έχω ακούσει τις φράσεις: Είμαι "και γαμώ", "τους πήρα τα σώβρακα", "είμαι μεγάλη παιχτούρα", "ο καλύτερος", "δεν παίζομαι", "ζούπερ traderας". Give me a break mate! You're a fucking nothin. Η αίσθηση της ανωτερότητας που προσθέτει σε ένα ήδη υπερφίαλο εγώ μια σειρά κερδοφόρων πράξεων στις αγορές, δεν μπορεί να παραλληληστεί με τίποτα από όσα γνωρίζω. Ο Τζίλης, το παιδί της καρπαζάς, μεταμορφώνεται σε Ράμογλου -έχω και κότερο πάμε μια βόλτα-. Ο χθεσινός σερβιτόρος, παιδί για τα θελήματα, τελειωμένος τύπος, μετά από μόλις μερικές εβδομάδες και καμιά χιλιάδα Ευρώ κέρδη, δικαιούται στη συνείδησή του να λέγεται νέος Soros, Trump, ή απλά Ωνάσης βρε αδερφέ.

Αποτέλεσμα;

(1) Αβλεψία Κινδύνου
(2) Αλλοίωση Πιθανοτήτων Κέρδους/Ζημιάς
(3) Υπερβολική ανάληψη Ρίσκου
(4) Μειωμένη Αντίληψη, λόγω Ψευδούς Αίσθησης Εξοικίωσης
(5) Υπερτίμηση Ικανοτήτων
(6) Υποτίμηση Ικανοτήτων των Υπολοίπων
(7) Αδυναμία Εκμάθησης
(8) Άρνηση Εκμάθησης
(9) Overtrading
(10) Oversizing

Πού οδηγούν όλα αυτά;

Ο Τζίλης επανέρχεται σε αυτό που τελικά γνωρίζει καλά. Τον κόσμο της φάπας. Σε λιγότερο ή περισσότερο χρόνο, ανάλογα με την τύχη του, ή τα "άστρα", η αδυναμία του κάθε παίκτη έρχεται στην επιφάνεια. Κάποιοι σε αυτό το σημείο δέχονται την ήττα και αποφασίζουν να μάθουν το παιχνίδι. Οι υπόλοιποι, εξελίσσονται σε δεινούς παραμυθάδες, έχοντας μια χρηματιστηριακή ιστορία για κάθε περίσταση.



Striking Win

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Investors' Mental Bug #7 (I Used to be a Gambler)

Άλλο σημαντικότατο επενδυτικό κόλλημα, συνίσταται στη διαχείριση του κινδύνου. Τι κι αν περισπούδαστα πλάνα έχουν καταρτιστεί, τι κι αν δεκάδες προσωμοιώσεις έχουν μελετηθεί, ο "κολλημένος παίκτης αυτοκαταργεί όλες τις δικλείδες ασφαλείας που ο ίδιος έθεσε.

Ξαφνικά, το μικρό κέρδος με τις μεγάλες πιθανότητες παύει να είναι ελκυστικό μπροστά στο πελώριο υποσχόμενο κέρδος μιας πιθανότητας όχι μεγαλύτερης του 5%. Ο παίκτης μας, εγκαταλείπει το προσωπείο του "ευφυούς χρηματιστηριακού παίκτη" και επιστρέφει στον αρχέγονο τύπο του "καπνίλα, πρακτορείο, bic, φιλάρα την Σαμπτόρια τι να τήνε βάλω; Δύυυυο; Μα το 1 θα μου δώκει 6.5 προς 1."

Προχθές, έδωσα ένα tip κέρδους 2.5% σε 65 ημέρες με πιθανότητα εκπλήρωσης 100%, ένα καθαρότατο arbitrage. Επέλεξα, όχι περισσότερους από 10 πελάτες μου, προκειμένου να τους εκθέσω το σχήμα. Αποτέλεσμα;

Ξυνίλαααααααααααα....
"Γι αυτό μου τηλεφώνησες; Κι εγώ νόμιζα πως θα μου είχες κάνα καλό"
"Μα είναι καλό! Σε επτά εβδομάδες λαμβάνεις όσα θα σου δώσει η τράπεζα σ'ενα χρόνο"
"Έλα καημένεεεε. Να παίξουμε λίγο πετρελαιάκι;"
"Το πετρέλαιο έχει πιθανότητα 45% να πάει κάτω από εδώ και 55% να πάει πάνω. Τι να βάλουμε εκεί;"
"Έλεγα να ρίχναμε καμιά 50άρα...."


Ο συγκεκριμένος λοιπόν τύπος, έχει "μια 50άρα" προς τοποθέτηση. Δεν θέλει να βγάλει 1250€ χωρίς κόπο (αβάδιστα, αατος, ααβαμ), είναι όμως διατεθειμένος να ρισκάρει 2500€ ρίχνοντας μια ζαριά στο πετρέλαιο. Τι να πω κι εγώ τώρα...

Μου θυμίζει τις αρχές του '90 που μαζεύαμε πελάτες χαρτοπαίκτες και τους βάζαμε οθόνες δωρεάν, προκειμένου να "παίζουν" με το "γραφείο" μας. Το Motto ήταν:

"Μπορεί να μη βγάλεις λεφτά, μπορεί να χάσεις κιόλας, θα το ευχαριστηθείς όμως τόσο πολύ που θα αξίζει τον κόπο".




Investment Attitude...

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Investors' Mental Bug # 21 (No Shorts Allowed)

Η ιδέα μου ήλθε χαζεύοντας στο YouTube τις "θεωρίες της Ράνιας". Πώς γίνεται μερικοί κατά τα λοιπά άρτιοι και οξύνοες κερδοσκόποι να αυτοπεριορίζονται με φρικτούς και άκυρους κανόνες επενδυτικής συμπεριφοράς, τους οποίους μάλιστα και αρνούνται να διαπραγματευτούν;

Θέλησα να ψάξω τη σχετική βιβλιογραφία, προκειμένου να παραθέσω το σχετικό ψυχολογικό υπόβαθρο, όμως τα συμπεράσματα δεν ήσαν νοητικά τακτοποιημένα με αποτέλεσμα να μπερδευτώ περισσότερο. Το επενδυτικό κόλλημα συνοψίζεται ως εξής: "Αρνούμαι να πουλήσω κάτι ανοιχτά, ακόμη κι αν είμαι πεπεισμένος πως θα μειωθεί η τιμή του."

Στην πορεία μου ως επενδυτικός σύμβουλος, έχω αντιμετωπίσει αρκετούς ανθρώπους που αρνούνται πεισματικά, ενάντια στο ίδιο τους το συμφέρον να πουλήσουν ανοιχτά. Τι κι αν βλέπουν πτώση, οσμίζονται κραχ, αναμένουν καταστροφές. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, που τη βλέπεις την ΕΤΕ; Στα 14; Ωραία. Γιατί δεν την σορτάρεις; Πώς; Δεν σορτάρεις εσύ; Μη σώσεις! Πριν λίγες ημέρες, χτυπά το τηλέφωνο. Είναι φίλος καλός, που μου λέει επί λέξη το εξής:

"Ρε συ, τις τελευταίες 17 από τις 20 φορές, η ΕΤΕ αντιδρά 5% έπειτα από μία πτώση 9%. Να στηθούμε εκεί να ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ".

"Να πάρουμε το 5%"; απαντώ;
"Γιατί λίγο σου πέφτει το 5%;", μου λέει;
"Μα....", συνεχίζω, "δεν είμαστε σε πτωτικό κανάλι;"
"Βέβαια", μου λέει.
"Και γιατί να μη στηθώ στο +5% από εδώ να ΠΟΥΛΗΣΩ, ώστε να πάρω το 5% και το επόμενο 9% που θα πάει παρακάτω; Έχω λόγο να πάω ανάποδα στην τάση;"
"Εγώ δεν μπορώ να σορτάρω", με αποστομώνει!
"Γιατί; Ταμένος είσαι;"

Επί είκοσι λεπτά μπλεχτήκαμε σε μια ατέρμονη κουβέντα, και άκρη δεν βγάλαμε. Αδυνατώ να το κατανοήσω. Λες και μια αόρατη νοητική εντολή, ένας άγραφος ψευδοηθικός νόμος εμποδίζει τους ανθρώπους από τις μισές και πλέον επενδυτικές επιλογές που διαθέτουν. Και δεν φτάνει αυτό. Ούτε οι ίδιοι οι αυτοπεριορισμένοι, δύνανται να απαλλαγούν από αυτό. Ακόμη κι αν κατανοούν πως είναι πρόβλημα. Και πως τους "κόβει" κέρδη.

Ad Interim...