Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Η Αλήθεια Βρίσκεται στους Sex Pistols, Γκέγκε;

Αφορμή για αυτό το εμβόλιμο κείμενο, μου έδωσε η προ μισής ώρας συνομιλία μου με τον αγαπητό στα των αγορών συνοδοιπόρο Julio, σχετικά με τις πρόσφατες κινήσεις προσφιλών και μη "χαρτιών." Θα δανειστώ την cult πλέον έκφραση του Donald Rumsfeld: "There the known knowns, there are the known unknowns; sometimes there are even some unknown unknowns."

Στις αγορές λοιπόν, υπάρχουν οι τενεκέδες. Τους βλέπεις στις κορυφές ως αγοραστές και στους πυθμένες ως πωλητές. Είναι οι known knowns. Ακολουθούν οι γάτες. Είναι οι "γαμάω", αγοράζουν στις τοπικές βυθίσεις, έχουν προγράμμα αγορών, στρατηγική εξόδου και κάποια ιδέα για το τι μπορεί να συμβαίνει. Είναι οι known uknowns. Κυρίως γράφουν ζημιές αλλά είτε δεν το παραδέχονται, είτε δεν το γνωρίζουν. Τέλος, υπάρχουν οι πλούσιοι. Κερδίζουν αθόρυβα, στο πάνω, στο κάτω, στα χρηματιστήρια ή στα εμπορεύματα, δίχως ντελάληδες και κομπασμούς. Είναι οι unknown unknowns. Σπανίως μαθαίνουμε γι αυτούς και τότε είναι μετά το αποτέλεσμα, δηλαδή από φιλανθρωπίες ή κοινωνικές εκδηλώσεις, ποτέ στην πορεία.

Ο Julio είχε ένα θέμα μ'εναν "γάτο" που ισχυρίζεται πως εκείνος έχει την αλήθεια και οι υπόλοιποι είναι τενεκέδες. Είπε λοιπόν ο "γάτος" πως τα συστήματα δίνουν τα κέρδη (σ.σ. τα δικά του συστήματα) και αν κανείς δεν τα ακολουθεί φλέγεται ωσάν τη λαμπάδα της Λαμπρής. Αυτά, ο φίλος μου ο Julio, "τετράγωνος" και αναλυτικός τα ακούει βερεσέ. Εγώ, δεν τα ακούω ούτε βερεσέ....

Διότι, αγαπητοί μου αναγνώστες, τα συστήματα και τα σοφτγουέρια, η εκτεταμένη βιβλιογραφία και τα ιντερνέτια, δεσπόζουν στην πραγματικότητα των αγορών τα τελευταία 15 χρόνια. Πριν; Δεν έβγαζαν οι άνθρωποι χρήματα στα χρηματιστήρια παλαιότερα; Μα πως; Αφού δεν είχαν σύστημα! Δεν παρακολουθούσαν τιμές! Δεν είχαν ζούπερ ταλαντωτές και τη Ζ Trade για χορηγό. Πώς εβγαλαν χρήματα ο Lefevre, ο Getty, o Baruch, ο Templeton, o Fisher, ο Buffet; Δεν ήταν "γατόνια". Προφανώς δεν ήταν ούτε "τενεκέδες". Οπότε; Μήπως ήταν οι unknown unknowns;

Την επόμενη φορά που κάποιος εμφανιστεί στο δρόμο σας, δηλώνοντας "γατόνι", κάντε το αλάνθαστο τεστ ArTaXiA:

Πώς είναι οι κονωνική ζωή του γάτου; Έχει τη γυναίκα του ακόμη κοντά του να τον ανέχεται, παιδιά που τον αγαπούν; φίλους ισάξιους του;

Πώς είναι το status του γάτου; Είναι άνετος με το χρήμα; Κερνά την ομήγυρη; Χαίρεται τη ζωή του;

Πώς αντιμετωπίζει ο γάτος το χρήμα; Του δίνει μεγαλύτερη αξία από αυτή που πραγματικά έχει; Ή μήπως το χρησιμοποιεί ως μέσο και μόνον;

Αν ο "γάτος" σας είναι ένας μίζερος τύπος, με μέτρια εμφάνιση, μέτριο αυτοκίνητο, μέτριο σπίτι ιδιόκτητο, ή επιβλητικό ενοικιαζόμενο, γυναίκα που τον παράτησε προ καιρού, ξανθιά γκόμενα, ή ούτε καν γκόμενα, που σας μιλάει μόνο για τις επιτυχίες του, ξεχνώντας όλες του τις αποτυχίες, τότε είναι καιρός να ξεχωρίσετε την ήρα από το σιτάρι.

Αν πάλι, στις επόμενες διακοπές σας, συναντήσετε κανέναν τύπο να ψαρεύει με φουσκωτό και τη γυναίκα του να τον περιμένει με τα παιδιά τους στην αμμουδιά για να φάνε, χωρίς Cayenne τριγύρω και pilipino μάγκειρα, ίσως να έχετε πέσει στον Unknown/unknown. Ακούστε τις ιστορίες του... Δεν θα έχουν 20άρια λιμιτ-απ και Αλαπίδες, θα έχουν όμως ουσία και γνώση!

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Mantua me genuit, Calabri rapuere, tenet nunc Parthenope; Cecini Pascua, Rura, Duces


Να'το και το 2010, να αποχαιρετά μια χαμένη δεκαετία για τις κεφαλαιαγορές. Πού πήγε η ευφορία, οι ΕΛΔΕ, οι μάγιστροι, ένας στρατός χαρούμενων κερδοσκόπων; Λιγότερο οι "ξένοι", περισσότερο οι νομοθετικές ρυθμίσεις της Ε.Κ., η ελληνική παιδική χαρά των χρηματιστηρίων, μετατράπηκε σε κρανίου τόπο, άνυδρο και αφιλόξενο, οι δε σπουδαίοι και τρανοί παροικούντες της Σοφοκλέους μνημονεύονται πλέον μόνο στις διηγήσεις μας στις θερινές βεγγέρες.

Είναι θλιβερό για μια γενιά επαγγελματιών να χάνει τα πιο παραγωγικά της χρόνια, αναμένοντας κατ' αρχάς το προφανές, αργότερα την εκπλήρωση των ευχών της και τελικά κάποιο θαύμα. Ήταν αδιανόητο, δέκα χρόνια πριν, απλώς να ειπωθεί η λέξη "πτώση αξιών", "εκλογίκευση τιμών", ή έστω, η αναφορά της προσφιλέστερης "διόρθωσης". Σήμερα, ο απόφοιτος του 2005, κάθεται απέναντί σου στην τράπεζα, σε γραφείο με laptop, και σε "συμβουλεύει" που να επενδύσεις τα χρήματά σου. Αν έχεις βέβαια ακόμη χρήματα...

"Πού είν' ο Wagner, πού ειν' ο Puccini, πού έχουν πάει όλοι εκείνοι;"

Μήπως είναι εδώ;

Μήπως εδώ; http://edition.cnn.com/2010/BUSINESS/01/11/rate.bonds.ft/index.html

Από όλα όσα με προβληματίζουν τον τελευταίο καιρό, το παρελθόν είναι το πλέον ανώδυνο. Περισσότερο φοβάμαι αυτά που έρχονται, παρά όσα δεν ήλθαν. Κι αν μια ολόκληρη δεκαετία "χάθηκε" μέσα από τα χέρια μας, η μέριμνα μας, οφείλει να είναι διπλή για την επόμενη. Η μακαριότητα, με την οποία οι πελάτες μου αντιμετωπίζουν το μέλλον με ανησυχεί. Εκείνοι νοιώθουν πως το μέλλον θα είναι η επανάληψη του πρόσφατου παρελθόντος: Με τις μικρές του διορθώσεις, τα παιχνιδίσματά του και την αισιοδοξία του. Εγώ πάλι, πιστεύω πως το μέλλον θα είναι η επανάληψη του απώτερου παρελθόντος: Με τους λοιμούς του, τις καταστροφές του και τον Μεσαίωνα του.

Και ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει πρωτίστως να επενδύσω, ή να μετανοήσω....

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Όταν Φίλοι μου Αγόραζα..

Όταν φίλοι μου αγόραζα -
είναι προ πολλών ετών -
στην ίδια γη δεν βάδιζα
μετά των λοιπών θνητών.


Λυρικήν την φαντασία
είχον, κι αν απατηλήν,
μ' εχορήγη ευτυχίαν
όμως ζώσαν και θερμήν.


Σ' ότι έβλεπε το μάτι
ήμουν τίγκα στα χαρτιά
πλούσιο ήταν το γινάτι
τρελλά κέρδη στη χρονιά.


Και το τσίτινο σαπάκι,
το Κλωνάρι το φθηνό,
σας ομνύω μοι εφάνη
κατ'αρχάς ελκυστικό.


Του χαρτοφυλακίου τα αστέρια
της περιφέρειας τα μικρά
δι εμένα τζοβαέρια
ήσανε αρχοντικά.


Στο κεφάλι μου τα χώσαν
πριν προλάβω να χαρώ,
θα μπορέσω να δω πάλι
τις τιμές μου στο ταμπλώ;