Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Συγγνώμη Κύριε..... Ποιος Είστε;


Ίδιον γνώρισμα του ανθρωπίνου νου η δημιουργία στερεότυπων: Ρουμάνος διαρρήκτης, Κινέζος έμπορος, Αφγανός λαθρομετανάστης, Ποδοσφαιρικός παράγοντας λαμόγιο, Υπάλληλος πολεοδομίας διεφθαρμένος, Σύμβουλος επενδύσεων μάντης κάνε με πλούσιο.


Να φταίει το Hollywood και ο Gordon Gecko, τα πλάνα από το floor του NYSE στα οικονομικά δελτία, οι επαγγελματίες των κεφαλαιαγορών στη σκέψη των περισσοτέρων ταυτοποιούνται με ανύπαρκτες καρικατούρες, ένα μείγμα ρόλου σαπουνόπερας και χρηματιστηριακών θρύλων. Η πραγματική ομοιότητα ενός παίκτη των αγορών με τον Gecko είναι αντίστοιχη του Θεόδωρου Αγγελόπουλου με τον Γιάγκο Δράκο.


Ξεκινώντας πριν δύο χρόνια να γράφω δημόσια για ίδιο λογαριασμό δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως το 80% των κειμένων μου θα αφορούσε σε ξεκαθάρισμα της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και μετά σε όλα τα υπόλοιπα. Προκύπτει πως ο κάθε άνθρωπος έχει μια εικόνα στο μυαλό του και αυτήν την εικόνα την προσομοιάζει με τον πραγματικό κόσμο. Ίσως το αυτό να συμβαίνει και στο δικό μου μυαλό, όμως το θέμα εδώ δεν είναι η υποκειμενικότητα που ούτως ή άλλως υπάρχει σε κάθε κρίση, αλλά το ποσοστό αυτής της υποκειμενικότητας που διαστρεβλώνει την αλήθεια.


Αφορμή του σημερινού έκτακτου κειμένου, είναι η δημόσια ερώτηση του εξαιρετικού κατά τα λοιπά Αρκά στο κείμενο του κ. Στούπα: http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=765632#commentsStart.


Το ερώτημα ξεκινά με μία εσφαλμένη παραδοχή που την αντιμετωπίζω καθημερινά: Λέει λοιπόν ο αγαπητός Αρκάς: "Έρχομαι ως πελάτης και σου δίνω ένα κεφάλαιο ". Αυτό εμένα δεν μου κάνει τόσο ως συμβουλευτική υπηρεσία, όσο ως διαχείριση χαρτοφυλακίου. Πρώτη παρανόηση λοιπόν των ανθρώπων αφορά στις έννοιες του "διαχειριστή" σε αντιπαράθεση με εκείνη του "συμβούλου". Ο Σύμβουλος δεν θα "πάρει" το κεφάλαιό σου. Δεν θα "διαχειριστεί" το κεφάλαιό σου. Ο Σύμβουλος θα συνδιαλεγεί με τον πελάτη του και αφού αμοιβαία συμφωνήσουν σε βασικά θέματα όπως την επιθυμία για συγκεκριμένη ανάληψη κινδύνου, τον χρονικό ορίζοντα και κάποιες προτιμήσεις του πελάτη πάνω σε κλάδους, επενδυτικές επιλογές και τύπους θα καταλήξουν σε ένα επενδυτικό μείγμα. Στη συνέχεια θα χαράξουν ΜΑΖΙ τη γενικότερη στρατηγική και την επιμέρους τακτική προς επίτευξη του στόχου που συνήθως είναι ποσοστιαίος. Ο διαχειριστής από την άλλη, δεν συζητά με τον πελάτη. Δεν τον ενδιαφέρουν οι προτιμήσεις σε κλάδους, χώρες, μετοχές. Το μόνο που λαμβάνει υπόψη και αυτό συνήθως μόνο σε discretionary management του private banking είναι το επενδυτικό προφίλ του πελάτη, όπως προκύπτει από τυποποιημένο ερωτηματολόγιο.


Ξεκαθαρίζοντας λοιπόν, αν ο φίλτατος Αρκάς με προσεγγίσει για να τον συμβουλεύσω, θα καθήσουμε κάτω και αφού μου επισημάνει τις προτιμήσεις του δηλαδή "ο μόνος περιορισμός είναι ότι το κεφάλαιο θα βρίσκεται κάθε στιγμή είτε σε ρευστό είτε σε μετοχές του ΧΑ, σε ποσοστό από 0% έως 100%", θα σχεδιάσουμε μια επενδυτική θέση. Αφού ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ σε αυτό, θα μου πει πόσες φορές θα χρειαστεί αναθεώρηση επενδυτικού στόχου (που πρακτικά σημαίνει πόσες φορές θα με χρειαστεί στην πενταετία που δήλωσε πως έχει για ορίζοντα) και αφού κοστολογήσουμε το χρόνο μου θα αποχωρήσει με το χαρτοφυλάκιό του, τις παραδοχές, την γενικότερη στρατηγική, την τακτική, τους στόχους και θα πάει ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ, Ή ΑΧΕΠΕΥ του, για να εκτελέσει τις εντολές. Έτσι λειτουργώ εγώ, ως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ σύμβουλος.


Αν από την άλλη, με προσεγγίσει ως διαχειριστή, δεν νοείται προτίμηση του τύπου "το κεφάλαιο θα είναι εκεί". Αφού με εμπιστεύεσαι για διαχειριστή σου, αγαπημένε μου Αρκά, να με αφήσεις να κάνω τη δουλειά μου όπως εγώ ξέρω κι εσύ να πας στην ευχή του Θεού. Μπορείς να ελέγχεις την απόδοσή μου, κάθε τρίμηνο που θα σου στέλνω την ανάλυσή σου και βεβαίως θα με πληρώσεις με ποσοστό επί των κερδών και διαχειριστικά. Θα μπορείς να αποσύρεις το κεφάλαιό σου πριν την πενταετία μόνο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, και βέβαια για όλα αυτά υπογράφονται συμβόλαια. Αυτή είναι η πρακτική των hedge funds και των διαχειριστών παγκοσμίως. Αυτή θα είναι και η δική μου.


Ο,τιδήποτε ανάμεσα σε αυτές τις δύο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ προσεγγίσεις είναι καταδικασμένο σε επενδυτική αποτυχία. Ο πελάτης είτε φέρει την ευθύνη και αναζητά συμβουλές, ή αποποιείται αυτής και παραχωρεί τη διαχείριση. Διαχείρηση υπό όρους δεν νοείται. Ούτε και φυσικά συμβουλές μεθ' ευθυνών. Τις αποφάσεις δεν τις λαμβάνει ο σύμβουλος για να έχει την ευθύνη!


Χαίρομαι που αξιόλογοι χαρακτήρες με προτρέπουν σε παραγωγικό έργο όπως αυτό το εκτός χρονοδιαγράμματος κειμενάκι. Να σαι καλά Αρκά!


Meum pactum dictum

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Cave Quid Dicis, Quando, et Cui


Φεύγει κι αυτός ο μήνας με τις προσδοκίες ανεπαρκώς εκπληρούμενες. Η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε με ό,τι αυτό έφερε στο πορτοφόλι, σημασία άλλωστε δεν έχει το ποσό, αλλά ο πλούτος της εμπειρίας. Συνηθίζω να λέω στους εκπαιδευόμενούς μου: "Μάθετε να κερδίζετε ένα λεπτό τουλάχιστον για κάθε 100 Ευρώ που βάζετε, πάνω από τις προμήθειες σας και τους φόρους. Ένα λεπτό κάθε φορά είναι υπεραρκετό, αρκεί αυτό να είναι ΣΥΝΕΧΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΟ. Αν μπορείτε να το κάνετε αυτό, τότε οι άνθρωποι θα σας φέρνουν τα χρήματά τους και θα ευημερείτε.

Δυστυχώς οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν!

Αρχές χιλιοειπωμένες σε κάθε ευκαιρία παραμερίζονται χάρην γούστου, συνήθειας και αγελαίας συμπεριφοράς, καθιστώντας τους παίκτες βορά στους ολίγους. Λάθη που με βεβαιότητα θα καταστρέψουν χαρτοφυλάκια και θα αφανίσουν περιουσίες, επαναλαμβάνονται, ακριβώς στη χρονική στιγμή που θα επιφέρουν τη μέγιστη ζημιά.

Θλίβομαι!

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν κι αυτοί, ώστε κάποιοι άλλοι να μπορούν να κερδίζουν. Και ευτυχώς κάποιοι τολμούν να δέχονται την άγνοια και να ρωτούν. Δυο αναρτήσεις πριν, ερωτήθην περί των κλάδων που θεωρώ πως θα πρωτοστατήσουν στον επόμενο ανοδικό κύκλο. Είναι η πρώτη φορά που σε αυτό το ιστολόγιο κάποιος θέτει ανάλογο ερώτημα. Συνήθως ρωτούν -όσοι έχουν τη μετριοφροσύνη να παραδεχτούν άγνοια-, για πιθανά σημεία εισόδου-εξόδου, ή για γενικότερες προβλέψεις, όχι όμως για σύσταση κλάδων ή εταιρειών.

Η απάντηση βρίσκεται κάπου εδώ:

Στα πρώτα μου χρόνια, ως φερέλπις διαχειριστής κεφαλαίων, ο προϊστάμενός μου ήλθε ένα πρωί για να με πάρει από το γραφείο της επιχείρησης που εργαζόμουν και να με βγάλει στο δρόμο, στις παρυφές τις πόλης.

"Τί θα κάνουμε εδώ κύριε Kubli;" τον ρώτησα όλο περιέργεια.
"Αυτή είναι η έξοδος της βιομηχανικής ζωνης" μου απάντησε.
"Θα μείνεις εδώ ως το μεσημέρι και θα ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ τα φορτηγά που ΒΓΑΙΝΟΥΝ από τις βιομηχανίες γεμάτα αγαθά. Έχουμε τον αριθμό για κάθε εβδομάδα και θέλουμε να διαπιστώσουμε αν υπάρχει κάμψη στις παραδόσεις, πριν από την ανακοίνωση των στοιχείων." "Έτσι, δεν θα βρεθούμε προ εκπλήξεως!"

Τι χρειάζεται περισσότερο ο ευημερών στις αγορές; Ανοιχτά μάτια και αυτιά, ή κάποιον να του "λέει τι να κάνει"; Συλλογιστική ή "πληροφορίες";

Οι Έλληνες επενδυτές υποπίπτουν κατ'αρχήν σε ένα βασικό σφάλμα ποσόστωσης. Υπερεκτιμούν το ρόλο της Ελλάδας στην παγκόσμια οικονομία και τείνουν να υπερτοποθετούν κεφάλαια στην ελληνική αγορά, πολύ περισσότερα από όσα οιαδήποτε μέθοδος διασποράς θα επέβαλε. Έχω κουραστεί να βλέπω χαρτοφυλάκια με 60%-80% ελληνικές μετοχές.

Γιατί βρε καλλιτέχνες; Από πού σας προκύπτει αυτό το ποσοστό; Τι είναι η Ελλάδα που θα απορροφήσει το 80% των κεφαλαίων σας; Εκνευριστικά υψηλά είναι επίσης είναι τα ποσοστά που λαμβάνουν τίτλοι που είχαν καλές αποδόσεις στο παρελθόν.
Από πού κι ως πού μια μετοχή που χρηματιστηριακά "έφαγε τα ψωμιά της" να βρίσκεται στο δικό σου χαρτοφυλάκιο φίλε μου καλέ (καλέ μου φίλε); Είναι το παρελθόν δείκτης για το μέλλον; Μου θυμίζει την γνώριμη φράση στις κηδείες: "Μα πριν ένα μήνα τα λέγαμε, μια χαρά ήταν". Ε.... νταξ' όλοι οι άνθρωποι μέχρι να πεθάνουν ζωντανοί ήσαν, άσε που επιπλέον ήσαν υγιείς μέχρι την ημέρα που αρρώστησαν!

Για να απαντήσω λοιπόν στο φίλο Alex70 που μου έθεσε το συγκεκριμένο ερώτημα περί κλάδων και μελλοντικών αστέρων, θα τον συμβουλέυσω σε ενδελεχή παρατήρηση της πραγματικότητας. Το μέλλον είναι άγνωστο, αλλά η πραγματικότητα όχι! Κοίτα τι κάνουν οι άνθρωποι. Τι αγοράζουν όταν νοιώθουν φτωχοί, όταν φοβούνται πως θα μείνουν χωρίς εργασία. Ποιος τους έχει στο χέρι ως καταναλωτές. Πως επηρεάζεται η συμπεριφορά τους, ανάλογα με την ψυχολογία τους. Άκου το τι λένε, τι σκέφτονται. Μετά σκέψου το πιθανότερο, χωρίς να αποκλείσεις όμως και το απίθανο. Μη βασίζεσαι στο τι διαβάζεις, αλλά στο τι βλέπεις.

Προσωπικά, έχω ένα κύκλο καθημερινών ανθρώπων που πάντα τους ρωτώ την άποψή τους για την αγορά. Κι όταν γράφω αγορά εννοώ την πραγματική αγορά, την οικονομία.

"Γεια σου Σάκη, θέλω να περάσεις να μου βάλεις ένα μείκτη στο λουτρό". Και συμπληρώνω: "Πώς πάνε οι δουλειές; Είναι καλύτερα από τον Μάρτιο που είχαμε ξαναμιλήσει;"
"Ευτυχώς, έστρωσε λίγο το πράγμα. Κάτι κινείται." Αυτό εμένα μου αρκεί, γιατί μου δείχνει την τάση στην οικοδομή.

"Ωπ.... Τι κάνεις Γιώργο μου; Έβγαλες το πωλητήριο για το Mini Market;"
"Ναι, αποφάσισα πως δεν αξίζει τον κόπο να το σκοτώσω, τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα." Αυτό εκφράζει την κατάσταση στη μικρή επιχειρήση στην Ελλάδα και τη στάση του
"μικρομεσαίου".

Αλλά και αλλού:
"Hey, Dave, whazzup? Have you booked those holidays in Laganas this year? I came across Susan the other day at the meeting and she told me she's coming".
"Mate, I don't know. Things are going better nowdays, but commissions are still edgy. Maybe, late August, cause I want to secure some funds first." Ο Dave έχει brokerάδικο στο Sussex με ιδιωτική πελατεία και η άποψή του είναι ενδεικτική της ροής των επενδυτικών κεφαλαίων.

Όλα αυτά ισοδυναμούν με το μέτρημα των φορτηγών, πίσω στα χρόνια της νιότης. Αφήστε τις αναλύσεις για τα θύματα και τις προβλέψεις για τους χαμένους. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα είναι ζωντανός αύριο, δεν μπορεί να προβλέψει τις πωλήσεις μιας εταιρείας ένα χρόνο από σήμερα.

Ο γραφών αποφεύγει τις προβλέψεις όπου είναι δυνατόν. Οι προβλέψεις βασίζονται σε εικασίες ατελών προβολών του παρελθόντος στο μέλλον και εμπεριέχουν θανατηφόρα ποσοστά λάθους για τον μέσο επενδυτή. Ποσοστά επιτυχίας της τάξης του 67% είναι το μαγικό δισκοπότηρο για τα χαρτοφυλάκιά μου, αλλά μόνό επειδή μπορώ να ελέγχω τις ποσοστώσεις και να κρατώ τις κινήσεις στα πλαίσια του σχεδιασμού. Ο μέσος παίκτης όμως μπορεί να καταστραφεί από μια αποτυχία άκόμα και της τάξης του 33%. Οι λόγοι;

  • Θα μπλέξει τον χρονικό ορίζοντα

  • Θα μπερδέψει τα ποσοστά επένδυσης

  • Θα σφάλει στην εκτίμηση του κινδύνου

  • Θα ακυρώσει τη ίδια του τη μέθοδο

  • Θα αγνοήσει κάποια σημάδια

  • Θα υπερκτιμήσει τις προσωπικές του ικανότητές

  • Θα υποεκτιμήσει τη δύναμη της μόχλευσης

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα βασικά:

Να βλέπουμε, να ακούμε και να συλλογιζόμαστε. Τα υπόλοιπα στο επόμενο μάθημα...


Veritas Lex Tua

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Mehter Takimi


Θυμάμαι πέρισυ τέτοιον καιρό, τα μέσα να αγανακτούν για την τιμή του πετρελαίου ($140), να αναρωτιούνται για την τιμή της Citi ($20) και να στοιχηματίζουν για το ποσοστό ανόδου της τιμής του χρυσού ($920). Θυμάμαι ακόμη, τις τιμές στόχους των μεγάλων οίκων (GS $250) και τα επιτόκια των τραπεζιτών στους καταθέτες των (3m € 4.20%)


Γιατί εξακολουθείτε να τους συμβουλεύεσθε;


Θυμάμαι περισπούδαστους διαχειριστές κεφαλαίων να ισχυρίζονται πως το 2009 είναι έτος ανάκαμψης. Εικόνες πεινασμένων Ινδών με άδεια πιάτα στα χέρια και εξεγερμένους Ινδονήσιους στους δρόμους να διαδηλώνουν για το ακριβό ρύζι. Θυμάμαι τις εκλεπτυσμένες μελέτες που προέβλεπαν τριπλασιασμό της τιμής των αγροτικών προϊόντων.


Γιατί επιμένετε να τους ακούτε;


Θυμάμαι δελτία τύπου επιχειρήσεων, διευθύνοντες συμβούλους και συνεντέυξεις, μεγαλόπνοα σχέδια και άρες μάρες. Προβλέψεις κερδοφορίας και εικασίες.


Γιατί ακόμη τους εμπιστεύεσθε;


Οι αναλυτές, οι δημοσιογράφοι, οι διαχειριστές, οι διοικήσεις των εισηγμένων, ηθοποιοί μιας χιλιοπαιγμένης παράστασης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΣΑΣ. Δεν σας νοιάζονται, δεν προάγουν καν τα συμφέροντά σας. Παίζουν το ρόλο που τους ανατέθηκε και μόνον αυτόν.


Θα μπορούσα να απαριθμήσω δεκάδες παραδείγματα ανάρμοστων ενεργειών εκ μέρους του ανωτέρω θιάσου εις βάρος μετόχων, αναγνωστών και επενδυτών. Δυστυχώς οι αγορές έχουν εξαιρετικά αδύνατη ή ενίοτε καθόλου μνήμη.


Από την αρχή αυτής της εβδομάδας, προσπαθώ να εξηγήσω σε αδαείς πως η αναζήτηση κεφαλαίων από μετόχους προκειμένου να εξαγοραστεί χρέος, δεν είναι η βέλτιστη χρηματιστηριακά κίνηση. Καταρχήν επιβαρύνει του δείκτες απόδοσης ιδίων κεφαλαίων και επενδεδυμένων κεφαλαίων. Επικουρικά, ζημιώνει όλους τους "ανά μετοχή" δείκτες, όπως τα "κέρδη ανά μετοχή", "έσοδα ανά μετοχή", χρηματοροές ανά μετοχή".


Τα επιχειρήματα που ακούω σαν αντίλογο αυτών των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ και ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΩΝ γεγονότων είναι κάποια σαν τα ακόλουθα:



  • Ο φίλος μου ο Κώστας αγόρασε χθες


  • Είναι φθηνή η τιμή της αύξησης


  • Μα, μου αρέσει η μετοχή


  • Αν δεν ανέβει αυτή, δεν θα ανέβει το ΧΑΑ

Τι αντιτάσσει κανείς απέναντι σε ένα μείγμα απλοϊκού ανόητου συλλογισμού και εθιστικής, επιβλαβούς συνήθειας; Γνώση; Ορθολογισμό; Παραδείγματα; Διηγήσεις;


Πιστέψτε με, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ικανό να αφαιρέσει στρώματα σφάλματος από την επενδυτική εγκεφαλική πατίνα του Έλληνα χρηματιστηριακού παίκτη.


Ένα πράγμα που δοκίμασα έφερε αποτέλεσμα: Ο ΦΟΒΟΣ!


Ας πούμε στο άκυρο επιχείρημα "ο φίλος μου αγόρασε χθες", λες: "Ο φίλος σου που πήρε 2000 κομμάτια θα χάσει 3.000€ και θα πρέπει να βρει και άλλες 5.000€ για να συμμετάσχει στην αύξηση. Εσύ όμως ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕ ΕΠΕΝΔΥΤΑΡΑ, αν με ακούσεις θα εξοικονομήσεις όλο αυτό το ποσό.


Ή ας πούμε στην ανόητη δήλωση "μου αρέσει η μετοχή", λες και μιλάμε για καλλονές, ή έργα τέχνης, αντιπαρέρχεσαι λέγοντας: "3.000€ που θα ΓΛΙΤΩΣΕΙΣ σου αρέσουν λιγότερο δηλαδή;"


Το ότι θα κατέληγα το 2009 να μεταχειρίζομαι το μάγο της φυλής, ξόρκια και τρομοκρατία προκειμένου να πείσω τους πελάτες μου να πράξουν το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ μου φαίνεται τουλάχιστον αλλόκοτο.


Τι άνθρωποι τελικά είναι οι επενδυτές του ΧΑΑ;

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Where Are The Customers' Yachts? (2009 Remastered)


Πριν κάμποσα χρόνια -νεότατος ακόμη-, ξεκίνησα να κάνω τον γύρο της Πελοποννήσου σε δύο ρόδες. Λίγο πριν το Άστρος, σταμάτησα σε κάποιο καφενείο για λίγο νερό. Ο ιδιοκτήτης, άνδρας μεσόκοπος και κάτοικος της περιοχής μου έδωσε την εξής απάντηση στην ερώτηση "πού μπορώ να βάλω βενζίνη;"

"Νομίζω, έχει ένα βενζινάδικο πιο κάτω, θα'ναι καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα, δεν είμαι όμως και σίγουρος γιατί έχω να περάσω καιρό από εκεί. Ίσως και να έχει κλείσει..."

"Πότε δηλαδή περάσατε τελευταία φορά", ρώτησα τον ευγενικό κύριο, πιστεύοντας πως μισή ώρα δρόμος είναι απόσταση που ένας συνηθισμένος άνθρωπος κάνει τουλάχιστον μερικές φορές το μήνα.

"Χμ.... να θυμηθώ.... Πρέπει να είναι και είκοσι πέντε χρόνια", συνέχισε με φυσικότητα...

Τέτοιες στιγμές, αντιλαμβάνεται κανείς πως η προσωπική του άποψη περί της φυσικής κατάστασης των πραγμάτων είναι εντελώς πλασματική. Κι ενώ η εσφαλμένη πεποίθηση περί των τετριμμένων, κανένα πόνο δεν προκαλεί, μια λάθος άποψη στις χρηματιστηριακές τοποθετήσεις κοστίζει δυσανάλογα ακριβά.

Οι μετοχές των τραπεζών δεν μου αρέσουν. Το να πεις όμως μια τέτοια φράση σ'έναν Έλληνα επενδυτή ισοδυναμεί με ύβρη απέναντι στους θεούς. Δυο πλήρεις χρηματιστηριακές γενιές ωρίμασαν με την πεποίθηση πως "τράπεζες ίσον ΧΑΑ", "ΕΤΕ ίσον Ελλάδα", με τον ίδιο τρόπο που γαλάζιο σε λευκό, χωριάτικη σαλάτα και ρετσίνα ταυτοποιούνται με τούτη τη χώρα.

Δεν ξέρω πως θα είναι το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών χωρίς την ΕΤΕ, ούτε ο "Γενικός Δείκτης" χωρίς τις τράπεζες, γνωρίζω όμως πως τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, διακινούν λογιστικές εγγραφές, βασίζονται σε αυτές, κερδίζουν από αυτές και δημιουργούν πλούτο που απεικονίζεται μέσα από αυτές. Αήρ και Αιθήρ!

Είθισται σε αυτόν τον τόπο η πώληση κοπανιστού αέρα (καινοτόμοι νεοέλληνες) να αποτελεί επιχειρηματική πρακτική, η χρήση του ήλιου (would you like mademoiselle the Greece?) να προωθείται ως εθνικό κεφάλαιο, η θάλασσα (Άγιε μου Νικόλα) να στηρίζει την εγχώρια οικονομία και το ελληνικό δαιμόνιο (rooms to let, διπλομισθώσεις, μεταχρονολογημένες επιταγές, Greek lovers) να ξελασπώνει το έθνος, έρχεται όμως η στιγμή που τα πράγματα, τελικά αλλάζουν και οι θεοί παύουν να κλείνουν το μάτι στους κατ ευφημισμόν εκλεκτούς των.

Φοιτητής ακόμη, η ανάλυση ενός τραπεζικού ισολογισμού ήταν τα βιβλία της Καββάλα. Όπου και να τον έπιανες, άκρη δεν θα έβγαζες! Στο τμήμα ανάλυσης αργότερα, ίδια γεύση. Τι να'ναι αυτός ο λογαριασμός, από πού έρχεται εκείνη η πρόμηθεια, τι δισ. είναι αυτά στους λογαριασμούς τάξης. Όλοι οι αναλυτές, παντού, κάναμε την ίδια παραδοχή: "Αφού έτσι μας τα γράφουν, έτσι θα είναι." Όχι πως ήμασταν απαίδευτοι ή άσχετοι. Οι ισολογισμοί των τραπεζών βασίζονται σε τόσες παραδοχές, που είναι σχεδόν αδύνατον να προσαρμόσεις όλα τα μεγέθη σε αυτό που είναι Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Συνεπώς, η ανάλυση του τραπεζικού ισολογισμού και των αποτελεσμάτων χρήσης ομοιάζει με δόγμα. Είτε δεχόμαστε τις παραδοχές που κάνουν, είτε απορρίπτουμε τα αποτελέσματα. Κι επειδή από τα φοιτητικά μου χρόνια ωρίμασα αρκετά, ώστε να μη δέχομαι πλέον όσα μου σερβίρουν, αποποιούμαι γενικώς και ανεξαιρέτως όλα τα μεγέθη για τα οποία έχω επιφυλάξεις ως προς την αξιοπιστία τους.

Γιατί να επενδύσω σε μια εταιρεία η κερδοφορία της οποίας:

  • Βασίζεται σε αυθαίρετες εκτιμήσεις (τύπου, έστω πως τα επόμενα πέντε χρόνια οι συνθήκες θα είναι έτσι κι αλλιώς, ο κόσμος θα κάνει αυτά και τούτα και κάθε 1η του μηνός θα έρχεται ένας καλοντυμένος τύπος και θα μας φέρνει μια επιταγή). Όχι φίλοι μου, το μέλλον δεν είναι όπως το περιγράφετε και για να λέμε και την αλήθεια δεν έχετε ιδέα πως θα είναι το μέλλον.


  • Βασίζεται σε παραδοχές που προσαρμόζετε όπως και όποτε σας βολεύει (ναι τα ομόλογα τα είχαμε για trading, αλλά τώρα που τις τιμές τις πήρε ο διάολος τα βάλαμε στον άλλο λογαριασμό, ναι ντε, εκείνον της διακράτησης. Θα τα κρατήσουμε μέχρι να πεθάνουμε, κι αν τυχόν πεθάνουμε αύριο θα τα πάρουμε στον τάφο για κτερίσματα). Αποτέλεσμα = Κέρδη από το πουθενά.


  • Βασίζεται στις προθέσεις κυβερνήσεων, αξιωματούχων, μεγαλομετόχων, ανθρώπων που δεν φημίζονται ούτε για την σταθερότητα των απόψεών των, ούτε για την ικανότητά των να προφυλάττουν τους μικρομετόχους από τις συμφορές. (Νταξ' μωρέεεε, δωστους εκεί ένα ποσό να βελτιώσουν τον δείκτη φερεγγυότητας, γιατί που να κάνουν τώρα αυξήσεις μετοχικού.... Ναι, μ'αυτές τις τιμέεεεες; Τα τέτοια μας... Ναι καημένεεεεε.... Βάλτα κει, έναντι προνομιούχων και βλέπουμε. Τη δουλειά μας να κάνουμε τώρα.) Αέρας κοπανιστός Vol. II


  • Βασίζεται στην πεποίθηση πως ο κόσμος θα εξακολουθήσει να κάνει ό,τι έκανε ως τώρα. (Να δανείζεται για να καταναλώνει, να ενεργεί κατευθυνόμενα, να αγοράζει αγαθά που δεν χρειάζεται, να υμνεί την σπατάλη και να εκλιπαρεί τον προϊστάμενο να μην τον απολύσει γιατί "θα του πάρει η τράπεζα το σπίτι".) Πού πας ρε Καραμήτρο; Βρήκες το μήνα που θρέφει τους εννιά και νομίζεις πως θα κρατήσει για πάντα;


  • Βασίζεται στον μηχανισμό διαμόρφωσης αντίληψης που ένα ήδη κλονισμένο σύστημα εφαρμόζει. (Δούλεψε κι άλλο, πάρε αυτό, ψώνισε εκέινο, κοίτα τι ωραία που περνάει εκείνος, Λόλα να ένα μήλο) Αρκεί η αλλαγή μιας ελάχιστης χαοτικής παράμετρου, και αυτό το λεπτεπίλεπτα προσεγμένο καταναλωτικό οικοδόμημα θα καταρρεύσει, εξαφανίζοντας τα ούτως ή άλλως πλασματικά κέρδη.

Στο Άστρος Κυνουρίας, εκείνο το καλοκαίρι του 1995, έμαθα πως τη διαδρομή που θα έκανα μέσα στα επόμενα σαράντα λεπτά, δεν την είχε κάνει ένας άλλος άνθρωπος τα προηγούμενα είκοσι πέντε χρόνια...

Άκακος πιστεύει παντί λόγω, πανούργος δε έρχεται εις μετάνοιαν.

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Sus Scrofa (Σσσσους! Σκρόφα..)


Τον τελευταίο καιρό απολαμβάνω έναν ιδιότυπο σεβασμό από τα μέλη της κερδοσκοπικής κοινότητος. Θες η προκλητικά καλή απόδοση της περιόδου, θες μερικές μαντεψιές που έβγαλαν χρήμα, οι ασχολούμενοι με τα των αγορών διαβουλεύονται μαζί μου πολύ περισσότερο από παλαιότερα.


Χθες σε ένα σχόλιο μου, στη στήλη του φίλτατου Κώστα Στούπα, δήλωσα πως "αγοράζω"(http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspxpostid=1216353&threadid=1213874#commentsStart)...


Οι άνθρωποι αντέδρασαν. Ίσως είναι η μεγαλύτερη αντίδραση σε απαρχές ανοδικού κύκλου που έχω να θυμάμαι στην χρηματιστηριακή μου πορεία. Δεν μπορώ να ανακαλέσω άλλη περίοδο που μια δήλωση του τύπου "πιστεύω πως υπάρχει περιθώριο ανόδου " να ξεσήκωνε τόσες αντιδράσεις. Μηνύματα και τηλεφωνήματα ζητούσαν εξηγήσεις. Αυτό ερμηνεύεται ως εξής:


Οι κερδοσκόποι αυτήν την περίοδο έχουν μείνει χωρίς "χαρτί". Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονάει κάποιον να βλέπει ένα ημερήσιο +4%, ένα μηνιαίο +15,60% για τον εγχώριο δείκτη, κι ένα +110% για κάποιους τραπεζικούς τίτλους κι εκείνος να είναι "εκτός". Καλύτερα να έχανε! Ο Μαϊος για παράδειγμα έδωσε 4.500€ στα 5 συμβόλαια του 20άρη, αριθμός συμβολαίων που είναι μια μάλλον συντηρητική κίνηση για κάποιον κερδοσκόπο. Ποιος πήρε αυτήν την απόδοση; ΚΑΝΕΙΣ! Δεν γνωρίζω ούτε έναν που να παρέμεινε τοποθέτημενος κερδοσκοπικά όλον τον μήνα, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο την κίνηση. Η συντρηπτική πλειοψηφία άρχισε την αποεπένδυση ήδη από τα τέλη Απριλίου, καταλήγοντας στα πρόσφατα ψηλά με αστείες ποσοστώσεις. Εξ' ου και το "γκρινιλίκι". Και σε αντίθεση με το 2003, όπου ο κόσμος ήταν φορτωμένος χαρτί από το 1999 και το 2000, αλλά και την πτώση του 2008 που βρήκε τους παίκτες εξ απήνης, μουαγιερισμένους, σήμερα έχουμε καθαρά χαρτοφυλάκια, γεμάτα μετρητό, ομόλογο και ό,τι σε σταθερό μπορεί να φανταστεί ο νους.


Συνεπώς, όλοι ελπίζουν σε διόρθωση για να τοποθετηθούν. Όλοι θέλουν να πιστεύουν πως ο "χάλιας έρχεται", φωτιά, όλεθρος, λοιμός και λιμός θα εκδράμει στο Δυτικό Κόσμο και η μετοχικές αξίες θα μηδενιστούν. Φευ! Οι δυνατοί έχουν άλλα σχέδια...


Στις αρχές τις τελευταίας μεγάλης πτώσης, είχα αναρτήσει ένα κείμενο σε παλαιό ιστολόγιο για το επονομαζόμενο "Bottom Fishing" (http://artaxia.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=3789&blid=83). Εθισμένοι οι άνθρωποι στο να κάνουν τα σωστά πράγματα τη λάθος περίοδο, ρήμαξαν τις θέσεις τους τότε με την τακτική αυτή. Σήμερα, που η πρακτική αυτή είναι η ενδεδειγμένη, κάποιοι περιμένουν χαμηλά για τοποθετήσεις...


Είναι σαν να κάθεσαι στη μέση ενός δάσους με ένα κουτί ανοικτό, περιμένοντας τα αγριογούρουνα να μπουν μέσα. Και το χειρότερο: Δεν υπάρχει καν δόλωμα στο κουτί.


Ευτυχείτε!