Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Ζύγισον τον Αννίβαν





Λένε πως λίγο πριν πεθάνει κανείς, η ζωή του ολόκληρη περνά από μπρος του. Πόσα διαγράμματα θα ξαναδώ άραγε σ'εκείνα τα δευτερόλεπτα και πόσα σημεία εισόδου και εξόδου; Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κοιτώ διαγράμματα. Ακόμη και την προ προσωπικού υπολογιστή περίοδο, τα διαγράμματα τα έφτιαχνα μόνος μου με χρωματιστά μαρκαδοράκια σε millimetre χαρτί. Έτσι έφτιαξα και τον πρώτο μου δείκτη, παίζοντας στην ουσία με τις χρωματιστές γραμμές στο χαρτί. Με τι χαρά τον έδειξα στο αφεντικό τότε στο γραφείο...


"Εσύ τον έφτιαξες αυτόν;", με είχε ρωτήσει.

"Μάλιστα κύριε Βαλασάκη", απάντησα.

"Και τι δείχνει το trading system σου;" συνέχισε.


Δεν θυμάμαι καν τι απάντησα γιατί δεν είχα ιδέα του τι μπορεί να κάνει ένα trading system. Ήταν η εποχή των χρηματιστηριακών σπηλαίων, υπολογιστές δεν υπήρχαν, ήμουν 17.


Πήγε μέσα και έφερε ένα σκληρόδετο βιβλίο εκατοντάδων σελίδων: "Τechnical Analysis of the Future Markets".


"Να μη βγει από εδώ μέσα και το χάσουμε, το έχω φέρει από την Αμερική!"

"Μείνετε ήσυχος, κύριε Βαλασάκη"


Υπήρχε ένα γραφείο στο βάθος, στο οποίο δεν έμπαινε ποτέ κανείς. Κι όταν λέμε κανείς εννοούμε ούτε καν ο ήλιος. Κάποιες φορές η πόρτα άνοιγε κι ένας άνδρας γύρω στα 40 έβγαινε για να πάρει καφέ. Ήταν ο κύριος Ρωμανός και το άδυτο, το "trading room"! Ο κύριος Ρωμανός, με τα αραιά ξανθά μαλλιά του, το σκοτάδι του δωματίου, η αμίλητη φιγούρα, εικόνα τέκτονα μεγάλου διδασκάλου. Ήταν η εποχή των Milken & Boesky και το γραφείο μας, αντιπρόσωπος της Drexel Burnham στην Ελλάδα.


Αν με ρωτήσει κανείς αν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς την οθόνη η απάντηση είναι δεδομένη, ωστόσο τους ανθρώπους των αγορών ποτέ μου δεν τους εκτίμησα. Κανείς φίλος μου δεν είναι "της δουλειάς" και ουδέποτε είχα στενές συναναστροφές με traders, αναλυτές ή χρηματιστηριακούς. Είναι ένα συνάφι που στην καλύτερη περίπτωση θα το πω ιδιόρρυθμο.


Τον εαυτό μου τον θεωρώ περισσότερο καλλιτέχνη, παρά ο,τιδήποτε άλλο. Και την ενασχόληση με τις αγορές την παραλληλίζω μάλλον με διαδικασία αυτοβελτίωσης και τελειοποίησης, παρά ως μέσο πλουτισμού. Δεν είναι όμως έτσι και οι υπόλοιποι.


Είναι κρίμα που η αμείλικτη αγορά αντί να κάνει τους ανθρώπους ταπεινούς και μετρημένους, τους μετατρέπει σε υπερφίαλους και εγωκεντρικούς. Και είναι επίσης θλιβερό που η υπέρτατη δικαιοσύνη της αγοράς, όπου το κέρδος του ενός είναι η ζημιά του άλλου, προβάλλει την χειρότερη πλευρά των ανθρώπων, την ανηθικότητα, το ψεύδος και την εξαπάτηση, αντί της ηθικής, του ορθού και του αληθούς.


Ξεκίνησα να γράφω δημόσια γιατί μου αρέσει η ανταλλαγή απόψεων και ο γόνιμος διάλογος. Χαίρομαι όταν με επικροτούν, γιατί αντιλαμβάνομαι πως υπήρξα σωστός. Χαίρομαι όμως περισσότερο όταν κάποιος διαφωνεί μαζί μου γιατί έτσι μου δίδεται η δυνατότητα να εξερευνήσω την άλλη πλευρά, τα επιχειρήματά της και το συλλογισμό της.


Κάποιοι γράφουν δημόσια επειδή σκέφτονται ωφελιμιστικά. Η άγρα πελατείας κάθε τύπου και είδους είναι η συνηθέστερη αιτία. Το σιχαίνομαι. Μπορεί να είναι θεμιτό ενίοτε, αλλά είπαμε, εγώ είμαι καλλιτέχνης. Δεν πουλάω τον εαυτό μου εδώ, ούτε τα χαρίσματα μου. Τα προσφέρω στο όνομα της τέχνης αυτοβούλως και δωρεάν. Τι κι αν η κερδοσκοπία δεν ανήκει στις καλές τέχνες...


First ArT, the Art of Making Money....


ArTaXiA

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Ο Θάνατος Του Μικρομετόχου (Ιδιαίτερες Συνομιλίες σε Δύο Πράξεις και μια Νεκρώσιμη Ακολουθία)




Η έννοια της Αξίας πάντοτε με γοήτευε. Και πάντοτε αναζητούσα την αξία των πραγμάτων, πέρα από την τιμή τους. Θυμάμαι στις σχολές το βιβλίο του Benjamin Graham, "Security Analysis". Πόση εντύπωση μου είχε κάνει εκείνο το σύγγραμα... Έχω ακόμα στη μνήμη μου... "Μεγαλοβδομάδα, στη φοιτητική εστία του Llewellyn Mews, το παράθυρο με τις πορτοκαλοκίτρινες κουρτίνες, ένας desktop 8088, το Metastock σε έκδοση για DOS... Προσπαθούσα να κάνω simulation την απόδοση του Buffett από το 1969 για τη διατριβή μου κι αναρωτιόμουν πως ήταν δυνατόν εκείνο το 25% Annual Compounded Performance. Αργότερα εντρύφησα στις αποδόσεις των Gabelli, Templeton, Greenblatt προτού εφαρμόσω το Value Investing στις προσωπικές μου επιλογές.


Όμως δεν λειτούργησε ποτέ...


Ώρες και μελέτες, excellάκια, δάχτυλα βρώμικα από το μελάνι του φύλλου των εφημερίδων με τους ισολογισμούς, ντουλάπια γεμάτα αναλύσεις, αριθμοδείκτες κι εκείνη τη μυρωδιά του παλιοκαιρισμένου χαρτιού...


Λίθος επί λίθω...


Η διοικήσεις των εισηγμένων επιχειρήσεων δεν άφησαν ποτέ τον μικρομέτοχο να καρπωθεί την αξία της επένδυσής του. Με ισχύ την πλειοψηφία τους απέσυραν όλα τα διαμάντια ανταλλάσσοντάς τα με άχρηστα χαρτονομίσματα και λογιστικές υποαξίες για μένα.


Η αρχή πρέπει να έγινε με τον Λαμπρόπουλο "ΛΑΜΠΚ" που ο Παπαέλληνας "ΠΑΕΛ" απορρόφησε το 1999 με μία σχέση ανταλλαγής που δεν είχε κανένα αντίκρυσμα. Ευτυχώς ήταν το 1999... Μετά ήρθε η "ΙΜΠΕ"...


Και μετά αγόρασα Παπαστράτο. Ήταν το 2002 και το Value Investing η μόνη παρηγοριά. Δεν ήταν η μόνη μετοχή που είχα επιλέξει στα τέλη εκείνου του έτους. Απείχα από τα μέσα του '99 και η επένδυση μου ξεκίνησε με ένα χαρτοφυλάκιο αποτελούμενο από "ΠΑΠΑΚ" "ΕΛΑΙΣ" "ΜΠΣΤΚ" "ΕΠΑΤΤ" "ΝΟΤΟΣ" "ΠΕΙΛΗ" "ΠΡΕΖΤ" "ΠΕΤΡΟ". Λογιστικά πρότυπα από μόνες τους, εκείνες οι επιχειρήσεις θα ήταν η χαρά του Buffett. Φευ!


Στο Ballroom του Intercontinental το 2003 άκουσα τον κ. Παπαστράτο να αναφέρει πόσο ωφέλιμη ήταν η Philip Morris για την επιχείρησή του. Λογικό για κείνον. Η επένδυση μου δεν αποσβέσθηκε ποτέ, αφού εκείνες "οι μέσες τιμές εξαμήνου" εκείνο τον χρόνο έδωσαν την ευκαιρία σε δημόσια προσφορά σε εξευτελιστική τιμή για τους υπόλοιπους μετόχους, που τελικά δεν ήταν και τόσοι πολλοί.


Οι υπόλοιπες επιχειρήσεις δεν είχαν καλύτερη τύχη. Χαριστική βολή, η σχέση ανταλλαγής του Μπαρμπα Στάθη με τη Δέλτα Συμμετοχών που με άφησε με μια ετησιοποιημένη απόδοση της τάξης του 7%, όταν η υπόλοιπη αγορά, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της ΔΚ είχε απόδοση 300% στο διάστημα '03, '07. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα...


Μου έπαιρναν τις μετοχές από τα χέρια μου, αφού πρώτα καθήλωναν τις τιμές για μήνες ώστε να γίνει η δημόσια προσφορά, ή η ανταλλαγή σε συμφέρουσα για τους μεγαλομετόχους τιμή. Η οργή με πλημμύριζε. Ήταν η ελληνική εκδοχή που οι Graham & Dodd δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν.


Το αρχείο μου είναι γεμάτο με τα διπλότυπα των "Αιτήσεων Αποδοχής Δημόσιας Προσφοράς".

Απόδόσεις πενιχρές που θα ήταν αρνητικές αν δεν υπήρχαν οι εξαιρετικές μερισματικές αποδόσεις. Στο μεταξύ άλλες μέθοδοι stock picking άφησαν τρελλά κέρδη. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τον "ΚΟΡΔΕ" το 2003; "ΝΕΟΧΗ"; "ΕΓΝΑΚ"; "ΒΙΒΑΡΤ" δημόσια προσφορά στα 25; "ΑΤΕ" η καλύτερη τράπεζα της Ευρώπης; (Το άλλο με τον Τοτό;) "ΕΜΠ" το 2005 που πούλησε το δημόσιο στα είκοσι φεύγα; Αυτές είναι μέθοδοι. Momentum trading, Swings. Όχι, σκλήρυνση κατά πλάκας σε αίθουσες ξενοδοχείων και στελέχη να διαβάζουν αριθμούς λογιστικών καταστάσεων.


Δεν θέλω να'μαι μέτοχος βρε αδερφέ.... Θέλω να ακολουθώ το κοπάδι και να βγάζω χρήμα, όχι να επιλέγω διαμάντια που ανταλλάσσονται στο τέλος με κάρβουνα!

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

In Dulci Jubilo




... ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟNIA ...

Χρόνια πριν, ήταν θυμάμαι το καλοκαίρι του '86 που ένας φίλος μου με φώναξε μια μέρα να τον δω στο κάγκελο να εκφωνεί. Ο θείος του ήταν χρηματιστής κι επειδή ο μικρός είχε βροντερή φωνή, η δουλειά αυτή του πήγαινε γάντι. Χρηματιστές γνώριζα ήδη, καθώς ο παππούς μου μ' έπαιρνε μαζί του όταν ήθελε να αγοράσει χρυσές λίρες και συνάλλαγμα που τότε ήταν παράνομο. Τι σχέση όμως θα μπορούσε να έχει ένα γραφειάκι 18τ.μ. στην Σοφοκλέους με την αίθουσα συναλλαγών του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών; Εκείνη η πρώτη μου φορά στο κάγκελο ήταν συγκλονιστική...

Μετά ήρθαν τα ταξίδια στην Ελβετία, η UBS, το Λονδίνο, η Nomura, θέσεις κι αξιώματα. Έμαθα να αγοράζω και να πουλώ, να διαχειρίζομαι κεφάλαια, να ξεγελώ, να κολακεύω τους επενδυτές, να εκμαιεύω τις πληροφορίες από τους ανταγωνιστές και να λέω πολλά χωρίς να εννοώ τίποτε. Κάτι όμως έμεινε που δεν μπόρεσα να το μάθω ποτέ: Την υποταγή της τυχαιότητας.

Κάθε κατάρευση των αγορών μ'εβρισκε καταρρακωμένο αλλά χρηματιστηριακά ζωντανό... Το ολέθριο 1991, το βάναυσο 2002, το παράλογο 2008. Με φίλους αφανισμένους, χαρτοφυλάκια διαλυμένα, συνεργάτες συντετριμμένους και εταιρείες πτωχευμένες, κάθε φορά ανασκουμπωνόμουν και συνέχιζα. Και παραδόξως κάθε φορά ένοιωθα τόσο γνωσιακά φτωχός που ήμουν ανίκανος να τιθασεύσω, προπάντων τον εαυτό μου που αγόταν και φερόταν από την τυχαιότητα. Πάντοτε όμως άφηνα την προηγούμενη κρίση σοφότερος και ικανότερος.


Το 2003 φερ ειπείν είχα την πεποίθηση πως επειδή οι απόψεις μου περί του οικονομικού κλίματος ήταν άρτιες και τεκμηριωμένες, η αγορά θα έπρεπε να με υπακούσει. Τι φαύλος που ήμουν... Ήμουν σωστός ωστόσο, και τελικά η αγορά έπραξε τα δέοντα, όμως για πολλούς μήνες αιμορραγούσα με πόνο, αρνούμενος να δεχτώ αυτό που στη συνέχεια έμαθα:


(1) Μπορεί να γνωρίζω, μπορεί να κατέχω την αλήθεια, μπορεί να είμαι σοφός ακόμα και ικανός, όμως η αγορά κάνει αυτό που πιστεύει και ενίοτε η αγορά πιστεύει σε προλήψεις, εικάζει, ή χειραγωγείται. Οι αγορές δεν είναι παιχνίδι γνώσεων, ούτε η επιβράβευση του ορθολογιστή. Οι αγορές μας δείχνουν τι πιστεύουν οι συναλλασσόμενοι, ή τι θέλουν να πιστεύουν. Η δική μας δουλειά είναι να κερδίσουμε χρήματα, όχι να αποδείξουμε την ορθότητα μιας κίνησης.

Η ουσία αυτής της παραγράφου μου κόστισε δεκάδες χιλιάδες Ευρώ ως δίδακτρα. Δεν ήταν όμως το μόνο μάθημα που πλήρωσα ακριβά τον τελευταίο κύκλο. Συνηθισμένος να συναναστρέφομαι ακαδημαϊκούς και ακριβοθώρητους διαχειριστές κεφαλαίων, ο συχρωτισμός με τον brokerάκο της ελληνικής ΑΧΕΠΕΥ και τον χρηματιστηριακά άξεστο μεγαλοπελάτη, μου προκαλούσε ένα καταφανέστατο σύμπλεγμα ανωτερότητας που με τη σειρά του δημιουργούσε προβλήματα στις συναλλαγές μου στις αγορές. Έβλεπα φερ' ειπείν τον πιτσιρίκο να βάζει όλους του τους πελάτες μετά από μία ανοδική κίνηση της τάξης του 50% μόνο και μόνο επειδή έσπασε ο ΚΜΟ των 200 ημερών και σκεφτόμουν μέσα μου: Πώς είναι δυνατόν να κάνει κάτι τέτοιο, η κίνηση δεν έχει ορθολογικό υπόβαθρο, τι μπορεί να ξέρει αυτός, αφού εμείς στο meeting αναλύσαμε και εκθέσαμε και λάβαμε αποφάσεις. Μετά από μία εβδομάδα ο brokerάκος και οι άξεστοι πελάτες του είχαν κλείσει θέσεις με ωραιότατο κέρδος, ενώ εμείς οι γνωστικοί καθόμασταν στο Φίλιον, σχολιάζοντας θεατρικές παραστάσεις, αφού απείχαμε από τον παραλογισμό. Με αυτόν τον τρόπο έμαθα πώς:

(2) Ξέχασε για λίγο τι πιστεύεις εσύ, ή τι είναι σωστό. Αγνόησε την αλήθεια που σου φανερώθηκε και κοίτα τι πιστεύουν εκείνοι που διαμορφώνουν την τάση. Νοιώσε τους, προσπάθησε να μπεις στην ανοησία τους και για χάρη της αγοράς γίνε ένα με αυτούς. Κέρδισε μαζί με τους ξιπασμένους, αλλά μην ξεχνάς την αλήθεια. Εγκατέλειψέ τους μόνο όταν η αγορά τους εγκαταλείψει και όχι νωρίτερα. Η επιβράβευση του ηλίθιου μπορεί να είναι κάποιες διψήφιες αποδόσεις, ενώ του γνωστικού δυο-τρία καλά σχόλια σ'ενα ιστολόγιο. Δεν είσαι ακαδημαϊκός, είσαι παίκτης για όνομα του Θεού!

Αυτό το δεύτερο μου κόστισε πολύ περισσότερο σε πελατολόγιο, παρά σέ επενδεδυμένο κεφάλαιο. Βλέπετε, οι άνθρωποι που πληρώνουν κάποιον ειδικό τον πληρώνουν για την προστιθέμενη αξία του κι όχι για τις γνώσεις του, ή την εξαιρετική αντίληψη που έχει για την πραγματικότητα. Ευτυχώς όμως απεκόμισα άλλο ένα μάθημα. Αναγκασμένος να βρίσκομαι καθημερινά πίσω από μια οθόνη, συχνότατα έχανα την αίσθηση του ορίζοντα. Κινήσεις με ορίζοντα μηνών, "έσπαγαν" χωρίς ουσιαστικό λόγο για αποκόμιση βραχυπρόθεσμου κέρδους, ενώ άλλες που άνοιγαν για μία δύο μέρες, κατέληγαν ζημιογόνες επειδή άμεσα κέρδη συνέπαιρναν το νου. Πλήρωσα χιλιάδες Ευρώ σε προμήθειες για μένα και άλλους μέχρι να μάθω το:


(3) Μία θέση ανοίγει και κλείνει στον ίδιο χρονικό ορίζοντα που σχεδιάζεται εξαρχής. Εαν είμαστε μεσοπρόθεσμοι, κοιτάμε μόνο μεσοπρόθεσμα, αν πάμε για 500$ σ'ένα οption που λήγει την επόμενη εβδομάδα, κλείνουμε τη θέση αύριο no matter what, δεν αλλοιώνουμε τη χρονική διάσταση επειδή κάτι απροσδόκητο και ενίοτε τυχαίο συμβαίνει. Ο χρονικός αχταρμάς καταστρέφει χαρτοφυλάκια, διαταράσει τα βάρη και κάνει χαρούμενο μόνο έναν: Τον χρηματιστή.


Στην πορεία μου ως τώρα είχα έναν εχθρό: Τον εαυτό μου! Μέσα από τις αγορές γίνομαι καλύτερος, αποκτώ ικανότητες που τις χρησιμοποιώ και σε άλλες δραστηριότητες της ζωής μου, μαθαίνω, εξελίσσομαι. Πληρώνω βέβαια ένα πολύ μεγάλο τίμημα, όμως η χαρά που μου δίνει μια χρηματιστηριακή κορδέλα, μια trading page που αναβοσβήνει με τα κερδοφορα trades κι εκείνη η ανατριχίλα όταν καλούμαι να διαλέξω ανάμεσα σ'εκείνο που πιστεύω και σε αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μου δεν συγκρίνεται με κάτι άλλο που έχω γνωρίσει ως τώρα.


Η εντονότερη ανάμνηση μου από αυτό το τελευταίο είναι σ'ενα ανθυγειϊνο trading room, εγώ να είμαι short ένα σκασμό συμβόλαια πιστεύοντας πως οι τρέχουσες τιμές είναι ολότελα παράλογες, η αγορά να μου έχει φύγει 3% επάνω από το 2% που τις άνοιξα, επίπεδα να έχουν σπάσει, ο τζίρος να έχει εκτιναχθεί, καφέδες, τσιγάρα, τηλέφωνα, χαμός κακός, φίδια με ζώνουν, η ζωή περνά από τα μάτια μου κι ο διπλανός brokerάκος, πρώην γκαρσόνι σε καφέ στην Πάτρα να μου λέει αφοπλιστικά:

"Μα καλά..... Τυφλός είσαι φιλαράκο; Δεν βλέπεις τι γίνεται;" Όχι, δεν έβλεπα! Όμως πίστευα.... Η συντριβή όταν εκείνο που πιστεύεις δεν είναι αυτό που βλέπεις κι αυτό που βλέπεις με τη σειρά του δεν το πιστεύεις. Οι απόψεις μου τελικά δικαιώθηκαν, τα accounts εντωμεταξύ αυτοκτόνησαν!





Αφιερωμένο στον εξαιρετικό Αρκά.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

Denny Crane


Denny Crane! Last name Crane, first name Denny..

Οι συνεργάτες μου με φώναζαν και μελιστάλαχτο, εξ αιτίας του δηλητηριώδους μου λόγου. Με αυτό το χάρισμα, συν και τω χρόνω, βρέθηκα να αρθρογραφώ σε τέσσερα έντυπα. Έκανα τη "βρώμικη δουλειά". Ο κάθε πικραμένος συντάκτης που δεν ήθελε να εκτεθεί, μου έδινε την ιστορία κι εγώ αναλάμβανα τον "στολισμό". Μετά, κυρίως, αναλάμβανε το νομικό τμήμα του εντύπου, όπου υπήρχε. Όταν δεν υπήρχε, απλά δεν είχα ονοματεπώνυμο. Ήμουν ο "Ειδικός Συνεργάτης".


Τους δημοσιογράφους δεν τους πολυσυμπαθώ..


Είναι αναγκασμένοι να εξυπηρετούν συμφέροντα και ταυτόχρονα να υπερασπίζονται την αμεροληψία τους. Διχαλωτή γλώσσα. Σαν άνθρωποι επίσης δεν είναι πολύ συγκροτημένοι. Δεν θα μπορούσαν νομίζω να είναι με τη ζωή που κάνουν. Θυμάμαι ένα μεσημέρι που κόντεψα να πιαστώ στα χέρια μ'εναν καραγκιόζη στο McDonald's στο Σύνταγμα επειδή θεώρησε πως το να αφήσω το κράνος μου στο τραπέζι για να παραγγείλω ισοδυναμούσε με καταπάτηση της προσωπικότητάς του. Μετά τον είδα στο βραδυνό δελτίο μ'ενα μικρόφωνο στο χέρι ως πολιτικό συντάκτη του Alpha.


Τον Στούπα τον εκτιμώ..


Δεν τον γνωρίζω προσωπικά τον άνθρωπο, όπως δεν γνωρίζω και κανέναν από τους αναγνώστες του. Αγνοώ επίσης τους λόγους που άφησε το Μπομπολέϊκο για να πάρει μια στήλη στο http://www.capital.gr/. Δεν με αφορούν κατά βάσιν. Όπως επίσης δεν με αφορούν και οι συνειρμοί που δημιούργησαν τα κείμενα μου στον capital, ώστε να οδηγηθούν οι ιθύνοντες να με "εξορίσουν" από την πρώτη σελίδα του ιστολόγιου τους. Πιθανόν η απάντηση να βρίσκεται στην πρώτη-πρώτη σειρά της πρώτης παραγράφου αυτού του κειμένου, στο επίθετο "μελιστάλαχτος".


Διάβασα λοιπόν χθες, ένα σχόλιο κάποιου "delmar" το οποίο έχω τη διάθεση να "τσακίσω" σήμερα. Όχι επειδή θέλω να λάβω την υπεράσπιση του συντάκτη κατά του οποίου βάλλει, αλλά μάλλον διότι οι θέσεις του σχολιαστή είναι εξοργιστικές. Τετάρτη λοιπόν 8 Απριλίου, 9.30, περιμένοντας το άνοιγμα της Ευρώπης, "I have some words for'ya delmar"...


Ο delmar λοιπόν, όπως και ο κάθε delmar αυτού του κόσμου επισκέπτεται μια ιστοσελίδα οικονομικού περιεχομένου η οποία του ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ και έχει τις εξής απαιτήσεις:



  1. Να λαμβάνει strategy tips περί της πορείας των αγορών, pivots, turning points, support/resistant levels, όπως προκύπτει από τον ίδιο στο: "τα γραφόμενα σας είναι απλώς περιγραφικά, αυτοεπιβεβαιωτικά και δογματικά, δεν λένε θα γίνει αυτό, πρόσεξε το άλλο εκμεταλλεύσου εκείνο."

  2. Να ενημερώνεται βεβαίως, που το αναζητά εσφαλμένα όμως, στον columnist της ιστοσελίδας και όχι στους υπόλοιπους συντάκτες που είναι επιφορτισμένοι με το newswiring. "Κύριε στούπα εγώ από έναν έγκριτο δημοσιογράφο επιθυμώ να ενημερώνομαι όχι να ντοπάρομαι ψυχολογικά", αναφέρει ο ίδιος.

  3. Να διαβάζει επενδυτικές συμβουλές, "Θα συμβουλεύατε κάποιον να μπεί σήμερα στο ΧΑΑ στις 1750 μονάδες; .... Θα του λέγατε να απέχει μέχρι να βρει τον γδ χαμηλότερα ή να χωθεί τώρα μην χάσει το τρένο; Και αν ναι με τι ορίζοντα θα του λέγατε να προσδοκά κέρδη;"

Επενδυτικές συμβουλές, ενημέρωση και tips, είναι τρία πράγματα που ένας τζάμπα αναγνώστης ενός τζάμπα ηλεκτρονικού οικονομικού εντύπου αναζητά, και διαμαρτύρεται επειδή δεν του παρέχονται.

Denny Crane....

Καταρχάς να επισημάνω πως η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ είναι εκεί. Οι ειδήσεις λεπτό προς λεπτό, οι χρηματιστηριακές ανακοινώσεις, οι εκτιμήσεις των αναλυτών, τα ρεπορτάζ από τις Γ.Σ. και τα conference call. Οι ισολογισμοί, οι λογιστικές καταστάσεις, τα ιστορικά γραφήματα. Για όλες τις εισηγμένες. Δωρεάν! Πριν λίγα μόλις χρόνια για όλα αυτά, όφειλε κάποιος να αγοράζει δύο οικονομικές εφημερίδες και να διατηρεί τρεις ντουλάπες αρχείο. Σήμερα ο delmar αυτού του κόσμου τα έχει όλα τακτοποιημένα με τα ευρετήριά τους, στην άνεση του σπιτιού του, on demand. Διαμαρτύρεται όμως! Δεν θέλει καν να ψάξει. Δεν θέλει να ασχοληθεί να δαπανήσει έστω και λίγο χρόνο, να ανασύρει την πληροφορία που επιθυμεί. ΤΗ ΘΕΛΕΙ ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ. ΜΑΣΗΜΕΝΗ!

Είμαι Επενδυτικός Σύμβουλος. Διατηρώ γραφείο και γραμματέα. Έχω λογιστή, περαιώσεις, ΤΕΒΕ και εξωτερικούς συνεργάτες που τους πληρώνω. Ενημερώνομαι! Χθες ας πούμε, είδα τις συνεντεύξεις Faber και Soros, προσπάθησα να τις αποκρυπτογραφήσω, παρακολούθησα τρεις ώρες συνεδρίαση, τσακίστηκα να είμαι στις 11 πάνω από την οθόνη για το κλείσιμο στις ΗΠΑ, μία ώρα τραβούσα γραμμές σε διαγράμματα και σήμερα το πρωί, από τις 7 διαβάζω όλο τον τύπο για να αντιληφθώ την ψυχολογία. Καταχώρησα τα αποτελέσματα της Alcoa στο αρχείο μου και τώρα είμαι έτοιμος για το άνοιγμα. Σίγουρα, κάποια επενδυτική συμβουλή έχω να τη δώσω. Πιθανότατα οι Delmar αυτής της γης θα μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτή και να κερδίσουν κάποια χρήματα. Δεν ήρθαν όμως σε μένα. Δεν θέλουν να πληρώσουν γι αυτή την υπηρεσία. Θέλουν να τους την πει ο Στούπας ΔΩΡΕΑΝ.

Τα tips είναι πληροφορίες που ο καθένας θα ήθελε να κρατήσει για τον εαυτό του και αυτό είναι ήδη γνωστό. Ακόμα και αν κάποιος σαν τον columnist του capital θα ήθελε να τα μοιραστεί με το κοινό του ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, θα είχε να αντιμετωπίσει τον νόμο. Τα μόνα tips που κοινοποιούνται στα μέσα είναι εκείνα που είναι τόσο κοινότοπα που όσοι δεν τα γνωρίζουν ήδη αποτελούν μικρή μειοψηφία. Ως εκ τούτου, το να αιτείται κανείς tips από συντάκτη, είναι σαν να ζητά από ιερέα "συγχωροχάρτι".

Delmar εσύ, και όλοι οι Delmar της υφηλίου:

Κατανοώ την αγανάκτησή σου γιατί δεν κερδίζεις στο χρηματιστήριο. Κατανοώ την επιθυμία σου για βοήθεια, καθοδήγηση και εκπαίδευση. Αυτό που δεν κατανοώ είναι την πεποίθηση που έχεις, πως δηλαδή όλα αυτά οφείλουν να σου παρέχονται δωρεάν. Όταν πονάει το στομάχι μου, μπορώ να μπω σε μια ιστοσελίδα με ιατρικές συμβουλές, να ρωτήσω έναν γνωστό μου γιατρό, ή έναν φίλο μου που πονούσε κι εκεινού το στομάχι. Μετά μπορώ να ρωτήσω το φαρμακοποιό μου και να πάρω κάποιο φάρμακο. Ίσως γίνω καλά, ίσως και όχι. Δεν θα έχω όμως πληρώσει τίποτα, πέρα από την αξία του φαρμάκου. Εναλλακτικά, μπορώ να επισκευθώ έναν γιατρό και να κάνω εξετάσεις. Εκεί θα πληρώσω αρκετά χρήματα, αλλά θα ξέρω τι μου συμβαίνει. Επιπροσθέτως, θα αποτρέψω μελλοντικά προβλήματα από την ίδια αιτία.

Όμοίως, όταν θέλω να κερδίσω στο χρηματιστήριο, απευθύνομαι στον επαγγελματία. Όχι στον υπάλληλο της τράπεζας, ή της χρηματιστηριακής που αμοίβεται από εκείνους και εξυπηρετεί εκείνους. Ούτε τον συντάκτη του εντύπου που η δουλειά του είναι να φέρνει αναγνώστες (σε αυτό ο κ. Στούπας είναι μακράν επιτυχημένος). Ούτε βέβαια στον φίλο που "παίζει" μετοχές και "ξέρει".

Ο Επενδυτικός Σύμβουλος αμοίβεται από εκείνον που συμβουλεύει. Θέλει να κερδίσεις για να τον ξαναπληρώσεις. Θέλει να πας καλά για να του φέρεις κι άλλους σαν κι εσένα. Εσύ όμως θέλεις την προστιθέμενη αξία του συμβούλου τζάμπα. Και σαν να μη σου έφτανε αυτό, διαμαρτύρεσαι κιόλας.

Ο Τζάμπας πέθανε Delmar!