Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Τα Νέα Χαμηλά




Τι περιμένουμε στην Αγορά συναθροισμένοι;
Είναι τα νέα χαμηλά να σημειωθούν σήμερα.
Γιατί μέσα στο floor μια τέτοια απραξία;
Τι κάθονται οι traders και δεν αγοραπωλούνε;


Γιατί τα νέα χαμηλά θα γραφτούν σήμερα.
Τι αγοραπωλησίες πια να κάνουν οι traderάδες;
Τα νέα χαμηλά σαν έρθουν θα τις στιγματίσουν.


Γιατί ο πρόεδρός μας τόσο πρωί σηκώθη;
Και κάθεται στου χρηματιστηρίου την πιο μεγάλη πύλη
στων συναλλαγών την αίθουσα κοιτώντας τις οθόνες;


Γιατί τα νέα χαμηλά θα σημειωθούν σήμερα
Κι ο πρόεδρος περιμένει να δει το νούμερο.
Μάλιστα, ετοίμασε και διάγγελμα. Εκεί
σχεδίασε γραμμές πολλές και γραφήματα.


Γιατί Bloomberg και CNBC
εβγήκαν σήμερα με έκτακτα δελτία,
με αναλυταράδες εκλεκτούς και αγορών guruδες;
Γιατί ο Faber κι ο Rogers και ο Υardeni
να βγούνε σήμερα στον κόσμο να μιλήσουν;
Σε panels για μερίσματα, τιμές, κερδοφορίες;


Γιατί τα νέα χαμηλά θα γραφτούν σήμερα
και τέτοια πράγματα πηγαίνουν με τη μέρα.


Γιατί οι άξιοι contrarians δεν έρχονται σαν πάντα
να πούνε τις ιδέες τους, να δείξουν τα δικά τους;


Γιατί τα νέα χαμηλά θα σημειωθούν σήμερα
και κανείς δεν θα τους ακούσει.


Γιατί ν'αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία;
κι η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα τα floor και οι εταιρίες
κι οι brokers σπίτια τους γυρνούν πολύ συλλογισμένοι;


Γιατί ενύχτωσε και τα χαμηλά δεν ήλθαν
Και μερικοί έφτασαν από τις ΗΠΑ
κι είπαν πως νέα χαμηλά πια δεν υπάρχουν.


Και τώρα τι θ'απογίνουμε χωρίς τα νέα χαμηλά;
Τα επίπεδα αυτά ήταν μια κάποια λύσις.


Αφιερωμένο σε όλους όσους πούλησαν την προηγούμενη εβδομάδα


ArTaXiA Sic Transit Mundi Gloria 2009

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Στώμεν Καλώς ΙΙ



Αθήνα, Κυριακή 15 Φεβρουαρίου. Βλέπω το χιόνι στην Πάρνηθα. Το ταξίδι μου στις χώρες του ανύπαρκτου σοσιαλισμού δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, καθώς οι άνθρωποι πλέον είναι τόσο φοβισμένοι και με μία άνευ προηγουμένου αποστροφή απέναντι στον κίνδυνο, που ώρες-ώρες νοιώθω σαν χαρακτήρας σε παράσταση του Ιονέσκο.


Οι προηγούμενες μέρες κατέδειξαν την αναμενόμενη νευρικότητα, απαξίωση και αμπελοφιλοσοφία ως προς την πορεία των αγορών. "Περί πολλά μεριμνάς και τυρβάζη". Τα πράγματα είναι ολοσχερώς ξεκάθαρα. Ο υπ αριθμόν ένα εχθρός των αγορών δεν είναι η ύφεση, ούτε η μείωση των κερδών, όχι το πάσχον τραπεζικό σύστημα, αλλά ούτε βέβαια οι πολιτικές κρίσεις.


Ο φόβος είναι ο Άδης των αγορών αυτές τις μέρες. Δεν έχασα την εργασία μου, αλλά εάν τη χάσω; Δεν καταστράφηκε η επιχείρησή μου, αλλά εάν καταστραφεί; Δεν κατέρρευσε η τράπεζα που έχω τις αποταμιεύσεις μου, αλλά εάν συμβεί; Άνθρωποι τυφλωμένοι από το φόβο, ψάχνουν σίγουρες ετησιοποιημένες αποδόσεις 2.88% στη δεκαετία, αγοράζοντας ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου. Φανταστείτε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι πως στα επόμενα δέκα χρόνια δεν θα υπάρξει επενδυτική ευκαιρία, εναλλακτική τοποθέτηση ή προοπτική για μεγαλύτερη απόδοση, ή ακόμη κι αν υπάρξει θα είναι ανίκανοι να την εκμεταλλευτούν. Στη δε τριακονταετία, η απόδοση μετά βίας αγγίζει το 3.70%, κάνοντας αυτό το προϊόν τη μεγαλύτερη ευκαιρία του πλανήτη σήμερα για "Αβάδιστα, αάτος, αβαθμολόγητα, ανελέητο σορτάρισμα".


Το άλας της γης λοιπόν σήμερα, είναι το πως θα κεφαλαιοποιήσουμε πάνω στον υπερβολικό φόβο.


Πού εκδηλώνεται ο φόβος;

Στις τιμές των ομολόγων.

Ποιών ομολόγων;

Εκείνων που οι φοβισμένοι νομίζουν τα ασφαλέστερα.

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς;

Να δείξουμε στους φοβισμένους πόσο παράλογοι είναι οι φόβοι τους.

Τι κάνει ο πωλητής ομολόγων σήμερα;

Ουσιαστικά αναλαμβάνει την υποχρέωση να πληρώνει τα επόμενα δέκα χρόνια στους αγοραστές 2.88% το χρόνο.


Ε, ας τους τα πληρώσει διάολε!


Δεν θα βρω κάτι καλύτερο να κάνω τα χρήματά μου μέχρι το 2019;
Με αυτό το κείμενο λοιπόν ξεκίνησα τις επενδυτικές μου επιλογές για φέτος.
Τα σχόλια σας πάντα ευπρόσδεκτα.

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Στώμεν Καλώς


Κυριακή 02.00. Σε πείσμα των στατιστικών που καταδεικνύουν 20% τουλάχιστον μείωση τζίρου στις εμπορικές επιχειρήσεις, ο κόσμος βρίσκεται έξω και διασκεδάζει. Οι άνθρωποι βέβαια αυτοί που γεμίζουν τους δρόμους τέτοια ώρα δεν αποτελούν το κοινό των καταστηματαρχών της Πατησίων, ούτε των κρεοπολών της Βαρβακείου και ως εκ τούτου η εξαγωγή στατιστικών συμπερασμάτων με βάση το δείγμα του κόσμου που κυκλοφορεί ένα Σαββατόβραδο στην Αθήνα δεν βασίζεται στο ορθό δείγμα του πληθυσμού. Κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακρύτερα, στην Old Brompton, μια παρέα αποτελούμενη από εκπρόσωπους του ιθαγενούς εφοπλισμού σχεδιάζει τις επιχειρηματικές κινήσεις της επαύριου, ενώ οι φιλοξενούμενοι στο Steigenberger Hotel Belvedere στο Davos που παρέμειναν για το Σαββατοκύριακο χαζοσχολιάζουν τη διάλεξη του Hemant Oberoi περί φαγητού, κουλτούρας και πολιτισμού. Κοιτώ τα αεροπλάνα από το δωμάτιο 288 του Novotel Sheremetyevo, έπειτα από μία φορτισμένη συνάντηση με τοπικά στελέχη. Δεν είναι εύκολο να μεταλλάξεις 70 χρόνια οπισθοδρόμισης σε φάρο δημιουργικού hedging. Παρ' όλα αυτά, κάθε νέα επίσκεψη μου δίνει την εντύπωση πως βρίσκομαι σε καινούργιο κόσμο.


Brand New World...


Η προηγούμενη εβδομάδα στις αγορές ήταν λίγο-πολύ η αναμενόμενη. Συγκρατημένες κινήσεις και αμφιθυμία. Κάποιοι μιλούν για "είκοσι χρόνια κατήφιας", άλλοι διατείνονται πως "τα χειρότερα προεξοφλήθηκαν" και οι συμμετέχοντες πασχίζουν να μαντέψουν την τάση εκεί που βρίσκεται μόνο η τυχαιότητα. Στο τελευταίο μου κείμενο υποσχέθηκα να υποδείξω πιθανούς τρόπους εκμετάλλευσης μιας μακροχρόνιας ύφεσης, σαν κι αυτήν που αρκετοί φοβούνται.


Θα ξεκινήσω, ισχυριζόμενος πως πληθωρισμένο χαρτονομίσμα χωρίς κάλυμμα και ύφεση ταυτοχρόνως, είναι αδύνατα σε αυτό το στάδιο της οικονομίας. Κάποιοι βέβαια, συσχετίζουν τη ΔΙΚΗ τους οικονομική κατάσταση με την παγκόσμια ύφεση, αυτό όμως είναι σαν ένας έμπορος της Αιόλου να ταυτίζει τον τζίρο του με την κατάσταση της διεθνούς οικονομίας. Αφελές!


Το περιβάλλον που θα διέπει την επιχειρηματικότητα σε μια πενταετία από σήμερα θα έχει περισσότερο να κάνει με χάρτινο χρήμα που θα αγοράζει ακριβά αγαθά, παρά καταστάσεις τύπου "το αφεντικό θα πάει φυλακή για χρέη και ξεπουλάει όσο όσο, πάρεεεεεεε". Το γεγονός πως το χρήμα, ακόμη δεν βρίσκεται στο δρόμο, έχει περισσότερο να κάνει με την επιφυλακτικότητα των τραπεζιτών και λιγότερο με τη βούληση των κυβερνώντων. Βιώνουμε μια παροδική κατάσταση που σύντομα θα παραδοθεί στους νόμους της οικονομίας: "Αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος, χωρίς αντίστοιχη αύξηση της παραγωγικότητας = πληθωρισμός." Αυτή είναι η πρώτη αρχή που οφείλουμε να σεβαστούμε αν θέλουμε σε λίγα χρόνια να είμαστε από τη ΣΩΣΤΗ πλευρά του ποταμού, ευημερούντες και όχι στη λάθος, μίζεροι.


Αναμένω τα σχόλιά σας, προκειμένου να επεκτείνω τον συλλογισμό μου.