Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

E Vestigio


Μέσα στη θαλπωρή του πολυτελούς γραφείου μου, περιτρυγιρισμένος από αντικείμενα τέχνης και ακούγοντας την αγαπημένη μου μουσική, παρατηρώ τα στιγμιότυπα από το ελικόπτερο του Σκάϊ. Κόσμος συγκεντρωμένος έξω από το νεκροταφείο του Π. Φαλήρου, στέλνει έναν χαιρετισμό σε κάποιον που μέχρι χθες δεν γνώριζε καν την ύπαρξή του. Αθέμιτος τρόπος να προσφέρει κάποιος ανέλπιστη δημοσιότητα σε μαθητή της Α' Λυκείου. Από την άλλη, κάποιος ειδικός φρουρός προτίμησε να παραμείνει ανώνυμος, στερώντας τα ξεχυλισμένα από οργή πλήθη από τη χαρά να απονείμουν δικαιοσύνη με τον τρόπο που μόνο αυτά ξέρουν.


Χθες είδα νέους να καταστρέφουν περιουσίες, αλλά κανέναν πολιτικό, εργατοπατέρα, πρόεδρο ή επώνυμο να κάνει έστω και μία δήλωση. Πάντοτε βγαίνουν μετά... Σήμερα το πρωί ας πούμε, είδα πολλούς. Ακόμη και τον πρωθυπουργό της χώρας. Σήμερα όμως εγώ δεν ήθελα να τον αντικρύσω. Ιδίως μετά τα χθεσινά...


Ανάμεσα στις ειδήσεις και τα σχόλια της αναμενόμενης εδώ και καιρό επικαιρότητας, μία λέξη πρωτοστατεί: "Πρωτόγνωρος"! Πρωτόγνωρη κατάσταση, προτόγνωρα γεγονότα. Μάλλον πολλοί από τους δημοσιογράφους είναι αρκετά νέοι ώστε να έχουν δει αυτά που τους πρέπουν. Sub sole nihil novi est.


Παρεμένω στο ασφαλές γραφείο μου στον 8ο όροφο. Έχω φύλακα στην πόρτα και διμοιρία στη γωνία. Δεν υπήρξε κάτι που θα με έκανε να αφήσω την άνεση της δερμάτινης napa πολυθρόνας μου. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος ο λόγος να αναμειγνύεται κανείς με ανθρώπους με ύστατο σκοπό να λεηλατήσει περιουσίες συνανθρώπων του.


Οφείλουμε να εκπαιδεύσουμε αυτόν τον όχλο. Να του δώσουμε ένα όραμα. Με τον τρόπο που δρα απλώς εξυπηρετεί τη δομή του συστήματος. Ενισχύει τον συντηρητισμό της υπόλοιπης κοινωνίας. Δεν πρέπει να γίνει έτσι. Δέκα από αυτούς να εκπαίδευα στη σκοποβολή θα μπορούσα να απαλλάξω την πόλη σε μία νύχτα από όλες τις κάμερες παρακολούθησης. Πέντε άλλους να είχα μυήσει στον ανταρτοπόλεμο, θα είχα αυτή τη στιγμή τον οπλισμό ενός αστυνομικού τμήματος στην κατοχή μου.


Τα πράγματα δεν ανατρέπονται με σποραδικό πετροπόλεμο. Ούτε η πενία με πλιάτσικο. Απαιτείται μέθοδος, εκπαίδευση και προπάντων ιδεολογία.


Να ένας λόγος που θα ήθελα να φύγω από αυτό το γραφείο. Να οργανώσω έναν έρανο ας πούμε για την ανασυγκρότηση και ανασύσταση των υπολοιπόμενων κοινωνικών τάξεων. Να προσφέρω υποτροφίες στους καλύτερους. Να δωρίσω ιδεολογικό υπόβαθρο. Να αποδόσω στους περιθωριακούς του σήμερα υπολογίσιμη κοινωνική παρουσία. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.


Όταν θα έρθει η ώρα να βγω εγώ στους δρόμους δεν θα φορώ κουκούλα και μαντήλι, δεν θα πετώ πέτρες ούτε θα τα βάζω με τους κάδους ανακύκλωσης. Δεν θα πηγαίνω με τα πόδια και για τους συντρόφους μου δεν θα είμαι ένας "γνωστός άγνωστος".


Όταν θα βγω εγώ στους δρόμους θα φορώ αντιασφυξιογόνα μάσκα και εξάρτηση μάχης. Αυτοί που θα τα βάζω θα είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι. Θα βρίσκομαι σε άρμα, θα εκτοξεύω φωτιά και για τους συντρόφους μου θα έχω όνομα.


Ως τότε, απλά θα παρατηρώ από την ασφάλεια του κόσμου μου, τους ανόητους να νομίζουν πως με πέτρες μπορούν να ανατρέψουν το σύστημα.


http://www.youtube.com/watch?v=mvOlm8BHo5E