Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

Omnes lagani pistrinae gelate male sapiunt


Γεγονός είναι πως αποφεύγω να κατονομάζω δημόσια τα κακώς κείμενα, αν και παλιότερα αμοιβόμουν γι αυτό. Σήμερα, Παρασκευή γαρ, και δοθέντος πως η Wall έκλεισε νωρίς, θα θυμηθώ λίγο τα παλιά, αφηγούμενος μια διδακτική ιστορία που μου συνέβη το πρωί.

Στο παρελθόν, προτού τα ελληνικά παράγωγα απαξιωθούν, υπήρχε πληθώρα προϊόντων μεταξύ των οποίων και το παράγωγο στην ισοτιμία Ευρώ/Δολαρίου, ένα mini oυσιαστικά συμβόλαιο, το οποίο παύθηκε το 2004 μέχρι νεωτέρας... Για την εκκαθάριση αυτού του προϊόντος απαιτείτο λογαριασμός περιθωρίου και σε USD, γιατί οι χρεοπιστώσεις γίνονταν σε αυτό το νόμισμα. Τέτοιον λογαριασμό είχα κι εγώ, ο οποίος βεβαίως κατέστη ανενεργός έκτοτε.

Ως άνθρωπος που πρεσβεύει το motto "Law & Order" είπα να πάω να τον κλείσω τον ρημαδολογαριασμό επιτέλους, όχι για να σώσω την τράπεζα από το κόστος διατήρησης του, όσο από σεβασμό στο περιβάλλον και τους πόρους, αφού κάθε τρίμηνο μου στέλνουν επιστολή με το υπόλοιπο (σ.σ. $1,22), η οποία τυπώνεται σε χαρτί (σπατάλη #1) με τόνερ εκτυπωτή (σπατάλη #2), εσωκλειόμενη σε φάκελο (σπατάλη #3), ο οποίος ταχυδρομείται (σπατάλη #4) και στη συνέχεια εγώ τον πετώ χωρίς καν να τον ανοίξω (σπατάλη #5). Σκέφτηκα λοιπόν, ας σώσω τον πλανήτη από τέσσερις άχρηστες επιστολές ετησίως.

Καταρχάς τηλεφώνησα στον χειριστή μου: Εκεί ήρθα αντιμέτωπος με την "Ελληνική Πραγματικότητα Ι." (σ.σ. Λόγω της οικονομικής δυσπραγίας και τους μισθούς πείνας των στελεχών, όλοι οι υπάλληλοι του backoffice είτε παραιτήθηκαν για να διορίστουν στο δημόσιο με αδιαφανείς διαδικασίες, ή άλλαξαν αντικείμενο, με αποτέλεσμα, και τα δύο άτομα στο back office να μην έχουν κλείσει ούτε χρόνο στη θέση τους.) Η ερώτηση ήταν: "Θέλω να κλείσω εκείνον τον λογαριασμό περιθωρίου που είχα σε Δολάρια, καθόσον δεν θα τον χρειαστώ ποτέ ξανά. Νομίζω πως η τράπεζα θα ζητήσει την συγκατάθεσή σας. Γνωρίζετε τι θα μπορούσα να κάνω γι αυτό;" Απάντηση: "......." "Είμαι καινούργιος εδώ και όσο βρίσκομαι σε αυτή τη θέση ποτέ δεν συνεργαστήκαμε με τη συγκεκριμένη τράπεζα. Δεν έχω ιδέα."

"Έ-ξο-χα", σκέφτηκα! Ας τηλεφωνήσω στην εξυπηρέτηση πελατών της τράπεζας...

Μετά από επτά λεπτά αναμονή, συν τα τρία του προηγούμενου τηλεφωνήματος, μια δεσποινίδα με επώνυμο, αλλά χωρίς όνομα με πληροφορεί πως οι λογαριασμοί κλείνονται μόνο στο κατάστημα που ανοίχθηκαν. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να φύγω από το γραφείο για να πάω στο κέντρο της πόλης. "Θα το κάνω", είπα μέσα μου. "Ούτως ή άλλως είχα ένα ραντεβού εκεί".

Στο δρόμο προς το κέντρο έρχομαι αντιμέτωπος με την "Ελληνική Πραγματικότητα ΙΙ." Οι δρόμοι πλησίον της πλατείας Συντάγματος είναι κλειστοί λόγω πορείας, για την οποία δεν ειδοποιήθηκα ποτέ και τον σκοπό πραγματοποίησης της οποίας δεν θα μάθω επίσης ποτέ. Ευτυχώς ως παλιός αντιμέτωπος ελληνικής πραγματικότητας έχω προνοήσει σχετικώς με το ανυπέρθετο εγχείρημα Α: "Στο κέντρο της Αθήνας εργάσιμες μέρες και ώρες, πάντοτε με δίκυκλο", οπότε ξοδεύω μόνο 40 λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο μου, αντί για 135 που θα χρειαζόμουν με άλλο μέσο.

Παρκάρω ακριβώς έξω από το κατάστημα της τράπεζας, λόγω εγχειρήματος Α, κι έτσι γλιτώνω τα 8€ του "πάρκιν με την Ωρα" ή τις πινακίδες μου, αφού δημοτικοί εισπράκτορες έχουν ξαμοληθεί και "ξηλώνουν" ό,τι βρουν θέτοντας ροζ χαρτάκια σε αυτοκίνητα. Θα μπορούσα να είχα μετακινηθεί με μέσο μαζικής μεταφοράς, αλλά τότε θα μου ήταν αδύνατον να διεκπεραιώσω αυτή τη "φιλική προς το περιβάλλον κίνηση" σε συνδυασμό με το ραντεβού που είχα μισή ώρα αργότερα και επίσης να βρίσκομαι και στο γραφείο πριν και μετά τα συμβάντα.

Στην τράπεζα εννιά άτομα ουρά στο ταμείο, δύο στα desks και τρεις ξώμπαρκοι. Περιμένω... Τρία λεπτά αναμονή όρθιος. "Ξέρετε, θέλω να κλείσω αυτόν τον λογαριασμό και επ'ευκαιρία και αυτούς τους δύο που έχω να χρησιμοποιήσω από το 1999, θα θυμάστε τότε που για να πληρώσετε την εξαγορά της "Εργασίας" μας υποχρεώσατε να ανοίξουμε όλοι λογαρισμούς ταμιευτηρίου."

"Για να δω", μου λέει η κυρία εμφανώς δυσαρεστημένη από την παρουσία μου. "Αυτοί οι δύο, έχουν ήδη κλείσει, ο άλλος κλείνεται στο ταμείο γιατί έχει υπόλοιπο."

"Μα...." διαμαρτύρομαι, "κλείσατε τους λογαριασμούς χωρίς τη συγκατάθεσή μου;" "Έχετε αυτό το δικαίωμα;" Εκεί αντιμετώπισα την "Ελληνική Πραγματικότητα ΙΙΙ." (Όποιος έχει το χρυσό, κάνει και τους κανόνες) "Να σας πω κάτι;" συνέχισα. "Δεν τα θέλω τα 0,95 Ευρώ, ούτε θέλω να περιμένω στην ουρά στο ταμείο, απλά κλείστε τον λογαριασμό."

"Δεν μπορώ να το κάνω αυτό", συνεχίζει η κυρία, κι εγώ σηκώνομαι και αναμένω για άλλα 7 λεπτά στο ταμείο, πλέον τα 5 με την κυρία, συν τα 3 της προηγούμενης αναμονής, ίσον 15 και 40 η μετάβαση 55.

Στο ταμείο, έτερη εξαιρετική ελληνική στιγμή: "Από αυτόν τον λογαριασμό δεν μπορώ να κάνω ανάληψη, γιατί είναι λογαριασμός δεσμεύσεων."

"Κυρία μου, απλά κλείστε τον, δεν θέλω ανάληψη!"
"Μα.... Δεν μπορώ να τον κλείσω με υπόλοιπο. Θα πρέπει να απευθυνθείτε στα γραφεία."
"Από εκεί έρχομαι"
"Από πού;"
"Να, από την κυρία εκεί που κάνει πως δεν μας βλέπει".
"Ελάτε μαζί μου", και σηκώνεται για να με οδηγήσει σε άλλον κύριο που εξυπηρετεί ηλικιωμένο άτομο.



Στο γραφείο του Λιάπη του Γιάπη η παρουσία μου έχει γίνει ήδη ενοχλητική: "Θα μπορούσατε να περιμένετε παραπέρα; Εξυπηρετώ όπως βλέπετε!"


"Όχι!" απαντώ. "Περίμενα ήδη αρκετά γι αυτή τη συναλλαγή"

"Δεν μπορούμε να κάνουμε δουλειά έτσι, κύριε", μου απευθύνθηκε σε αυστηρό τόνο.

"Ούτε κι αλλιώς.... Δυστυχώς," συμπλήρωσα.


Η ηλικιωμένη κυρία μου παραχωρεί την προτεραιότητα: "Εξυπηρετήστε τον κύριο, δεν βιάζομαι." Αυτό μάλλον εξαγριώσε τον υπάλληλο παρά βοήθησε την κατάσταση:
"Θα πρέπει οπωσδήποτε να περιμένετε. Το χαρτοφυλάκιό σας βρίσκεται σε άλλο κατάστημα. Σε εκείνο του Ταύρου."

"Μα τι λέτε; Ούτε που ξέρω που είναι αυτό το κατάστημα κύριε."
"Ο κύριος Μαρούδας Ιωάννης δεν είστε;"
"Όχι βέβαια! Διαβάστε την επιστολή με το υπόλοιπο ΚΥΡΙΕ! Αυτό το όνομα γράφει;"


Ο γιάπης ήταν ήδη εκτός εαυτού! Σηκώθηκε, πήγε σε άλλον υπάλληλο, του άφησε την επιστολή και μου υπέδειξε που να περιμένω. Ο άλλος υπάλληλος είχε επίσης δύο άλλα άτομα στο γραφείο του.

Εκ νέου αναμονή.... (Λεπτά 5)

"Κοιτάξτε" μου λέει. "Εγώ να βοηθήσω θέλω. Να, κοιτάχτε τι λέει εδώ" και μου δείχνει το ταμπελάκι δίπλα στο γραφείο του, "Σύμβουλος Μικρών Επιχειρήσεων".

"Μα τι κομψό", μουρμουρίζω στον εαυτό μου...

Ο άνθρωπος αυτός όντως ασχολήθηκε. Τηλεφώνησε σε τρεις διαφορετικές διευθύνσεις της τράπεζας και μίλησε με τέσσερα άτομα. Το θέμα; Ο λογαριασμός καταχωρήθηκε ως λογαριασμός δεσμεύσεων, αλλά ποτέ κανείς δεν διευκρίνησε τι είδους δέσμευση ήταν αυτή. Του εξήγησα πως προσωπικά δεν είχα κανένα πρόβλημα να μείνει ο λογαριασμός ανοικτός για 50 χρόνια, η τράπεζα ήταν εκείνη που είχε το κόστος και όχι εγώ, συν τοις άλλοις μου πλήρωναν και 0.01$ το τρίμηνο τόκο. Ήταν ασάλευτος...

Έφυγα, μη μπορώντας να περιμένω άλλο, αφού είχα ήδη δαπανήσει 95 λεπτά γι αυτή την υπόθεση.

Μετά από μία ώρα, με κάλεσε ο χειριστής για να μου πει πως του τηλεφώνησαν από την τράπεζα και πως ζήτησαν λογαριασμό μου σε USD, για να μεταφέρουν το $1.22 και να κλείσουν το λογαριασμό. Διευκρινίζω πως είχα λογαριασμό στην ίδια τράπεζα, αλλά τον έκλεισαν μόνοι τους, μόνο και μόνο για να λάβω την απάντηση πως σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να πληρώσω έμβασμα για την εκταμίευση του ποσού, το κόστος του οποίου βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να είναι χαμηλότερο των 15€. Ερχόμενος πλέον αντιμέτωπος με την "Ελληνική Πραγματικότητα III" (κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του), κλείνω το τηλέφωνο και σταυροκοπιέμαι.

Κι ερχόμαστε στο "δια ταύτα"!

Μία τράπεζα που πληρώνει χορηγίες για την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα και λαμβάνει βραβεία ( Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει).

Οκτώ εμπλεκόμενοι υπάλληλοι σε τρεις διευθύνσεις (Δεν είναι δικό μου το θέμα, άλλος το έκανε)

Ένας χειριστής λογαριασμού παραγώγων με δύο υπαλλήλους back office (Τι να σου πω φιλαράκι, οι τύποι δεν παίζονται)

Σύνολο δέκα άτομα μέσα σε τρεις ώρες απασχολήθηκαν για το αυτονόητο και δεν βρήκαν λύση.

Αποτέλεσμα: Ο λογαριασμός παραμένει ανοικτός και η σπατάλη θα συνεχιστεί εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.


http://www.youtube.com/watch?v=tPquArpwhgs&feature=related

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Παλιά, ξινά Σταφύλια





Δεν είναι λίγες οι φορές που παροτρύνσεις τύπου "τα χρηματιστήρια μακροπρόθεσμα πάντα ανεβαίνουν" ή "κανείς δεν ζημιώθηκε αγοράζοντας γη" εισβάλλουν σε ταραγμένες περιόδους σαν τη σημερινή επηρεάζοντας την ορθή και ορθολογική σκέψη. Όταν αυτά τα κλισέ εκφέρονται από στόματα αδαών απλώς μειδιώ, δεν μπορώ όμως να πράξω το ίδιο όταν τα διαβάζω από έγκριτες πένες.


Οι εκλογικεύσεις σαν τις παραπάνω εμπεριέχουν τη λεγόμενη "winner biased opinion" η οποία έχει αναλυθεί στη διεθνή βιβλιογραφία και συνοψίζεται στο παρακάτω:


Τα χρηματιστήρια συλλογικά ακολοθούν άνοδο. Αυτό συμβαίνει όμως διότι συν τω χρόνω οι δείκτες που εκφράζουν αυτά τα χρηματιστήρια αναθεωρούνται, με τις αδύναμες επιχειρήσεις να αντικαθίστωνται από ισχυρότερες. Πολύ απλά ο Dow Jones του 1960 δεν είναι ο ίδιος με τον Dow Jones του 2008. Oύτε βέβαια ο ελληνικός ΓΔ με βάση 100 το 1980 εμπεριείχε τις επιχειρήσεις του 2008.


Τι σημαίνει αυτό;


Εάν ο επενδυτής του χρηματιστηρίου δεν μπορεί να αναθεωρεί το χαρτοφυλάκιο του, αντίστοιχα με τις προσθήκες και αφαιρέσεις των δεικτών, η απόδοσή του δεν θα έχει καμιά σχέση με τις θεαματικές αποδόσεις που δημοσιεύονται στα μέσα ως απόδειξη του ότι τα "χρηματιστήρια ανεβαίνουν".


Σκεφτείτε μόνο τον επενδυτή του 1900. Όλοι μα όλοι οι αναλυτές κομπάζουν για την απόδοση που θα είχε αν τοποθετούσε τα χρήματά του σε μετοχές. Λαμβάνουν λοιπόν ως μέτρο τον Dow του 1900 και συγκρίνουν με την ένδειξη που έχει σήμερα. Παράδειγμα εντελώς ανύπαρκτο. Ο επενδυτής του 1900 θα αγόραζε σιδηρόδρομους, (αυτός ήταν ο αναπτυσσόμενος κλάδος τότε) εκ των οποίων όλοι ανεξαιρέτως πτώχευσαν. Επιπλέον ο επενδυτής του 1900 θα ήταν απίθανο να τοποθετήσει όλα τα χρήματά του σε μετοχές της Wall καθότι η Αμερική τότε ήταν απλά μια περιφερειακή χώρα. Σίγουρα θα αγόραζε μετοχές στην Αργεντινή, κάποια Ρώσσικα τσαρικά ομόλογα -το hit της εποχής- και χρυσό. Θα έφτιαχνε λοιπόν ένα εύρωστο χαρτοφυλάκιο με τα asset classes της εποχής εκείνης. Ας πούμε πως εκείνος ο επενδυτής κοιμήθηκε για 105 χρόνια. Επισημαίνουμε πως όλες του οι επενδύσεις ήταν ας πούμε η enfant gate ο DJ Stoxx World 500 της εποχής του.


Ξυπνά λοιπόν για να διαπιστώσει τι;


Τα Ρωσσικά ομόλογα είναι όλα defaulted από το 1919. Οι Αργεντίνικες μετοχές δεν υπάρχουν. Οι σιδηρόδρομοι έχουν εκλείψει. Ακόμα και ο χρυσός δεν πήγε τόσο καλά όσο θα ήθελε.. Οι δείκτες ευημέρησαν αλλά το χαρτοφυλάκιο όχι.


Συνοπτικά λοιπόν:


Όταν έχεις ένα δείκτη όπου πάντοτε διαγράφεις τους χαμένους από αυτόν και κρατάς μόνο τους κερδισμένους, τελεολογικά θα έχεις ένα δείκτη που θα γράφει κέρδη, αφού οι χαμένοι δεν είναι εκεί για να σου μειώσουν την απόδοση. Αυτό μπορεί να βοηθά το δείκτη, όχι όμως και τον επενδυτή μεμονομένα.