Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

Του Χέστη Η Μάνα Χαίρεται (Του Αντριωμένου Κλαίει)

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008 15:37

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρώ πως τις τελευταίες ημέρες η ιστορία "όχι άλλες πίπες με το πετρέλαιο" έχει ενδυθεί τον νεωτερισμό "δολάριο το νόμισμα του μέλλοντος". Οίκοι, κόντρα οίκοι, ειδήμονες και λοιποί παρατρεχάμενοι τοποθετούνται επί της ωραιοτάτης ανόδου του "πρασίνου" (sic) νομίσματος διατεινόμενοι περί της συνέχισης της "ξέφρενης κούρσας του" (ξανά μανά sic).

Ρευστοποιώντας λοιπόν προχθές την υπόλοιπη θέση μου στο πετρέλαιο, την οποία είχα ανοίξει τον Ιούλιο και ήταν 10 Put Dec 100 αγορασμένα προς 2.2, τα πρώτα 5 εκ των οποίων πωλήθησαν προς 3.5 στο τέλος Ιουλίου και τα υπόλοιπα 5 την Πέμπτη που μας πέρασε προς 6.4, δίνοντας συνολικό κέρδος $27,430 ή 124%, αναρωτιόμουν τι να κάνω με τα USD του κέρδους.

Διαπίστωσα πως ό,τι γινόταν τον Ιούλιο με το πετρέλαιο, συμβαίνει τον Σεπτέμβριο με το USD. Και πάλι η ανάγνωση των αναφορών (σ.σ. Πρωινή Μελέτη) εξοργίζει. Και πάλι τα επιχειρήματα υπέρ του δολαρίου είναι από αφελή έως κατευθυνόμενα. Και πάλι θα αναφωνίσω:

"Όχι Άλλες Πίπες με το Δολάριο!"

Μπήκα λοιπόν 2 συμβόλαια short USD Dec 08 στο 1,3920, αναμένοντας το θρίαμβο της λογικής πάνω στο φόβο. Το σκεπτικό πίσω από την κίνηση δεόν είναι να το αναφέρω:

1) 7.10% μεταβλητότητα σε διάστημα, 60 ημερών, 12,5% άνοδος του δολαρίου όταν η μέση ετήσια μεταβλητότητα δεν υπερβαίνει το 10% διαχρονικά. Αν συνεχιζόταν η μεταβλητότητα αυτή θα έπρεπε το USD να ανατιμηθεί 100% στο χρόνο. Projected annual volatily based on 60 days 98.9%.

2) Δομικά προβλήματα στην οικονομία των ΗΠΑ που παραμένουν ό,τι και να κάνει ο Paulson.

3) Eπιτόκιο για τα πανηγύρια

4) Υπερβολικές ροές προς το Δολάριο από πανικόβλητους Ρώσσους και άλλους επενδεδυμένους στην Ρωσία και τριτοκοσμικές χώρες που έλαβαν χώρα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και δεν είναι διατηρήσιμες.

5) Tεχνική διορθωτική άνοδος της μακροχρόνιας πτώσης του Δολαρίου από τα χαμηλά του, που έφτασε ακριβώς στο arcane Fibo 50%.

6) Αντίστοιχες κινήσεις σε όλα τα commodities που έλαβαν, λαμβάνουν, ή θα λάβουν οσονούπω, τέλος.

7) Πληθώρα δημοσιευμάτων υπέρ του "πρασίνου".

Ως εκ τούτου η απόφασή μου αυτή ήταν εκ των ουκ άνευ επιβεβλημένη.
Με μεγάλη μου χαρά βεβαίως, θα δεχτώ αντεπιχειρήματα από όλους τους ρηξικέλευθους -εκ των υστέρων μάγκες- που αρέσκονται στη χλεύη, μεμψιμοιρία, επιμελημένη δήθεν τυχαία σιωπή και άλλα αντιπαραγωγικά.

Ad Αugusta per Αngusta

Κάποιοι Νέοι Φόροι, Ναι (The Deception Game)

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2008 11:19

Ω, αυτοί οι πολιτικοί. Με την entourage των δημοσιογράφων των! Δεν πέρασε ούτε μια ημέρα από την κατάθεση του νέου φορολογικού νομοσχεδίου και όλα τα μέσα ομιλούσαν για ακόμα νεώτερα μέτρα. Αυτή είναι μια πολύ παλιά ψυχολογική μέθοδος και λυπούμαι που αναγκάζομαι εγώ ο "σεμνός και ταπεινός πολίτης και φορολογούμενος" να την επισημαίνω εδώ.
Επί τρεις και πλέον μήνες το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης επεξεργαζόταν σχέδιο τόνωσης των δημοσίων εσόδων. Διέρρεαν μια το ένα μέτρο, μια το άλλο. Οι δημοσιογράφοι, ως πειθήνιοι υπηρέτες αναπαρήγαγαν τις διαρροές με ζήλο. Το νομοσχέδιο θα μπορούσε να έχει κατατεθεί ήδη από τον Ιούλιο, όμως τα μη εξαιρετέα "μπάνια του λαού" (πολιτικό τέχνασμα #1) υπαγόρευαν τον μποναμά για αργότερα. Τα μέτρα είναι grotesque και δύσπεπτα. Ο λαός που στο μεταξύ έχει να πληρώσει σχολικά και διακοποδάνεια είναι συγχισμένος. Εκεί εφαρμόζεται το πολιτικό τέχνασμα #2:
Με την ανακοίνωση των ήδη άθλιων μέτρων, διαρρέουν άλλα δυσμενέστερα. Τεκμήρια, κόντρα τεκμήρια, άλλοι φόροι. Ο φορολογούμενος βρίσκεται σε νεκρική ακαμψία. Τελεί εν συγχίσει! Οι δουλοπάροικοι, χωρίς γνώμη, δημοσιογράφοι αναπαράγουν πάλι το τι θα συμβεί και τα μελλούμενα.
Μα εγώ την είδα τη συνέντευξη τύπου. Άκουσα τον ίδιο τον υπουργό. Γνωρίζω πως ο νόμος προπαρασκευαζόταν επί μακρόν. Γιατί δεν μίλησε ο υπουργός για τα τεκμήρια και τα λοιπά; Γιατί απλά δεν περιλαμβάνονται στο σχέδιο νόμου. Οπότε γιατί την επόμενη ημέρα υπήρχαν οι διαρροές;
Ας πούμε πως θέλω να βάλω έναν έκτακτο φόρο 100 Ευρώ (γιατί περί αυτού πρόκειται) σε έναν πολίτη. Τον έχω ήδη φορολογήσει. Γνωρίζω πως η φοροδοτική του ικανότητα είναι περιορισμένη. Θα εισάγω φόρο για 100 Ευρώ; Όοοοοχι!!! Μιλώ γενικώς και αορίστως για προβλήματα, άδεια ταμεία, φίδια και δράκους. Διαρρέω πως χρειάζομαι τουλάχιστον 300 Ευρώ από τον συγκεκριμένο πολίτη διότι κάποιοι (όχι εγώ οπωσδήποτε, ίσως τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια) έχουν καταντήσει τη χώρα στάβλο. Ο πολίτης σιγά-σιγά νοιώθει πως θα πληρώσει τα 300 επειδή όλοι του λένε (σ.σ. οι γνωστοί άβουλοι δημοσιογράφοι) πως δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Στη συνέχεια εμφανίζομαι εγώ ως Gandalf the White δηλώνοντας πως το άσπιλο επιτελείο μου επεξεργάστηκε τα μέτρα και μάλλον ήταν αυστηρά. Κόψαμε, ράψαμε, κολλήσαμε στο Στρουμφοχωριό και καταλήξαμε πως μόνο 100€ αρκούν για να καθαρίσουμε το στάβλο (σ.σ. τη χώρα) από τα χρέη που άλλοι έχουν συσσωρεύσει και επίσης άλλοι (φοροφυγάδες που εμείς δεν τους γνωρίζουμε και αν τους γνωρίζουμε είναι παμπόνηροι και μας ξεφεύγουν).
Ω τι ανακούφιση! Μόνον Εκατό Ευρώ... Θα πρέπει να είναι πολύ τυχερός αυτός ο φορολογούμενος που τελικά δεν πλήρωσε τα τριακόσια.
Μην λαμβάνετε τίποτα υπόψη κυρίες και κύριοι. Αν οι δημοσιογράφοι ήταν πραγματικοί δημοσιογράφοι θα έκαναν τις ΣΩΣΤΕΣ ερωτήσεις στη ΣΩΣΤΗ στιγμή. Επίσης θα έδιναν το βήμα σε ανθρώπους με κριτική ικανότητα και θα φρόντιζαν να προάγουν τη σωστή ενημέρωση και όχι να γράφουν για "ραβασάκια", "τεκμήρια ιδιωτικών σχολείων", "Ζαχόπουλους" και άλλα άκυρα.
Μια σωστή ερώτηση π.χ. είναι η εξής: Γιατί ο κ. Ισίδωρος Κούβελος ήταν αρχηγός της Ολυμπιακής Αποστολής στο Πεκίνο. Μια άλλη θα ήταν επίσης: Γιατί ο κ. Μίνως Κυριακού είναι πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Προφανώς γιατί εκλέχτηκαν είναι μια άκυρη απάντηση. Γιατί όμως εκλέχτηκαν; Ποιες ισορροπίες εξυπηρετούν; Ποια συμφέροντα; Ποιοί έμειναν απέξω; Τι προσφέρουν; Να μερικές ερωτήσεις που αν εγώ ήμουν δημοσιογράφος θα έθετα. Αντίστοιχα ας πούμε θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει τον κ. Αλογοσκούφη: "Γιατί δεν μιλήσατε για νέα τεκμήρια νωρίτερα;" "Γιατί ενοποιείτε τους ειδικούς λογαριασμούς και τους ενσωματώνετε στο δημόσιο ταμείο, όταν την προηγούμενη ημέρα άλλος υπουργός δηλώνει πως οι πόροι του Κτηματολογίου θα τεθούν στη διάθεση της εφαρμογής αυτής και μόνον." Και άλλα χαρούμενα.
Μη Παίζεις με τα εν ου Παίκτοις

Κανένας Νέος Φόρος (Ιστορία Πολιτικού Ψεύδους)

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008 10:59

Θυμάμαι τον πρωθυπουργό της Ελλάδος να δηλώνει στην προεκλογική του εκστρατεία το ψευδές: "Κανένας Νέος Φόρος". Θυμάμαι επίσης έπειτα, την αύξηση του ΦΠΑ κατά 1% και τις ανόητες εκλογικεύσεις του τύπου: "Οι φορολογικοί συντελεστές φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων μειώνονται, οι φόροι δεν αυξάνονται. Εξάλλου είμαστε σε επιτήρηση που κάποιοι άλλοι μας ώθησαν." Στη συνέχεια θυμάμαι αυξήσεις στους φόρους στα καύσιμα (η Ε.Ε. μας αναγκάζει), στα ποτά (έχουμε πολύ χαμηλούς συντελεστές), στα τσιγάρα (βλάπτουν την υγεία και επιβαρύνουν το εθνικό σύστημα περίθαλψης). Μετά θυμάμαι κατάργηση διαφόρων φοραπαλλαγών (είναι άδικες για ορισμένες άλλες κοινωνικές ομάδες), την εισαγωγή του ΕΤΑΠ (οι έχοντες και κατέχοντες να πληρώνουν, εξάλλου η πρώτη κατοικία εξαιρείται), το εσπευσμένο "Κτηματόσημο" (έργο για τον τόπο), την αναβολή παραγραφής παλαιών χρήσεων (δεν μπορούμε να τις ελέγξουμε στην ώρα τους).
Είδα χθες τον υπουργό εθνικής οικονομίας...
Μίλησε για διεθνή συγκυρία, περιστάσεις, φοροαποφυγή. Δεν με έπεισε! Κανέναν δεν έπεισε νομίζω...
Καταθέτει νομοσχέδιο όπου επιβάλλονται νέοι φόροι. Φόρος στην υπεραξία μετοχών. Χωρίς πρόβλεψη για συμψηφισμό με ζημιές. Χωρίς πρόβλεψη για διόρθωση με βάση τον πληθωρισμό ή το κόστος χρήματος. Χωρίς δυνατότητα ένταξης το φόρου στη φορολογική κλίμακα. Επιπλέον φόρος στα μερίσματα. Χωρίς αφορολόγητο όριο. Χωρίς δυνατότητα ένταξης στην κλίμακα. Κατάργηση αφορολόγητου ορίου επιτηδευματιών. Αυθαίρετα θεωρούνται επιτηδευματίες, και όλοι όσοι εισπράτουν ενοίκια, ή έχουν εισοδήματα από άλλες πηγές, ή ακόμη και μισθωτοί οι οποίοι αποκτούν πάνω από 50% του εισοδήματός τους από άλλες πηγές. Αύξηση τελών κυκλοφορίας. Γενικώς. Ακόμη και στα δίκυκλα. Έξτρα περαίωση με νέες καταβολές ποσών. Λες και δεν πλήρωσαν στις προηγούμενες. Ταυτόχρονα, αναβολή παραγραφής χρήσεων. Ώστε ο ελεγκτής, φοροτεχνικός, λογιστής, αετονύχης, επίορκος δημόσιος υπάλληλος να σε έχει στο χέρι. Παράλληλα, κατάργηση ειδικών λογαριασμών, προκειμένου να μπορεί να ενσωματωθεί στα δημόσια έσοδα, το έσοδο της "Κτηματολόγιο" και σε πείσμα του κ. Σουφλιά που μόλις προχθές δήλωνε πως: "Τα παράβολα δεν έχουν εισπρακτικό χαρακτήρα."
Ευτυχώς όμως που έχουμε να κάνουμε με άτομα μειωμένης αντίληψης και γνώσης των πραγμάτων. Γι αυτό και ο τελευταίος απόφοιτος γυμνασίου, ιδιοκτήτης σνακ-μπάρ, αναψυκτηρίου μπορεί και δηλώνει 10.000 Ευρώ ετήσιο εισόδημα. Γι αυτό και κάθε φορολογικός κάτοικος Ελλάδος που έχει εισοδήματα πάνω από 100.000 Ευρώ, διαθέτει τουλάχιστον μία υπεράκτια εταιρεία. Γι αυτό και η μισή κεφαλαιοποίηση του ΧΑΑ ανήκει σε "ξένους" που τελικά μιλούν ελληνικά. Γι αυτό και όλοι φοροδιαφεύγουν. Επειδή μπορούν να το κάνουν. Για κάθε μέτρο που ο εξαιρετικός υπουργός ανακοίνωσε χθες, έχω έναν τρόπο να είμαι αφορολόγητος. Όχι επειδή είμαι πανέξυπνος, αλλά μάλλον επειδή εκείνοι είναι ηλίθιοι.
Αντί, να γίνεται προσπάθεια να επανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη του πολίτη απέναντι στο δημόσιο, αντί να ενισχύεται ο ανταποδοτικός χαρακτήρας των φόρων, αντί να δίδεται στους οικονομικά ασθενείς βοήθεια, πολύτιμοι πόροι σπαταλώνται ερήμην και άνευ αποδείξεων. Κατά τα λοιπά, χθες άκουσα πολλά για την "διεθνή, δυσμενή, οικονομική συγκυρία" αλλά τίποτα για τα έσοδα. Δεν πουλήθηκε ποσοστό του ΟΤΕ; Δεν εισπράχθηκαν χρήματα; Δεν έγιναν άλλες αποκρατικοποιήσεις; Αυτά τα έσοδα; Το ΕΤΑΠ; Οι αυξημένες αντικειμενικές; Ο ΦΠΑ των ακινήτων; Η αύξηση του ΕΦ στα καύσιμα; Πάλι μείον βρε παιδιά; Να προσθέσω επίσης τις ετήσιες αυξήσεις του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ), τις αυξήσεις των διοδίων, των δημοτικών τελών και φόρων; Ε, όσο να'ναι κάτι παραπάνω θα έβγαλαν από εμένα. Ή από όσουν είχαν μετοχές του ΧΑΑ. Και που έχουν χάσει 25.000 Ευρώ για κάθε 100.000 χαρτοφυλάκιο. Δηλαδή σαν να λέμε για κάθε 100.000€ χαρτοφυλάκιο και με ένα δίκαιο, αντικειμενικό και σωστό φορολογικό σύστημα θα έπρεπε να υπάρχει επιστροφή 4.000€ περίπου φόρου λόγω ζημιών συμψιφιζομένων με άλλα εισοδήματα. Αλλά όχι... Αυτό δεν αρέσει στο οικονομικό επιτελείο.
Θα είμαι από τους πρώτους που θα σύρω τη χώρα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την αντισυνταγματικότητα αυτού του νόμου. Και θα κερδίσω και την υπόθεση... Το θέμα όμως είναι πως μέχρι να δικαστεί και να καταδικαστεί η Ελλάδα, όλο και κάτι θα έχει εισπραχθεί από τους δυστυχείς φορολογικούς κατοίκους...
Διότι το θέμα δεν είναι ένα δίκαιο, ανταποδοτικό σύστημα με βάση τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, αλλά που να βρούν λεφτά... Ε... ας βρουν. Όχι τα δικά μου όμως!

Όχι άλλες Πίπες Με το Πετρέλαιο....

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2008 11:16

Συνήθως αποφεύγω να γράφω κείμενα εν θερμώ, αλλά το σημερινό κυριολεκτικά με έβγαλε από τα ρούχα μου, τόσο με την ανακρίβειά του, όσο και με την πρόδηλη σκοπιμότητά του:
Πετρέλαιο: Τα options δείχνουν περιθώριο για κούρσα 40%
Αν κρίνει κανείς από τις τιμές των δικαιωμάτων (options) στην αγορά παραγώγων, η τιμή του αργού πετρελαίου μπορεί να αυξηθεί κατά ένα πρόσθετο 40%. Η λεγόμενη τεκμαρτή μεταβλητότητα –το μέγεθος της κίνησης που βλέπουν οι traders με βάση τις τιμές που πληρώνουν για ένα δικαίωμα– έχει ξεπεράσει το 40% για πολλά συμβόλαια στο μαύρο χρυσό.
H τιμή ενός δικαιώματος αγοράς (call option) Δεκεμβρίου, εξάσκησης στα $150, έφτασε τα $11 το βαρέλι έχοντας οκταπλασιαστεί μέσα σε ένα μόνο μήνα...
Τι μου λες τώραααααααααααααα
Η τιμή του call Δεκεμβρίου 150, με settlement 10,99 τι διαφορά έχει με την τιμή του put Δεκεμβρίου 130 με settlement 9,08;
Και τα δύο είναι grosso modo 10 Δολλάρια μακριά από την τρέχουσα τιμή, με την ίδια λήξη.
Επιπροσθέτως, η τεκμαρτή μεταβλητότα του PUT είναι ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη του CALL.
Implied V Call= 42% VS Implied V Put= 52%
Οπότε εγώ τώρα με τον ίδιο ανόητο και άσχετο τρόπο σκέψης να υποθέσω πως είναι πιθανότερο να πάει το πετρέλαιο προς τα 130 παρά προς τα 150, έτσι;
Αι σιχτίρ πρωινιάτικα με συγχίσατε πάλι κι έχω να βάλω και μπουγάδα....

Όταν Όλα τα Σκίαζε η Φοβέρα & τα Πλάκωνε η Σκλαβιά

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2008 15:04

Καλοκαιρινή ημέρα σήμερα. Μια τυπική ημέρα αλλά όχι για τα χρηματιστήρια... Καινούργια χαμηλά στην Αθήνα, επικίνδυνα κοντά σε τεχνικά σημεία στήριξης οι Δυτικοί... Ομολογώ πως ανέμενα καλύτερη εικόνα, αλλά οι αγορές δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τις δικές μας προσδοκίες, μάλλον εμείς υπάρχουμε για να δίνουμε ζωή σε αυτές.
Ενώ καθόμουν λοιπόν στην βεράντα μου, κοιτώντας τα μαλλάκια της συντρόφου μου να ανεμίζουν από τον άνεμο και με φόντο τα laser και 4.70 του Σαρωνικού, είχα ένα όραμα:
Είδα πως ήμουν πρίγκηψ Άραψ. Είχα ραντεβού με Αμερικανούς αξιωματούχους. Κόσμος πήγαινε κι ερχόταν. Οι Αμερικανοί θεωρητικά δεν ήταν "φίλοι μου", ουσιαστικά όμως ήταν. Μου ζητούσαν χάρες. Μου έδιναν επίσης χρήματα. Χρήματα ώστε να κρατώ τους εχθρούς τους ευτυχισμένους. Οι εχθροί τους ήταν βέβαια, άλλοι Άραβες. Από τις αρχές της δεκαετίας που έφυγε ο Clinton, ο διάδοχός του δεν έκρυψε πως ήθελε ακριβό πετρέλαιο. Εξάλλου οι εκλέκτορες του ήταν κατά βάση πετρελαιοπαραγωγοί. Και η χώρα του επίσης είχε κοιτάσματα πετρελαίου τα οποία για να είναι οικονομικά βιώσιμα, απαιτούσαν πετρέλαιο ακριβότερο από τα $40. Τότε το πετρέλαιο είχε $18. Το 1998 είχε $9. Κι εκείνη την περίοδο δεν τους συνέφερε να το αντλούν ούτε καν στο Texas. To δικό μας είχε κόστος άντλησης μόνο $2.50. Ήθελαν κι αυτοί μερτικό, κι έτσι ήρθαν και με βρήκαν...
Μου πρότειναν πλούτο για το λαό μου με αντάλλαγμα την υποτέλεια μου. Δέχτηκα και πήγε καλά. Τώρα έχω πολλά! Θαύματα του κόσμου στη γη μου και κρατικά fund για την οικογένεια μου. Οι υπηκόοι μου είναι ευτυχισμένοι. Δεν πληρώνουν φόρους. Αγοράζουν ό,τι θελήσουν. Οι ομόθρησκοί μου με χρησιμοποιούν ως παράδειγμα. Εξάλλου έτσι οφείλουν αφού οι ιεροί μας τόποι είναι εδώ. Το έθνος μας έγινε μεγάλο.
Με τα χρήματα που κερδίζουμε από το ακριβό πετρέλαιο επενδύουμε στον κόσμο. Ξελασπώνουμε βέβαια κάποιες "τρύπες" που οι "φίλοι" μας μας ζητούν να καλύψουμε, αλλά κυρίως κάνουμε αυτό που θέλουμε. Δεν χρειάζεται πλέον να βασιζόμαστε σε εκείνους για να κρατούμε την τιμή του πετρελαίου ψηλά. Με όσα κερδίζουμε, αγοράζουμε οι ίδιοι πετρέλαιο στo NYMEX. Ακόμα κι αν αύριο το πετρέλαιο έπεφτε στα $100 εμείς θα μπορούσαμε να πουλάμε στην τιμή που θέλουμε για τρία χρόνια ακόμη. Δόξα τον Αλλάχ. Η δύναμή μας είναι τόσο μεγάλη που κανείς "σορτάκιας" δεν μπορεί να μας αντιμετωπίσει. Ανεβάζουμε την τιμή πρώτα στις κεφαλαιαγορές και μετά στην πηγή. Κι όλοι νομίζουν πως το κάνουν κάποιοι αδιόρατοι "κερδοσκόποι".
Το ραντεβού μου ήρθε...
Είναι κάποιος στρατιωτικός με υψηλές γνωριμίες. Μου λέει πως οι μέρες τους στην εξουσία τελειώνουν. Μαζί με αυτές θα τερματιστεί και η συμφωνία μας. Να αρχίσουμε να μαζευόμαστε... Κυρίως θέλει την υπόσχεσή μου πως οι Άραβες θα εξακολουθήσουν να είναι ευτυχισμένοι. Ιδίως οι δικοί μου. Οι υπόλοιποι είναι δικό του θέμα. Τον διαβεβαιώνω πως μπορεί να βασίζεται πάνω μου και σφίγγουμε τα χέρια.
Είναι μια ρίπη αέρα που μου διακόπτει το όραμα. Τα laser βρίσκονται στην ίδια θέση λες και δεν πέρασε ούτε δευτερόλεπτο. Δεν είμαι Άραβας. Ο άνεμος έχει γίνει βίαιος. Κλαδιά έπεσαν. Μα είναι καλοκαίρι σκέφτομαι... Αύριο θα είναι μια σημαντική ημέρα.
Κι όχι επειδή θα είναι η 11η ημέρα πτώσης στο ΧΑΑ. Ποιος νοιάζεται για το ΧΑΑ; Αύριο θα αγοράσω 10 Put 100άρια Δεκεμβρίου πετρελαίου προς $22.000. Αυτό είναι το στοίχημά μου. Τριπλασιασμός ή ζερό ως τον Νοέμβριο...
Τα πράσινα της μάτια με επανέφεραν στην πραγματικότητα. Είναι Κυριακή. Όλα είναι μαύρα. Το πετρέλαιο θα πάει $200. Τα Putάκια όμως εγώ αύριο θα τα αγοράσω...
Δεν θα ‘μουν άξιος ναυτικός, αν δεν γνώριζα ο φτωχός, πως μάχη εμπόριο πειρατεία, ίδια είναι και τα τρία

Ο Βοηθός Πιστολάκι Ξαναχτυπά

Σάββατο, 24 Μαΐου 2008 13:24

Μου αρέσουν οι δηλώσεις. Φανερώνουν τόσα για το ποιον, χαρακτήρα και αντίληψη του δηλώντα, που συχνά δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, ώστε να μπορεί ό αναγνώστης να τον κρίνει. Όσοι αρέσκονται στις δημόσιες δηλώσεις συχνά υποπίπτουν στο σφάλμα της κακής μνήμης. Ξεχνούν πως όλες οι δηλώσεις τους καταγράφονται, κι έτσι ψυχαναγκαστικοί τύποι σαν κι εμένα με αρχείο μπορούν να τις ανασύρουν, να τις συγκρίνουν, να τις παραβάλουν και εντέλει να τις αξιολογήσουν επίσης δημόσια.
Διαβάσα λοιπόν την περασμένη εβδομάδα πως:
"Ο επικεφαλής της Deutsche Bank, Γιόζεφ Άκερμαν, εμφανίστηκε αισιόδοξος, υποστηρίζοντας ότι «πλησιάζουμε στο τέλος της χρηματοοικονομικής κρίσης», καθώς «οι ενδείξεις από τις ΗΠΑ είναι ενθαρρυντικές». Προέβλεψε, μάλιστα, ότι «θα νιώσουμε τις επιπτώσεις (σ.σ. της ανάκαμψης στις ΗΠΑ) ήδη από το β εξάμηνο του έτους και παράλληλα θα δούμε μια ισχυρή ανάκαμψη στην αμερικανική αγορά ακινήτων».
(Ημερησία 20/5/2008).
Ανασύρω λοιπόν από το αρχείο μου, την παλαιότερη δήλωση του εν λόγω κυρίου:
"Μετά τον επικεφαλής της Deutsche Bank, Josef Acekrmann, ο οποίος δήλωσε ότι η κρίση στις πιστωτικές αγορές είναι η χειρότερη που έχει δει ποτέ στην 30ετή καριέρα του, ανάλογη είναι και η τοποθέτηση του Jack Malvey, επικεφαλής στρατηγικής στο χώρο του σταθερού εισοδήματος του επενδυτικού οίκου Lehman Brothers."
(Ημερησία 21/11/2007)
Τη συγκεκριμένη δήλωση την είχα σχολιάσει τότε έντονα:
"Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ: "Ο κ. Ackermann τι καριέρα έκανε μέχρι τώρα; Βοηθός πιστολάκι;"
Γιατί προσωπικά, στην όχι 30ετή, αλλά 25ετή καριέρα μου θυμάμαι πολλές κρίσεις. Δύο πετρελαϊκές, μια στασιμοπληθωρισμού, δύο αμερικανικές πολεμικές εισβολές, μία κρίση στο Nasdaq και μία πιστωτική. http://artaxia.capitalblogs.gr/manageArticles.asp?action=mod&id=1637&static=0
Έρχεται λοιπόν τώρα ο βοηθός πιστολάκι να μας πει πως "η χειρότερη κρίση της καριέρας του φθάνει στο τέλος της έξι μήνες αργότερα από τη στιγμή που το συνειδητοποίησε. Επιπροσθέτως ο αστέρας του κομμωτηρίου, με την ίδια άνεση δηλώνει πως η "χειρότερη κρίση" θα έχει διάρκεια το πολύ 12 μήνες.
Οπότε ήδη τα dot.com ιεραρχούνται υψηλότερα, με την πρώτη πετρελαϊκή κρίση και τον πόλεμο του κόλπου το '90 να ακολουθούν τόσο σε διάρκεια όσο και σε έκταση διόρθωσης.
Άνθρωποι οι οποίοι αυτοαναιρούνται και λέγουν τις κοινώς λεγόμενες "πίπες" οφείλουν να δέχονται τη χλεύη, αποστροφή και αδιαφορία του τύπου και όχι να "αποφθεγματοποιούνται" ως καινοφανείς φωστήρες τριακονταετούς καριέρας.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια δήλωση του ίδιου κυρίου προ δεκαπέντε, είκοσι ή εικοσι πέντε ετών, για τις λοιπές κρίσεις, γιατί λιώνω από περιέργεια να μάθω τι έλεγε. Μάλλον όμως οι δημόσιες δηλώσεις άρχισαν σχετικά πρόσφατα γιατί θυμάμαι πως εκείνο το κομμωτήριο στον Κολωνό δεν είχε κλείσει...

Κυρ Αντρέα μου, το Νεφρό μου Πούλησα για τα Margin Calls του Προκομένου...

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008 21:44

Ναι κυρ Αντρέα μου, το 'δωσα το νεφρό, τι να κάνω; Μεθοδολογία μου λεγε, "που θα μου πάει, θα το τσακώσω", μου λεγε, δεν μας έμεινε τίποτα. Ούτε καν εκείνο το μοτοσακό που πήγαινε για κανένα μεροκάματο. Που να φανταστώ πως όταν μου'λεγε είμαι "μεροκαματιάρης" εννοούσε αυτού του συναφιού κυρ Αντρέααααααα μοουουου!
Στα ναρκωτικά να μπλεκε χίλιες φορές καλύτερα. Τουλάχιστον θα είχε τα ελαφρυντικά του. Οι ουσίες. Όχι αυτά τα ακαταλαβίστικα με τις οθόνες και τα φορέκσια. Τι είναι τα φορέκσια κυρ Αντρέα μου, ε; Πού τα έμαθε αυτά; Σπουδαγμένο τον παντρεύτηκα, σοβαρός ήτανε, "θα βάλω μια οθόνη" μου πε στην αρχή....
"Ε, playstation θα παίζει με τους φίλους του", σκέφτηκα. Και να σας πω την αλήθεια μου τη μαύρη, όταν τα είδα να αναβοσβήνουν σαν τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου το χάρηκα κιόλα. Νουμεράκια μικρά μικρά, πράσινα και κόκκινα, που να τό'ξερααααααα.... Πού να'ξερα η δόλια πως κάθε τόσο δα νουμεράκι θα μας έτρωγε το βιος κυρ Αντρέαααααααα μου....
Πού να πάω; Στην Πάνια να πάω; Πού να το'νε πάω πέστε μου!
Πέστε κι εσείς κάτι κυρά Τένια μου που ξέρετε απ'αυτά "Κρίση μεγαλομανίας" μας είπε ο γιατρός του ΙΚΑ που ήμουν τις προάλλες. Τι να κάνω δεν ξέρω.... Δεν ξέρω, δεν ξέρω, βάί, βάί, βάί.
Αμ οι φίλοι του δε; Αυτοί στα μπλόγκια; Και στα ιντερνέτια; Τι λένε κει μέσα, γρι δεν καταλαβαίνω. Φίμπο και Ντίντο και γραμμές και σχεδιάκια. Ούτε ο γιος μας στην ιχνογραφία δεν κάνει τέτοια. Πού να το'νε πάωωωωωωωω; Και στην Κασταλία ρώτησα και στον Συνούρη ρώτησα, λεφτά θέλουν κυρ Αντρέα μου.
Γι αυτό ήρθα στην εκπομπή σας, για να με βοηθήσετε. Άλλο νεφρό δεν έχω να δώσω. Να με βοηθήσετε να τον σώσουμε τον άντρα μου. Να ξεφύγει από αυτά τα νουμεράκια που μας κατέστρεψαν τη ζωή. Να βγει για κανένα μεροκάματο πάλι, μια βρύση να διορθώσει, έναν καμπινέ να βάλει, θα τα φέρουμε βόλτα. Όπως παλιά κυρ Αντρέα μου. Που φορούσε το σακάκι του και πήγαινε. Τώρα, όλο με τη φόρμα με στο σπίτι, στα φορέκσια, τα μπλόγκια και τα σόρτ. Τι τα λέει σορτ τα παντελόνια, ούτε αυτό το καταλαβαίνω.
Ααααααααααχ. Μια βοήθεια ζητώ να τον σώσουμε. Σαράντα μέρες μου'παν στο Συνούρη θα τον συνεφέρουν. Εσείς που'στε καλοί άνθρωποι θα μας βοηθήσετε. Να τον σώσουμε τον άντρα μου κυρ Αντρέα μου....

Το ψωμί, ψωμάκι...

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008 22:10
Έχω μίαν αγγελίαν δια σε σήμερον. Θα σου την ψυθιρίσω με γλυκύτητα εις το αυτί, δια να μη σε τρομάζουν αι θύελλαι των αγορών και δια να είναι ολιγότερον οδυνηραί αι άκανθαι επί των οποίων οφείλεις να βαδίζεις.
Διέκρινα χθες στο δελτίο ειδήσεων αυτής της χώρας, τον φίλτατο Ευαγγελάτο να αναφωνεί έκπληκτος πως το 95% του διαθέσιμου εισοδήματος των "πλουσίων" αντί να επενδύεται στις παραγωγικές δραστηριότητες, τζογάρεται σε "αεριτζήδικες" πρακτικές όπως τα χρηματιστήρια. Κεφάλαια που φουσκώνουν τις τιμές του ρυζιού, του σιταριού και των υπολοίπων τροφίμων εις βάρος των φτωχών και καταφρονεμένων του πλανήτη.
Δια τούτον αισθάνομαι ιδιαιτέραν ευχαρίστησιν να σε μορφώσω.
Ας πούμε πως είσαι κάποιος μέγιστος, από αυτούς που συνεδριάζουν πίσω από κλειστές πόρτες με επιτελεία και συμβούλους πολλούς, ας πούμε πως είσαι ένας σπουδαίος άνθρωπος που κλήθηκες να αποφασίσεις για το μέλλον των υπολοίπων. Ας δεχτούμε πως αυτά που αποφασίζεις, θα επηρεάσουν τη ζωή πολλών και εσύ, μαζί με τους ομοίους σου, έχεις το εξής δίλημα:
Πολλούς, πολλούς ανθρώπους που συνεχώς κατακλύζουν κάθε διαθέσιμη γωνιά της γης, περιορισμένους φυσικούς πόρους, και ένα δεδομένο επίπεδο διαβίωσης που οφείλεις να εξασφαλίσεις για τους εκλεκτούς ευνοούμενους σου και τους υποτελείς τους. Οι επιπλέον άνθρωποι ως τώρα σου προμήθευαν φθηνά αγαθά, αφού κρατούσαν το κόστος χαμηλά, αγορές για τα υπερτιμημένα σου προϊόντα και πόρους για τα συνταξιοδοτικά σου ταμεία. Ως τώρα...
Σταδιακά, οι επιπλέον άνθρωποι, υιοθετούν το δικό σου μοντέλο διαβίωσης. Ζητούν περισσότερα και καλύτερα. Αρχίζουν να καταναλώνουν τους δικούς σου πόρους. Ανταγωνίζονται τους δικούς σου εκλεκτούς. Ή κατάσταση είναι σε σημείο κομβικό.
Πώς θα συνεχίσεις να διατηρείς το κόστος σου χαμηλά; Πώς θα εξασφαλίσεις πως τα φθηνά εργατικά σου χέρια θα παραμείνουν φθηνά; Πώς θα υποσχεθείς στους φίλους σου πως τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους θα εξακολουθήσουν να απολαμβάνουν την ίδια "αξιοπρεπή ζωή" που διάγουν οι ίδιοι;
Θα μπορούσες να σκοτώσεις κάποιους ανθρώπους με ασθένειες ή με τα όπλα σου, αυτό όμως θα σου στερούσε πόρους του συστήματος. Δεν θέλεις αυτό...
Θέλεις το σύστημα να λειτουργεί εις όφελός σου. Τι θα κάνεις;
Θέλεις να αναγκάσεις τους ανθρώπους να συνεχίσουν να εργάζονται για σένα, να τρώνε ελάχιστα, να κοιμούνται λίγο, και ει δυνατόν να καταναλώνουν πολύ. Να πεθαίνουν νέοι και ακαριαία, ώστε να μην χρειάζεται να τους περιθάλπτουν άλλοι, δηλαδή αντιπαραγωγικά. Όμως πριν συμβεί αυτό θα πρέπει να προλαβαίνουν να προμηθέουν το σύστημα με υγιείς απογόνους ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί.
Τους θέλεις στη διάθεσή σου και εξαρτώμενους, άβουλους και βολικούς. Θέλεις να σκέφτονται αυτά που εσύ επιθυμείς και να συμπεριφέρονται σύμφωνα με το δικό σου συμφέρον.
Εκείνοι όμως σταδιακά αυτονομούνται.
Πώς επιστρέφει ένας πρόσφατα αυτονομημένος υποτελής στο γκούλαγκ; Τον κάνεις να πεινάσει. Δεν τον σκοτώνεις, τον κρατάς απλά πεινασμένο. Έτσι η μέριμνα του πλέον γίνεται η εξασφάλιση του καθημερινού.
Επιπλέον αφού, όλο του το εισόδημα θα πάει στην κάλυψη των αναγκών της τροφής, θα σταματήσει ο ανταγωνισμός για τους πόρους του συστήματος. Οι πόροι θα επιστρέψουν για εκμετάλλευση στους δικούς σου φίλους.
Τα τρόφιμα οφείλουν να γίνουν δυσπρόσιτα. Όχι υπερβολικά. Όμως πολύ. Αυτό είναι σχετικά εύκολο διότι οι τιμές καθορίζονται στις δικές σου αγορές. Σύμφωνα με τους δικούς σου κανόνες. Δεν θα πεις πως το έκανες εσύ. Θα ρίξεις το φταίξιμο σε άλλους. Οι τοπικές υποτελείς κυβερνήσεις θα πέσουν στην παγίδα. Όταν διαπιστώσουν πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, θα συνεργαστούν μαζί σου. Εξάλλου εσύ είσαι ο δυνατός. Ελέγχεις τα όπλα, τις πληροφορίες και τα κεφάλαια. Θα δημιουργήσεις μία κάστα τοπικών αρχόντων που θα υιοθετήσουν το δικό σου τρόπο και ύφος ζωής, θα μορφώνονται στα δικά σου ιδρύματα, θα μιλούν τη δική σου γλώσσα και θα κατευθύνονται από εσένα. Θα καταναλώνουν τα δικά σου προϊόντα και τελικά θα γίνουν οι εφαρμοστές της δικής σου πολιτικής στους πεινασμένους.
Οι πεινασμένοι από την άλλη θα κάνουν αυτό που εσύ έχεις επιλέξει γι αυτούς. Θα προμηθεούν το σύστημα με πόρους. Τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται από αυτούς. Δεν περιμένεις δα να συμβάλλουν στην παγκόσμια κληρονομιά. Ούτε να δημιουργήσουν τέχνες ή πολιτισμό. Αυτό θα το πράξουν οι δικοί σου. Οι άλλοι απλά θα "εργάζονται" Για σένα!
Όταν λοιπόν η πείνα επέλθει ως ποταμός να γνωρίζεις πως "παρ'εμού έγινε το πράγμα τούτο".

Χρηματιστηριακός Μεσαίωνας

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008 00:42

Ήξις, αφίξεις ουκ, εν πολέμω θνήσκεις.

Αφορμή γι αυτό το κομματάκι μου δίνει το βιβλίο που διαβάζω τελευταία για τη διαχείριση των πληροφοριών.

Θα έχετε παρατηρήσει κι εσείς την ταύτιση του ύφους της πληροφορίας που διαχέεται από τα μέσα καθημερινά, ανάλογα με το μήνυμα που ο ας πούμε "ιθύνων νους" θέλει να περάσει στις αγορές εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα.

Στις ανοδικές ημέρες πάντα θα βρούμε την έκθεση του "χ" οίκου που θα μας μιλήσει για το bear market rally, την άποψη του "ψ" ειδικού που θα μας επισημάνει την πελώρια θέση σορτ που σε τυχόν αντιστροφή της τάσης θα εκτοξεύσει τους δείκτες και την θέση του "ω" ταύρου που πάντοτε ήταν ταύρος και τώρα νοιώθει τόσο μόνος ανάμεσα στις αρκούδες. Εκείνη την ίδια ημέρα θα μάθουμε πως προχωρά το deal που ψυθιριζόταν εδώ και καιρό, ενώ θα πληροφορηθούμε επίσης τα σχέδια αποκρατικοποιήσεων της κυβέρνησης.

Την επομένη, που οι αγορές εν εσπερία πιθανότατα θα κατακρυμνηστούν, δεν θα δούμε καμιά έκθεση που θα ομιλεί για rally, τη θέση του ταύρου ανάμεσα στις αρκούδες θα λάβει το πρακτικό του ΔΝΤ περί του αυξημένου πληθωρισμού, ενώ ο Trichet θα μας εφιστήσει την προσοχή στα επιτόκια της ΕΚΤ που δεν θα μειωθούν. Όλως περιέργως, εκείνη την ημερομηνία θα πληροφορηθούμε πως τα φορολογικά έσοδα δεν ήταν τα αναμενόμενα και παρεμπιπτόντως κάπου σκόνταψε κάποια μετοχοποίηση.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Όπως και σε όλες τις υπόλοιπες πτυχές της ενημέρωσης (βλ. εκλεπτυσμένη προπαγάνδα), έτσι και τα των αγορών άπτονται γενικότερου και ειδικότερου σχεδιασμού, συχνά αριστοτεχνικά κατευθυνόμενου. Δεν αναφέρομαι βέβαια στον αρχισυντάκτη που θα ζητήσει σήμερα 300 λέξεις για την τάση της αγοράς, ούτε για τον συντάκτη που θα αναγκαστεί να "δημιουργήσει" την αιτία της πτώσης των αγορών σήμερα ή της ανόδου αύριο. Τη μία θα είναι το πετρέλαιο που ανέβηκε, την άλλη το δολλάριο που έπεσε, την τρίτη τα κέρδη της τάδε τράπεζας, ή κάποιος αξιωματούχος που είπε το λάθος πράγμα τη λάθος στιγμή. Αυτά δεν κατευθύνουν τις αγορές όμως..

Θα έχετε πολλάκις διαπιστώσει πως -ας πούμε- ενώ η αγορά έχει πτωτική τάση, τίθονται αγορές συμβολαίων ψηλότερα από εκεί που θα ανέμενε κανείς, απορροφώντας προσφορά συνεχώς, μόνο και μόνο για να έρθει μετά από μισή ώρα ή και λίγο περισσότερο το τούβλο στην ΕΤΕ ή το πακέτο στον ΟΤΕ. Το αυτό σε πολλαπλάσια κλίμακα συμβαίνει σε όλες τις αγορές. Τα "παιδιά στο Λονδίνο που πάτούν το enter" όπως ανεφέρθη τις προάλλες εδώ στο blog, δεν είναι αποκύημα φαντασίας. Τα "παιδιά" έχουν εντολή να πουλήσουν αύριο. Κάποιοι τους είπαν να πατήσουν το enter. Κάποιοι που επίσης είπαν στα υπόλοιπα παιδιά στο front office να γράψουν έκθεση για τους κινδύνους των δανείων μειωμένης εξασφάλισης. Είναι οι ίδιοι που επίσης θέλουν αυτή η έκθεση να βρίσκεται στα e-mail των ηλεκτρονικών μέσων αύριο. Και που θα τηλεφωνήσουν στον αρχισυντάκτη, ώστε να βεβαιωθούν πως το κλίμα αύριο θα είναι το πρέπον. Παράλληλα, θα δοθεί το προσχέδιο της συνέντευξης του αξιωματούχου για τις αυριανές ερωτήσεις επί τη ευκαιρία των πρακτικών της κεντρικής/ομοσπονδιακής τράπεζας. Ο καλεσμένος στο Bloomberg τελεολογικά θα είναι επίσης κάποιος που θα ασπάζεται το κλίμα της συγκεκριμένης ημέρας και όχι κάποιος άλλος.

Είναι πραγματικά κρίμα που ανάμεσα στα τόσα μαθήματα θεμελιώδους ανάλυσης, τα σεμινάρια τεχνικής ανάλυσης, την οικονομική θεωρία και τις μελέτες ισολογισμών, δεν διδάσκεται η σημασία της πληροφορίας στις αγορές. Για σκεφτείτε το, λίγο...

Νομίζετε πως η πορεία των αγορών είναι κάτι το τόσο άσημαντο, ώστε να αφήνεται στην τύχη;

Ο Γιορίκας Trader (Καθημερινή Ιστορία)

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008 17:16

Ο Γιορίκας από μικρός ήθελε να γίνει σπουδαίος. Να κάνει λεφτά και να μην έχει ανάγκη κανέναν. Δυστυχώς δεν γεννήθηκε τέκνο κάποιου σπουδαίου πατρός, κι έτσι τα όνειρά του δεν απείχαν πολύ από εκείνα των συνομίληκών του, δηλαδή να έχει μια καλή δουλειά μ'εναν αξιοπρεπή μισθό, μια εμφανίσιμη γυναίκα, ιδιόκτητο διαμέρισμα σε καλή περιοχή, εξοχικό για το καλοκαίρι και cabrio αυτοκίνητο. Συνηθισμένα πράγματα... Δεν ήταν κι ο Branson!
Κάποια από αυτά τα όνειρα τα πραγματοποίησε, κάποια άλλα τα δρομολόγησε, εκείνο όμως που τον στοίχειωνε τα ξάγρυπνα βράδια του, ήταν η εικόνα της "μεγάλης ζωής". Στην πορεία ανακάλυψε το χρηματιστήριο, κι έτσι φιλόδοξος όπως ήταν, βάλθηκε να το "καταφέρει' κι αυτό. Τι στο καλό, δεν ήταν δα και πυρηνική φυσική, θα αρκούσε να αγοράζε φθηνά και να πουλούσε ακριβά.

Προμηθεύτηκε βιβλία κι εγχειρίδια, εγκατέστησε οθόνη παρακολούθησης στο γραφείο του, άνοιξε κώδικούς, δοκίμασε για λίγο paper trading και τώρα ήταν πανέτοιμος να πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο: "Να μη χρειαστεί να δουλέψει ποτέ ξανά, παρά να τζογάρει κάποιο κεφάλαιο και να ζει από αυτό!" Τη δουλειά του βέβαια δεν θα την άφηνε μέχρι να είχε κερδίσει αρκετά ώστε να νοιώθει ασφαλής. Εμείς λοιπόν βρίσκουμε τον Γιορίκα μερικούς μήνες μετά αφ'ότου έχει ξεκινήσει αυτή του την ενασχόληση.

Ωρα 8.30 το πρωί

Ό Γιορίκας σηκώνεται για να πάει στη δουλειά του στο γραφείο "Συμβούλου Επιχειρήσεων" που εργάζεται. "Προλαβαίνω να ρίξω μια ματιά στην Ασία πριν φύγω", σκέφτεται και ανοίγει το Bloomberg TV. "Πω-πω, το φελέκι μου, 3.5% κάτω ο Nikkei, έπρεπε να τα έχω δώσει όλα χθες στην αντίδραση, καλά μου τα είπε ο Ηρακλής στη χρηματιστηριακή, που θα κλείσω τώρα γαμώτο... Τέλος πάντων, ας ξεκινήσω για το γραφείο και θα δούμε".

Ώρα 9.45

Μετά το πρωινό meeting, βρίσκει λίγο χρόνο για να διαβάσει τα νέα. "Τι, τώρα τα βλέπουν μαύρα στη M. Stanley; Αφού χθες έγραφαν πως είναι θέμα εβδομάδων η ανάκαμψη... Πάλι θυμήθηκαν την πιστωτική κρίση; Για να δω και τα υπόλοιπα. Αμάααν... 110$ το πετρέλαιο, σιγά τώρα μην ανέβει, σιχτίρια κι αυτό το δολάριο, 1.55 πήγε... Μαύρη μέρα θα περάσουμε."

Ωρα 10.10

"Πόσοοοοοο; Αμάν ρε Ηρακλή, 45 πόντους κάτω το παράγωγο; Που σκατά θα κλείσω τώρα; Κι η Γερμανία ε; Μήπως να μπω short να βγάλω κάνα ποντάκι; Ε ναι, έχεις δίκιο, Πωλητής στο μείον διόμισυ, πόσο περισσότερο να πέσει;" Κλείνοντας το τηλέφωνο και πριν το ραντεβού με τον κύριο Κοσμαδόπουλο, αναρωτιέται αν αξίζει τον κόπο να εξέλθει σε αυτά τα επίπεδα ή να περιμένει. Αποφασίζει να περιμένει.

Ώρα 11.50

"Έλα Ηρακλή, στην Κηφισίας είμαι πηγμένος, ναι ναι, ραντεβού είχα..... Πόσοοοοοοοοοοο; 3,40% κάτω; Μα γιατί; Η Εθνική 4% κάτω; Ποιος κερατάς πουλάει; Σπάνε τα margin ε; Ωχ, περιπολικό, θα σε πάρω σε πέντε λεπτά." Αποφασίζει να επιστρέψει στο γραφείο του και να δει το θέμα ψυχραιμότερα. Άνοιξε μια θέση για να βγάλει 500 ευρώ και τώρα είναι ήδη μέσα 2500.

Ώρα 12.40

Αφού τελείωσε το briefing με τον προϊστάμενο του, ο Γιορίκας ανοίγει την οθόνη του. Τώρα θα μπορέσει να αφοσιωθεί στην αγορά επιτέλους, αφού δεν έχει άλλο ραντεβού για σήμερα. "Πω-πω Παναγιά μουουου, μα είναι δυνατόν να χάνει η Εθνική 5%; Δεν υπάρχει περίπτωση να ανέβει σήμερα, τα δίνω όλα και μπαίνω και sort". Πληκτρολογεί τις εντολές μία-μία market και σε λιγότερο από 1 λεπτό βρίσκεται χωρίς μετοχές και πουλημένος 5 συμβόλαια. "Τώρα θα σας δείξω εγώ" μονολογεί και πάει στην καντίνα από κάτω να πάρει ένα σάντουϊτς γιατί από το πρωί πείνασε.

Ώρα 13.15

"Ναι, Γιώργο μου, τα πούλησα όλα που λες.... Εσείς στην τράπεζα τι βλέπετε; Α... Μη μου πεις... Κι εκείνος ο μεγαλοπελάτης από την Κρήτη; Κι εκείνος; Τότε μάλλον καλά έκανα. Ναι μωρέ, θα δείξει, είναι πολύ απρόβλεπτο τελευταία." Και σε αυτή τη φράση κάνει switch στην οθόνη για να διαπιστώσει πως η αγορά έχει γυρίσει από τα χαμηλά της, ενώ εκείνος πάλι κατάφερε να πουλήσει στο χαμηλότερο της μέρας. "Ψυχραιμία Γιορίκα" ψυθιρίζει στον εαυτό του, "θα γυρίσει". Εντωμεταξύ 2500 ευρώ από τα long και άλλα 300 ζημιά τώρα από τα short, είναι ο λογαριασμός της ημέρας. "Πάλι κάτω θα πάει μωρέ, αφού όλη μέρα πέφτει πια."

Ώρα 14.05

Η αγορά αφού ταλαντεύτηκε λίγο, επαναπροσεγγίζει πάλι τα χαμηλά. Εντωμεταξύ ο συμπαθής κατά τα λοιπά Γιορίκας trader συνομιλεί με παράγοντα: ".... Τι μου λες Σπύρο μου; Έτσι άκουσες; Δηλαδή το deal έχει ήδη κλείσει; 26 Ευρώ; Μα έχει 17! Να πάρω; Όλοι σας; Δηλαδή να πάρω!" "Ti short και βλακείες, εδώ έχουμε θέματα", αναφωνεί με ορμή ο φίλος μας και προετοιμάζει τις αγορές του. Πάνω όμως που ετοιμάζεται να πληκτρολογήσει, ο προϊστάμενος διακόπτει: "Γιορίκαααα! Έκτακτη σύσκεψη στο marketing." "Άσε", σκέφτεται, θα αγοράσω μόλις τελειώσει το meeting, πόσο να κρατήσει;"

Ώρα 15.25

"Τι τενεκέδες αυτοί στο marketing" σκέφτεται μπαίνοντας πάλι στο γραφείο. Ρίχνοντας μια ματιά στην οθόνη αρχίζει πάλι τα καντήλια. "Έπρεπε να είχα ενεργήσει αμέσως, μου τα είπε ο Σπύρος, κοίτα τώρα, στα 21 ευρώ το χαρτί και δεν πήρα ούτε κομμάτι. Αι σιχτίρ την αγανάκτησή μου, τώρα θα ψωνίσω όμως, δεν το αφήνω άλλο". Και τηλεφωνόντας: "Έλα Ηρακλή, ναι, ναι, μου το είπαν, είχα σύσκεψη γαμώτο δεν το πρόλαβα, 26 σου είπαν κι εσένα; Εντάξει, κλείσε τα short, ναι, ας χάσω και λίγο θα βγάλω από το άλλο, και πάρε 3000 market, ναι ρε συ, στο margin βάλτα."

Ώρα 16.20

"Άσε με ρε Μαράκι που θες και Ιταλία για το Πάσχα, αφού ξέρεις πως δεν έδωσαν αυξήσεις φέτος. Ναι, στενότης είπε ο καραγκιόζης. Τιιι; Το Χρηματιστήριο; Θα δώσει κι αυτό όταν έρθει η ώρα του, θέλει την υπομονή του." Κλείνοντας τη γυναίκα της ζωής του ο Γιορίκας κοιτάζει την οθόνη. Το πουλέν του έχει κολλήσει στα 21,50 λίγο παραπάνω από εκεί που το αγόρασε, τα υπόλοιπα του απέφεραν μια ωραιότατη ζημιά 3200 Ευρώ, αλλά τώρα θα τα ρεφάρει όλα και θα βγάλει και κέρδος και μετά θα πάει με το Μαράκι στην Ιταλία κι εκείνη θα τον κοιτάξει και θα πει: "Γιορίκα, είμαι περήφανη για σένα!"

Ώρα 16.39

Άλλη μια ανοιξιάτικη μέρα πέρασε στην Αθήνα κι ο ζούπερ Trader αναρωτιέται γιατί το "χαρτί" κόλλησε στα 21 ευρώ. "Εμ βέβαια, με τέτοιο κλίμα και τους ξένους στα κόκκινα τι να κάνουμε κι εμείς... Αύριο τα πράγματα θα είναι καλύτερα" Περιμένει τρία λεπτά τις δημοπρασίες και μετά κλείνει την οθόνη. "Αύριο θα κονομήσω" σκέφτεται.

Ώρα 20.45

Μια ματιά στα site δίνει τις εξηγήσεις. Τηλεφωνεί στον Σπύρο: "Καλησπέρα Σπύρο, α... τα διάβασες κι εσύ, δεν είναι 26 τελικά; Α... είναι! Είναι, ή δεν είναι; Παρελκόμενα; Δηλαδή; Κρυφό δάνειο; Γιατί δεν το έγραψαν στην ανακοίνωση; Έτσι είναι αυτά; Και τώρα; Μπορεί και 20; Καλά Σπύρο, γεια σου.." Και με το'να και με τ'αλλο ο Γιορίκας πιάνει το κομπιουτεράκι να υπολογίσει γιατί το 26 γίνεται 20, ψάχνοντας παράλληλα να βρει τι μπορεί να σημαίνει πληρωμή με μελλοντική πίστωση, αλλά και πάλι δεν μπορεί να καταλάβει. Το μόνο που αντιλαμβάνεται αμέσως είναι τα 3000 ευρώ που θα χάσει αύριο αν πουλήσει στο 20.

Καημένε Γιορίκα, αν το trading ήταν μέσο πλουτισμού, όλοι οι traderάδες θα ήσαν πλούσιοι.

Άντε να μαζευόμαστε....

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008 00:24

Buffet says: "Η Αμερικανική οικονομία βρίσκεται σε ύφεση"

Artaxia says: "Κάποιος βρήκε έναν έξυπνο τρόπο να πλυμμηρίσει με δολάρια τον κόσμο κατευθείαν από την πρέσσα της FED."

Mark Faber says: "O Bernanke θα έπρεπε να αφήσει τα επιτόκια αμετάβλητα, ώστε η αγορά να ισορροπήσει."

Artaxia says: "Τρελός είναι; Αφού εξασφαλίζει πως μπορεί να δανείζεται από όλον τον πλανήτη με 3.8% για 10 χρόνια γιατί να πάει να βγάλει τα μάτια του;"

Bernanke says: "Αυτό που με απασχολεί κυρίως είναι η ανάπτυξη."

Artaxia says: "Αυτό που τον απασχολεί πρωτίστως είναι να μη νοιώσει το πόπολο στην Αμερική φτωχό."

Επι της ουσίας τώρα:
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής διαθέτουν μια οικονομία που στηρίζεται στον πολλαπλασιαστή του χρήματος. Εκεί που έχουν φθάσει τα πράγματα, ο μόνος τρόπος για να λειτουργεί αυτό το οικοδόμημα είναι να τροφοδοτείται με κατανάλωση. Μέχρι τώρα αυτή η κατανάλωση δημιουργούσε ελλείματα, τα οποία λοιποί λαοί, Κινέζοι, Άραβες, Ιάπωνες και δευτερευόντως Ευρωπαίοι, καλύπτουν. Τα χρεόγραφα, που αυτοί οι "επενδυτές" αγοράζουν δεν έχουν κανένα αντίκρυσμα επί της ουσίας, παρά μόνο τα προϊόντα που μπορεί κανείς να αγοράσει με τα δολάρια, -ας πούμε Dodge Viper, Amana ψυγεία, ουϊσκυ burbon από το Tenesee, άντε και κανένα λογισμικό της Microsoft. Όχι πως δεν υπάρχουν αγαθά που παράγονται στις ΗΠΑ, αλλά η αξία που αντιπροσωπεύουν τα Notes & Bonds είναι τυπωμένο χαρτί κατά βάσην. Η αύξηση του M4 τα τελευταία χρόνια είναι εκθετική.
Ο θείος Greenspan αριστοτεχνικά, δημιουργούσε φούσκες εδώ κι εκεί, μορφώματα τα οποία δεν καταμετρώνται στον δημοσιεύσιμο πληθωρισμό, ταράζοντας την εντροπία των αγορών. Ο Greenspan εδώ και λίγο μας τελείωσε. O διάδοχος του B.B. έχει δύο στόχους. Αφενός να φρενάρει το έλλειμα και αφετέρου να μην αφήσει τους Αμερικανούς να νοιώσουν οι "φτωχοί συγγενείς" του κόσμου.

"Πώς το κάνεις αυτό θείο;" Μειώνουμε το έλλειμα, ξεφτιλίζοντας το δολάριο. Μειώνουμε τα επιτόκια, όσο η εμπιστοσύνη του κόσμου αντέχει. Μας αγόραζαν με 5%, μας αγοράζουν με 2.5%, θα μας αγοράζουν άραγε και με 1.5%; Ε ναι; Υπερδύναμη του πλανήτη είμαστε βρε αδερφέ.... Τι θα τα κάνουν τα λεφτά; Ρούπιες ή πέσος;
Η αξία όμως του δολαρίου στο μεταξύ φθίνει.... Το έλλειμα σταδιακά μειώνεται. Κι ο Αμερικανικός λαός; Αυτοί σε όρους δολαρίου είναι εντάξει. Έχουν χρηματιστήριο, πρώτες ύλες που ανεβαίνουν, ομόλογα σε τρελές τιμές και όπλα. Η ονομαστική αξία αυτών αυξάνεται βέβαια. Μοιραία θα έχουν και πληθωρισμό. Όμως ο λεγόμενος δομικός πληθωρισμός που εξάγει η FED εξαιρεί καύσιμα και τρόφιμα, δηλαδή όλες τις πρώτες ύλες που εκφράζονται σε δολάρια και ανατιμώνται.

Ως εδώ καλά.

Σε δεύτερη φάση, η Αμερική θα φαντάζει τόσο φθηνή που θα συμφέρει τον Ευρωπαίο να επενδύει εκεί. Και εννοώ πραγματικές, άμεσες επενδύσεις, εργοστάσια, ακίνητα, επιχειρήσεις. Όταν τα $4 βασικός μισθός του Αμερικανού εργάτη φθάσουν να είναι €2, ίσως η Mercedes να κατασκευάζει όλα τα μοντέλα της στην Αμερική κι όχι μόνο τα SUV. Ίσως, η Boeing εξαφανίζει την Airbus και τελικά ίσως το ρύζι του Mississipi κοστίζει φθηνότερα από το Μακεδονικό.

Για την ώρα, όλα έχουν ενδυθεί το μανδύα του "φοβόμαστε την ύφεση". Είναι πολύ βολικός λόγος για να μειώνεις επιτόκια και κατά συνέπεια το κόστος του δανεισμού σου. Επίσης, όλοι μετά θα σε αγαπούν. Η κυβέρνηση επειδή είναι προεκλογική χρονιά, οι τράπεζες γιατί τις σώζεις από όλα τα φέσια της αρκούδας, οι χρηματιστές γιατί δεν τους άφησες να γίνουν δεινόσαυροι, οι κερδοσκόποι γιατί τους προσφέρεις ψωμάκι, οι έμποροι όπλων γιατί τους δίνεις συγκριτικό πλεονέκτημα, Σαουδάραβες και Κινέζοι, γιατί εξακολουθείς να αγοράζεις τα προϊόντα τους, ακόμα και με ξεφτιλισμένο δολάριο και οι ξένες κυβερνήσεις γιατί κάνεις εσύ τη βρώμικη δουλειά.

Ποιοι δεν θα σε αγαπούν; Κάτι δυσκοίλιοι σορτάκηδες που μένουν στην Ταϊλάνδη, εκείνοι που περιμένουν να ανέβει η ΕΝΚΛΩ, το ΚΚΕ για εντελώς δικούς του λόγους και κάποιοι δημοσιογράφοι με εμφανείς προτιμήσεις στα Kinky θεάματα.

Ιδού ο νυμφίος έρχεται εν το μέσον της νυκτός και ο νοών νοείτω.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

So You Think You Can Trade...

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008 02:02



Ώστε είσαι Trader ε; Και τι κάνεις δηλαδή; Α... Αγοράζεις και πουλάς.... Όλη την ώρα αυτό κάνεις; Δεν κάνεις τίποτα άλλο στη ζωή σου; Χμ... Έχεις κι άλλη δουλειά.... Και γιατί αφού έχεις άλλη δουλειά αυτοαποκαλείσαι trader; Είσαι ας πούμε trader επικουρικά; Δεν θα ήθελες να είσαι αποκλειστικά και μόνο trader;
Εγώ πάλι....


"Εγώ είμ' ένού ψαρά παιδί, μαυροματούσα και ξανθή,
και πήγα να ψαρέψω μαύρα μάτια να γυρέψω..."

Το ότι στα ελληνικά χρηματιστηριακά blog θα απαντούσα περισσότερους "traders" απ' ότι στο floor του CBOT δεν θα το πίστευα. Trader o ένας, συμβουλές για επιτυχημένα trades ο άλλος, ορίστε η θέση που άνοιξα και έκλεισα ο τρίτος, ακούσατε-ακούσατε πόσα έβγαλα σήμερα ο τέταρτος... Πού πα' ρε Καραμήτρο;


"Κάτω στου Φονιά τον κάμπο και στης θάλασσας τον άμμο,
σ' ένα δέντρο φουντωμένο, μπέης είναι ξαπλωμένος..."


Ωραία πράγματα διαβάζουμε. Και δε λέω, ο καθείς με την άποψη του για τον εαυτό του, όμως συμπαθάτε με παλληκάρια, μα μου γεννούνται απορίες:

Απορία Πρώτη

Ενώ τα χρηματιστηριακά χρονικά όλων των εποχών είναι γεμάτα από κάποιους που περιστασιακά έβγαλαν χρήματα κάνοντας trading, κανείς από αυτούς δεν μνημονεύεται από την ιστορία ως "ο κερδίζων σταθερά και με συνέπεια χρήματα κάνοντας trading σε διάφορες περιόδους." Ακόμα και ο Soros ένα trick a la grande έκανε, εκείνο με τη στερλίνα, κι αυτό ήταν το 1992. Τίποτα αντιστοίχου μεγέθους έκτοτε!
Από την άλλη, η ιστορία είναι διανθισμένη από ονόματα traders που απέτυχαν παταγωδώς: Nick Leeson, John Rusnak, Toshihilde Iguchi, Yasuo Hamanaka, o πρόσφατος Jerome Kerviel...

Απορία Δεύτερη

Αν το trading είναι τόσο επικερδής δραστηριότητα, γιατί είναι η μοναδική που οι εφορίες όλου του κόσμου δεν νοιάζονται να φορολογήσουν; Ακόμα κι αυτά τα "πενιχρά, ποταπά, ψωρομερίσματα" που εταιρείες τύπου Λανακάμ, έδιναν ως αντίδωρο, φορολογούντουσαν και συνεχίζουν να φορολογούνται. Από την άλλη τα κέρδη από παράγωγα προϊόντα παραμένουν αφορολόγητα παντού.
Τα κέρδη αυτά είναι αφορολόγητα, γιατί αν ήταν αντικείμενο φόρου, οι αντίστοιχες ζημιές θα έπρεπε να εκπίπτουν φορολογικά και καμμιά εφορία δεν θέλει να χαρίζει χρήματα. Δεν νομίζω να πιστεύει κανείς πως η εφορία συμπονά τους traders όταν απαιτεί βιβλία και στοιχεία του ΚΒΣ ακόμα και από τους λαχειοπώλες...

Απορία Τρίτη

Αν το trading είναι τόσο συναρπαστική εμπειρία και το κλειδί για ένα εξαιρετικό εισόδημα, γιατί κανείς trader δεν θέλησε ποτέ να γίνει ο γιος του trader; Ο γιατρός ονειρεύεται το γιο του γιατρό, ο συμβολαιογράφος θέλει το παιδί του να αναλάβει μια μέρα το αρχείο, ακόμα κι ο ταπεινός αθίγγανος ρακοσυλλέκτης, βγαίνει να μαζέψει παλιά με τα παιδιά του, όμως δεν συνάντησα ούτε έναν από αυτούς τους traders να περηφανεύονται για τα βλαστάρια τους λέγοντας: "Ο Γιαννάκης μου! Τον εκπαιδεύω για trader. Μια μέρα θα γίνει σπουδαίος σπεκουλαδόρος."
Αν το trading θα μπορούσε να γίνει επάγγελμα θα υπήρχε σχολή γι αυτό και οι traders θα έπαιρναν πτυχίο. Σε κοινωνίες που ακόμη και το να κουρεύεις σκύλους χρειάζεται εκπαίδευση και άδεια, ο κοτζαμάν trader είναι "free to go";

Απορία Τέταρτη

Αν το trading είναι τόσο εξαιρετική απασχόληση, γιατί κανείς δεν παρατά τη δουλειά του και να αφοσιωθεί σε trading full time; Γιατί οι traders πουθενά στον κόσμο, ούτε καν στις ΗΠΑ, δεν έχουν σωματείο, ταμείο ασφάλισης, συνδικαλιστικό όργανο, εκπροσώπηση σε θεσμούς; Τόσο μονόχνωτοι τύποι είναι πια; Όταν ακόμη και οι χαρτοπαίκτες είναι μόνο χαρτοπαίκτες, το να είναι κανείς "ολίγον" trader δεν είναι κάπως;
Αν το trading θα μπορούσε να εξασφαλίσει όχι τα μυθώδη πλούτη, αλλά μια απλώς αξιοπρεπή ζωή, θα υπήρχαν επαγγελματίες, κανονικοί traders με γραφείο, γραμματέα και φορολογική δήλωση και όχι γιαλαντζί τύποι "είχα μια δουλίτσα στις 2.00 κι έτσι έκλεισα τη θέση γιατί δεν θα μπορούσα να την παρακολουθήσω." Ακούσατε ποτέ κάποιον επαγγελματία, ακόμα και ταβερνιάρη να πει: "Είχα ένα ραντεβού με τη Μαιρούλα χθες βράδυ, κι έτσι έκλεισα την ταβέρνα γιατί δεν υπήρχε κανείς να εξυπηρετήσει;"

Απορία Πέμπτη

Αν κανείς μπορεί να είναι καλός trader γιατί ακομη κι αυτοί οι αξιοζήλευτοι διεθνείς traders που μνημονεύονται στα έντύπα έχουν μισθούς και bonus και δεν πάνε σε μια επενδυτική τράπεζα μόνο με ποσοστά επί των κερδών τους; Γιατί ας πούμε όταν ο Jerome Kerviel μεταπήδησε από το back office της SoGen στο trading δεν του είπε η τράπεζα: "Κοίτα παιδί μου, εσύ είσαι ένας υπερκαινοφανής αστέρας. Ό,τι μισθό και να σου δώσουμε θα είναι σκουπίδια μπροστά στο ταλέντο σου. Γι αυτό πάρε ένα κεφάλαιο εκεί να παίζεις και απ'ό,τι βγάζεις, δίνε μας κι εμάς το κάτιτις μας να καλύπτουμε τα τρέχοντα. Είναι τιμή μας να έχουμε traders σαν κι εσένα στο επιτελείο μας."
Αν υπήρχε τέτοιο πράγμα σαν "τoν trader" τότε το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να βρει κανείς να δανειστεί κεφάλαιο με 1.5% το χρόνο σε JPY και να κάνει τα κόλπα του, χωρίς να χρειάζεται να χτυπάει κάρτες, να περιμένει τα Χριστούγεννα για να πάρει το ρημαδομπόνους, να κομπάζει στα blogs για τις επιτυχίες του και δίχως στο κάτω-κάτω να το ξέρει και κανείς.


"Πιστέψτε π' ό,τι θα πω είν' ακριβή αλήθεια. Πέστε να ιδήτε το καλό εσείς κι ό,τι σας μοιάζει..."

Ab uno disce omnes

Άκου, Βλέπε, Σώπα...

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 09:30

Πληροφορία #1:

Η διεθνής πιστωτική κρίση θα επεκταθεί και σε άλλους κλάδους πέραν του χρηματοπιστωτικού, καθώς αρκετές εταιρίες θα αναγκαστούν να προχωρήσουν σε διαγραφές της αξίας των επενδύσεών τους, σύμφωνα με τον επικεφαλής της PwC...

Πληροφορία #2:

Οι ΗΠΑ γίνονται ιαπωνικές; Η αγορά αυτό πιστεύει. Φοβάται ότι, αντί να επαναλάβει όσα συνέβησαν στις ΗΠΑ και την Ευρώπη στην δεκαετία του ’70, η Αμερική θα βιώσει την εμπειρία της Ιαπωνίας στην δεκαετία του ’90...

Πληροφορία #3:

Lex: Σε κίνδυνο οι monolinersΠροσέξτε το κενό! Οι τράπεζες έχουν δεσμευθεί στους εκδότες και στους ασφαλιστές ομολόγων, με εγγυημένες δανειακές υποχρεώσεις (CDOs) αξίας 125 δισ. δολαρίων, σύμφωνα με τη Standard & Poor’s...

Πληροφορία #4:

Οι κινεζικές εταιρίες ανάπτυξης ακινήτων βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Η πρόσβαση σε κεφάλαια συνεχώς μειώνεται. Οι τοπικές τράπεζες, ακολουθώντας τις εντολές της κυβέρνησης, αρνούνται να παράσχουν δάνεια, ενώ στις διεθνείς αγορές οι εκδόσεις ομολόγων έχουν μπλοκαριστεί. Παράλληλα, τα νέα περιοριστικά μέτρα του Πεκίνου, προκειμένου να ”χαλαρώσει” η αγορά real estate, καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη τη χρηματοδότηση..

Νεοχρηματιστηριακά Κείμενα Πρώτου Έτους. Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Καταρχήν πως η κρίση των παραγώγων και της μόχλευσης (και όχι των ενυπόθηκων δανείων μειωμένης εξασφάλισης όπως βολεύονται να την αποκαλούν κάποιοι) θα επηρεάσει την κερδοφορία και άλλων εταιρειών, σε άλλους άσχετους με τον χρηματοοικονονομικό κλάδο, ενώ η παγκόσμια επενδυτική κοινότητα αδυνατεί σε αυτή τη φάση να γνωρίζει την έκταση της ζημιάς. Συνεπώς η κρίση φεύγει από τοv χρηματοπιστωτικό κλάδο και περνά στη γενικότερη οικονομία. Bear Points: 3

Δευτερευόντως, σύμφωνα με την πληροφορία #3, οι εταιρείες ασφάλισης ομολόγων, δηλαδή εκείνοι που εγγυώνται την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος έχουν οξύτατο πρόβλημα. Δεν ξεχνούμε (αν κι ο αρθρογράφος εδώ δεν το έγραψε) πως οι αγορές αντέδρασαν όχι όταν ο Bush έταξε λαγούς με πετραχείλια, αλλά όταν αποφάσισε να "σώσει" ασφαλιστή ομολόγων που ήταν έτοιμος να πτωχεύσει, δείχνοντας στην επενδυτική κοινότητα πως ο θείος Σάμ θα φροντίσει τις ζημιές των ανηψιών του. Αν ο "θείος" δεν πληρώσει τα "σπασμένα τζάμια" όλων των ανιψιών, το σύστημα θα καταρεύσει. Bear Points : 3

Επικουρικά, κάποιοι -και δικαίως- φοβούνται πως οι χειρισμοί του Bernanke είναι λανθασμένοι. Αντί να επικεντρώνεται στον έλεγχο των τιμών ως οφείλει κάθε κεντρική τράπεζα, η Fed χαϊδεύει τις αγορές εις βάρος της γενικότερης οικονομίας. Ομοιάζει με την παροχή οπίου από τους Βρετανούς στους Κινέζους υποτελείς στα τέλη του 19ου αιώνα, ώστε να αποδίδουν καλύτερα στις εργασίες τους. Οι άμοιροι Κινέζοι δεν καταλάβαιναν ούτε κάματο ούτε κακουχίες και δεν ένοιωθαν ανάγκη για φαγητό και ύπνο. Όντως γινόντουσαν αποδοτικότεροι. Τελικά έπειτα από κάποιες εβδομάδες απλά πέθαιναν.... Bear Points 7

H τελευταία πληροφορία έχει να κάνει με την μύχια ευχή όλων των επενδυτών για την ικανότητα της κινέζικης οικονομίας να τροφοδοτεί το σύστημα με ανάπτυξη. Οι Κινέζοι γενικά ως τώρα καλά τα πήγαν, όμως δεν έχουν την παιδεία και τη γνώση να λειτουργούν ως καπιταλιστές. Οι Κινέζοι επίσης δεν είναι Αραβες για να δέχονται επισκέψεις και όπλα από Αμερικανούς παράγοντες ως αντάλλαγμα για εκδουλεύσεις. Ως εκ τούτου, αρκεί ένας αλλαζόνας Κινέζος αξιωματούχος και μερικοί απρόσεκτοι επιχειρηματίες και όλοι το "εξαιρετικό κινεζικό οικονομικό οικοδόμημα" θα τιναχτεί στον αέρα (βλ. Ιαπωνική κρίση στο #2) Bear Points 8

Κατά τα λοιπά, ορισμένοι επιμένουν σε διάφορα μοντέλα πρόβλεψης, λέγοντας πως "η μέση κρίση κ.τ.λ. κρατά τόσους μήνες", "οι αγορές ανακάμπτουν τόσους μήνες πριν την ανάκαμψη της πραγματικής οικονομίας" και το εξωφρενικότερο όλων, το "τα χαμηλότερα η αγορά τα βλέπει τότε".

Αυτές οι μελέτες τελικά είναι το ίδιο με το να σας πουν: "Το μέσο προσδόκιμο ζωής του Δυτικού Ανθρώπου είναι τα 67 χρόνια." Δεν περιμένετε βέβαια πως θα πεθάνετε ακριβώς στα 67 σας έτσι;
Δεν νομίζω επίσης πως στα 66 σας θα πάτε να ξοδέψετε όλη την περιουσία σας εξαιτίας αυτής της πρόβλεψης. Ούτε πως αν τελικά αρρωστήσετε βαριά στα 55 σας θα θεωρήσετε πως "δεν είναι τίποτα, ο μέσος όρος είναι τα 67."

Κάποιες φορές είναι καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς....

Εννέα Απαντήσεις Για την Αγορά Που Κανείς δεν θα Σας Δώσει. Είτε Επειδή Δεν Ξέρει, Είτε Επειδή Δεν Θέλει!

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008 23:36

Ερώτηση #1:

Ο FTSE ASE20 έχει χάσει από την αρχή του χρόνου 11,41%. Δεν είναι κάπως υπερβολικό;
> Ναι είναι, σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν που μας είχε συνηθίσει σε μικρές πτώσεις που ακολουθόντουσαν από ισχυρές αντιδράσεις. Για πτωτική όμως περίοδο η απώλεια αυτή είναι συνηθισμένη.

Ερώτηση #2:

Μήπως να μπούμε αγοραστές; Ποια είναι η τεχνική εικόνα;
> Ο Κ.Μ.Ο. των 30 ημερών διέσπασε καθοδικά των Κ.Μ.Ο. των 90 ημερών ήδη από τα μέσα Δεκεμβρίου. Ο Κ.Μ.Ο των 30 ημερών μαζί μ'εκείνον των 90 ημερών διασπάστηκαν καθοδικά την προπερασμένη εβδομάδα. Το ίδιο και ο μακροπρόθεσμος Κ.Μ.Ο. των 200 ημερών. Ο ΜΑCD έχει δώσει σήμα πώλησης εδώ και κάποιες μέρες. Η μακροπρόθεσμη γραμμή τάσης που ξεκίνησε το 2003 διασπάστηκε προχθές. Σημαντικότατα σημεία στήριξης διεσπάστηκαν έπίσης. Μόνο ο RSI δείχνει μια υπερπωλημένη κατάσταση, η οποία όμως μπορεί να εκτονωθεί και με την αγορά στα τρέχοντα επίπεδα. Δεν θα έλεγα λοιπόν, πως το πράγμα δείχνει καλό.

Ερώτηση #3:

Γιατί συνέβη αυτό τώρα;
> Όλες οι κεφαλαιαγορές του πλανήτη διατηρήθηκαν τεχνικά σε υψηλά επίπεδα καταρχήν τον Οκτώβριο και κυρίως τον Δεκέμβριο. Έπρεπε να κλείσει η χρονιά εκεί για να δωθούν τα Bonus στα στελέχη των επενδυτικών τραπεζών. Η πτώση το 2007 δεν συνέφερε κανέναν.

Ερώτηση #4:

Δηλαδή τώρα τους συμφέρει να πέσει;
> Βεβαίως για έναν σπουδαιότατο λόγο: Πρέπει να διορθώσει κυρίως η Αμερική γιατί το Νοέμβριο έχουν εκλογές και ποτέ κανείς εκεί δεν πήγε σε εκλογές με χάλια κεφαλαιαγορά. Δοθέντος πως το εκλογικό σώμα έχει ασθενή μνήμη, αν η αγορά τους ανέβει τους τρεις-τέσσερις μήνες πριν τις εκλογές, κανείς δεν θα θυμάται την τωρινή πτώση. Γι αυτό και τα μέσα κατακλύζονται από υπέρ το δέον άσχημα νέα. Θέλουν να ξεμπερδεύουν σύντομα, ώστε οι ανοδική περίοδος που θα ακολουθήσει να κρατήσει όσο το δυναντόν περισσότερο.

Ερώτηση #5:

Δεν είναι λοιπόν τα πράγματα τόσο άσχημα;
> Τα πράγματα είναι αρκούντως άσχημα, αλλά όχι τόσο όσο μας λένε: Οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες σαφώς κι έχασαν χρήματα, αλλά υπερβάλλουν λίγο στις επισφάλειες. Και με τις μισές στους ισολογισμούς θα ήταν εντάξει. Φουσκώνουν κάπως την εικόνα για να έχουν καλύτερη απόδοση το 2008, κυρίως από το Β' εξάμηνο και μετά, δηλαδή όταν θα πρέπει να έχουν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως μόλις το πράγμα αγρίεψε με την οικονομία, ο Bush πήγε στους Σαουδάραβες και τους υποσχέθηκε όπλα για φθηνότερο πετρέλαιο.

Ερώτηση #6:

Μα αυτά τα Subprime κόστισαν δισ. $ στους τραπεζικούς κολοσσούς...
> Αυτό το θέμα με τα δάνεια δεν θέλει κανείς να το εξηγήσει στον κόσμο. Το Subprime Debt Crisis δεν είναι τίποτα άλλο από ζημιές από παράγωγα προϊόντα. Οι επενδυτικές τράπεζες έχουν θέσεις σε CDO (Collateral Debt Obligation) οι οποίες πρέπει να αποτιμηθούν to the market. Οι δημοσιογράφοι δεν μιλάνε για παράγωγα, κι έτσι ο κόσμος νομίζει πως "κάποιοι δεν πλήρωσαν τα δάνειά τους". Όντως κάποιοι δεν πλήρωσαν τα δάνειά τους, αλλά καθώς στα παράγωγα η ζημιά του ενός είναι το κέρδος του άλλου, τα 400 δισ. $ που έχασαν υποτίθεται οι τράπεζες ποιος τα κέρδισε; Ποιος είναι ο αντισυμβαλλόμενος σε αυτά τα συμβόλαια; Σίγουρα όχι η μαρίδα. Μάλλον κάποιες άλλες τράπεζες ε;

Ερώτηση #7:

Θεωρία συνομωσίας;
> Το μόνο που πιθανολογώ είναι πως σε μερικούς μήνες από σήμερα, κάποιος θα βγει στην Αμερική και θα πει πως "κατάφερε να σώσει την οικονομία με το πακέτο δημοσιονομικής πολιτικής που εφάρμοσε". Εντωμεταξύ, όλως τυχαίως, οι ίδιες τράπεζες που σήμερα ζορίζονται με τις επισφάλειες θα βρεθούν με κέρδη ρεκόρ. Γιατί τα ίδια παράγωγα θα αποτιμηθούν πάλι to the market.

Ερώτηση #8:

Εδώ όμως δεν είναι Αμερική. Τι θα γίνει μ'εμάς;
> Θα ακολουθήσουμε τελεολογικά την παγκόσμια τάση. Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά, η Αθήνα θα ευθυγραμμιστεί με τους άλλους. Τα πραγματικά χειρότερα θα είναι το 2009, ίσως και στο τέλος του 2008.

Ερώτηση #9:

Οπότε να αγοράσουμε, ε;
> Η αγορά από εδώ κι εμπρός θα μας βγάλει το λάδι. Θα είναι νευρική, βίαιη, άτσαλη και ασυνάρτητη. Μόνο οι πολύ ψύχραιμοι και οι πραγματικά οξυδερκείς μπορούν να επωφεληθούν στους επόμενους μήνες.

Veritas Lex Tua

Lakme

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2008 21:13

Γονατισμένος στο πάτωμα ακουμπώ στο μόνο σταθερό σημείο που μου έχει απομείνει, τον τοίχο, αντικρύζοντας αφηρημένα το χάος να μου χορεύει. Η κορδέλα στην οθόνη λικνίζεται κοροϊδευτικά, μιας και δεν έχει πλέον απομείνει κανείς στο δωμάτιο να την κοιτά. Εντολόχαρτα γύρω-τριγύρω, τιμές εισόδου, εξόδου, trades ελπίδες, άγχος. Το μόνο που ακούγεται είναι το ανεμιστηράκι του υπολογιστή. Σήμερα δεν χάθηκαν απλά χρήματα. Σήμερα χάθηκε η πίστη.
Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να ουρλίαξω, να σπάσω ό,τι βρω μπροστά μου. Ταγμένος για χρόνια στο να τιθασεύσω το απροσδόκητο, η πραγματικότητα δεν μπορούσε παρά να μου επιφυλάξει το σκληρότερό της πρόσωπο. Γνώσεις κι εμπειρία πολλή, σοφία και οξυδέρκεια, ταχύτητα, σπουδή και επιφυλακή, προσύλωση, αφοσίωση μα περισσότερο από όλα η πίστη, ήταν τα εφόδιά μου. Άϋπνες ώρες και στρατιωτική σχεδόν ζωή στην υπηρεσία του χειρότερου εργοδότη όλων. Της αγοράς...
Δεν ζούσα για μένα, η οθόνη ήταν η σύντροφός μου. Εκείνη όριζε τα συναισθήματά μου, τις επιθυμίες μου και τα όνειρά μου. Οι αριθμοί θα με έκαναν να μειδιώ, ή να θλίβομαι, γιατί οι τιμές ήταν η εκπλήρωση και η ματαίωση, μια ζωή στερημένη από καθημερινές μικροχαρές, επειδή έτσι το θέλει η αγορά.
Αντιμέτωπος κάθε πρωί με την αταξία που πρέπει να ερμηνευθεί, όφειλα να οργανώσω δεκάδες πληροφορίες να ανακαλύψω την τάξη στην τυχαιότητα, να διερευνήσω τη θέληση του ισχυρού, το φόβο του ανόητου, την απληστία του αλλαζόνα, να μπω τόσο στην ψυχή του μικρού, όσο και στη νόηση του μεγάλου. Απέναντί μου, πανούργοι, ψεύτες, κλεφτες, άσχετοι, ηλίθιοι, απατεώνες, υπερφίαλοι, σκιές πάνω στην οθόνη μου να στοιχειώνουν τις τιμές, πότε αγοραστές, πότε πωλητές.
Νόμισα πως γνώριζα και πίστεψα πως μπορούσα.
Είκοσι χρόνια αφοσιωμένος σε μια ιδέα. Είκοσι χρόνια ασκητής, μόνος αντιμετωπός με τους αριθμούς, είκοσι χρόνια στερήσεις, είκοσι χρόνια δίδακτρα καταβεβλημένα. Δεν είναι καλή επέτειος σήμερα. Μαζί με τα χρήματα χάθηκε και η πίστη...
Από το ημερολόγιο ενός Trader
17/1/2008

Η Πλάνη του Bottom Fishing. Ένας Ακόμα Τρόπος για να Χαθεί Μια Περιουσία

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008 11:14

Κάθε χρηματιστηριακή περίοδος έχει και τους αστέρες της. Στις περιόδους απομείωσης λάμπουν οι δυσκοίλιοι υπερήλικες με τα ματογυάλια που ράβουν την τακτική τους πάνω στην προσωπικότητα τους. Στις ατασικές περιόδους με έντονη μεταβλητότητα, την τιμητική τους την έχουν οι "swingers". Είναι οι ψυχαναγκαστικοί τύποι εξαιρετικής νοημοσύνης με την ανικανοποίητη libido. Στις ανοδικές περιόδους οι πρωταγωνιστές είναι οι "Deep Bottom Fishers".
Η ελληνική ιδιοσυγκρασία δένει γάντι με αυτήν την τακτική, η οποία συνίσταται στο να αυξάνει κανείς τη θέση του όσο οι τιμές πέφτουν. Οι Αμερικανοί το λένε "average down", οι Έλληνες "μουαγιέν". Ο Ελληνάρας "μουαγιέν" είναι ο ξερόλας με την SLK και το "Τσίβας" στο τραπέζι στο Γονίδη. Και επειδή στατιστικά, οι ανοδικές περίοδοι υπερκεράζουν τις πτωτικές στα χρηματιστήρια κατά 3.5 προς 1, υπάρχει πάντοτε χρόνος ώστε να αποκτήσει ο Ελληνάρας τη φαύλη ψευδαίσθηση πως είναι ο άρχων των αγορών. Σε αντίθεση με τους swingers που βγάζουν τα μάτια τους στις οθόνες όλη τη μέρα και τους σορτάκηδες που λόγω ψυχοσύνθεσης δρουν συντηρητικά, ο μουαγιέν είναι large φύση και θέση. Εξάλλου αυτά που έχει να κάνει σε καθημερινή βάση είναι πολύ λίγα, οπότε υπάρχει πεδίο και γαι νυκτερινές εξόδους και για τσάρκες με τα "κορίτσα" και για εγωπαθείς συγγραφές άρθρων σε blogs.
Στις ανοδικές αγορές υπάρχει μια ομορφιά. Κάθε διόρθωση είναι ευκαιρία για αγορές. Κάθε τέτοια αγορά στη συνέχεια, κερδίζει. Αρκούν τρεις με τέσσερις διορθώσεις για να τετραπλασιαστεί ένα κεφάλαιο. Το φυσικό περιβάλλον του Ελληνάρα. Πω-πω πόσο καλά τα καταφέρνει! Τι να λέμε τώρα... Κοντά στην κορυφή του κύκλου, η αίσθηση επιτυχίας που έχει ο μουαγιέν έχει στείλει το εγώ του στη στρατόσφαιρα. Εκεί είναι που παραμελούνται και το money management και το risk assesment. "Έλα μωρέ τώρα, διόρθωσε το μαγαζί 20% μπες και ψώνισε γιατί πάμε για νέα υψηλά στο β' εξάμηνο. Τι; Έπεσε κι άλλο 10%; Βάλε και κείνα που είχαμε για το δάνειο. Κι αν πέσει κι άλλο πάω ρέστα, το καρότσι της γιαγιάς και το μονόπετρο της Λίτσας."
Αυτααααααά είναι....
Μετά, όλως περιέργως προκύπτει πως δεν έχουμε διόρθωση, αλλά bear market. Κι ο μουαγιέν έχει βρεθεί αγορασμένος ως τα λαιμό στο μειον 20%, ενώ έπεται το χάος. Τα πράγματα σφίγγουν. Η ελλειματική ψυχοσύνθεση του Ελληνάρα δεν του επιτρέπει να παραδεχτεί το σφάλμα της τακτικής του. Ο εγωισμός του δεν τον αφήνει να κλείσει τη θέση. "Έλα μωρέ, πόσο να πέσει ακόμη; Το πολύ-πολύ να περιμένω λίγες εβδομάδες, άντε λίγους μήνες." Και περιμένει. Στο μεταξύ όμως οι ανάγκες τρέχουν. "Ρε αχαϊρευτε, πώς θα αλλάξουμε το αυτοκίνητο που χαλάει κάθε τρεις και λίγο, που έχεις βάλει όλα τα λεφτά στο μαγαζί;" λέει η γυναίκα. Και η γιαγιά θέλει πίσω το καρότσι της, συν φακελάκι για το γιατρό.
Τα υπόλοιπα τα έχουμε ζήσει. Τυχάρπαστοι περιφερόμενοι τύποι βρίζουν τους πολιτικούς, την κυβέρνηση, τον Μπους, τον Μπερνάνκε και όποιον άλλον έχουν εύκαιρο. Άλλοι δυστυχείς, αυτοκυρήσσονται "εγκλωβισμένοι" και παραιτούνται από κάθε ενασχόληση με το πάλαι πότε "ευαγές", ρίχνοντας γαμοσταυρίδια σε κάθε άκουσμα της λέξης χρηματιστήριο.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως τα μεγαλύτερα φέσια στην ιστορία των αγορών έχουν προέλθει από αυτήν την τακτική του "Bottom Fishing". Όλοι οι κατ ευφημισμό "rogue" traders από τον Hamanaka και τον Leeson, ως τον φίλο μας τον Jerome πριν δύο εβδομάδες ήταν τύποι μουαγιέν. Όλοι τους άυξαναν τις θέσεις τους, όσο οι αγορές έπεφταν. Όλοι τους ήταν τόσο υπερφίαλοι εγωιστές που ήθελαν την αγορά να κινείται κατά τις βουλές τους κι όχι οι τους εαυτούς τους να κινούνται σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς.
Καμμιά άλλη τακτική δεν έχει προκαλέσει τέτοια κανόνια όπως το μουαγιέν.
Την επόμενη φορά λοιπόν -και δεν θα αργήσει αυτή- που θα ακούσετε τα κλασσικά "ρέει αίμα στους δρόμους", "πόσο να πέσει ακόμη;" "πάμε για πάνω τώρα" και "οι μετοχές είναι φθηνές", μην βάλετε εκείνη τη ρημαδοεντολή αγοράς. Θυμηθείτε τη φράση του Keynes. Eν ανάγκη χτυπήστε τη τατουάζ:

"Markets can stay irrational, more than you can stay solvent."

Ο Φασισμός ως μορφή επίκλησης Εθνικού Συμφέροντος

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007 12:33

"Δεύτερος γύρος αντιπαράθεσης της κυβέρνησης με τον Α. Βγενόπουλο ετοιμάζεται να ανοίξει, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες, το υπ. Οικονομίας προωθεί αλλαγές στην τροπολογία για τις δημόσιες επιχειρήσεις στρατηγικού χαρακτήρα, έτσι ώστε να απαιτείται έγκριση της διυπουργικής επιτροπής αποκρατικοποιήσεων προκειμένου ένας επενδυτής να φτάσει να κατέχει ποσοστό μεγαλύτερο του 19,99% στον ΟΤΕ."
Σιχαίνομαι την πολιτική! Αυτό μάλλον πηγάζει από μία έμφυτη ροπή προς τη φιλαληθία. Και παραδοσιακά, οι πολιτικοί ψεύδονται. Συνήθως ασύστολα.
Καταρχήν, υπάρχει ορισμός της "Δημόσιας Επιχείρησης Στρατηγικού Χαρακτήρα"; Ο ίδιος ο υπουργός δήλωσε:
«Είναι γνωστό ότι σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προωθούνται διαδικασίες αποκρατικοποίησης, οι οποίες συχνά αφορούν Ανώνυμες Εταιρίες που έχουν στην κυριότητά τους ή εκμεταλλεύονται δίκτυα εθνικών υποδομών. Η απόκτηση μετοχών των εταιριών αυτών από τρίτα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, από ένα σημαντικό ποσοστό και πάνω, το οποίο συνεπάγεται τη δυνατότητα άσκησης κρίσιμων καταστατικών δικαιωμάτων, δεν μπορεί να γίνεται χωρίς να εφαρμόζονται διαδικασίες ελέγχου και θωράκισης του εθνικού και κοινωνικού συμφέροντος."
Συνεπώς υποθέτουμε πως ο στρατηγικός χαρακτήρας αφορά σε εταιρείες που εμπλέκονται με τις εθνικές υποδομές. Στη συνέχεια αναφέρεται το "εθνικο συμφέρον". Και πάλι εδώ δεν διαθέτουμε ακριβή ορισμό. Από την καθημερινή πρακτική όμως και σύμφωνα με τα ανωτέρω θα συμπεράνουμε πως:
Το "Εθνικό Συμφέρον" απειλείται όταν κάποιος τρίτος, πιθανότατα αλλοδαπός ή ενίοτε και Έλλην, αποκτά τον έλεγχο σε ένα δίκτυο υποδομής, εν προκειμένοις στο δίκτυο των τηλεποικινωνιών.
Το "εθνικό συμφέρον" δηλαδή διασφαλίζεται όταν ο ΟΤΕ άγεται και φέρεται από έναν διορισμένο από την κυβέρνηση πρόεδρο & διευθύνοντα σύμβουλο, όταν τα τιμολόγια του καθορίζονται από το κράτος, όταν οι εργαζόμενοι τοποθετούνται με αδιαφανείς διαδικασίες, όταν οι υπηρεσίες του είναι αμφιβόλου ποιότητας, όταν όλοι οι εναλλακτικοί πάροχοι εξαναγκάζονται να χρησιμοποιούν το δίκτυό του και εντέλει όταν το μονοπώλιο του ΟΤΕ στο δίκτυο, αυτοκαταργεί την έννοια της ελεύθερης οικονομίας που θεωρητικά ισοδυναμεί με το "εθνικό συμφέρον".
Αναρωτιέμαι εάν ο υπουργός και όσοι τελικά ψηφίσουν αυτήν την τροπολογία, θα βγουν να δηλώσουν με ποιον τρόπο ο έκαστος "Χ" άραψ, ή ο εκπρόσωπος αυτού Α.Β. βλάπτει το "εθνικό συμφέρον";
Θα καταργήσει ας πούμε την παροχή υπηρεσιών σε απομεμακρυσμένες περιοχές της χώρας, αφήνοτας χωριά χωρίς τηλέφωνο; Θα ακριβήνει τα τιμολόγια κατά το δοκούν, καταστρέφοντας το σχεδιασμό της κυβέρνησης για περιορισμό του πληθωρισμού ή κοινωνική πολιτική; Θα κλείσει τον ΟΤΕ, σε ένδειξη ανθελληνισμού;
Το "Εθνικό Συμφέρον" ουδόλως βλάπτεται. Το "Ίδιο Συμφέρον" της κυβέρνησης είναι εκείνο που βλάπτεται από τις ενέργειες της ΜIG ή της εκάστοτε MIG.
Η ενέργεια αυτή του υπουργού προσέβαλλε βαθύτατα το αίσθημα μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο που όλη η χρηματιστηριακή κοινότητα της Ελλάδας αντιδρά. Από τους μικροεπενδυτές και τους οικονομικούς δημοσιογράφους, μέχρι τον πρόεδρο του ΣΕΒ, η αποστροφή είναι έκδηλη. Ελάχιστοι από αυτούς ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με εκείνα των μετόχων της MIG. Εξίστανται διότι το να αλλάζεις τους κανόνες του παιχνιδιού, όταν βλέπεις πως ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΠΕΙΛΕΙΣΑΙ, προσβάλλοντας τους κανόνες του Fair Play και αερολογόντας περί εθνικού συμφέροντος, συνιστά προσβολή.
Και τέτοιου είδους προσβολές ελάχιστα απέχουν από το χαρακτηρίσουν μια δημοκρατία, ως φασιστικό καθεστώς.

Υπάρχει Ρευστό τελικά ή Μήπως Όχι;

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007 09:53

Στρες στη χρηματαγορά ανεβάζει τα επιτόκια σε υψηλό 6ετίας
3/12/2007 08:20
"Υψηλό πριμ πληρώνουν οι τράπεζες για να ικανοποιήσουν τις χρηματοδοτικές τους ανάγκες καθώς πλησιάζουν οι γιορτές και το τέλος της χρονιάς και μαζί και το κλείσιμο των βιβλίων τους. Η στενότητα ρευστότητας στη χρηματαγορά φαίνεται από την άνοδο των επιτοκίων του ευρώ, του δολαρίου και της στερλίνας."
Εδώ και τουλάχιστον τριάντα έξι μήνες όλοι προσπαθούν να επεξηγήσουν την άνοδο των μετοχικών αξιών αναφερόμενοι στο γεγονός της υπερβολικής ρευστότητας του παγκοσμίου πιστωτικού συστήματος.
Είδαμε την αγορά να σκαρφαλώνει απνευστί από το 2003, παρασύροντας μαζί της "πονεμένους σορτάκηδες" εξ αιτίας αυτής της ανάρπαστης ρευστότητας.
Ακούσαμε δρυίδες και μάντεις να καθησυχάζουν τους κατέχοντες μετοχές, διατεινόμενοι πως "οι Κινέζοι είναι τίγκα στο ρευστό, οι τράπεζες είναι γεμάτες ρευστό, οι Άραβες κολυμπούν στα ντόλλαρς. Τι θα τα κάνουν όλοι αυτοί τα μπικικίνια ΟΕΟ;"
Ξαφνικά παρ'όλες τις ενέσεις ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών, οι εμπορικές τράπεζες δανείζονται στη διατραπεζική με επιτόκια που καμμιά σχέση δεν έχουν με το παρεμβατικό.
Μήπως κάπου έχω χάσει κάτι; Μήπως κάτι μου διαφεύγει; Μήπως καταλήξουμε να γευτούμε τίποτις μακρύ και χονδρό και μετά ψαχνόμαστε από πού ήρθε; Λέω μήπως;

Η Χειρότερη Κρίση και Άλλες Αηδίες

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007 12:22

Μετά τον επικεφαλής της Deutsche Bank, Josef Acekrmann, ο οποίος δήλωσε ότι η κρίση στις πιστωτικές αγορές είναι η χειρότερη που έχει δει ποτέ στην 30ετή καριέρα του, ανάλογη είναι και η τοποθέτηση του Jack Malvey, επικεφαλής στρατηγικής στο χώρο του σταθερού εισοδήματος του επενδυτικού οίκου Lehman Brothers.
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ: "Ο κ. Ackermann τι καριέρα έκανε μέχρι τώρα; Βοηθός πιστολάκι;"
Γιατί προσωπικά, στην όχι 30ετή, αλλά 25ετή καριέρα μου θυμάμαι πολλές κρίσεις. Δύο πετρελαϊκές, μια στασιμοπληθωρισμού, δύο αμερικανικές πολεμικές εισβολές, μία κρίση στο Nasdaq και μία πιστωτική. Τα αυτά θυμούνται και όσοι συνάδελφοι έχει τύχει να ρωτήσω τις τελευταίες μέρες.
Είναι τελικά τόσο δύσκολο να παραδεχτούν αυτοί οι κύριοι πως έπαιζαν με παιχνίδια που δεν ήξεραν καλά και τελικά έχασαν τα χρήματα των μετόχων των εταιρειών που εργάζονταν; Πρέπει να υιοθετούν το ρόλο του μικρού Μανωλάκη που όταν σπάει το τζάμι, ισχυρίζεται πως: "Δεν φταίω εγώ, φυσούσε αέρας και μου πήρε τη μπάλα."
Όταν χάνεις 10 δισ. δεν φταίει η κρίση! Φταις εσύ που ανέλαβες μεγαλύτερο ρίσκο από εκείνο που μπορούσες να "σηκώσεις". Άσε που την "κρίση" τη δημιούργησες εσύ ο ίδιος!
Το τι έμελε συμβεί ήταν ήδη γνωστό εδώ και δύο χρόνια. Χαρακτηριστικό το βιβλίο του Satyajit Das "Traders Guns & Money" που αναλύει το θέμα και περιέγραφε προφητικά την ακριβή ακολουθία των γεγονότων.